Copperfield

ThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

The personal history of David Copperfield, gemaakt door regisseur Armando Iannucci met in de belangrijkste rollen Dev Patel, Hugh Laurie en Tilda Swinton.


Misschien is dit geen sensationele film maar ik vond hem
wel speciaal. Bijvoorbeeld omdat voor het eerst sinds
het begin van de coronacrisis, ik op een min of meer
normale manier, naar een bioscoop ben geweest.
Okay, het theater was nog steeds kaal en ongezellig maar
ik werd deze keer niet gevraagd in de verste uithoek
van rij 1 te gaan zitten.
Gewoon een plaats op de 3e of 4e rij van achter, op een stoel
ongeveer midden voor het scherm.
Met 15 toeschouwers moet dat ook kunnen, lijkt me.

DevPatelInThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Dev Patel in The personal history of David Copperfield.


De verhaallijn vond ik goed gevonden.
Misschien niet super origineel maar Iannucci maakt
Copperfield een echt alter ego van Charles Dickens.
De film is echt een ode aan het schrijven, aan het boek.

HughLaurieInThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Net als de mooi ingevulde rol van Wilkins Micawber, is de rol van Mr Dick prachtig ingevuld door Hugh Laurie.


Maar wat ook opvalt, is dat een behoorlijk aantal rollen
ingevuld wordt door niet-blanke acteurs.
In Hollywood wordt met veel lawaai een protocol opgesteld
rond diversiteit, dat er wel goed uit ziet,
maar waarvan je als potentiƫle Oscar-winnaar maar een
zeer beperkt deel van in je film hoeft op te nemen.

In ‘The personal history of David Copperfield’ worden gewoon
veel rollen ingevuld door gekleurde acteurs.
Dat werkte prima!

RosalindEleazarThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Rosalind Eleazar in de rol van Agnes in The personal history of David Copperfield.


****

Gezien: The Grand Budapest Hotel

De hoofdrolspeler van de film die ik vrijdagavond zag,
is toevallig de regiseur van de film die ik maandagavond zag.
Ralph Fiennes.

Maar dat heeft eigenlijk niets met de film te maken.
Het is een vreemde film, een apart verhaal, vol humor.
Bijzondere karakters en op eigen wijze gefilmd.

 photo TheGrandBudapestHotel.jpg

Het deed me nog het meest denken aan een opera.
Als je een opera vergelijkt met een toneelstuk, bekruipt je
misschien ook dat ongemakkelijke gevoel.
Ik beide kunstvormen heb je te maken met rekwisieten, toneelspelers,
een verhaal, vaak een verhaal naar het leven, maar niet altijd.
Een decor, belichting, kleding enz.
Maar toch is een opera anders, statischer. Minder natuurgetrouw.
Soms directer als het om de thema’s gaat. Verstild. Ingedikt.

Vergelijk je The Grand Budapest Hotel met andere films dan merk je
dat er ook iets aan de hand is.
Het lijkt een vertelling over een hotel maar er is iets mis.
Dat maakt je als toeschouwer scherp, je wilt steeds maar weer
begrijpen hoe het zit. Wat is de bedoeling.
Intssen ga je via een slalom, een skischans en een bobbaan
door het verhaal.

 photo RalphFiennesTildaSwintonTonyRevoloriPaulSchlaseInTheGrandBudapestHotelMGustaveMadameDZeroAndTheLiftboy.jpg

Misschien wel de bendste foto van de film. Ralph Fiennes, Tilda Swinton, Tony Revolori en Paul Schlase in The Grand Budapest Hotel in de rollen van M. Gustave, Madame D., Zero en de Liftboy


 photo TildaSwintonInTheGrandBudapestHotelMadameD.jpg

De eigenaresse van Boy with apple: Tilda Swinton als Madame D.


Het schilderij ‘Boy with apple’bestaat in werkelijkheid niet.
Het zou geschilderd zijn door Johannes Van Hoytl the Younger.
Een bestaand werk van Egon Schiele verliest het leven in de film.