In Trouw staat afgelopen zaterdag een paginavullend artikel over de FutureDome in Breda. Het artikel is geschreven door Carl Mureau. De foto’s zijn van Merlin Deleman. 11/02/2017.
Auteursarchief: Argusvlinder
Voortgang werkplaats
Gisteren de tijd genomen mijn twee letterkasten samen te voegen tot een.
De getekende kapitalen (hoofdletters met accenten als Ă, Ü) uit
de letterkast gehaald (wanneer gebruikt he die nou) en vervangen
door dezelfde letters maar dan in onderkast (de kleine letter variant).
Naast deze wijziging nog een paar andere dingen verandert zodat
de letterkast in de basis precies is ingericht zoals een
Nederlandse zetkast ingericht moet zijn.
Wikipedia:
Kapitaal, grote letter of bovenkast is in de typografie de naam voor wat in de volksmond hoofdletter heet. Kapitalen zijn het tegenovergestelde van de onderkast (de kleine letters). De kapitaal komt het meest voor als hoofdletter: aan het begin van een naam en aan het begin van een zin. Maar kapitalen worden ook gebruikt in afkortingen (bijvoorbeeld DNS of DHCP). Een kapitaal is dus niet per definitie een hoofdletter, maar een hoofdletter is wel altijd een kapitaal.
Het kapitaal-schrift stamt al uit de tijd van de Romeinen voor het begin van de Gregoriaanse jaartelling. Op vele plaatsen zijn de teksten te vinden, een beroemd voorbeeld is de zuil van Trajanus. De oorsprong gaat echter nog verder terug op het alfabet van de Grieken, die zelf weer schatplichtig waren aan de Phoeniciers.
De Romeinse kapitalen bleven vele eeuwen behouden in de vele inscripties in steen, op graven, steles en monumenten. Tijdens de Renaissance werd teruggegrepen op de vele oude voorbeelden die de Venetiaanse lettersnijders om zich heen zagen om hun kapitalen vorm te geven.
De naam “bovenkast” stamt uit de tijd dat loden letters werden gebruikt om teksten te drukken. De letter van een corps werd gewoonlijk in twee letterladen weggeborgen, de bovenste lade bevatte de kapitalen, de onderste lade de “kleine” letters. Op deze manier werd “bovenkast” uiteindelijk synoniem aan “kapitaal”. Gelijk zo werd “onderkast” synoniem aan “kleine letter”.
Even verder staat:
de “getekende” letters. Dat wil zeggen: alle letters, hoofd-letters en kleine letters met een teken of accent
De volgende website geeft een overzicht van letterkasten
in de diverse landen om ons heen.
Je zult daar zien dat er niet 1 Nederlandse lay-out voor
letterkasten zijn maar meerdere.
Dat betekent dat een aantal letters in zelfgemaakt envelopjes in een la gaan. Klaar om te gebruiken maar niet direct vanuit de letterkast.
Daarnaast heb ik de foto die ik op canvas heb laten aanbrengen, geplakt op een stuk karton zodat het dadelijk de voorkant kan worden van de set van twee boeken over India. Jonge Sikh in de Gouden Tempel in Amritsar.
Deze foto’s ontroeren
Los van al het geschreeuw van sommige politici en bange burgers
in het vluchtelingendebat, ontroeren de volgende foto’s mij.
De FutureDome in Breda was eerder De Koepel in Breda en
een tijd lang ook AZC.
Los van wat je vindt van het vluchtelingenbeleid in Nederland,
in Europa of waar dan ook, deze foto’s ontroeren.
De muren van het voormalige AZC spreken.
wie de schilderingen gemaakt hebben weet ik niet,
de namen zeggen me zo niets.
Maar de kleuren, de boodschap,…
Sneeuw in de FutureDome, gisteren en vandaag
Het Koepelcomplex in Breda ziet er anders uit
als het gesneeuwd heeft.
Omdat we niet zoveel sneeuw meer zien de laatste
jaren heb ik nog even de kans gegrepen.
Luchtplaats 4.
De grote buitenmuur.
Een bushalte (?) tussen de verschillende gebouwen in het complex.
In de verte de koepel. Dit hoort allemaal bij het Koepelcomplex/FutureDome.
Achter de muur de gebouwen van het Chasseveld. De UWV zit daar nu bijvoorbeeld.
Zo ziet het er wel erg somber uit.
Letterverhuis
Twee letterbakken heb ik al weer een paar maanden geleden gekocht.
Een van die twee zat nog steeds in zijn verpakking.
Eerlijk gezegd weet ik ook niet welke letters er precies inzitten.
Al snel blijkt dat de letters er in zitten volgens het model van een normale Nederlandse letterkast.
De letters had ik allemaal al op een of twee na. Daar ben ik blij mee en ik heb nu ook veel meer letters van de belangrijkste (e, d, enz).
Dit ga ik morgen afmaken. Intussen ben ik ook druk bezig met de kaft van een serie van twee boeken voor kaartjes, rekeningen enz van de reis Bhopal – Amritsar. Hopelijk is dat morgen gereed. De voorkant (foto op canvas) ligt nu onder bezwaar te drogen (1e lijmbeurt). Die moet morgen nog afgewerkt worden.
Creatieve woensdag
Ben afgelopen woensdag weer met mijn lino’s bezig geweest.
Voor 4 letters in drie kleuren, snij ik 12 lino’s.
Het woord is HOND.
Een van de lino’s voor de letter N.
Dit is een testafdruk met groene inkt op toiletpapier. Dat was aanwezig en kost niets. Even gedaan om te zien of de gutslijnen niet vol zouden lopen. Dat was gelukkig niet het geval.
Voor de letter N een bescheiden floraal element.
De stand van woensdag.
Wafaa Bilal: 168.01
Waar 168.01 precies voor staat weet ik niet. Maar ik herinner me de boeken in de bibliotheek nog goed. Ik heb er zelfs in mijn boekenkast staan. Het nummer doet me denken aan het nummeringssysteem van een bibliotheek. Overigens geeft hij in de Engelse tekst uitleg waar de naam vandaan komt maar ik snap de betekenis van de woorden maar begrijp toch niet waar het getal precies voor staat.
Wafaa Bilal is geboren op 10 juni 1966.
Hij is een Iraaks-Amerkaans kunstenaar,
voormalig professor aan de School of the Art Institute in Chicago
en nu associate professor op de Tisch School of the Arts
in New York University.
Grote kans dat hij nu de VS niet meer zou inkomen.
Zijn bekendste werk heet Domestic Tension,
een performance waarbij hij een maand lang in een kunstgallerie woont
terwijl hij met paintballs beschoten kan worden door internet gebruikers
die hem kunnen zien via een webcam.
‘Domestic Tension’ is vetaald Huiselijke spanningen.
In 2016 had hij een project onder handen met de naam 168.01.
Het project bestond uit een tentoonstelling waarbij de kijkers
gevraagd werden een geldelijke bijdrage te leveren
aan het plan om de Kunstacademie
van de Universiteit van Bagdad te voorzien van nieuwe boeken.
De titels werden bepaald door de faculteitsmedewerkers
van de Universiteit van Bagdad.
Boeken uit eigen collectie of boeken bestellen
uit een speciale lijst bij Amazon kon ook.
De universiteit verloor in 2003 zo’n 70.000 boeken
(de hele collectie) in een brand die aangestoken was
door plunderaars.
Om de tentoonstelling mogelijk te maken had Bilal
geldschieters nodig en daarom
startte hij een Kickstarter campagne
waar ik aan heb deelgenomen.
Als tegenprestatie kreeg ik een van de boeken
die in de tentoonstelling zijn gebruikt.
De tentoonstelling toonde een witte bibliotheekkast met witte boeken:
witte stofomslagen, witte kaften en witte bladzijden.
De tentoonstelling(en) is voorbij en vandaar dat ik kort geleden mijn boek ontving.
January 30 – April 10, 2016: The Art Gallery of Windsor, Ontario, Canada.
During the invasion of Iraq in 2003, the College of Fine Arts at the University of Baghdad lost their entire library due to looters who set fire to the collection.
More than 70,000 books were destroyed.
Over thirteen years later, students at the college still have few remnants from which to study.
In 168:01, an installation of an austere white library at the Art Gallery of Windsor serves as both a monument to the staggering cultural losses endured throughout Iraq’s history
as well as a platform for its potential rebirth.
Comprised of a series of white shelves filled with blank tomes, the library doubles as a system of exchange connecting its physical and virtual visitors in Canada and beyond to the College of Fine Arts in Iraq.
Aimed at restoring its lost archives, 168:01 positions viewers as potential donors whose contributions fund educational texts from a list compiled by faculty members.
As the installation accrues donations, the white library replaces the blank tomes with books from the faculty wishlist, becoming saturated with knowledge.
Select donors receive the blank tomes in return for their contribution.
At the end of the exhibition, all donated books are to be shipped to the College of Fine Arts, beginning the process of rebuilding.Iraq has a long history of such cultural destruction.
During the Islamic Golden Age in the 13th century, an invading Mongol army set fire to all the libraries of Baghdad, including the famed House of Wisdom,
or Bayt al-Hikma.
Legend describes the invaders throwing the Bayt al-Hikma’s entire library into the Tigris River to create a bridge of books for their army to cross.
The pages bled ink into the river for seven days,
at the end of which the books were drained of knowledge.
The first minute after grief becomes the starting point from which 168:01 takes its name—signaling the struggle to move forward and the beginning of a cross-cultural encounter
between individuals contributing to a globally distributed effort to rebuild anew.
Wafaa Bilal: 168:01 is curated by Srimoyee Mitra, Curator of Contemporary Art, Art Gallery of Windsor.
This exhibition is organized and circulated by the Art Gallery of Windsor, Canada.
Ik hoef niet uit te leggen dat ik het een prachtig initiatief vond. Nu de tijden er niet beter op worden breng ik het project nogmaals onder de aandacht.
Nanjing: Presidential Palace
In Nanjing is een groot complex dat origineel een keizerlijk paleis
van de Ming dynastie bevatte.
Door allerlei omstandigheden (oorlog) zijn er steeds nieuwere complexen
op die plaats komen te staan. Ook restauraties en reconstructies dragen bij
aan hoe het er vandaag uitziet.
Laten we een kijkje nemen…
De dag begon in Shanghai. Mijn voormalige collega haalde met op met de auto. We gaan met een snelle trein naar Nanjing, dus eerst naar het station. In Shanghai vormt de snelweg bij een van de grote bruggen een soort kurketrekker.
Hier zitten we in dezelfde spiraal maar je ziet nu een van de steunpilaren van de brug waar we net over gekomen zijn.
Dit is het stationsgebouw.
Dit is het plein voor het station. Het doet haast onwerkelijk aan.
In Nanjing aangekomen gaan we naar het hotel, we lunchen in een soort cafetaria. Restaurants hebben er niet altijd een gezellige uitstraling zullen we maar zeggen. We nemen er bijzondere dumplings die je eerst moet leegzuigen voordat je de inhoud kunt eten. Mijn kennis heeft het restaurant er speciaal op uitgezocht. De deegwaren zijn gloeiend heet. Je moet erg oppassen je lippen niet te verbranden bij het maken van het eerste gaatje. Na het eten gaan we naar het Presidentieel Paleis. Dit bord beschrijft wat de geschiedenis zoal gedaan heeft met deze plaats.
Ik herhaal hier de hele tekst van het bord.
Daardoor wordt de tekst doorzoekbaar.
Hieronder, na de tekst zal ik wat historische gegevens
herhalen in het Nederlands.
The brief introduction of the Presidential Palace
The building of the Presidential Palace is located Changjiang Road, Nanjing. Up to now it is over six hunderd years old.
It was constructed as the Marquis Guide’s Residence (de naam Marquis Guide wordt op veel web sites herhaald maar op het internet kan ik niet vinden wie dat precies is) and then Prince Han’s Residence in the early years of the Ming Dynasty.
It successively became the Jiangnan and the Liangjiang Viceroy’s Official Residence in the Qing Dynasty.
At the same time it was also a part of the place of the Super Intendent of Jiangning Imperial Silk Manufacture.
Emporer Kangxi and Qianlong used to take this building as temporary imperial palace during their inspection tours to the South of Yangzi River.During the period of the Taiping Heavenly Kingdom, Hong Xiuquan erected a grandiose Heavenly King’s Palace on the ground.
Later, Zeng Guofan a famous viceroy reconstructed the Liangjiang Viceroy’s Official Residence here.
Lin Zexu, Zeng Guofan, Li Hongzhang, Zuo Zongtang, Zhang Zhidong and Duan Fang successively took the office of the Liangjiang Viceroy.On January 1st 1912, Dr. Sun Yat-sen was sworn in as Provisional President here.
It successively bedame the Jiangsu Military Governor’s Official Residence, the Vice-President’s Palace and so forth in the following fifteen years.
In 1927, the Nanjing National Government was established and here became the office location.
During the Anti-Japanese War, this building served in turn as the Headquarters of the 16th Division of Japanese Troops, the Examination Yuan and other organisations under the Wang Jingwei’s Puppet Regime.
After the war, in may 1946, the National Governement returned to Nanjing, here became its office again.
In May 1948 Chaiang Kai-shek was elected President at the National Congress, the National government official residence was thus renamed the President Palace.
On April 23 1949, Nanjing was liberated.
The People’s Liberation Army occupied the Presidential Palace on April 24.The Presidential Palace had served as the offices of Jiangsu provincial units from the liberation to 2000.
The preparation of the establishment of the Nanjing Historical Remains Museum of Chinese Modern History in the former compound of the Presidential Palace started from 1998.
After meticulously planning, restoration and reconstruction of years, it has formed the scale of today.The scenic area of the Presidential Palace covers an area of more than 90.000 square meters.
It consists of three parts: the former Nationalist Government and the Presidential Government on the axis line;
the Office of the Provincial President Sun Yat-sen, Secretariat of the Provisional President’s Office, the Western Garden, Sun Yat-sen’s Former Residence and the General Staff Headquarters of the National Government in the west;
the Executive Yuan, the Tao (Shu) and Lin (Zexu) Memorial Temple, Stable and the Exhibition of the Historical Materials on the Liangjiang Viceroy’s Official Residence in the east.The Presidential Palace has a large amount of pewrfectly preserved modern buildings with Chinese and foreign style. It also has unique, rich, historical and cultural atmosphere of the Republic of China.
Besides, it is famous for its beautifull scenery, precious antiques and historical materials.
Warmly welcome all distinguished guests both at home and abroad.
Kort samengevat:
In de Ming-tijd stond hier al een paleis.
Nadat de keizers hun intrek namen in Beijing werd het complex
door onderkoningen gebruikt die verantwoordelijk waren voor Zuid-China.
De keizers Kangxi en Qianlong gebruikten deze plaats als verblijf tijdens
hun inspecties van het zuiden.
Dan tijdens de Taiping opstand (Taiping Heavenly Kingdom) van 1851 tot 1864
werd het gebruikt door Hong Xiuquan. Hij wilde de bestaande dynastie
omverwerpen en stichtte daarom een koninkrijk in Nanjing en omgeving.
Daarna werd het weer het onderkomen van onderkoningen.
Op 1 januari 1912 wordt in dit complex Dr. Sun Yat-sen beedigd als president.
Dan zal vanaf 1927 Chiang Kai-shek proberen China onder controle
te krijgen vanuit Nanjing. Lange tijd heeft hij heel grote delen
van China onder zijn regering. Die regering was in dit complex gehuisvest.
In mei 1948 wordt Chiang Kai-shek dan president.
In 1949 (23 april) bezet het Volksbevrijdingsleger het complex en
Chiang Kai-shek gaat naar Taiwan waar zijn regering door hem wordt voortgezet.
Tot 1998 dient het dan als kantoorcomplex
waarna de restauratie en reconstructie begint.
Gevolg van dit alles is dat het complex heel uiteenlopende gebouwen in heel verschillende kwaliteit heeft.
Zoals de werkkamer van Chiang Kai-shek. De foto is helaas bewogen.
Het bureau van Chiang Kai-shek.
Vergadertafels, bureaus van ambtenaren en ministers.
Maar ook de Tao / Lin Memorial temple.
The Liangjiang Viceroy Zuo Zongtang built the temple in the nineth year of the reign of the Qing Emperor Guangxu (1883) to preserve the memory of his predecessors Tao Shu and Lin Zexu.
The original temple was 200 meters away, to the southeast of the palace.
Is was moved and restored here in 2007.
Stallen.
Dit is een voorbeeld van de gebouwen op de centrale as van het complex.
Nanjing Metro
De laatste plaats die we op mijn korte bezoek aan
China bezochten was Nanjing. Een grote stad die een
belangrijke rol gespeeld heeft in de Chinese geschiedenis.
We reden met de auto naar een van de stations in Shanghai
en namen daar een snelle trein naar Nanjing.
In Nanjing gebruikten de verder de metro.
In de metro in Shanghai is het vaak erg druk. Mijn oud-collega vertelde me dat hij soms niet in staat is om op het juiste station van zijn werk uit te stappen omdat te veel mensen in en uit de metro willen en de deurten dan gewoon dicht gaan. Dat heb ik gelukkig niet meegemaakt.
Men heeft in China (en ook in bijvoorbeeld Japan) speciale belijning op de vloer aangebracht die aangeven waar mensen dienen te gaan staan om sneller in en uit te kunnen stappen. Roger van Boxtel (NS) heeft aangegeven dit ook als middel tegen de problemen in het Nederlandse spoor te willen inzetten. Dat werkt wel in genoemde landen maar daar kan de trein heel precies stoppen zodat de deur bij de belijning uitkomt. Gezien andere prestaties van de NS vraag ik me af of dat niet te veel gevraagd is van de NS.
In een brief van Roger van Boxtel aan
Ministerie van Infrastructuur en Milieu
T.a.v. de Staatssecretaris
Mevrouw A.M. Dijksma
van 22 december 2015 stelt hij het volgende voor:
Beheersing drukte op specifieke stations;
beheersbaarheid staat ook op de drukste momenten van de dag voorop. Daarom verkennen wij op welke manier crowdmanagement kan helpen om reizigersstromen op enkele specifieke plekken beter te laten verlopen. Zie ook de ervaringen in Japan en de recente proeven met instapzones op de A2-corridor.
De brief is hier te vinden:
brief Roger van Boxtel
Eerste boek in de FutureDome
Al een tijd ben ik bezig met een boek dat alle
kaartjes, bonnetjes, treintickets, vliegtuigtickets,
toegangskaartjes, rekeningen enz, moet bewaren.
In het verleden fotografeerden ik ze allemaal en
ze kwamen op mijn blog terecht maar daarna gooide ik ze weg.
Het idee was om ze dit keer in een boek te bewaren
waarin de bonnetjes per plaats bij elkaar worden bewaard.
Daarvoor heb ik twee boeken gemaakt, beide met een kaft van
kurk. Maar geen traditionele rug. Dergelijke boeken kunnen
namelijk slecht met ongelijke paginadiktes omgaan.
In de winkel kun je boekringen kopen.
Die heb ik nu eens geprobeerd. het resultaat is een
soort ringband maar dan zonder de verbindende rug.
In het boek zitten enveloppen, gekocht of zelf gemaakt,
met een korte toelichting.
Foto’s van de boeken volgen nog maar dit was een apart artikel wat we lazen in de Hindustan Times. De editie van Lucknow. Het vertelt van trainingen die in India gegeven worden aan roeiers en priesters. In het omgaan met toeristen. Doel is natuurlijk het toerisme te stimuleren.
Dit is de ‘envelop’ voor Patiala. Ik gebruik een zakje dat als verpakking heeft gediend voor sierraden. Niet uit India. Patiala is een plaats in de Punjab.
De envelop voor Lucknow is gemaakt uit hetzelfde blad van de Hindustan Times als eerder genoemd artikel. Een advertentie voor huizen. Hoge prijzen voor de groeiende middenklasse en hoger. De randen van de envelop zijn verstevigd met stroken papier van een toeristenkaart van India. Het boek is net zo verschillend, afwisselend en druk als India zelf.
Werkplaats in de FutureDome
Ook in de FutureDome ben ik doorgegaan met mijn activiteiten.
Ik ontmoet er steeds meer huurders die druk bezig zijn.
Sommige hebben hun ruimte al helemaal operationeel
terwijl andere druk aan het schoonmaken en witten zijn.
Mijn activiteiten richten zich op de poster die ik voor
het raam wil hangen om mensen te laten weten
wat voor activiteiten er in deze werkplaats gebeuren.
Mijn eerste mok thee in de FutureDome.
De poster is gereed, alle letters zitten er op geplakt. Argusvlinder: hobby handzet, druk en boekbind werkplaats.
Zo hangt de poster inmiddels voor het raam.
Nu aan de slag. Ik ga beginnen met het werk af te maken waar ik al enige tijd mee bezig was. Eerst de twee boeken met souvenirs van onze India reis Bhopal – Amritsar 2016.
Creatieve Woensdag
Druk, sruk, druk, druk.
Maar op woensdag werk ik nog steeds rustig aan de tekst van mijn boek.
Bij het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur
Afgelopen week ben ik aan de laatste pagina toegekomen.
Met een beetje geluk is komende week de hele tekst gezet.
Dan kunnen we een proefdruk maken en de tekst gaan corrigeren.
Laatste blad van de kopij.
Deze galei is al bijna helemaal vol. Dit is denk ik nummer 4.
Dit is het begin van het einde.
Suzhou
Het is volgens mij ‘in’ in China om straten of wijkjes
op te zetten zoals het vroeger was.
In Shanghai is er een kleine uitgaanswijk, helemaal in oude stijl.
In Suzhou is er een grotere wijk met kleine ‘steegjes’ en ‘kanaaltjes’
met aparte boten.
In Nanjing ben ik gaan eten in een restaurant dat van buiten
heel modern is maar dat van binnen er uitziet als een
oud restaurant. Compleet met personeel dat liedjes zingt.
Het eten was er gewelding en deze formule is succesvol.
Van deze keten zijn er dan ook op meerdere plaatsen in China restaurants.
Hier een paar foto’s van Suzhou.
Heel dicht in de buurt van het museum en de Hummble Administrator’s Garden begint een wijk met kleine huisjes, allemaal laagbouw, kanalen en heel veel toeristische winkels en restaurants.
Dit is een riooldeksel van Suzhou.
Dit is een voorbeeld van een kanaal en de daarbij liggende kleine huizen. De hoofdstraat was heel druk maar de andere straten waren allemaal zo rustig als dit voorbeeld.
De foto is helaas bewogen maar dit zijn een aantal blinden (of luiken) die bij de huizen openstaan terwijl er licht uit de huizen komt. Het was een prachtig romantisch beeld.
Nederlands Drukkerij Museum en Koppermaandag
Deze week was ik wat vroeger dan anders bij het museum
en in de gelegenheid wat foto’s te maken van de
buitenkant van het museum.
Binnen was een kleine (maar fijne) ‘tentoonstelling’
met voorwerpen die met koppermaandag te maken hadden.
(Begrip koppermaandag mag je dan soms wel een beetje breed interpreteren).
Dit is het museum vanuit de tuin gezien.
U ziet het goed, in de tuin van het Nederlands Drukkerij Museum staat een pers. Prachtig toch!
Binnen zijn de vrijwilligers met het bestuur druk doende de tentoonstelling over het werk van Fiep Westendorp voor te bereiden.
Dit is een voorbeeld van drukwerk op hout van het het zogenaamde Amelander Dienblad. Dit is een relatiegeschenk van drukkerij Reclame nv. uit Rotterdam.
Zoals deze informatie aangeeft is het een 5 kleuren offset.
Koppermaandag geschenk uit 1997 van de Deelgemeente Noord in Rotterdam.
Deze vind ik ook heel apart.
Dus misschien was het plankje van hiervoor wel het deksel van de kist waarin deze fles zat?
Argus is gereed, nu vlinder nog
Op mijn poster is het woord Argus inmiddels gereed
maar dat is slechts de helft van mijn naam Argusvlinder.
Gelukkig zijn de resterende letters vooral eenvoudige letters
om te ontwerpen en snijden.
Argusvlinder
Museum van Suzhou
Het gebouw van het museum van Suzhou is misschien
net zo belangrijk als de collectie.
Het museum is een ontwerp van I. M. Pei, de architect
die bijvoorbeeld ook de piramide van het Louvre heeft ontworpen.
Hij heeft voor zijn geboortestad dit museum ontworden
en daarbij goed gekeken naar de stad.
De oudere huizen van de stad hebben allemaal zwarte daken,
net als het museum.
Het museum is laagbouw net als de traditionele Chinese gebouwen.
En de vijver is prachtig. Goed gekeken naar de tuin van de buurman.
De collectie is trouwens ook prachtig maar de verlichting
maakte het zowat onmogelijk er foto’s te maken.
Bovendoen was het door de lamge wandeling in de tuin al laat.
Het Museum van Suzhou door I.M. Pei (Ieoh Ming Pei).
The humble administrator’s garden (Tuin van de nederige ambtenaar)
Een tuin die op de UNESCO Wereld Erfgoed Lijst staat.
Dat is apart.
In Suzhou, in de buurt van Shanghai, is deze
grote, klassieke, Chinese tuin te bezoeken.
We zijn er naar toe gereden met de auto. Dat duurde zo’n twee uur.
De tuin is zo’n 7 voetbalvelden groot.
Je kunt er dus een echte wandeling maken.
Suzhou: the humble administrator’s garden, 1513, Ming dynastie.
Op deze plaats bestond al een tuin die al tussen 1131 en 1162 was aangelegd.
Het meeste van de tuin’s huidige vorm is echter aangelegd door Wang Xiancheng
(Wang Xianchen) in 1513. Of zoals op het bord hierboven staat:
Humble Administrator’s Garden
The Humble Administrator’s Garden was built in the early years of Zhengde in the Ming Dynasty (in the early sixteenth century), with a history of over 500 years.
It is one of the representative works of classical gardens south of the Yangtze River.
The Humble Administrator’s Garden was listed as National Key Cultural Relics Protection Unit by the State Council in 1961, known as “Four Famous Gardens” in China together with the Beijing Summer Palace, Chengde Mountain Resort and Suzhou Lingering Garden.
In 1991, it was regarded as National Special Tourist Attraction by the State Planning Commission,
the Tourisn Bureau and Ministry of Construction.
In 1997, it was approved and included in the “World Heritage List” by the UNESCO.
In 2007, it was approved as one of the first AAAAA-class Tourist Attractions by the National Tourism Administration.
The Humble Administrator’s Garden is located in the northeastern corner of the ancient city Suzhou (No 178, Northeast Street).
It is the largest classical garden in Suzhou,covering an area of 78mu (about 5.2 hectares).
The whole garden is water-centered, with green hills, delicate pavilions and lush flowers and trees, full of poetic and pictorial splendor and rich features of the south of the lower reaches of the Yangtze River.
The garden is divided into three parts, eastern, central and west, and each has its own unique character.
The East Garden is spaciousness; the Central Garden is the essence of the whole park and the West Garden has exquisite buildings.
The southern part of the garden is the residential area, reflecting the typical residential pattern of the south of the Yangtze River.
Het bord dat je hierboven ziet is denk ik aangebracht toen de tuin
opgenomen werd op de World Heritage List.
Het volgende bord is denk ik ouder.
Met een algemene beschrijving. De tuin heeft heel poetische elementen die voor een westerling niet direct opvalt. Daar moet je echt over lezen of iemand moet het je vertellen. Zo zijn er gebouwen die een gedicht proberen te benaderen. Op andere plaatsen zijn het juist de dichters die er de beroemde gasten waren.
De algemene beschrijving gaat als volgt:
General description
In the 4th year of the reign of Zhengde (1509 AD) under the Ming Dynasty the Humble Administrator’s Garden was laid out by the Imperial Inspector Wang Xianchen who returned to Suzhou after retiring from public life.
He borrowed the idea from an essay entitled “Staying at Home Idle” by Jin writer Pan Yue, saying, “To cultivate my garden and sell my vegetable crop … is the policy of a humble man.”
Hence the name.
After Wang died, his incapable son gambled the garden away,
It changed a number of times in the centuries that followed.
Since 1997 it has been inscribed on the World Heritage List by UNESCO.The Humble Administrator’s Garden covers 51.950 square meters and consists of three parts:
the eastern, middle and western parts.
The housing complex lies to the south of the garden.
The eastern part of the garden, originally known as the Country Retreat belonging to Wang Xinyi in the 8th year of the reign of Chongzhen (1635 AD), is blest with a magnificent range of mountains covered with bamboo and pines, hilly Islands encircled by a meandering brook, and an extensive area of grass, flowers and trees.
Making good use of the terrestrial contours of the site, the landscapes and waterscapes in the middle part of the garden are most beautiful with various kinds of buildings being centered upon the broad expanse of a crystalline lake and verdant mountains reminiscent of the scenery south of the lower Yangtze.
Much of the surprise is produced by architectural features of the Malus Spectabilis Court, the Loquat Garden Court, the Paeonia Suffruticosa Pavillon, the Secluded Pavillon of Firmiana Simplex and Bamboo, the Hall of Distant Fragrance, the Mountain-in-view Tower, the Magnolia Hall, the Fragrant Isle and other buildings in clusters.
From the roofed walkway by the Leaning on Rainbow Pavillon one is able to catch sight of the pagode of Paying Depts of Gratitude in distance, an example of the technique called “borrowed view from far”.
Compactly spaced and artfully arranged by the lotus lake are kiosks and pavillons of varying size in the western part of the garden formerly named the Complementary Garden in the reign of Guangxu.
To the south of the lake is a typical Chinese mandarin ducks’ hall in two halves.
The Keep-and-Listen Pavillon is a boat-like structure to the west of the lake, which looks as if moving away slowly from the pier.
The adjacent nursery boasts some 700 fine specimens of bonsai.
The Good-For-Both Families Pavillon at the top of the hill overlooking the middle and western parts of the garden exemplifies the technique of “borrowed view from near”.
There is a unique verandah built over the water going up ands down in a zigzag along the wall to the east of the lake, creating perhaps a most wonderful view with reflected images and nearby scenery on the surface of the water.
‘borrowed view from far’ betekent dat je in een tuin de kijker
toegang geeft tot een uitzicht dat eigenlijk buiten de tuin ligt.
Je leent als het ware het uitzicht.
De tuin is een schitterend gezicht. Water staat centraal en beroemd is het Lotus meer. Helemaal vol met lotussen zal dat een mooi gezicht zijn als die bloemen in bloei staan.
De gebouwen staan soms op het water, dan weer op een heuvel of aan het water. Ze zijn meestal niet groot zodat met de vele Chinese toeristen het er al snel vol is.
Dat een man dit allemaal aangelegd heeft is natuurlijk niet het geval. Het ontwerp zal van Wang Xianchen maar hij heeft vast hulp gehad van een legertje tuinmannen en bouwvakkers. Zoals de beschrijving al aangeeft noemde hij zichzelf niet ‘humble’ of nedering maar had hij een boek gelezen waarin stond dat het cultiveren van je tuin en het groeien van groente de werkwijze is van een nedering man. Aangezien Wang Xianchen een tuin aanlegde….
Kunstmatige meertjes, eilanden, heuvels en die allemaal aangeplant met een scherp oog voor wat een bezoeker zoal zal zien of ruiken, de kleuren, de weerspiegeling in het water, de rust.
Het zig-zag-pad (There is a unique verandah built over the water going up ands down in a zigzag) dat door het vlakke water dat rond het pad ligt de bezoeker uitzicht geeft op prachtige uitzichten.
De bonzai-boompjes in de kwekerij.
Bericht van de reclassering
Sinds ik de ruimte in de FutureDome in gebruik heb
zijn thuis de grapjes en toespelingen over de gevangenis
niet te stoppen.
Zo moet je ook de titel van dit stukje zien.
Vandaag ben ik weer bezig geweest met de poster die op
de raam van mijn werkplaats moet komen te hangen.
Maar er was nog meer.
Zo is vandaag mijn theehoekje gereed gekomen. Nu kan ik voor mezelf thee zetten.
Toen ik vanochtend kwam waren de letters die ik gisteren gesneden had wel krom gaan staan. Dus die zijn onder bezwaar gegaan zodat ze later makkelijker te verwerken zijn.
Dit is de laatste stand van de poster. De naam ‘Argusvlinder’ moet nog boven de tekst komen.
Als je dan in de gang loopt richting werkplaats…
…dan zul je binnenkort de poster voor het raam kunnen zien.
Nederlandse geschiedenis in India
Pas geleden kocht ik het boek Holland aan de Ganges – Prins
Willem Frederik Hendrik in India (1837 – 1838).
Bauke van der Pol schreef aan de hand van nagelaten
aantekeningen en brieven een boek over het bezoek
van deze Oranje-telg aan India.
Als onderdeel van zijn ‘opvoeding’ bezocht Prins Hendrik
Indonesië en op de weg terug deed men Calcutta aan.
Dat laatste is waar het boek zich op richt: het bezoek aan Calcutta
en de reis in India die daaraan werd vastgeknoopt.
Doel was vooral de prins kennis te laten opdoen van
het leven in de marine en de koloniale praktijken.
Bauke van der Pol: Holland aan de Ganges – Prins Willem Frederik Hendrik in India (1837 – 1838). Walburg Pers.
Ik heb het boek met veel plezier gelezen.
Ben zelf in Calcutta geweest maar heb ook op andere plaatsen in India
Nederlandse begraafplaatsen of gebouwen bezocht.
Het boek geeft een goed beeld van hoe een dergelijke trip werd georganiseerd
en hoe de bemanning en de gasten werden ontvangen in India.
Het is jammer dat de Walburg Pers Bauke van der Pol niet geholpen heeft
een paar storende fouten te voorkomen.
Zeker in een geschiedenisboek is het belangrijk dat de datums goed zijn.
Op pagina 61 staat:
Verschillende heren van de Bellona schrijven over dit feest in lytische bewoordingen: Arriëns, Kattendijke en Van Rappard. Ook de Bengal Hurkura en Indian Gazette van 7 december 1937 hadden een bericht op de voorpagina over het feest dat ‘Prince Henry of Orange’ werd aangeboden….
Het feest was op 5 december 1837, ik denk niet dat men daar 100 jaar later
op de voorpagina nog een bericht over plaatst.
Op pagina 156 staat:
Ook Prins Hendrik zijn oudere broers Willem en Alexander hebben prinses Victoria al eens ontmoet toen zij met hun vader in 1936 naar Londen waren afgereisd om kennis te maken met haar als toekomstige huwelijkskandidaat…..
Victoria leefde van 1819 tot 1901.
Ze zal in 1936 niet veel meer gedanst hebben.
Jammer.
Gezien: Lion
Lion, ik denk dat dit de Italiaanse filmposter is. Dev Patel speelt de hoofdrol en ook Nicole Kidman doet mee. Redelijke film. De beelden uit India spreken mij extra aan. In ben in Calcutta/Kolkata geweest. Ben op en bij de Horwrath bridge geweest en ook die plaats die direct naast de brug ligt. Toen wij er waren was men daar heel druk met bloemen (afrikaantjes, die in de film zo prachtig op het water drijven). Ook het landschap waar het dorp ligt roept veel herinneringen op.
