Van herfstblad naar boek

Het is een experiment.
Het is nog niet helemaal doordacht.
Misschien wel helemaal niet doordacht.
Het begin is gemaakt met het verzamelen
van herfstbladeren en die te laten drogen.
Nu probeer ik ze een beschermlaag te geven
zodat ze jaren mee kunnen.

WP_20171008_11_43_11_Pro

De bladeren hebben al zo’n twee weken onder bezwaar liggen te drogen. Dadelijk met een beschermlaag wil ik er op kunnen schrijven en ze inbinden.


WP_20171008_15_37_30_Pro

Die teksten wordt interessant want die oppervlaktes zijn niet zo glad. Ga ik de teksten drukken of met de hand schrijven?


WP_20171008_15_37_38_Pro

Schrijven met zwart is misschien niet zo’n goed idee vanwege de donkere kleur van de meeste bladeren. We zullen zien. Het leuke is dat terwijl ik dit schrijf/overdenk, krijg ik al wat ideeen hoe dit op te lossen. Wordt vervolgd.


Boekkunstbeurs in Leiden

WP_20171008_10_36_15_ProPosterBoekKunstBeursLeiden2017

Van ‘Drukwerk in de marge’ ontving ik de poster van de Boekkunstbeurs voor de editie van dit jaar. Zoals altijd is het ook dit jaar weer in de Pieterskerk in Leiden.


WP_20171008_11_16_51_Pro2017BoekKunstBeursLeiden

De poster hangt al op de deur van mijn Argusvlinder-werkplaats in de FutureDome in Breda.


Stringing together

Geinspireerd door een van de boeken die gevonden is
bij Dunhuang in China, maak ik een boekje met als
soortnaam ‘Stringing together’.
Een heel eenvoudig boekje bestaande uit pagina’s
die straks met 1 koordje aan elkaar gebonden worden.

Blad een bevat uitspraken van Arnon Grunberg.
blad twee het eerste deel van een vertaalde versie van
een verhaal uit Dunhuang.
Dat blad is vandaag gereed gekomen.

Blad drie gaat straks het tweede deel
van het verhaal bevatten.
Daar ga ik morgen aan beginnen.

Op blad 1 zijn de illustraties gemaakt met lino’s
en twee vrije vormen.
Op blad 2 zijn het twee Boeddha’s die elkaars
spiegelbeeld zijn.
Voor alle illustraties Zijn meerdere drukgangen
met verschillende kleuren gemaakt.

WP_20171007_09_56_17_ProBoeddhasGesorteerdNaarKleurZoKomenZeOpDePaginas2PerPagina

De Boeddha’s die drie of vier drukgangen hebben ondergaan zijn vanochtend eerst op maat gesneden. Vervolgens heb ik steeds twee afbeeldingen bij elkaar gezocht die ik qua kleur of qua uitvoering bij elkaar vind passen. Zo ontstonden er negen setjes. Ik heb er voor blad 2 tien nodig.


WP_20171007_10_31_16_ProNogWatEctraBoeddhas

Dit zijn de Boeddha’s die nog ten minste 1 drukgang nodig hadden naar mijn idee. Hiervan heb ik er twee gekomzen die gereed zijn en die in de middag op blad 2 kunnen worden aangebracht.


WP_20171007_10_40_43_ProOrigineelGeprintMetPC

Dit is het origineel waarnaar ik mijn Boeddha’s gevormd heb. Ik kan alle details niet in de lino verwerken maar dart vind ik ook niet nodig. Wel viel me iets op aan de kleuren van de aura’s.


WP_20171007_10_40_43_ProOrigineelGeprintMetPCBuitenAureoolGeelroodBlauwWit

De kleuren van het ‘buitenaura’ zijn Geel, Rood, Blauw.


WP_20171007_10_40_43_ProOrigineelGeprintMetPCBinnenAureoolBlauwRoodGeel

De kleuren van het ‘binnenaura’ zijn precies omgekeerd: Blauw, Rood, Geel (van buiten naar binnen). Zo kun je een aura rond het hoofd maar ook nog een rond de hele figuur van Boeddha realiseren zonder dat de afbeelding onduidelijk wordt. Voor nu vond ik dat nog iets te hoog gegrepen.


WP_20171007_10_59_53_ProEenPaginaAslVoorbeeld

Zo zien de pagina’s er dan uit. Straks voor het inbinden worden de pagina’s nog korter gesneden en in het midden, van boven naar beneden, komt een vouw. Het wordt zo gevouwen dat de afbeeldingen en teksten aan de buitenkant komen. Aan iedere kant 1 afbeelding en 1 kolom met tekst. Dan ga ik de losse hoeken aan de bovenkant, vastplakken op een klein stukje vierkant karton russen de koeken..Op die hoeken en door het blad en het karton maak ik dan een gaatje waar het koord door kan.


WP_20171007_11_22_15_ProVierPaginasMetBoeddhas

Hier liggen de eerste vier pagina’s te drogen. Intussen liggen alle tien de pagina’s met afbeeldingen onder bezwaar.


Geel!

Gisteren nog bezig geweest met mijn lino’s
van Boeddha voor Stringing together.
Stringing together is een eenvoudige boekvorm
waarvan er in Dunhuang slechts 1 gevonden is.
Maar het is zo’n logische boekvorm:
een paar bladen met tekst en afbeeldingen en
dan op één hoek een touwtje erdoor.

De teksten die ik ga gebruiken zijn bekend:
twee teksten van Arnon Grunberg en een vertaling
van een Chinees verhaal uit Dunhuang van W. L. Idema.

De afbeeldingen voor de teksten van Grunberg zijn
gereed en al op de pagina’s geplakt.
Voor de pagina’s van Idema ben ik Boeddha’s aan het
maken.

Tot nu toe heb ik al wat drukgangen doorgemaakt.
Vooral met zwart of blauw voor lino 1 en
rood voor lino 2.
Vandaag is het de beurt aan geel en (donker)groen.

WP_20170930_11_27_54_ProEersteDrukgangVanVandaagGeel

Veel geel.


WP_20170930_11_28_19_Pro

Hoe meer afdrukken ik maak, des te beter worden de gele afdrukken. De kleur dekt beter.


WP_20170930_11_28_29_Pro

Het geel is geen overheersende kleur (bij deze verfsoort), hij vult hier en daar aan.


WP_20170930_11_40_42_ProLinksArnonGrunbergRechtsVertalingVanIdema

Dit is een voorbeeld van hoe het er uiteindelijk uit gaat zien. Links de teksten van Grunberg met afdrukken aan de bovenkant van de pagina’s van abstracte lino’s. Ik kies bewust voor een afbeelding boven iedere kolom omdat dit een populaire manier van boeken maken en illustreren was in China. Bovendien zal ik voor het definitieve boek iedere pagina in de lengte vouwen. Rechts de eerste pagina van het door W. L. Idema vertaalde Chinese verhaal. Bovenaan die pagina, per kolom, een afbeelding van Boeddha.


WP_20170930_14_46_54_ProGeelDanZwartEnRood

Geel op zwart of geel en zwart met op het zwart rood.


WP_20170930_14_47_05_ProBasisZwartOfBlauwMetRoodDanGeelEnGroen

Na het geel nog donkergroen.


Free as a jail bird

Vandaag de volgende stap gemaakt
met het zetten van een titel op de band/kaft
van een boek.
Het waren nog tests maar ik ben tevreden met
de eerste resultaten.
De oefeningen doe ik in het atelier bij een boekbindster in Breda.

WP_20170929_10_25_34_ProTekstInHetZetraam

De foliepers die ze ter beschikking heeft is door iemand zelf gebouwd. Daar is een zetraam bij geleverd. Zeg maar een metalen kader waarin je de letters en afbeeldingen kunt klemmen die dan later verwarmd worden en onder druk folie kleven op de kaft van het boek. Hier zie het zetraam met de letters erin.


Ik ga een boek maken met vogelveren die ik in
de voormalige Koepelgevangenis in Breda gevonden heb.
Daarom krijgt het boek de titel Free as a jail bird.
Vrij als een gevangenisvogel.
Met die tekst kun je een vierkant maken: 4 zinnen
van 4 letters. Nou ja, als je ‘as’en ‘a’ en de
tussenliggende spatie allemaal als letter telt.

F===R===E===E
A===S=======A
J===A===I====L
B===I===R===D

De ‘=’-tekens ga ik natuurlijk niet in mijn zetsel opnemen
Maar spaties vindt de weblog een beetje moeilijk.

Na dat zetten ging prima. Ik nam een grotere letter
waarvan de boekbindster een boekbindpolis heeft.
Probleem was dat ik veel witruimte tussen de letter nodig heb
en dat de loden spaties beperkt beschikbaar waren.
Die spaties waren dan ook nog van een andere lettergrootte.
Je kunt op de foto zien dat ik de open ruimtes
aan het opvullen ben met strookjes papier.
Uiteindelijk ging dat prima.

WP_20170929_11_13_26_ProTekstOpgemaaktInHetZetraam

Het zetraam heeft geen mechanisme om de letters zowel van boven naar onder en van links naar rechts in te klemmen. De leverancier van de foliepers heeft hier een vormsluitstuk bijgeleverd waarmee je in 1 richting de letters vast kunt zetten. Dat bleek overigens voldoende.


WP_20170929_11_14_09_ProFoliepersEnTeksteerstuitproberenOpPapier

De foliepers voor een eerste test met wit papier en carbonpapier.


WP_20170929_11_15_47_ProFreeAsABirdMetCarbon

Bij de eerste poging zie je een ongelijke afdruk. Het woord ‘jail’ is duidelijk onvoldoende.


WP_20170929_11_28_58_ProeerstePogingOpLinnen

Bij de eerste poging met linnen was ik nog te voorzichtig. Te korte verwarming en te weinig druk.


WP_20170929_11_31_12_ProTweedePogingOpLinnen

De tweede test op linnen was veel beter.


WP_20170929_11_33_45_ProFolieMetGlimmendeKantNaarBovenOpDoelLeggen

Vervolgens een test met het materiaal dat ik eigenlijk wil gaan gebruiken. De groene ondergrond is Arbetex. Het lijkt een soort kunststof. De folie leg je met de glimmende kant naar boven. Aan de doffe kant zit de folie die op de ondergrond wordt gedrukt.


 

WP_20170929_11_37_57_ProFreeAsAJailBird

Bij de test met de groene Arbetex A heb ik te lang de letters op de folie laten rusten waardoor de letters een beetje vollopen. Bij de blauwe (Arbetex E) werkt het beter (onderaan). Alleen de laatste ‘E’ van ‘Free’ loopt vol.


WP_20170929_16_04_09_ProFreeAsAJailBird

Dit was het beste resultaat. Dit is Dainel Original. Het opervlakte van dit materiaal is zacht. Je drukt dus makkelijk wat in het materiaal. De kleuren werken hier ook goed. Maar de kleur was voor deze oefening niet van belang. Ik ben klaar (als ik materiaal heb) om het in mijn eigen werkplaats te gaan proberen. Het ontwerp voor het boek is nog niet af. Naast deze tekst is er nog een plannetje.


Gelezen: Valeria Luiselli, Vertel me het einde.

WP_20170926_18_31_46_ProValeriaLuiselliVertelMeHetEinde

Valeria Luiselli, Vertel me het einde. Een essay in veertig vragen.


Alweer een blog over vluchtelingen.
Moet dat nou? Ja, dat moet.

Het vluchtelingen vraagstuk is een van de grote
vraagstukken van onze tijd en veel van de reacties
in de debatten zijn simpelweg te eenvoudig.
Daarnaast zijn er veel overeenkomsten tussen de
gebeurtenissen in Amerika en die we hier in
Europa en op de grens van Europa en Azie zien.

‘Vertel me het einde’ is misschien niet het meest
brilliante boek ooit geschreven maar lees even mee:

De schrijfster is zelf van Mexicaanse afkomst.
Terwijl ze in de Verenigde Staten verblijft maar nog geen
‘green card’ (verblijfsvergunning) heeft, gaat ze aan
het werk als tolk bij een organisatie die Spaanstalige kinderen
helpt, die vanuit Midden-Amerika proberen veilig naar de
VS te komen. Haar man en kinderen
hebben ook nog geen verblijfsvergunnig.

Tijdens de regering Obama neemt het aantal kindvluchtelingen
ineens toe. ‘……tussen april 2014 en augustus 2015 meer dan
102.000 minderjarigen aan de grens waren opgepakt….’

Deze kinderen hebben in hun thuisland te maken met
gebroken gezinnen, drugs, mishandeling, bendegeweld enz.
Daarom gaan ze op de vlucht naar de VS.
Soms naar hun familie die daar al woont.
Tijdens hun reis door Mexico
en over de Amerikaanse grens zijn ze vaak slachtoffer
van bendes, mensenhandelaren, ‘rechtgeaarde’ blanke
Amerikaanse burgers en de politie (aan beide zijdes
van de grens).

Eenmaal veilig in Amerika moet hun zaak voorkomen bij een
rechter. Om de verdediging mogelijk te maken worden
veertig vragen gesteld. De schrijfster stelt dus die
vragen en gebruikt de vragen in haar essay als structuur
voor het boek.
Aan de hand van de vragen vertelt ze het verhaal van zichzelf,
haar gezin en de vluchtelingen.

Een citaat:

De media-aandacht voor de migratiecrisis bood een algemeen beeld en concrete informatie over omvang, maar liet niet zien wat de diepere oorzaken en de gevolgen ervan waren.
De waarom-vraag bleef onbeantwoord.
Het begrip ‘immigratiecrisis’ sloeg alleen maar op de plotselinge toename in de hoeveelheid kinderen die vanuit Centraal-Amerika de Verenigde Staten binnenkwamen.
Vanaf het allereerste moment werd de crisis enkel en alleen gezien als een institutionele hindernis, een probleem waar Homeland Security onder te lijden had en dat het Congres en de immigratierechters moesten oplossen.
In weinig artikelen werd moeite gedaan om het verhaal om te draaien en de crisis te tonen vanuit het perspectief van de kinderen.
Het politieke antwoord op de crisis draaide daarom altijd maar om één vraag: wat moeten we nu met al deze kinderen?
Of botweg: hoe komen we van ze af, of hoe krijgen we ze zover dat ze niet meer komen?

 

De vragen negen, tien en elf op het intakeformulier zijn ‘Vind je het leuk waar je nu woont?’, ‘Ben je hier gelukkig?’ en ‘Voel je je veilig?’
Het is moeilijk voor te stellen dat deze kinderen, die door de overheid als hinderlijk worden gezien en door een groot deel van de gemeenschap waarin ze net zijn terechtgekomen als ongewenste indringers, en die zich weldra voor een rechter zullen moeten verdedigen tegen een uitzettingsbevel, het inderdaad ‘leuk vinden waar ze nu wonen’.
In de media en in een groot deel van het politieke discours heeft het woord ‘illegaal’ de voorkeur boven ‘ongeregistreerd’ en het woord ‘immigrant’ boven ‘vluchteling’.
Hoe moet iemand die gestigmatiseerd wordt als ‘illegale immigrant’ zich hier ‘veilig’ of ‘gelukkig’ voelen?
Maar de kinderen beantwoorden deze drie vragen meestal met ja.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 48-49.

Dan, meer filosofisch:

Er zijn dingen die je alleen maar kunt begrijpen als je ze in retrospectief bekijkt, wanneer er jaren overheen zijn gegaan en het verhaal al is afgesproken.
Voordat dat het geval is, en zolang het verhaal nog verder gaat, is het enige wat je kunt doen het steeds opnieuw vertellen terwijl het zich ontwikkelt, zich opsplitst, met zichzelf in de knoop raakt.
Want voor iets begrepen kan worden moet het vele keren verteld worden, in veel verschillende woorden en vanuit alle verschillende hoeken en door heel verschillende geesten.

Valeria Luiselli, Vertel me het einde, pagina 105.

Of ik het met dit laatste citaat eens ben weet ik nog niet.
De tekst klinkt mij wat afwachtend. Maar dat is Luiselli
in het boek en in haar acties (als ik het essay mag geloven)
helemaal niet.

Schrijnend, haast cynisch wordt het wanneer Luiselli
het taalgebruik op de korrel neemt van de mensen die zich met
migratie bezig houden.

De omslag van het boek is eenvoudig maar geeft heel goed
aan in wat voor een positie kindvluchtelingen zitten.
Sommige pijltjes houden, ineens, zomaar op!

Het boek is een uitgave van Das Mag.

Wat mij bezig hield zijn de overeenkomsten tussen
Amerika en Europa die zo duidelijk worden in het boek:
= de historische rol van Amerika en Europa in de landen van herkomst;
= de institutionele oplossingen die we toepassen;
= de harde reactie op de mensen.

Lees dit boek!

Vandaag gekomen: foliepers

Het was een paar dagen wachten,
vooral door het weekend.
Maar vandaag is de foliepers gekomen.
Vrijdag nog cursus over zo’n apparaat en dan snel
mijn eigen pers uitproberen.

WP_20170926_18_53_45_Pro

Natuurlijk kwam hij in een grote doos. Veilig voor het vervoer.


WP_20170926_18_54_53_Pro

Het verpakwerk was vakkundig.


WP_20170926_18_55_25_Pro

Maar daar komen we dan bij de zaken waar het allemaal om draait. Het electrische deel (verwarming) en de voet (voor de juiste positionering van letters en boek).


WP_20170926_18_56_37_Pro

Je ziet hier de thermometer er al uitsteken.


WP_20170926_19_03_57_ProFoliepers

Hier is het apparaat dan in elkaar gezet en al. Hierna ben ik gaan kijken of de verwarming werkt.


WP_20170926_19_15_18_ProTemp01

Al heel snel begon de temperatuur op te lopen.


WP_20170926_19_20_53_ProTemp02

Hier is de 50 graden al bereikt en even later bereikte het apparaat al de 70 graden. Toen had ik hem al uit gezet. Vrijdag nog even cursus en dan mijn eigen apparaat uittesten.


De eerste resultaten

Vanmiddag bezig geweest met het drukken van
de eerste twee lino’s.

WP_20170924_14_44_13_Pro

De lino is afgedrukt op drie verschillende soorten papier. Eerste drukgang alleen blauw. Ik druk de lino af met behulp van de bolle kant van een lepel.


WP_20170924_15_25_20_Pro

Vervolgens druk ik op de zwarte en blauwe afdrukken, met rood, de tweede lino af. Daarnaast druk ik er een paar af met alleen rood. Hier het resultaat. Rechtsonder de print van de Boeddha uit de Mogao-grotten.


Het plan is om nog een derde drukgang te maken.
Daarvoor moet ik dan nog wel een derde lino maken.
De bedoeling is dan om de kleur geel te gebruiken.
Daarna snij ik de afbeeldingen op maat en verwerk ik
ze op de pagina’s als illustratie.

Dunhuang: Stringing together

Het is al weer een tijd geleden dat hier iets
te lezen of te zien was van mijn poging een van de
technieken toe te passen die men in Dunhuang
gevonden heeft bij de ingebonden boeken.
De eerste techniek die ik probeer noemt men op
de web site Stringing Together. Dat is tenslotte
mooie dan ‘aan elkaar binden’. Maar dat is precies
wat het is.

WP_20170923_11_46_21_Pro

Als tekst gebruik ik onder andere een Nederlandse vertaling van zo’n Chinees verhaal. Het verhaal is niet Boeddhistisch maar de teksten uit Dunhuang (Mogao-grotten) zijn dat vaak wel. Dus als ‘illustratie’ van het verhaal gebruik ik een lino die ik gemaakt heb op basis van een afbeelding in een van de grotten in Mogao.


Wat ik nu probeer is door verschillende spiegelacties
meerdere versies te krijgen van een en dezelfde afbeelding.
Eerder heb ik lino 1 afgedrukt op een ander stuk lino
en die vervolgens uitgesneden.
Zo krijg ik twee afbeeldingen die elkaars spiegelbeeld zijn.
Nu probeer ik van lino 1 een afbeelding op papier te maken en
die (de papieren afbeelding) vervolgens weer af te drukken op lino.
Die snij ik dan net anders uit als het origineel.
Dan heb ik dus kleur 2.

WP_20170923_11_46_29_Pro

Met Boeddha heb ik niets speciaals maar het past nu eenmaal het best bij deze Chinese boektechnieken.


WP_20170923_11_48_16_Pro

Ik gebruik deze keer ook ander papier. Dit papier neemt de inkt denk ik minder makkelijk op. Ik hoop hiermee dan een betere afdruk te kunnen maken.


WP_20170923_12_00_38_Pro

Echt meevallen deed het niet. Links lino 1 met inkt, rechtsonder een afdruk op papier en rechtsboven de afdruk van het papier op lino 2. Deze lino is inmiddels uitgesneden en vanmiddag ga ik dus eens proberen, met een andere kleur dan zwart, wat het resultaat hiervan gaat zijn.


WP_20170923_14_54_01_Pro

Stiekem weer een aantal afdrukken gemaakt.


Letters op kaft

Vandaag was het zo ver: de eerste sessie met
kaften en folie.
Er zijn meerdere manieren om met de folie te werken.
Deze week heb ik een foliepen geprobeerd.
Een foliepen is een soort soldeerbout met verschillende
uiteindes. Die uiteindes kunnen verschillende vormen
hebben. Zeg maar van een scherpe punt tot bijvoorbeeld
een vlak, rond oppervlak of een kleine sierafbeelding.

De pen die ik geprobeerd heb is een relatief eenvoudige
met drie verschillende uiteindes. Daarvan heb ik er maar
een gebruikt.

Maar het begint met het maken van een ontwerp.
Ik wil de techniek leren dus het ontwerp in niet zo
belangrijk.

WP_20170922_10_50_16_Pro

‘Argusvlinder’ is het ontwerp.


WP_20170922_10_56_58_Pro

Dat ontwerp neem je over op een vloeipapier (zijdepapier). Dit is het papier waar je zo dadelijk met de warme foliepen overheen gaat. Onder het zijdepapier ligt dan de folie en daaronder het boekbindlinnen. In mijn geval is dat linnen op grijsbord geplakt. Bij een boek zou dit de boekkaft zijn.


WP_20170922_11_17_32_Pro

Het vloeipapier met ontwerp zit vastgeplakt aan het grijsbord. Zo kan ik het optillen en zien wat het resultaat is. Dit vloeipapier heeft als nadeel dat er heel wat rek in zit. Daarmee ‘verschuift je ontwerp’. Hier zie je dat ik met een zilverkleurige folie ben begonnen om de vlinder te tekenen.


WP_20170922_11_32_51_Pro

Met een blauwe folie heb ik daarna het woord ‘argus’ aangebracht. Er zijn verschillende soorten folie die bedoeld zijn voor verschillende ondergronden. Folie voor een grover leer is een andere folie dan folie voor papier of linnen.


WP_20170922_11_55_57_Pro

Vervolgens heb ik de letter A ingevuld. Misschien had ik daar beter een ander uiteinde kunnen gebruiken. De puntige stiftvorm die ik gebruik brengt lijnen aan. Misschien dat een klein plat rond uiteinde beter was geweest. Maar ik ben niet ontevreden. De kleur van dit folie is een andere kleur blauw. Meer metallic en lichter blauw.


WP_20170922_11_59_50_Pro

Hier heb ik ook op de vlinder meer kleur aangebracht. De foto’s zijn nogal vlekkerig dus heb ik thuis het zwarte linnen nog even ‘afgestoft’ en het nog eens op de foto gezet.


WP_20170922_17_03_49_Pro

Volgende week echt letters proberen.


Letters op de kaft van een boek

Letters zetten voor een tekst, dat is iets dat ik al
een beetje onder de knie krijg.
Maar letters zetten op de kaft van een boek is
iets heel anders.
Gelukkig is er een heel ervaren boekbindster in
Breda die me met de techniek en de kennis
van materialen en werkwijzes, op het juiste pad wil zetten.
Morgen de eerste sessie.
In haar atelier zijn zowel de handgereedschappen (lijnfiletten)
als een foliepers met letters en folie aanwezig.
Van beide aanpakken hoop ik het een en ander te leren.
Als voorbereidimg heb ik wat ‘proefkaften’ gemaakt
met de verschillende materialen die ik op voorraad heb:
– boekbindlinnen (zwart)
– kurk
– Arbetex A en E (groen en blauw)
– Dainel Original
Dat ziet er dan zo uit:

WP_20170921_18_31_10_ProDeVoorbereiding

Mijn proefkaften.


Herfstbladeren onder bezwaar

Een van mijn volgende projecten wordt een boek
waarvan de bladen bestaan uit gedroogde
herfstbladeren met tekst.
Misschien dat zelfs de kaft (deels) uit een
blad gemaakt wordt.
Het begint ermee de bladeren te zoeken,
keuren, verzamelen en onder bezwaar te leggen.
Tussen kranten om te drogen.

WP_20170920_18_42_56_Pro

Dit blad is wel twee keer zo groot als de andere bladeren die ik tot nu toe vond. Misschien iets voor de kaft. Bladeren zoeken is nog niet zo eenvoudig in de stad. De meeste bladeren verkrullen en verdrogen helemaal aan de bomen voor ze vallen. Het lijkt er wel op dat al die bomen ziek zijn.


WP_20170920_18_43_51_Pro

Een deel van de tweede serie die ik verzameld heb. Het grote blad van de bovenste foto heb ik op de Grote Markt (Zuid) van Breda gevonden. De andere bladen komen uit het Park Valkenberg.


Eerbetoon aan eigenaar Botterbar

Al eens eerder besprak ik een boek van Jack Gravemaker.
Nu is een volgend boek verschenen dat via bol.com verkrijgbaar is.
Hier het artikel dat onlangs in de Bode is verschenen


JackGravemakerEugeneDeKok

Foto van Jack Gravemaker met het boek onder zijn arm. Foto door Eugene de Kok.


Eerbetoon aan eigenaar Botterbar

Jack Gravemaker schrijft boek over Willem Vermarke en bijzondere kroeg in Zoutelande

DOOR EUGÈNE DE KOK

ZOUTELANDE – “Het is toch je broer?”, zegt Jack Gravemaker
als je hem vraagt waarom hij een boek heeft gemaakt
over zijn oudste, in 2015 overleden broer
Willem Vermarke (Gravemaker), die van 1994 tot en met 2006
de Botterbar in Zoutelande runde.
In het boek haalt de Middelburger herinneringen op
aan de markante barman en aan de botter, die in 2012 is gesloopt.

JackGravemakerArm17OpHetVeerseMeer

Arm-17 op het Veerse Meer.


Jack Gravemaker heeft ruim twee jaar gewerkt aan het boek
‘De Botterbar, ARM-17 te Zoutelande’.
Het bestaat vooral uit foto’s, die Jack vaak zelf heeft gemaakt,
maar ook van verschillende personen heeft gehad.
Zo zie je op de eerste pagina’s de ARM-17 op zwart-wit-foto’s varen
op het Veerse Meer en in de haven van Veere liggen.

JackGravemakerArm17

Arm-17 (jelemaal rechts) op de kust voor onderhoud.


In 1961 verkopen de broers Joos en Piet van Belzen hun botter aan
ondernemer Willem van Krugten uit Breda.
Hij is dan al eigenaar van camping Duinoord en ziet brood
in het klassieke vissersschip.
Hij mag het plaatsen onderaan de duinen in Zoutelande.

JackGravemakerArm17VlakbijCafertariaDuinoordOpDeDuinwegTeZoutelande

Arm-17 op transport. Vlak bij cafetaria Duinoord op de Duinweg in Zoutelande.


Met zijn vrouw Tanja van Krugten begint hij een kroeg in het schip.
“Met de netten in de mast en de Nederlandse vlag in top
leek het net alsof het schip daar was gestrand”,
schrijft Jack in zijn fotoboek.

“De groene flessen lagen voor de botter en moesten de zee voorstellen.
Als ‘s avonds de schijnwerpers er op stonden,
kwam de zee weer tot leven. Het had iets.”

Nylon
Het echtpaar runt de Botterbar tot 1985.
Negen jaar later nemen Jacks broers Kees Gravemaker en
Willem Vermarke (Gravemaker) hem over van hun neef
Johan Reindersma, die hem tot die tijd heeft bestierd.

JackGravemakerWillemGravemaker(Vermarke)BijZijnBotterbarInSeptember1995

Willem Gravemaker (Vermarke) bij zijn botterbar in september 1995.


Twee jaar later stopt Kees ermee en gaat Willem alleen verder.
“De Botterbar was alles voor hem”, zegt Jack. “Hij had het er altijd over.
Zelf ging ik er ook vaak heen en maakte dan altijd foto’s.
In de loop der jaren heb ik er heel wat verzameld.”

Jack haalt tussen de foto’s door herinneringen op aan de bar,
bijvoorbeeld over het rode licht in de mast dat om acht uur aanging
zodat mensen zagen dat hij was geopend
en over de dagelijkse stormen.

“De koperen scheepslampen aan het plafond waren door nylondraden
met elkaar verbonden. Achter de bar hing een touw.
Willem had een bandje met stormgeluiden.
Dat zette hij altijd rond een uur of elf op.
Vervolgens ging het licht op laag en trok hij aan het draadje,
eerst zacht, maar steeds harder waardoor de lampen flitsten …
het was net een echte storm.”

Hartaanval
Herinneringen aan zijn oudste broer zijn er ook volop.
Zo schrijft Jack, alles in spreektaal, over de hartaanval
die Willem in 2001 krijgt, de zware operaties die daarop volgen,
maar dat hij desondanks een paar maanden later alweer
achter de bar staat in Zoutelande, alsof er niets is gebeurd.
Vijf jaar later heeft hij er genoeg van.
Hij verkoopt de Botterbar aan de familie Los en verhuist
naar zijn geboorteplaats IJmuiden.
In 2012 gaat de Botterbar,
die dan al een paar jaar leeg staat, tegen de vlakte.
Drie jaar later komt Willem na een kort ziekbed te overlijden.
“Dit boek heb gemaakt omdat heel veel mensen de Botterbar kennen,
maar vooral ter ere van hem.”

Nog steeds: Stringing together

Om het volgende boekje, gebaseerd op Dunhuang,
te maken ben ik begonnen met een linosnede met Buddha.
De afbeelding is gebaseerd op een muurschildering in de Mogao-grotten.

Tegelijkertijd maak ik gebruik van het feit dat ik de eerste helft
van het verhaal ‘De hulpvaardige reiziger’ op mijn pers heb liggen.
Ik wil na Stringing together een boekrol maken.
De tekst van de hulpvaardige reiziger heb ik nu gezet op een strook
dun papier. Eens zien hoe dat uitvalt.
Omdat ik de tekst wil drukken moet ik wel de tekst op meerdere vellen
drukken. De pers kan maximaal 50 cm aan.

WP_20170902_11_08_06_ProDeLino

Dit is de ingeinkte linosnede.


WP_20170902_11_10_26_ProEenEersteAfdruk

Dit is de eerste afdruk. De lino is nog niet af. Bovendien is het papier te kort. Ik heb 9 x 9 cm afgesneden maar het moet 9 x 10 cm zijn.


WP_20170902_14_25_07_ProDeHulpvaardigeReiziger

Dit is het eerste stuk van de tekst.


WP_20170902_14_25_18_ProDeHulpvaardigeReiziger

Dit is een kolom van de tekst. Je ziet nu het papier beter. Dit dunne papier heeft een heel mooie structuur. Die structuur doet me denken aan geschreven letters.


Stenen in de FutureDome

Een van de boekjes die ik aan het voorbereiden ben
zal iets te maken hebben met stenen en de FutureDome.
Daarom ben ik deze week foto´s gaan maken op het terrein van de FutureDome.
Hoe ik ze uiteindelijk ga gebruiken weet ik nog niet.

Onderdeel van de boekjes zal zijn dat ik ga proberen
om een mooie titel op de kaft te krijgen.
Verschillend materiaal wil ik gebruiken voor de bekleding
van de omslag en om de titels op het boekje te krijgen ga ik
voor een korte periode op les in Breda bij een boekbindster.

Daar zal later meer over volgen maar nu eerst de foto´s die ik gemaakt heb.

WP_20170830_14_59_54_Pro

Steen is een breed begrip voor mij: asfalt doet ook mee.


WP_20170830_15_00_14_Pro


WP_20170830_15_00_46_Pro


WP_20170830_15_00_59_Pro

Bij veel foto’s vind ik de vorm leuk maar hier zijn het de kleuren die het hem doen.


WP_20170830_15_01_21_Pro


WP_20170830_15_01_32_Pro

En hier de vocht(?)aanslag.


WP_20170830_15_01_48_Pro


WP_20170830_15_02_27_Pro

De eenvoudige versiering van de gevangenismuren. Opwekkend vind ik de versiering niet echt.


WP_20170830_15_03_50_Pro


WP_20170830_15_04_08_Pro

Het verschil in de vensterbanken trok me.


WP_20170830_15_04_44_ProVierkantenOfRondjes

Zie je hier het vierkant?


WP_20170830_15_06_51_Pro

Het verbaasde me enorm hoeveel verschillende foto’s ik kon maken.


WP_20170830_15_07_31_Pro

Dit is een soort asfaltgrafiek.


WP_20170830_15_08_11_Pro


WP_20170830_15_08_34_Pro


WP_20170830_15_11_12_ProTakkenEnStenen

Takken en stenen.


WP_20170830_15_12_34_Pro

De beslissing.


WP_20170830_15_13_28_Pro


WP_20170830_15_16_29_Pro


WP_20170830_15_17_29_Pro


WP_20170830_15_18_31_Pro


WP_20170830_15_21_35_Pro

Beton is ook steen.


WP_20170830_15_23_19_Pro


WP_20170830_15_25_51_Pro

Een mini sterrenstelsel.


WP_20170830_15_26_55_Pro

Het stroomgebied van de Nijl.


WP_20170830_15_27_58_Pro


WP_20170830_15_29_08_Pro

Met apestaartje.


Roze Buddha?

Inderdaad. Ik had op een filmpje gezien dat het
markeren van je lino (zeker als er geen kleurverschil is tussen
de oppervlakte en het binnenwerk van de lino) kan helpen
bij het snijden van de lino. Dus ik had nog een oude markeerstift liggen.
Die maar eens gebruikt.
De Buddha is overigens van een muurschildering in Dunhuang.

WP_20170830_14_23_32_Pro

Hier ligt de lino, vastgeplakt, op tafel, daarboven komt dan het carbonpapier en daarboven het origineel.


WP_20170830_14_23_45_Pro

Origineel en gemarkeerde lino.


WP_20170830_14_33_49_Pro

Zo wordt het origineel dan overgezet op de lino.


WP_20170830_14_37_14_Pro

Het tussenresultaat.


Intussen in de drukkerij

WP_20170826_10_21_33_ProTekstOpDePersVoorEenProefdruk

De tekst die afgelopen weken met de hand is gezet is nu overgebracht naar de proefpers voor een eerste proefdruk.


WP_20170826_10_43_04_ProNogEvenWatFourjesWegwerken

Het is al weer even geleden dat ik een tekst met de hand heb gezet. Het verkeerd distibueren van de letters geeft natuurlijk ook problemen. Dus het is maar goed dat ik deze proefdruk even corrigeer.


WP_20170826_11_46_21_ProTekstOpDePers

De gecorrigeerde tekst en opmaak op de pers.


WP_20170826_13_42_29_Pro10VellenGedrukt

Tien vellen gedrukt. Dit is deel 1 van de tekst van ‘De hulpvaardige reiziger’. Volgende week ga ik beginnen om deel twee te zetten.


WP_20170826_13_42_29_Pro10VellenGedruktDetail

Detail. W. L. Idema, Chinese verhalen uit Dunhuang. De hulpvaardige reiziger.


Gelezen: Monet

Deze keer een stripverhaal.
Een heel mooi stripverhaal.
Het vertelt op een heel geinspireerde manier het levensverhaal
van de Franse impressionistische schilder Oscar-Claude Monet.

Wat erg leuk is aan het boek dat in de strip veel
van de werken van Monet ‘verstopt’zitten.
Achter in het boek leggen Ricard Efa (tekenaar) en Salva Rubio
(schrijver) uit in welke afbeelding ze welk schilderij verwerkt hebben.

WP_20170827_11_37_34_ProEFA-RubioMonetOpZoekNaarHetLicht

Monet door Salva Rubio en Ricard Efa: Op zoek naar het licht.


Small Wonders – Kleine Mirakels

De Nederlandse titel is van mezelf.
De tentoonstelling Small Wonders zag ik vorige week
in het Rijksmuseum.
Na de Art Gallery of Ontario in Toronto en The Met Cloisters
in New York zijn de kleine mirakels ook in Nederland te zien.
Er is zelfs een speciale website waar de kleine mirakels te zien zijn:
http://smallwonders.nl/index.html

DSC_2464CatalogusSmallWondersRijksmuseum

De tentoonstelling wordt begeleid met een Engelstalige catalogus en een gratis folder. De folder geeft minder informatie maar is ook veel praktischer om bij je te hebben als je op de tentoonstelling rond loopt. Voor thuis is de catalogus, die ontworpen is door Irma Boom, beter. Mijn exemplaar is al weer de tweede druk dus de verkoop lijkt goed te gaan.


DSC_2468AtelierAdamDirckszDrieluikC1500-1530

Als je ergens over wilt klagen, klaag dan over de kaarten. Die zijn er te weinig en ze zijn saai. Atelier Adam Dircksz, drieluik, circa 1500 – 1530.


DSC_2469AtelierAdamDirckszGebedsnootMetOrigineleBehuizingEnBuidelC1510-1530

Dit is een voorbeeld van de buitenkant van een gebedsnoot. Ik heb al eens eerder over deze voorwerpen geschreven. Na de heropening van het Rijksmuseum zag ik er een liggen in de vitrines. Ik had er nog nooit een gezien. Niet eens op een plaatje. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot met originele behuizing en buidel, circa 1510 – 1530.


DSC_2470AtelierAdamDirckszGebedsnootInOrigineleBehuizingC1510-1530

Wat de kaarten heel goed laten zien is dat een betere belichting de voorwerpen veel lichter van kleur maakt, niet zo zwaar als op mijn foto’s. Maar de voorwerpen zijn delicaat en niet te vergeten bijna 500 jaar oud dus dat rechtvaardigr de beperkte belichting op de tentoonstelling. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot in originele behuizing, circa 1510 – 1530.


WP_20170819_10_20_37_ProStHorisEnDeDraakOmgevingHanGossaertC1510-1520

Toen ik afgelopen zaterdag in het Rijksmuseum was, had men stormschade van de nacht daarvoor. Daarom was de reguliere gang naar de tentoonstelling afgesloten en liep ik via een alternatieve weg. Daarom kwam ik eigenlijk bij de staart van de tentoonstelling. St. Joris en de draak, omgeving van Jan Gossaert, circa 1510 – 1520.


WP_20170819_10_26_37_ProAltaarstukMetDeKruisigingNoordelijkeNederlandenOfNederrijnC1510-1560BuxushoutGrondvlakNotenhout

Dit zijn natuurlijk geen gebedsnoten maar het vakmanschap en materiaal ligt heel erg in de buurt van de gebedsnoten. Daarnaast stralen ze soms dezelfde toewijding aan het onderwerp en de techniek uit als de gebedsnoten. Altaarstuk met de Kruisiging, Noordelijke Nederlanden of Nederrijn, circa 1510 – 1560, buxushout, het grondvlak is van notenhout. Het duiveltje bij de misdadiger rechts is prachtig.


WP_20170819_10_33_20_ProVeleMalenStJorisInDezeDriedimentionelePuzzel

Dit voorwerp had een zaal apart. Het is een soort driedimensionale puzzel. Je ziet St. Joris meerdere malen in deze pilaar van hout. Maker onbekend, circa 1510, buxushout.


WP_20170819_10_33_36_ProStHorisTekst

De beschrijving van de pilaar met St. Joris.


WP_20170819_10_34_14_ProStJoris

St. Joris in close-up.


WP_20170819_10_34_52_ProStJorisDetailMensenOpDePoortLinksRechtsPasseertStJorisTePaard

Rechts St. Joris en links mensen die op de stadsmuur naar beneden kijken.


WP_20170819_10_38_13_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootHollandC1519-1530Buxushout

De eerste gebedsnoot in deze blog. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot, Holland, circa 1519 – 1530, buxushout. De noot kun je dus gesloten bij je dragen. Als je hem opent, heeft iedere helft vaak nog een of twee deurtjes of blinden die ook open kunnen (zoals hier de bovenste helft). Op de deurtjes zijn dan vaak reliefs aangebracht. De beide noothelften zijn zelf een soort kijkdozen met gelaagde scenes, heel veel figuren en architectonische hoogstandjes.


WP_20170819_10_43_34_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootInDeVormVanEenPeulMet5ErwtenHollandC1500-1530Buxushout

De creativiteit lijkt geen grenzen te kennen. Hier een ‘gebedsnoot’ in de vorm van een peul met daarin erwten die open kunnen en waarop afbeeldingen zijn aangebracht. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot in de vorm van een peul met vijf erwten, Holland, circa 1500 – 1530, buxushout. De peul is grofweg 10 cm lang..


WP_20170819_10_46_33_ProGebedsnootInDeVormVanEenDoodshoofdDuitsland1520-1540Perenhout

Blijkbaar waren er toen ook al goths. Gebedsnoot in de vorm van een doodshoofd, Duitsland, 1520 – 1540, perenhout.


WP_20170819_10_47_19_ProGebedsnootInDeVormVanHetHoofdVanMariaDuitslandC1500-Voor1526Perenhout

Gebedsnoot in de vorm van het hoofd van Maria, Duitsland, circa 1500 – voor 1526, perenhout.

WP_20170819_10_47_44_ProGebedsnootInDeVormVanHetHoofdVanMariaDuitslandC1500-Voor1526Perenhout


WP_20170819_10_47_58_Pro (2)AtelierAdamDirckszLijkkistMetSkeletC1500-1530

Weer een ander devotioneel voorwerp: Atelier Adam Dircksz, lijkkist met skelet, circa 1500 – 1530.


WP_20170819_10_49_43_ProNavolgerVanAdamDirckszGebedsnootInDeVormVanEenWalnootMetDoosjeHollandC1540OfLaterDoosjeAmsterdam18eEeuwBuxushourZilver

Navolger van Adam Dircksz, gebedsnoot in de vorm van een walnoot met doosje, Holland, circa 1540 of later, het doosje is uit Amsterdam uit de 18e eeuw. De walnoot is van buxushout, het doosje is van zilver.


WP_20170819_11_00_46_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootMetGodInGlorieEnHetLaatsteOordeelC1500-1530

Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot met ‘God in glorie’ en ‘Het Laatste Oordeel’, circa 1500 – 1530.


WP_20170819_11_02_25_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootInBehuizingBovenLaatsteOordeelHollandC1500-1530BehuizingLate16eEeuwBuxusVerguldZilver

Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot in behuizing, boven Laatste Oordeel, Holland, circa 1500 – 1530, de behuizing is uit de late 16e eeuw. De noot is van buxushout, de behuizing van verguld zilver.


WP_20170819_11_02_49_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootMiddenBovenKruisigingMiddenMiddenKruisafnameHollandC1500-1530Buxus

Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot, centrum-boven: de Kruisiging, centrum-midden: de Kruisafname, Holland, circa 1500 – 1530, buxushout. Met ‘Holland’ vermoedt men Delft. In deze noot staat het kruis centraal. Zo met de bovenste twee deurtjes open heeft het voorwerp ook de vorm van het kruis. Maar dat kan toeval zijn.


WP_20170819_11_04_55_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootOndersteHelftChristusAfdalendInDeHelHollandC1500-1530Buxus

Toen ik muurschilderingen in Ferrara, Italie beschreef dacht ik dat ‘Christ in limbo’ een zeldzame afbeelding was, maar hier is er ook een. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot, onderste helft ‘Christus afdalend in de hel, Holland, circa 1500 – 1530, buxushout.


WP_20170819_11_05_30_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootInOrigineleBehuizingMetDoosjeEnVergrootglasHollandC1500-1530BuxusDoosjeEind18eEeuw

Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot in originele behuizing met doosje en vergrootglas (linksonder), Holland, circa 1500 -1530, de gebedsnoot is van buxus, het doosje is uit het einde van de 18e eeuw.


WP_20170819_11_10_31_ProInrichtingTentoonstellingszaalRijksmuseum

Dirt is de zaal waar de meeste gebedsnoten liggen in de tentoonstelling van het Rijksmuseum.


WP_20170819_11_13_29_ProAtelierAdamDirckszOntmanteldeGebedsnootHollandC1500-1530Buxushout

Hier zie je een ontmantelde gebedsnoot. Zo kun je de verschillende onderdelen zien. Het schijnt dat de twee helften op zich ook weer uit losse onderdelen bestaan. Atelier Adam Dircksz, ontmantelde gebedsnoot, Holland, circa 1500 – 1530, buxushout.


WP_20170819_11_20_00_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootOndersteHelftMetChristusVoorPilatusHollandC1500-1530Buxushout

Deze gebedsnoot krijgt heel veel aandacht op de tentoonstelling. Tussen het volk zit een man met een bril! (rechtsonder van het centrum) Er zitten trouwens nog meer mensen in een boek te lezen. Atelier Adam Dircksz, gebedsnoot, onderste helft met de afbeelding ‘Christus voor Pilatus’, Holland, circa 1500 – 1530, buxushout.

WP_20170819_11_20_00_ProAtelierAdamDirckszGebedsnootOndersteHelftMetChristusVoorPilatusHollandC1500-1530BuxushoutZelfdeBeeldFotoAanDeWand

Op een hele grote afbeelding tegen de muur in het museum zie je de man nog een keer. Hij zit hier rechtsboven. De man schuin voor hem heeft ook een boek op schoot.


DSC_2471CatalogusSmallWondersRijksmuseum

De tentoonstelling is gewoon sensationeel. Small Wonders, Rijksmuseum.


Creatieve woensdag

De eerste helft van de tekst van ‘De hulpvaardige reiziger’
uit het boek ‘Chinese verhalen uit Dunhuang’ is gereed.
Zaterdag wordt deze tekst gedrukt.
Dan nog wel even de lino’s maken.

WP_20170823_19_31_52_Pro

W.L. Idema is de man die deze Nederlandse vertaling maakte van de Chinese verhalen die gevonden zijn in grot 17 in Dunhuang (Mogao grotten).