De Tolbrug in Breda met De Trapjes.
Ik zei toch dat het een korte wandeling was.
Auteursarchief: Argusvlinder
Memorabele Momenten
Afgelopen zondag was het de laatste dag van het Jazz-festival
in Breda. Café en restaurant de Beyerd hebben en geschiedenis
met jazz, het jazzfestival en Han Hidalgo.
Het café heeft altijd een eigen programma tijdens het festival
met veel blues.
Het restaurant heeft ieder jaar een speciaal menu met
jazz-gerechten, bedacht, samengesteld en uitgevoerd onder
leiding van Han Hidalgo.
Han heeft een naam hoog te houden op het gebied van eten
en jazz. De website van ‘Bier cuisine’ is er het bewijs van.
Dus zondagavond ging ik bij De Beyerd eten en natuurlijk was
Han Hidalgo er ook. Hij had een soort van boekpresentatie
voor vrienden en kenissen. Ik zat er als een ‘gewone’ klant.
Han kwam even bij mijn tafel langs en bood me
een exemplaar van zijn boek aan:
Han Hidalgo, Memorabele Momenten – van A tot Z.
In ‘Memorabele Momenten’ rijgt Han plaatsen, mensen, eten,
drinken, gebeurtenissen en muziek tot één verhaal.
De rode draden zijn jazz en gerechten.
Het eten was zondagavond prima (cocktail, voor-, hoofd- en
nagerecht) en het was een plezier om het boek te mogen lezen.
Of het menu nog verkrijgbaar is weet ik niet maar ik vermoed
dat het boek te verkrijgen is via Birdy Publishing.
‘Keep swinging and cookin’
Frans Hals
Tot en met 9 juni kan men in het Rijksmuseum zo’n
50 schilderijen van Frans Hals bewonderen.
Een geweldige ervaring.
Grijp die kans.
In februari ben ik zelf ook gaan kijken.
Geboren in Antwerpen en gevlucht naar de Noordelijke Nederlanden. Vanaf 1591 woonachtig in Haarlem. Frans Hals één van de grote drie van de Gouden Eeuw: Rembrandt, Vermeer en Hals.
Rijksmuseum, Amsterdam, Frans Hals, De vrolijke drinker, circa 1629, olieverf op doek. Dit bekende werk dient als voorbeeld voor de ‘losse toets’ van Frans Hals.
Detail met de sluiting van de riem.
Frans Hals, Portret van een man met een schedel, circa 1612, olieverf op paneel. Een vroeg schilderij, het mannelijk deel van een pendant. Let eens op zijn hemdsmouw.
De vrouwlijke helft van de pendant: Frans Hals, Portret van een vrouw, circa 1612, olieverf op paneel.
Nog een pendant.
Frans Hals, Portret van Lucas de Clercq, circa 1635, olieverf op doek.
Frans Hals, Portret van Feyntje van Steenkiste, 1635, olieverf op doek.
De ‘kostbare stof’ van Lucas de Clerq.
Argus in China
Op mijn vakantie in China ben ik met de hogesnelheidstrein
van Dunhuang naar Lanzhou gereisd.
Lanzhou is niet persé een toeristische bestemming maar ik ben
er twee nachten gebleven omdat de vervolg treinreis,
weer een lange zit zou zijn. Daarnaast wil ik niet alleen
toeristische hoogtepunten meemaken.
Hotelkunst.
Het hotel was prima. Op de kaartjes had ik bekeken dat ik naar
de Gele rivier zou kunnen wandelen. Daar zou ik ruim een uur over doen.
In de ochtend was het nog droog maar vanaf de middag ging het regenen
en dat zou zo blijven tot in Xi’an.
Ik liep in de richting van de rivier. Je kunt met een taxi gaan,
er is ook een metro. Maar in een taxi zie je minder en niet digitaal
betalen kan wel in China maar is minder makkelijk. Dus lopen.
Ik liep al een half uur toen ik iemand hoorde roepen. Eerst
reageerde ik niet omdat ik niet wist waar het vandaan kwam en voor wie
het bedoeld was. Bij aanhouden draaide ik me om en het bleek dat
een bewaker van een openbaar gebouw iets naar me riep. Hij wees
naar mijn rugzak. Ik kijken: de rits stond open.
Ik sloot mijn rugzak, bedankte de man en liep verder.
Aangekomen bij een groot plein ging ik op zoek naar het kaartje
dat in mijn rugzak moest zitten. Maar het was er niet.
Een ‘verkeerde’ straat nemen betekent niet meteen verdwalen maar
wel dat je misschien ‘verkeerd’ loopt.
Ik besloot terug te lopen naar mijn hotel want het kaartje had
ik die ochtend nog bekeken en misschien was ik het vergeten.
Dus een uur na mijn vertrek was ik terug in mijn hotel en het kaartje
lag op bed. Ik was die ochtend vertrokken zonder mijn rugzak
te controleren. Wijze les.
Op de eerste verdieping van het hotel zijn commerciele ruimtes en
ook een koffietent voor de gasten en mensen die in het hotel
voor zaken zijn (er werden ook ruimtes verhuurd voor conferenties ed).
Dus ik gunde me koffie.
Het zal rond 11 uur zijn geweest toen ik de wandeling opnieuw
begon en rond half een was ik bij de Yellow River.
Aan de Gele Rivier (die niet meer geel is) liggen boten met restaurants of voor riviercruises (of beide).
Zoals heel veel dingen in China is de boulevard heel ruim opgezet.
De metalen brug is de Zhongshan Bridge. Aan de andere oever, boven op de heuvel zie je een klein puntje uitsteken. Dat is de White Pagode. Het doel van mijn wandeling.
Het plenst inmiddels. Deze dames, een klein deel van een grote groep, repeteren voor een show en willen zo droog mogelijk blijven.
Schuin tegenover de brug en de boulevard ligt een tempel. Daar ga ik eerst maar eens kijken. Het is de White Pagode Temple of de Baiyun Taoist Temple. Meerdere gebouwen staan op een relatief kleine oppervlakte dus één gebouw op de foto zetten beteket vaak dat je meer ziet dan voor de foto ideaal zou zijn.
Eerlijk gezegd ben ik niet zo thuis in de verschillende religies: zeker Taoïsme en Confusianisme blijven een moeilijke beeldtaal voor mij. Wat is het dat ik zie? Maar dat neemt niet weg dat je het wel interessant en (soms) mooi kunt vinden. Wat de achterliggende filosofie dan is blijft nog veel meer een raadsel.
Deze tempel is een soort van herbouw. De originele tempel, die volgens mij op een andere plaats stond, is tijdens de Culturele Revolutie met de grond gelijk gemaakt. Later is deze tempel gebouwd en hij wordt goed bezocht.
Een samenvatting van de geschiedenis van de White Pagode Temple of Baiyun Taoist Temple. De Hall of the numinous (Merriam Webster: supernatural, mysterious, filled with a sense of the presence of divinity, holy, appealing to the higher emotions or to the aesthetic sense, spiritual) officials. “The temple has been distroyed during the Chinese Great Revolution of Culture, including the Hall of the Numinous Officials. All the activities of religion was banned at that time. The paining history passed and later the Hall of the Numinous Officials was rebuilt in 2011 year by the temple supervisor, named Chen Li-fu, and other Reverend Daoist.”
De ingang.
De tempel verscholen tussen de bomen.
In het volgende bericht gaat we wandeling verder.
Museo dell’Opera del Duomo
Dit wordt dan mijn laatste bericht over mijn vakantie naar Florence.
Op de voorlaatste dag was het Museo dell’Opera del Duomo de
laatste activiteit. En wat voor een!
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, French workshop, reliquary of the arm of Saint Justus, 1290 – 1295.
Andrea Pisano and assistant, Jonitus, The beginning of astronomy, 1343 – 1348, from the south side.
Donatello, Thoughtful prophet, 1418 – 1420, from the east side.
Luca della Robbia, Plato and Aristotle dialectics, 1437 – 1439, from the north side.
Donatello, Beardles prophet, 1416 – 1418, from the east side.
Het aantal voorwerpen is indrukwekkend.
Baccio d’Agnolo, lion head, 1513 – 1515, from the cornice of the drum of the dome.
Andrea di Lazzaro Cavalcanti called Buggiano, funerary mask of Filippo Brunelleschi (Brunelleschi was de architect van de koepel van de dom), 1446.
Je kunt goed zien dat dit museum rond de voorwerpen is gebouwd.
Als bezoeker van het museum heb je ook toegang tot een soort
van dakterras met uitzicht op de koepel van de dom.
Natuurlijk een paar foto’s.
Er stonden twee enorme beelden. Het zijn replica van beelden die nu buiten op de kerk staat. De maker van beide beelden is dezelfde persoon en ik viel voor de boeken. Pietro Francavilla, Statue of Saint Podius, Bishop, 1589, for the temporary facade of the Cathedral, Made for the marriage of Ferdinand I and Christine of Lorraine.
Pietro Francavilla, replica, Statue of Saint Zanobi, Bishop, 1589.
Giotto di Bondone, The Madonna of San Giorgio alla Costa, 1288 – 1295, tempera and gold leaf on panel.
Gemaakt in Toscane, een koormantel of kazuifel, in het Engels chasuble. 18e eeuw.
Vermoedelijk zijn dit twee panelen van een deur. Bij de eerste lijkt de klopper te ontbreken. Maar eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik deze foto’s maakte, in het museum of onderweg naar het hotel…..
De andere kant van evenementen in Breda
Natuurlijk is het leuk met Koningsdag in Breda.
Het probleem is de onafgebroken reeks eveneenten / festivals
in een binnenstad die daar niet op is gebouwd.
De stank-, geluidsoverlast, het vuil, de luchtvervuiling,
die kan ik niet laten zien.
Wel iets van de voorbereiding die volgens de gemeente geen
overlast vormt. Oordeel zelf.
Kasteelplein voor Koningsdag.
Kasteelplein, na Koningsdag, voor Hemelvaart.
De Haven zal wekenlang volgebouwd zijn.
Het kleinste café aan de Haven geeft de meeste geluidsoverlast van de hele stad. Hier alleen nog maar straat vervuiling.
Deze wervingsposter voor personeel verraadt het beleid van de horeca: haal er het meest maximale uit zonder verantwoordelijkheid voor de troep en ben alleen open voor klanten als het jou uitkomt.
Kasteelplein voor Hemelvaart.
Parkeerplaats Grote Markt. Jev kunt vergelijkbare scene’s aantreffen in Veemarktstraat, Ridderstraat, Halstraat, St Janstraat, Havermarkt, Torenstraat enz. Dit was woensdagmorgen.
Veel plezier dit weekend.
Gehoord / gezien
Chassé Theater, Nederlandse Reisopera, Phion, Christoph Willibald Gluck, Orphee et Eurydice.
Iedere keer weer een stapje verder.
Ik ben geen kenner van opera’s maar ga wel graag kijken en luisteren.
Deze week was het dus tijd voor de Franse (?) versie van de opera
Orphee et Eurydice van Gluck.
Een verhaal over rouw, verdriet en liefde.
Als ik het goed begrijp is Gluck een soort van voorganger / voorbereider
van Mozart. Zijn missie was vooral het ontdoen van de opera’s van
overtollige en gezochte uitstapjes in de verhaallijn.
Voor een toeschouwer in 2024 is dat allemaal relatief.
Ook de muziek zou ontdaan zijn van overbodige versieringen.
Het is wel grappig te lezen dat een componist van naam zijn
opera aanpaste aan lokale eisen en wensen: een ballet erbij of
verlengen, voor de Franse markt, was geen punt.
Een korte opera oprekken tot een avondvullend programma blijkbaar
ook niet.
In Breda werd de show voor mij gestolen door het decor.
Met schijnbaar eenvoudige middelen wordt steeds opnieuw
een andere sfeer opgeroepen. Helaas mag je geen foto’s maken.
Genoten van muziek, dans en zang.
Bootjes in de Haven
Deze week is het Jazz Festival in Breda. Ooit begonnen als een interessant muziekfestival is het nu een soort van overdreven braderie. De horeca neemt iedere vierkante centimeter van de binnenstad in beslag om bier te verkopen onder het genot van house-dreunen. Hier en daar is nog een enkeling met jazz in de weer. Dus de bootjes zijn van stal gehaald.
Het eerste deel van de kademuur links is gestort. Breda, Verlengde Mark ter hoogte van de Markendaalseweg.
Stadserf.
Museo dell’Opera del Duomo
Vandaag een korter bericht.
Maar wel een met een paar hoogtepunten van het museum (al moet
ik zeggen dat men aan hoogtepunten er geen gebrek heeft).
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Santa Maria Maddalena penitente of Saint Mary Magdalene as penitent, mid 15th century. Een heel indringend werk.
Giovanni del Biondo, Saint Catherine of Alexandria (het wiel zie je links) with scenes of her life and portraits of the donors in prayer, late 14th – early 15th century.
Samengevat: Michelangelo maakte in zijn leven 3 piéta’s. Een is het bekendst: de Piéta in de St Pieter in Vaticaanstad. Een is er in Florence en een derde bevind zich in Milaan. Van de eerste en de laatste waren afgietsels gemaakt die, samen met het derde, originele, werk getoond werden.
Michelangelo, The Deposition or Bandini Piéta or The lamentation over the dead Christ, 1547 – 1555. The Florentine Piéta.
Replica. Michelangelo, Piéta or Madonna della Piéta, 1498 – 1499, St Peter’s Basilica, Vatican City, cast.
Replica. Michelangelo, Rondanini Piéta, 1551 – 1564, Milan, cast.
Deze week aan de Nieuwe Weg
Ook deze week een korte wandelserie.
Breda, Verlengde Mark of Nieuwe Mark, Markendaalseweg.
Soms ontdek je aan een gevel die je al honderden keren hebt gezien toch weer iets nieuws. Dit is een voorbeeld. Het ‘nieuwe’ zie je op het detail van deze foto:
Een metalen versiering in een soort van dummy-raam. Deze foto is van de eerste verdieping van deze gevel, hoek Tolbrugstraat – Nieuwe Weg.
Op de begane grond, er recht onder, komt dezelfde vorm terug maar zonder de metalen versiering. Het kan natuurlijk dat er wel een versiering is geweest maar dat die door de jaren is verdwenen. De gevel is niet meer in zo’n beste staat.
Argus in China
De lange afstanden in China leg ik af met de trein,
de hogesnelheidstrein.
Vanuit Dunhuang ga ik naar Lanzhou, een heel andere stad.
Dunhuang is rustig, weinig verkeer, relaxed.
In Dunhuang wonen zo’n 200.000 mensen.
Lanzhou is een stad met 4 miljoen inwoners (2020).
Dat was even iets anders.
Toen ik de reis plande was het idee dat er een transfer nodig
was vanaf het hotel in Dunhuang naar een station voor de
hogesnelheidstrein 180 kilometer verderop.
Maar tijdens de coronaperiode was er wel het een en ander
veranderd. Na een taxirit van 20 minuten stopte de taxi
voor een groot gebouw. Dat bleek het station te zijn.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat de trein waar ik in stapte
dat wel de hogesnelheidstrein was maar dat de rails daar
nog niet helemaal was aangepast. Dus het eerste deel van de
reis ging ‘langzaam’.
De eerste indrukken van China laten zich samenvatten als: groot, weids.
Overal sporen van menselijke activiteiten.
Hier ongeveer wisselden we van spoor en ging de snelheid fors omhoog.
De trein stopt slechts op een paar plaatsen zoals hier: Zhangyexi Railway Station (Zhangye West Railway Station).
Er komen mooie landschappen voorbij. Met besneeude bergtoppen in de verte op sommige delen van het traject.
Xining Railway Station.
Minhenan Railway Station. ‘Bijna’ in Lanzhou.
Lanzhou vanuit de taxi. Dat is een heel andere drukte dan die ik de dagen ervoor gewend was.
Het zicht vanuit de hotelkamer.
Een voetgangerscirkel of voetgangersviaduct.
Tijd on te eten en rusten.
Museo dell’Opera del Duomo
Dit museum herbergt veel van de originele beelden die eerder
de Dom van Florence sierden.
Die Dom van Florence heet officieel ‘Santa Maria del Fiore’.
Maar voor het museum mag je dat breder opvatten: dom, baptisterium en
niet alleen beelden maar ook deuren, reliefs enz.
Florence, Museo dell’Opera del Duomo, Donatello, Rilievo con Cristo vir dolorum of Relief with Christ – Man of Sorrows, 1404 – 1409.
Dit is een reconstructie van de eerste gevel van de domkerk. Deze gevelreconstructie gebruikt men om de originele beelden te tonen op een plaats waarvoor de beelden bedoeld waren. Het is kollosaal (in meerdere betekenissen van het woord).
Het museum toont ook de originele deuren van het Baptisterium. Buiten zie je erg mooie replica maar in het museum (waar het veel minder druk was) kun je de originele bronzen deuren van Lorenzo Ghiberti zien (1403 – 1424).
‘Maria boodschap’ of de ‘Annunciatie’,
Driekoningen.
Mozes ontvangt de stenen tafelen.
Lorenzo Ghiberti, Doors of the Baptistery, 1403 – 1424.
Deze deur vormt wel een mooie overgang. Al in de tijd van de eerste gevel van de Santa Maria del Fiore stonden er op het plein twee Romeinse sarcofagen. Die staan nu ook in het museum. Dit is: Sarcophagus with wife and husband at the gate of Hades, guarded by Mercury, 2nd century AD, Roman.
Donatello, Saint John the evangelist, 1409 – 1415.
Arnolfo di Cambio, Mary in majesty (Madonna with glass eyes), 1300 – 1305 en het tweede voorwerp op de foto is gemaakt door de Workshop of Arnolfo, backrest of Mary’s throne, 1295 – 1305.
Piero di Giovanni Tedesco, Angelo con organo portativo, 1387.
De tweede sarcofaag: Nuptial sarcophagus (Dextrarum Junctio is de Latijnse term voor de manier waarop de man en vrouw zijn afgebeeld. In het Engels: Giving, Joining of right hands) with Castor and Pollux, 2nd century AD, Roman.
Er volgt nog meer…..
Argus in China
Twee avonturen in het bericht van vandaag.
Misschien vind je het eerste avontuur wel erg klein, maar….
De hotelkamer die ik had in Dunhuang Hotel was heel ruim voor
een kamer voor één persoon. Er was een soort van huiskamer
met daarin een reservebed, een grote slaapkamer en nog
een ruime badkamer/toilet.
In de huiskamers stond onder andere een eettafel met vier
stoelen en een bankstel. Natuurlijk met een groot tv-scherm.
De tweede avond zag ik een vreemd blauw schijnsel in de kamer.
Het projecteerde zich ook tegen het plafond.
Dat ik door had dat het van de tafel kwam, dat duurde even.
Het was een beetje verborgen door een plant die midden op
tafel stond. Voor de foto heb ik die even opzij gezet.
Bij een betere inspectie bleek dat onder het gehaakte (?)
tafelkleed een soort van verlichting te zitten.
Het leek mij zoiets als een mechanisme om dobbelstenen
te laten rollen zonder dat je de stenen met de hand moet
aanraken. Maar misschien ben ik nauwkeurige in de gaten gehouden.
Ik denk dat het een soort van speeltafel was.
Na een dag met de taxi van grenspost naar grenspost wilde
ik die avond eten in een restaurant.
In het Memory Box Café had ik al eens gegeten en een of twee
keer thee gedronken. Dit is een typisch Lonely Planet-tent.
Een gelegenheid waar (soms) wel Engelssprekend personeel is
en waar een meer ‘internationale’ sfeer is. De inrichting
zou niet misstaan in het westen, er is koffie (ook cappuccino)
en er zijn gerechten die westers lijken.
In een dergelijk café zie je vaak andere westerse toeristen
en lokale mensen die de sfeer prettig vinden.
Maar bij het Memory Box Café was ik steeds de enige westerling.
Maar de temperatuur was goed, er was geen terras bij hen en bij
het restaurant er naast wel.
Dus ik gaf aan iets te willen eten bij die buren. Het personeel sprak
geen Engels maar dat remde de serveerster niet om mij uit
te leggen dat men koelkasten had staan waarin op satehstokjes
geprikt vis, vlees en groente gereed lag voor de grill.
Het idee is dat je een aantal van die stokjes kiest, je kon
ze zelf uit de koelkast halen en in een schaal leggen, waarna
het restaurant voor de bereiding ging zorgen.
Omdat ik ook eens noodles wilde eten heb ik van een kaart met
foto’s ook nog een gerecht gekozen.
Eerlijk gezegd herken ik niet alles, gaandeweg mijn reis zal dat steeds beter gaan. Maar dat maakt ook niet zo veel uit. Ik lust meestal de meeste dingen. Dus waarom niet in China. Dit was vooral vis.
Respectievelijk vlees en groete.
Eenmaal bereid, gemarineerd, kwam het dan zo op tafel. Dit was heerlijk.
Het was mij vooral om de noodles te doen. Eerlijk gezegd lukte het me niet om dit met stokjes te eten. Er is best veel kracht in je hand nodig en er komt techniek kijken bij het ‘oprollen’ van de noodles om de stokjes. Ik heb het geprobeerd maar heb toen toch om een vork gevraagd. Het duurde even voor men begreep wat ik wilde, de persoon die me hielp dacht dat ze geen vork hadden, maar dat het Memory Box Café er wel zou hebben. Een tweede persoon kwam er toen tussen want ergens had men toch een vork. De noodles smaakte prima. Maar niet alles ging op.
Bij het eten dronk ik thee. Dat kun je in China natuurlijk overal en altijd krijgen. Terwijl ik zat te eten legde de serveerster deze knoflook nog even op de glazen tafel. Waarschijnlijk voor het geval dat ik vond dat er te weinig in het eten zat (?). Ik heb er goed gegeten, de mensen waren heel vriendelijk, zowel het personeel als de andere gasten. Kortom een super avond.
3 dingen uit India gevonden
Op de foto staan er maar twee.
De derde vondst was een foto van mezelf die ik heb laten maken
in een kraampje van een fotostudio in Pushkar.
Ik was een keer op de Pushkar Camel Fair.
Een sprookjesachtige bijeenkomst bij een stadje aan een heilig meer.
Veel dieren, veel mensen, een jaarmarkt en een
religieus feest als afsluiting.
Het notitieboekje kocht ik er.
Het papier is gemaakt van ‘woestijnpapier’, papier gemaakt van
de uitwerpselen van de dromedarissen.
In het Engels noem je die ‘Camel’.
Die dromedarissen zijn planteneters en waarschijnlijk
niet zo kieskeurig als onze koeien.
In de uitwerpselen zitten veel vezels die bewerkt, gevormd
en gedroogd tot een papiersoort worden.
De kraam die het boekje verkocht wilde meer producten
maken van bijvoorbeeld de haren van de dieren.
Dromedarissen zijn wat vroeger in onder andere onze landbouw de
paarden waren: trekdieren die je overal voor kon inzetten.
Voor de ploeg, voor het vervoer met een wagen of
voor snel vervoer voor 1 persoon, op de rug.
Mechanisatie neemt toe in India dus de behoefte
aan grote kuddes dromedarissen wordt kleiner.
De pauweveer zat netjes opgevouwen in een papieren
zakdoekje. Die zat er al heel wat jaren in.
Pushkar was in 2013, Gujarat in 2007.
Vermoedelijk komt de kleine veer uit 2007.
Het notitieboekje ga ik gebruiken als voorbereiding
voor mijn volgende reis naar India.
Vandaag een culinair avontuur
Het is wel culinair met een kleine ‘c’.
Meer dan mengen is het niet, maar toch.
Voor het eerst in mijn leven kocht ik vanille.
Begrijp me niet verkeerd, geen extract of een vanillepuding.
Nee de peulen van de orchidee.
Dit is een van de vanillepeulen of vanillestokjes. Ik kocht ze via The Good Spice. Een webwinkel met een soort van fair trade specerijen. Ik wilde gewoon eens ervaren hoe het is om ze te verwerken en hoe dat dan smaakt ten opzichte van de ‘gele vla’.
Koks zie ik in programma’s de peulen open snijden
en er dan het merg uit halen.
Eens kijken hoe dat gaat.
In twee helften gesneden.
Het merg er uit halen.
Het merg heb ik in een kom gedaan en daar een liter halfvolle yoghurt bij gedaan (ik heb geen idee of dat te veel of te weinig yoghurt is). Met een garde goed gemengd en in de koelkast gezet. De vanille ruikt in ieder geval sterk. Morgen een vanille-ontbijt. Ik ben benieuwd.
Museo Nazionale di Antropologia ed Etnologia
Je moet het me maar niet kwalijk nemen maar ik heb een zwak voor
‘museums van volkenkunde’, al was het alleen maar omdat ik in
een gebouw woon waar vroeger een dergelijk museum was.
In Florence is ook een dergelijk museum.
Met een prachtige inrichting.
In dergelijke musea kom je steeds weer de grootste verrassinen tegen. Je ziet in de musea die al langer bestaan vaak de resultaten van allerlei avonturen terug. Wat denk je hier van? Florence, Museo Nazionale di Antropologia ed Etnologia, Feather necklace van de Aguaruna, een Jivaro-volk in de Peruvian Amazon, G. del Bianco Collection, 1962, donated by M.G. Bertolini, 2024. De namen leverden me geen extra info op.
Euchroma Gigantea (dit is waarschijnlijk de naam volgens Linnaeus, 1758), ik vermoed dat de moderne naam Coleoptera Buprestidae is.
Headdress of Ara feathers, Guyana, Giuseppe Bellenghi Collection, 1871.
Breast plate of feathers sewn on tapa, Northern Amazonia, Gregorio Corelli Collection.
Feathers, skirt mounted on a weave of a plant rope, Ishiro, Bolivia, G. Boggiani Collection, 1877 – 1893.
‘Quipu’, system of knotted strings used for mathematical calculations, Inca Culture, E. Mazzei Collection, 1875 – 1884.
Sculpture of a head considered a protective talisman of the Batak of Sumatra, E. Modigliani Collection, 1891. Bij de naam ‘Modigliani’ moets ik eerst an Amedeo Modigliani denken. Maar de ontdekkingsreiziger heeft een eigen Wikipedia-pagina en niets te maken met de kunstenaar.
In het museum is nog een ander museum gevestigd: het India museum.
Dat was een hele verrassing. Maar in het verleden is er een poging
gedaan om een India museum te beginnen in Florence.
Een aantal van de stukken die er verzameld waren zijn er te zien.
Helaas heb ik geen informatie over het voorwerp. Waarschijnlijk is het een van de voorwerpen die verzameld zijn door Count Angelo de Gubernatis. Eens de directeur van het volkenkundig museum van Florence.
Zo komen mijn 2 favoriete bestemmingen toch weer bij elkaar: Italië en India. Nou ja, Tibet is geen India maar van de laatste vier afbeeldingen komen er toch wel een paar uit India. Statua di bronzo reffigurante Tara. Raccolta G. Uguccioni, catalogus 33755. De volledige naam van het voorwerp: Statua di bronzo reffigurante Tara espressione archetype del principio femminile divinita del pantheon induista e Bohisattva trascendente del Buddhismo Tibetano. In het Engels: Bronze Statue Representing Tara, archetypal expression of the female deity principle of the Hindu pantheon and transcendent Bohisattva of Tibetan Buddhism. Collected by G. Uguccioni.
Argus in China
De afspraak was een avontuur van een halve dag met de taxi.
Maar stiekum was het al veel later geworden.
Voor de taxichauffeur was de dag toch al kapot dus hij
stelde een lunch voor en dan een bezoek aan Yangguan Pass.
De lunch was heerlijk.
Er zat een klein restaurant bij een wijngaard.
Tussen de druivenranken was een pad. Daar had men een
overkapping gemaakt met groen doek/plastic.
Die plaats uit de zon, tussen de druiven was ideaal.
Het eten, zoals altijd, heerlijk.
Dit zal ik geregeld eten, sperzieboontjes met knoflook en peper. Het is eigenlijk een bijgerecht. Je gaat bijvoorbeeld met vier mensen of meer ergens eten. Je bestelt een grote vis op een bepaalde manier bereid. Dan bestel je daar rijst bij en een paar borden met groente. Dit is dan typisch zo’n bijgerecht. Dit in combinatie met wat rijst is voor één persoon ruim voldoende. Bovendien is het erg lekker.
Eten is wel op groepen ingericht.
Je kunt ook wel iets voor één persoon bestellen maar
dat is dan al gauw te veel.
Als dessert een trosje vers geplukte en schoongemaakte druiven.
Perfect.
Yangguan Pass was net als Yumen Pass een versterkte grenspost.
Dit waren de laatste, meest westelijke, Chinese plaatsen in de tijd van de Han dynasty.
Het einde van de Hexi-corridor. Voor westerlingen op de Zijderoute
waren het de eerste plaatsen in China.
Vanaf Chang’an (Xi’an) tot aan deze twee passen was je op Chinees
grondgebied. Veilig te bereizen door een systeem met de
Grote Muur van de Han en militaire kampementen om de reizigers
te beschermen en het rijk van de Han te vrij te houden van indringers
vanuit de steppen.
Reisde je verder over deze Zijderoute dan was je op jezelf en
je medereizigers aangewezen en op de voorzieningen is de oasesteden
verder naar het westen.
Veel staat er niet meer overeind van de kampementen maar dat
kan ook haast niet als hout, gras, aangestampt zand en
steenslag de belangrijkste bouwmaterialen waren.
In China probeert men van deze sites toch iets te maken dat,
ook voor een groter publiek aantrekkelijk is.
In het geval van Yangguan Pass heeft men
de ‘Yangguan Cultural Relics Scenic Area’ ontwikkeld.
Een combinatie van archeologische vondsten, een prachtige
omgeving, een museum, een soort van replica van een fort
met mogelijkheden tot wandelen, leren boogschieten,
souvenirs kopen en Chinese kunst kijken.
Waarom de zuil hier stond weet ik niet. Maar de decoratie was helemaal ‘zijderoute’. Zoals deze kamelen:
Voor mijn doen heb ik er niet heel veel foto’s gemaakt
vanwege de cameraproblemen.
Maar de foto’s geven in ieder geval een eerste indruk van Yangguan Pass.
China, Dunhuang, Yangguan Pass, Yangguan Museum, Gilding statue of seated Maitreya in esoteric Buddhism style, early Qing Dynasty, 1644 AD – 1911 AD, collected from the public. Twee termen roepen bij mij vragen op ‘esoteric Buddhism style’ en ‘collected from the public’. Misschien bedoelen ze met ‘esoteric Buddhism style’ ‘Tibetaans Boeddhisme’. Maar daarvoor weet ik te weinig van de stromingen in het Boeddhisme. Vermoedelijk zouden wij ‘collected from the public’ ‘geconfisceerd’ noemen, of gestolen. Zeker weten doe ik dat niet. Maar opmerkelijk is het wel.
Painted wooden figure of ‘Water-Moon Guanyin’, Liao and Jin dynasties, 907 AD – 1234 AD, museum collection.
The Water-Moon Avalokiteshvara is a bodhisattva of compassion. His Chinese name, Shuiyue Guanyin, refers to his pose, seated in contemplation of the moon’s reflection on the water (shuiyue), and his nature, attuned to the sounds of the world (guanyin). The reflection of the moon in the water refers to the Buddhist concept that everything in the world around us is ephemeral and illusory, and Guanyin has the ability to hear all the world’s suffering.
Painted wooden figure of Guanyin, Liao and Jin dynasties, 907 AD – 1234 AD, museum collection.
Bronze statue of seated Water-Moon Guanyin, Song dynasty, 960 AD – 1278 AD, museum collection.
Seated stone statue of the Buddha Shakyamuni, Northern Wei dynasty, 386 AD – 534 AD, replica. Dat zul je in westerse musea niet zo vaak zien, een replica. Als het er bij staat zoals hier dan kan dat wel. Dan is het ook wel goed als ze er staan om iets duidelijk te maken maar als replica’s de meerderheid van de collectie is dan wordt ik daar minder blij van.
Pottery figure of a non-Han man walking a camel, Tang dynasty, 618 AD – 907 AD, museum collection.
Het was die 20ste september langzamerhand heel warm geworden. Binnen viel het nog wel mee, maar buiten….. Daarom vingen deze voorwerpen direct mijn oog: Leather wine bag, Qing dynasty, 1616 AD – 1911 AD, museum collection. Ik heb vaak meegemaakt dat men in China onder ‘wine’ meerdere vormen van sterke drank laat vallen, niet alleen wijn. Of je hier ook niet gewoon water in mee kunt nemen…… Hoewel sommige daar misschien wat klein voor zijn. De software die ik gebruik om foto’s te bewerken, gebruik ik vooral om de afbeeldingen op de juiste maat te krijgen. Maar je kunt een foto ook ‘verbeteren’. Bij deze wat donkere foto is dan het volgende het resultaat:
Buiten was het heet. De scenic area is best groot. Kortom ik was al moe toen ik bij deze muren aankwam. Geen idee wat de bedoeling hiervan precies is.
Dit is de Yangguan Pass Tower. Het enige wat van deze grensovergang is overgebleven uit de Han-dynasty. Vanaf dit punt kon je met een soort van grote golfkar naar een volgende plaats gebracht worden. Ik ging mee.
Misschien markeert het wandelpad dat afgezet is wel de plaats waar het kampement geweest is. Ik heb de wandeling gemaakt. Dat viel niet mee. Maar je ervaart iets van de woestijn aan de rand waarvan je staat.
Einde vrijmarkt
Tegen het einde van de middag, tegen 18:00 uur, liep ik
nog even door de stad en maakte er een paar foto’s.
Het Valkenberg is de plaats van de vrijmarkt in Breda maar ook de kortste weg tussen het station en het uitgaanscentrum van de stad. Het was er dus nog druk met opruimers en nieuwkomelingen. De containers zaten in ieder geval goed vol.
Maar als je niet alles verkocht hebt en het niet weg wil gooien, of als je juist heel veel gekocht hebt, dan is er nog de taak om het thuis te krijgen.
Even verder op is er dan nog 538 Koningsdag. Dat was nog lang niet afgelopen.
Koningsavond en Koningsdag
Gisteravond, Valkenberg, de voorbereiding.
Breda, Vismaktstraat – Haven.
Vanochtend Kasteelplein.
Het park is drassig.
KMA in de regen.
Twee boeken heb ik vanmorgen gekocht. Dit is: Norbert Wolf, Die Galerie der schönsten Bücher – Buchmalerei erleben, 2007. Het lijkt me dat dit een serie boeken betreft waarvan dit een deel is. De afbeeldingen die ik gauw in de regen even heb gezien zijn prachtig.
Vermoedelijk is dit niet de originele band. De exemplaren die ik op internet zag hebben allemaal een linnen band met een afbeelding van een vogel op de band. Nol Binsbergen, Mr D. Mooij, Zien is kennen, tekeningen Rein Stuurman, vijfde druk.
Soep van de week
Deze week dezelfde soep als vorige week maar heel anders bereid.
Aspergesoep, een pakket van de grootgrutter met een halve kilo
asperges van de weekmarkt. Kleine en/of dikke stukken en een
paar hele asperges. In totaal een kilo asperges.
De grootgrutter laat me gebruik maken van de uiteindjes die
ik van de asperges afsnijdt en de schillen.
Je maakt een bouillon van de sjalotten en kerrie met de schillen.
Vervolgens gaan de asperges bij de bouillon en als die gaar
zijn haal je de helft er uit.
De helft van de asperges in de bouillon pureer je met de
staafmixer. In combinatie met de kookroom levert dat
een fluweelzachte soep op.
De ingredienten: sjalotten, een aardappel, asperges, peterselie, kookroom. Ik heb daar dan nog ei en garnalen bij gedaan als garnering. Niet op de foto’s: sambal, zout en peper.
Argusvlinder 