Thee bij de lunch

Er is nog een coronafilm die hier niet aan de orde
is geweest en ik verklap meteen waar we vanavond naar kijken.

Vorige week zagen we een film van Wes Anderson.
Bij veel mensen bekend door The Grand Budapest Hotel.
In een vergelijkbare stijl, waarbij niet altijd helemaal
duidelijk wordt wat werkelijkheid en fantasie is, hoewel het
verhaal op zich wel zou kunnen kloppen.
Daardoor ontstaan er surrealistische situaties.

De film die ik vorige week zag heet ‘The Darjeeling Limited’.
Darjeeling Limited is een merk van thee in India.
De film speelt zich ook af in India en veel fragmenten spelen
zich af op een trein.
Adrien Brody speelt een van de hoofdrollen. Kort speelt
Anjelica Huston de rol van de moeder.
In een opname aan het begin van de film en kort voor het
eind zien we Bill Murray in beeld. Deze cameo speelt in de film
eigenlijk geen rol hoewel die wel dat schurende gevoel
versterkt dat steeds maar zegt: waar kijk ik nu naar?

Niet de beste film van Wes Anderson, wel India.
Zover voor de thee.

De lunch is dan vanavond aan de beurt.
We gaan kijken naar The lunchbox.

Gezien: The Grand Budapest Hotel

De hoofdrolspeler van de film die ik vrijdagavond zag,
is toevallig de regiseur van de film die ik maandagavond zag.
Ralph Fiennes.

Maar dat heeft eigenlijk niets met de film te maken.
Het is een vreemde film, een apart verhaal, vol humor.
Bijzondere karakters en op eigen wijze gefilmd.

 photo TheGrandBudapestHotel.jpg

Het deed me nog het meest denken aan een opera.
Als je een opera vergelijkt met een toneelstuk, bekruipt je
misschien ook dat ongemakkelijke gevoel.
Ik beide kunstvormen heb je te maken met rekwisieten, toneelspelers,
een verhaal, vaak een verhaal naar het leven, maar niet altijd.
Een decor, belichting, kleding enz.
Maar toch is een opera anders, statischer. Minder natuurgetrouw.
Soms directer als het om de thema’s gaat. Verstild. Ingedikt.

Vergelijk je The Grand Budapest Hotel met andere films dan merk je
dat er ook iets aan de hand is.
Het lijkt een vertelling over een hotel maar er is iets mis.
Dat maakt je als toeschouwer scherp, je wilt steeds maar weer
begrijpen hoe het zit. Wat is de bedoeling.
Intssen ga je via een slalom, een skischans en een bobbaan
door het verhaal.

 photo RalphFiennesTildaSwintonTonyRevoloriPaulSchlaseInTheGrandBudapestHotelMGustaveMadameDZeroAndTheLiftboy.jpg

Misschien wel de bendste foto van de film. Ralph Fiennes, Tilda Swinton, Tony Revolori en Paul Schlase in The Grand Budapest Hotel in de rollen van M. Gustave, Madame D., Zero en de Liftboy


 photo TildaSwintonInTheGrandBudapestHotelMadameD.jpg

De eigenaresse van Boy with apple: Tilda Swinton als Madame D.


Het schilderij ‘Boy with apple’bestaat in werkelijkheid niet.
Het zou geschilderd zijn door Johannes Van Hoytl the Younger.
Een bestaand werk van Egon Schiele verliest het leven in de film.

Wonen in de binnenstad, is dat nou leuk?

De titel van deze blog is een vraag die ik zo af en toe krijg.
Voor alle duidelijkheid:
wonen in de binnenstad is geweldig!

Afgelopen maandag liep ik terug naar huis
nadat ik naar de film was geweest:
The Invisible Woman.
Ik liep door de Catharinastraat en in de Waalse Kerk
was een koor aan het repeteren:
stukken uit de Matthaus Passion klonken in de straat.
Prachtig!

Gisteravond ging ik kijken naar The Grand Budapest Hotel.
Maar ik stapte in een heel andere surrealistische wereld.
Die van een staking met een frietkraam, selfis en een tent met housemuziek.

 photo WP_20140321_001StakingCasinopersoneel.jpg

Stakingsactie van het Casinopersoneel.


 photo WP_20140321_002StakingCasinopersoneel.jpg


 photo WP_20140321_003StakingCasinopersoneel.jpg

Het was er erg gezellig. Ik had zowat zin om aan te schuiven.