Gezien: The Grand Budapest Hotel

De hoofdrolspeler van de film die ik vrijdagavond zag,
is toevallig de regiseur van de film die ik maandagavond zag.
Ralph Fiennes.

Maar dat heeft eigenlijk niets met de film te maken.
Het is een vreemde film, een apart verhaal, vol humor.
Bijzondere karakters en op eigen wijze gefilmd.

 photo TheGrandBudapestHotel.jpg

Het deed me nog het meest denken aan een opera.
Als je een opera vergelijkt met een toneelstuk, bekruipt je
misschien ook dat ongemakkelijke gevoel.
Ik beide kunstvormen heb je te maken met rekwisieten, toneelspelers,
een verhaal, vaak een verhaal naar het leven, maar niet altijd.
Een decor, belichting, kleding enz.
Maar toch is een opera anders, statischer. Minder natuurgetrouw.
Soms directer als het om de thema’s gaat. Verstild. Ingedikt.

Vergelijk je The Grand Budapest Hotel met andere films dan merk je
dat er ook iets aan de hand is.
Het lijkt een vertelling over een hotel maar er is iets mis.
Dat maakt je als toeschouwer scherp, je wilt steeds maar weer
begrijpen hoe het zit. Wat is de bedoeling.
Intssen ga je via een slalom, een skischans en een bobbaan
door het verhaal.

 photo RalphFiennesTildaSwintonTonyRevoloriPaulSchlaseInTheGrandBudapestHotelMGustaveMadameDZeroAndTheLiftboy.jpg

Misschien wel de bendste foto van de film. Ralph Fiennes, Tilda Swinton, Tony Revolori en Paul Schlase in The Grand Budapest Hotel in de rollen van M. Gustave, Madame D., Zero en de Liftboy


 photo TildaSwintonInTheGrandBudapestHotelMadameD.jpg

De eigenaresse van Boy with apple: Tilda Swinton als Madame D.


Het schilderij ‘Boy with apple’bestaat in werkelijkheid niet.
Het zou geschilderd zijn door Johannes Van Hoytl the Younger.
Een bestaand werk van Egon Schiele verliest het leven in de film.

Gelezen: Stefan Zweig

Nee geen roman van deze Weense schrijver.
Maar een stripverhaal over zijn laatste deagen.
Ja, opwekkend is het verhaal niet.
Des te mooier zijn de tekeningen.

De tekeningen zijn van Guillaume Sorel, de tekst is van Laurant Seksik.

Het verhaal is beklemmend.
Dat kun je dan ook alleen maar als geslaagd omschrijven.
De laatste jaren van Stefan Sweig en zijn vrouw waren moeizaam.
En dan druk ik me nog zwak uit.

Goed te weten dat de tekst afkomstig is
van een boek over Sweig.
Het is dus niet in eerste instantie voor een stripverhaal geschreven.

Sorel & Seksik: De laatste dagen van Stefan Zweig.


Zomaar een pagina met een Braziliaans feest.


Typisch is dat op de Nederlandse markt kort achter elkaar
naast het boek over Stefan Zweig een stripboek verscheen
over Egon Schiele en Sigmund Freud.
Drie Oostenrijkers in moeilijke periodes van de Europese geschiedenis.