Pizza met tomaatjes, een mix van olijven en zongedroogde tomaten.
Tagarchief: tomaat
De smaak van het leven tussen een sleutel en Léger
ik heb twee foto’s gemaakt die ogenschijnlijk niets met elkaar
te maken hebben.
Een foto van een gevonden sleuteltje.
Het lijkt een goedkoop hangertje.
Op de andere staat een pizza met tomaat, chorizo en kappertjes.
Hoe breng je die twee zaken bij elkaar in één verhaal
van 100-150 woorden? Je vraagt het Copilot.
Eerste resultaat:
Lara staarde naar het sleuteltje in haar hand. Het zag eruit als niets bijzonders—een eenvoudig hangertje, waarschijnlijk verloren door iemand die het nauwelijks miste. Maar toen ze het sleutelhangertje omdraaide, viel haar oog op een kleine gravure: La Vita è Gustosa. Haar Italiaans was roestig, maar ze wist genoeg—het betekende iets als Het leven is smaakvol.
Hongerig en nieuwsgierig besloot ze het te vieren op haar favoriete manier: een pizza. Ze bestelde haar gebruikelijke—tomaat, chorizo en kappertjes—en terwijl ze een hap nam, kwam een herinnering boven. Dat sleuteltje leek precies op het hangertje dat haar grootvader haar gaf toen ze klein was. Een hanger die ooit aan een oude kast hing in zijn pizzeria. Zou het écht…? Ze glimlachte. Soms vonden verloren dingen hun weg terug. Soms, zelfs via een pizza.
Een keuze uit één is geen keuze dus vraag ik
om nog een tweede resultaat. Copilot biedt dat zelf meteen aan.
Wat vind je ervan? Wil je dat ik het aanpas?
graag het is wel erg sentimenteel
Tweede resultaat:
Tom staarde naar het kleine sleuteltje dat hij op straat had gevonden. Een goedkoop ding, waarschijnlijk van een kluisje of een dagboek. Maar wie weet—misschien was het wel de sleutel tot iets bijzonders.
In gedachten verzonken stapte hij zijn favoriete pizzeria binnen en bestelde zijn gebruikelijke: tomaat, chorizo en kappertjes. Terwijl hij wachtte, speelde hij met het sleuteltje en mompelde: “Wat als dit toegang gaf tot de ultieme geheime pizzarecepten?” Hij grijnsde bij de gedachte.
De pizzabakker zag hem en knikte naar het sleuteltje. “Ah, dat lijkt wel op het hangertje dat we aan onze geheime voorraadkamer hebben hangen,” zei hij met een knipoog. Tom trok een wenkbrauw op. “Geheime voorraadkamer?”
Hij had geen idee of de man serieus was, maar één ding wist hij zeker: hij zou nooit meer hetzelfde naar pizza kijken.
Heel erg creatief vind ik het allemaal niet.
Je ziet in beide verhalen dezelfde elementen terugkomen:
een vrouw is hoofdpersoon in verhaal 1. In 2 een man,
dan volgt een beschrijving van voorwerp 1 en het vinden,
dan volgt een overgang naar voorwerp 2,
dan volgt een beschrijving van beschrijving van 2 en
wending.
De werkelijkheid is al bijzonder genoeg.
Op donderdag ging ik naar mijn werk.
Meestal werk ik van huis uit, maar af en toe ga ik
naar kantoor. Het kost verhoudingsgewijs veel (reis)tijd
en geld. Effectief is het ook niet. Mensen besteden
veel tijd aan kletsen over voetbalwedstrijden,
de huisdieren en allerlei andere onderwerpen.
Je werk wordt daar niet beter van, wel duurder.
Maar goed, soms moet je.
Toen ik het plein overstak zag ik iets liggen tussen de
kasseien. Echt, die basaltblokken liggen bij mij voor de deur.
Eerst liep ik door. Er was genoeg maar niet te veel
tijd om de trein te halen.
Omdat ik het voorwerp, een sleuteltje, in gedachten al op
of aan een binnenkort te maken boekband zag,
raapte ik het op en stak het in mijn zak.
Na mijn werk wil ik niet te veel tijd besteden aan eten.
Ik heb bijvoorbeeld ook een blog die veel tijd vraagt.
Maar sinds kort heb ik pizzabodems ontdekt die bijna gereed zijn.
Ik hoef ze alleen te beleggen met iets en dan een paar
minuten in een oven die op temperatuur is.
Deze donderdag werd het een pizza met saus, kleine tomaatjes,
plakjes chorizo en een restantje kappertjes — simpel en snel,
precies wat ik nodig had na een lange dag.
Dat is het werkelijke verhaal rond de twee foto’s dat ik
door het avontuur met Copilot kan uitbreiden met een paar
afbeeldingen die Copilot maakte en één foto die ik vandaag
maakte.
Het sleuteltje zag er op de foto vuil uit, vond ik.
Daarom ligt het nu in water met afwasmiddel.
Intussen ben ik met Copilot afgedwaald naar afbeeldingen maken van
‘La Vita è Gustosa’. De spaghetti op de eerste poging brachten me
op het idee om te vragen om een verfijning in de stijl van Fernand Léger.
De resultaten heb ik als illustratie bij dit bericht gebruikt.
Ik ben nog niet tevreden.
De drie kleuren zijn prima maar er zijn nog steeds
te veel kleurvlakken die niet onafhankelijk van de
figuur en objecten zijn aangebracht zoals in het latere
werk van Léger het geval is. Dat vind ik nou
juist zo mooi.
De vraag om nog een versie van de afbeelding te maken
kost erg veel tijd. Terwijl Copilot aan het werk is,
denk ik bij me zelf:
“Zou Léger eerst de kleurvlakken schilderen en daarna pas
de figuren en objecten of andersom?”
In een andere sessie antwoord Copilot:
Fernand Léger stond bekend om zijn unieke benadering van kleur en vorm binnen het kubisme en later het mechanische kubisme. Zijn techniek was niet altijd uniform, maar hij had een sterke voorkeur voor het scheiden van kleur en vorm, waardoor zijn werken een dynamische en gestructureerde uitstraling kregen.
In veel van zijn schilderijen lijkt hij eerst de grote kleurvlakken te hebben aangebracht, waardoor een krachtige basis werd gelegd. Vervolgens werkte hij de figuren en objecten uit met duidelijke contouren en zwarte lijnen, waardoor ze zich scherp aftekenden tegen de achtergrond. Dit gaf zijn werk een bijna grafische kwaliteit, waarbij de vormen en kleuren afzonderlijk een sterke impact hadden.
Het duurde te lang voor een volgende versie van
‘La Vita è Gustosa’ kwam.
Ik probeer morgen opnieuw.
Pizza van de dag
Pizzabodem, tomaat, mascarpone en chorizo. Met venkelzaad en rozemarijn.
Pizza!
Pizza met tomaat en ansjovis. Eenvoudig en heerlijk.
Soep van de week: rode linzen
Een soort ‘roos van groente’.
Per ongeluk heb ik het laurierblad meegepureerd. In de soep is er qua textuur niets van te merken. Ik hou wel van de smaak van laurier… De soep is heerlijk. De gruyère hoeft natuurlijk niet bij de soep maar het smaakte prima.
Soep
Deze week was het Italiaanse groetensoep.
Het recept was vegan maar door mijn eigen inbreng werd
dat heel anders.
De soep was heerlijk.
Deze keer geen sambal.
Eigen inbreng, en dan het resultaat:
Soep van de week
Deze soep zag ik voor het eerst in het kleine filiaal
van de grootgrutter waar ik mijn boodschappen doe.
Harissasoep, een heerlijke paprikasoep.
Dit zijn de ingredienten (die natuurlijk een beetje door mij
werden aangevuld):
Paprika, winterwortel, tomaat, tomatenpuree, knoflook, limoen, ui, bouillonblokjes en water.
Wat wel op de verpakking vermeld staat maar niet op de foto te zien waren, was een pot met gegrilde paprika’s. Van mij mogen er meer paprika’s in zodat de soep wat meer gevuld is. In deze uitvoering is de soep zonder vlees of vis maar het kan voor de smaak best met vlees of vis, denk ik.
Soep
Afgelopen weekend had ik wel soep gemaakt maar het blogbericht
daarover was er bij ingeschoten.
Dat kwam onder andere omdat ik uitgenodigd werd om mee te gaan
eten in een pop-up restaurant met Zwitserse specialiteiten.
Het was er heerlijk.
Intussen stond de soep op me te wachten maar die is al lang weer op.
Prei-kerrie soep.
Die eet ik wel vaker. Ook nu weer met extra ingredienten.
Tijm, tomaatjes en cayennepeper stonden niet in het recept.
De lange prei heb ik er los bijgekocht, de kleine ui ook.
Mijn soep staat altijd een nacht in de koelkast voor ik hem eet. Dus geen gekleurde garnering die bovenop drijft. Die is al lang ondergedompeld maar smaakt niets minder.
Soep van de week
Alle groenten op de plank komen van het soeppakket. Alles ernaast heb ik los gekocht of had ik in huis. Ook het geheim ingredient van deze week: komijnpoeder.
Het smaakte prima.
Groentenschoorsteen
De soep van de week is goulashsoep.
Uitgangspunt was een pakket van de grootgrutter.
Met extra paprika, ui, tomaten, tomatenpuree,
risottorijst, knoflook en sambal.
Niet op de foto te zien.
Goulashsoep. Inmiddels op. Was heerlijk.
Soep van de week
Deze week, zoals al een aantal keren eerder, werd het een
rode linzensoep. Heerlijk!
Ui, knoflook, gember, rode linzen, tomaten, paprika, wortel, platte peterselie en eien inbreng: sambal.
Soep van de week
De soep van de week voor mij is paprikasoep: ui, knofloop, paprika, tomaat en zoete paprika als garnituur.
Soep
Dit is een soort van elftalfoto. alleen staan er geen elf stuks groete op. Niet op de foto staat de knofloop, de peterselie en ook de garnalen staan er niet op.
De zoete paprika’s waren een soort van eigen toevoeging. Paprika’s kunnen wat bitter zijn en op deze manier compenseer ik dat een beetje. De soep was weer heerlijk en het weer was er naar.
Een schild van groente
Dat schild wordt gevormd door de ingredienten van de
rode paprikasoep van deze week.
Met natuurlijk paprika, tomaat en ui.
Een schild van groente.
Er zijn ook altijd wat ‘geheime’ ingredienten. Die levert de
grootgrutter er niet bij in het pakket van 1 liter.
Een liter vind ik te weinig dus zoek ik steeds naar
manieren om meer soep te kunnen maken.
Twee losse paprika’s en nog eens twee uien. Dan een zakje verse munt en, niet op de foto, nog een goede schep sambal.
Met een bruine bol en een stuk belegen kaas is dit mijn ontbijt. Heerlijk.
Soep van de week
Deze keer zonder overzicht van de ingrediënten.
Dat komt omdat er geen verspilzakjes waren en ik dus
volledige vrijheid had om te combineren.
Het oog viel op Rode linzen soep. Van de grootgrutter.
Daar heb ik een paprika aan toe gevoegd, sambal met gember,
rode linzen uit de voorraad en een fuet (een klein
gesneden, droge, Spaanse worst die over de code
was maar er nog goed uit zag, goed rook en smaakte).
Rode linzensoep met stukjes manchego.
Soep van de week
Van het soeppakket en het verspilzakje kon ik een heel huis maken.
Geheim ingredient en daarom niet op de foto: munt.
Soep
De inhoud van het verspilzakje dat ik kocht.
De rode linzen die ik er zelf nog toegevoegd heb staan niet op dit groepsportret: soepgebouw.
Belegen kaas uit Noord-Holland.
Soep van de week: knalrode soep
Dit zijn de ingredienten: paprika, tomaat, ui, bouillonblokjes en een magisch kruidenzakje van de grootgrutter. Groente is wel aangevuld met exemplaren uit eigen voorraad. Geen vlees of vis.
Het resultaat.
Wat hebben de aardappel, aubergine en tomaat gemeen? (Flora Batava 3)
Het zijn drie cultuurvarianten die voorkomen in de nachtschade-familie.
Een andere variant van deze familie komt in dit stukje aan de orde.
We waren druk bezit met de Flora Batava en Linnaeus en toen kwam
een deel van de Flora Batava op tafel dat nog volledige uit losse
delen bestaat.
Dit is het voorblad van de stapel die in een daarvoor bestemde map zit die met lintjes kan worden afgesloten. Het betreft deel 6. De plant die hieronder te zien is kwam voor in aflevering 78. Zoek maar eens op op internet.
Ieder deel (ten minste dit deel) begint met onder andere een lijst met platen. Door de jaren heen wijkt dat een beetje af (vorm, lettertype), maar in grote lijnen is dat wel het geval. De plant die hier volgt heet nu ‘Bitterzoet’, maar toen ‘Klimmende Nachtschade’ of ‘Solanum Dulcamara’.
Plaat met beschrijving.
Dit is een voorbeeld van een eerdere reeks waar uitgever Sepp ervaring mee had: ‘Beschouwing der wonderen Gods in de minstgeachte schepzelen of Nederlandsche insecten’.
De hele ‘titel’ heeft nogal wat voeten in de aarde:
Beschouwing der wonderen Gods in de minstgeachte schepzelen of Nederlandsche insecten
naar hunne aanmerkelyke huishouding, verwonderlyke gedaantewisseling en andere wetenswaardige byzonderheden,
volgens eigen ondervinding beschreven, naar ’t leven naauwkeurig getekent,
in ’t koper gebracht en gekleurd
door
Jan Christiaan Sepp
Dus de platen werden eerst in koper gesneden (kopergravure)
en daarna met de hand ingekleurd. Dat was bij de Flora Batava ook.
Later zal de kleurenlithografie worden ingezet om het kleuren,
of ten minste de basis, te drukken.
Alles afhankelijk van de prijs.
De prijs per aflevering bepaalde de grootte en uitvoeringskwaliteit.
Soep van het weeke(i)nd(e)
Het is dit weekend een tomaten/prei-soep. Die prei zie je hier nog niet want die zat niet in het recept van de grootgrutter. Ik vind dit bouwsel een beetje lijken op het gebouw op wielen in het boek van Daniel Mögling, Speculum saphicum rhodo stauroticum. Of slaat mijn fantasie nu op hol?
Dit is de verspilprei. Die is pas aan de soep toegevoegd na het mixen van de soep.
Hij smaakt uitstekend (geen rundvleesballetjes deze keer).
Argusvlinder 