Kunstvaria

 photo AntonyGormleyBigForm2015MildSteelBar.jpg

Antony Gormley, Big form, 2015, mild steel bar.


 photo GeorgesSeuratChampsagraveBarbizonFieldInBarbizonCirca1882OilOnPanel.jpg

Georges Seurat, Champs a Barbizon (Field in Barbizon), circa 1882, oil on panel.


 photo GerardMosseacutePaperPaintingE9OilPaintingOnVellum.jpg

Gerard Mosse, paper painting E9, oil painting on vellum.


 photo GermanWickerAutoWithCompositionSantaInClothCoatAndTrousersHoldingFeatherTree.jpg

German wicker auto with Santa in cloth coat and trousers holding feather tree (Duitse auto met de Kerstman in stoffen kleding en een kersttak in zijn hand)

Dat kan op deze tijd van het jaar.
Normaal zou dit voorwerp niet te zien zijn in een Kunstvaria.


 photo GertampUweTobiasUntitled2016WoodcutOnCanvas.jpg

Gert & Uwe Tobias, Untitled, 2016, woodcut on canvas.


 photo LucTuymansCorsoIV2015OilOnCanvas.jpg

Luc Tuymans, Corso IV, 2015, oil on canvas.

En ja de moeder van Tuymans komt uit Zundert.


 photo MarcelDuchampNuSurNu1910-1911OilOnPanel.jpg

Marcel Duchamp, Nu sur nu, 1910 – 1911, oil on panel.


 photo NyomanMasriadiSertaMerta2013AcrylicOnCanvas.jpg

Nyoman Masriadi, Serta merta, 2013, acrylic on canvas.

Dit is een Indonesische kunstenaar die de politiek en actialiteit
scherp in het oog houdt. Niet eerder iets van gezien.


 photo VincentVanGoghEnclosedFieldWithPloughman1889OilOnCanvas.jpg

Vincent van Gogh, Enclosed field with ploughman, 1889, oil on canvas.


 photo WifredoLamLeSabbatImmagineNo5OilOnCanvasPaintedIn1964.jpg

Wifredo Lam, Le Sabbat (Immagine no 5), painted in 1964, oil on canvas.


Kunstvaria

Te lang zijn er te weinig kunstvaria’s verschenen
op mijn weblog maar de problemen met het vorige blogplatform
gaven me zeker geen aanleiding om weer maar eens een logje te schrijven.
Hopelijk is die periode nu voorbij en kunnen we weer vollop
genieten van prachtige kunstwerken op de Argusvlinder.
Deze keer met een groot aantal schetsen, voorstudies.


A.R. Penck, Dreigeteiltes problem (Tripartite problem), 2011, acrylic on canvas.



Bernardino Gatti, Il Sojaro, study of horizontal Legs, red chalk brush and white gouache.

Datering is bij mij onbekend maar de man leefde en werkte tussen 1495 – 1576.



Claude Monet, Nymphea cuteas avec reflets de hautes herbes, 1914 – 1917, oil on canvas.



Dominique Blain, Missa, 1992, 100 pairs of army boots, metal grid, nylon string.



Giorgio Morandi, Still Life, 1933, etching.



Head of Hades, about 400 – 300 BC, terracotta and polychromy.



J.M.W. Turner, Landscape with water, about 1840 – 1845.

Turner blijft me verrassen.
Dit schilderij is in 1840 gemaakt!



Johan Abeling, Oktober, 2008, oil on panel.



Luc Tuymans, Me, 2011, oil on canvas.



Nick Cave, Sounsuit, 2010, mixed media.

Eigenlijk is hij muzikant.
Nick Cave is een begenadigd popmuzikant.
Popmuzikant van het serieuze soort.
Maar zijn creativiteit is ongegrensd.



Pablo Picasso, Vase Azteque aux quatre visages.

Die ongebrensde creativiteit geldt ook voor Pablo Picasso.



Tom Wesselmann, Great American nude no 5, 1961, oil and mixed media collage on board.


Het vernieuwde Stedelijk Museum

Het museum is weer een prachtig gebouw geworden
maar of je er zoveel jaren (sinds 2004. Bron NOS) dicht voor moet zijn geweest?
Erg druk.
Zo druk dat er geen plaats was in het cafxe9 of in het restaurant in het museum.
Dat restaurant was trouwens vanuit de tentoonstellingsruimtes van
het museum niet te bereiken.
Slecht georganiseerd.
Druk is het er, Nederlanders, Belgen, Fransen, Amerikanen, overal vandaan.
Terecht, want de collectie is super!
Mooi, HM (Hare majesteit, een portret van Beatrix) van Luc Tuymans.

De Stedelijke Badkuip in volle glorie.


Er is een prachtig wandtapijt aangebracht tegen een van de nieuwe muren van de Badkuip. Het is ontworpen door Petra Blaisse en Marieke van den Heuvel. Het heet Inside Outside.


Petra Blaisse en Marieke van den Heuvel.


Onder de badkuip.


Karel Appel, wandschildering van het voormalig restaurant van het Stedelijk Museum, 1956, minerale verf op pleister, raam met glasapplique.


Julio Gonzales, La Montserrat, 1935 – 1937. Het licht maakt fotograferen moeilijk in het Stedelijk. Gelukkig is de close-up van het beeld beter.


Julio Gonzales, La Montserrat, 1935 – 1937.


Marc Chagall, Le violoniste, 1912 x96 1913, olieverf op doek.

Er hangen twee grote werken van Chagall.
Deze vind ik het mooist.
Chagall heeft een heel eigen beeldtaal. De volgende twee detailfotox92s
laten daar wat van zien.


Marc Chagall, Le violoniste, detail.


Marc Chagall, Le violoniste, detail.


Karel Appel.


Dan Flavin, Untitled (to Piet Mondrian through his preferred colors, red, yellow and blue) en Untitled (to Piet Mondrian who lacked green) 2, 1986.


Sol Lewitt.


Henri Matisse, Le perruche et la sirene, 1952 x96 1953, gouache op papier, uitgeknipt en geplakt op papier, gemonteerd op doek.


Jean Tinguely, Gismo, 1960.

Helaas komt deze ook niet goed over op de foto.
Daarom nog twee detailfotox92s.
Een van dat leuke karretje dat bij de installatie hoort.


Jean Tinguely, detail.


Jean Tinguely, detail van het karretje.


Yayoi Kusama, Aggregation on thousand boats show, 1963, mixed media.


Yayoi Kusama, detail.


Lee Bontecou, Untitled, 1961.


Simone Forti, Angel, 1975 x96 1977, holografische print, gloeilamplicht, kunststof, hout.


Jasper Johns, Untitled, 1964 x96 1965, olieverf, bezem en linialen op doek.


De ruimte onder de Badkuip en onder de grond. Waarom de ruimte zo hoog is, weet ik niet. Volgens mij hadden dit ook twee verdiepingen kunnen zijn.



Sigmar Polke, Farbtafelen, 1986 – 1987.


Sigmar Polke, Farbtafelen.


Luc Tuymans: "het fragment is het dominante verhaal"

In Vrij Nederland van 19 maart van dit jaar
staat een mooi citaat over het werk van Luc Tuymans.
Het is niet alleen van toepassing op zijn werk.
De uitspraak kun je op veel moderne kunst toepassen:

De vruchten van deze schilder zijn makkelijk te herkennen, maar nog niet zo makkelijk te typeren.
‘Terughoudend’ kun je ze noemen. ‘Diffuus’ ook. ‘Impressionistisch’ is een term die vaak opduikt. Mij doet Tuymans’ werk denken aan iemand die in een schemerige kamer eindeloos televisie zit te kijken. Kanalen veranderen, programma’s volgen elkaar op, na een uur of twee, drie, vier, vijf, zes verliezen de beelden hun kracht en worden allemaal even betekenisvol – of betekenisloos. De schilder knikt, wanneer ik hem de vergelijking voorleg: ‘Onverschilligheid, onaangedaanheid, gecultiveerde afstand – dat zijn dingen die mij wel interesseren, ja. Dat is toch zo’n beetje de grondhouding van de moderne mens. Niet dat we veel anders kunnen. Mijn generatie, en de generatie na mij nog meer, is opgegroeid met een overvloed aan sensaties en een manco aan ervaring. Het is treurig, maar waar: we nemen de belangrijkste gebeurtenissen in ons leven waarschijnlijk tot ons via televisie, films, internet, via kunstmatige bronnen, kortom.’



Luc Tuymans, Gaskamer, 1986.


Houdt in de postmoderne kunstwereld niet iedereen zijn eigen particuliere tuintje bij?
‘Dat is waar. Wij leven in een tijd zonder dominant verhaal – religieus of anderszins – en dat weerspiegelt zich in de kunsten. Die is versplinterd en gefragmenteerd, het fragment is het dominante verhaal. Het idee van het Grote Alomvattende Meesterwerk – zoals ze dat kenden in de tijd van Van Eyck of Rubens – bestaat niet echt meer. Dat is niet spijtig, dat is juist fijn. Die werken zijn al gemaakt, wij hoeven het dus niet meer te doen. In zekere zin werkt iedere schilder vandaag de dag dus in de schaduw van Jan van Eyck.’



Vrij Nederland: interview Stefan Kuiper, foto Jason Bell.


Kunstvaria

Deze keer een heel uitgebreide Kunstvaria.
31 Afbeeldingen.
Eerlijk gezegd komt dat wel omdat er een paar series in zitten.
Zo tref je drie werken aan van Titiaan, twee Indiaase oudheden
van 1 New Yorkse kunstshow, een serie van 4 foto’s van 1 fotograaf
en nog een serie van twee foto’s van een andere.
Als hekkesluiter vier afbeeldingen van een kunstenaar
die met keramiek werkt.
Er zitten weer voldoende werken tussen die wellicht niet door
de Amerikaanse censuur komen. We wachten af.


Anonymous, Mask, Haida people, 1880 – 1850, Mc Cord Museum, ME892.32.2.

De diversiteit is vandaag weer groot.
De eerste afbeelding is van een masker van het Haida-volk.
Noord Amerika.


Bearded head with a knotted turban, Gandhara region, 4th – 6th century, terracotta.

Dit is een werk dat op de particuliere markt te koop is.
Prachtig werk.


Claude Monet, River at Lavacourt, 1879, oil on canvas.

Het lijkt wel of er een kolk in dit schilderij zit.


Dancing Shiva, Eastern India, Bihar or Bengal, 5th – 6th century, terracotta.


Dan Holdsworth, Array, 2006, C-type print.

Dan Holdsworth, Untitled 09, 2003, C-type print.

Deze eerste twee foto’s van Dan Holdsworth zijn al wat ouder.
De volgende twee zijn van een recent project.
De fotograaf schrikt niet terug voor het digitaal bewerken van de foto’s
maar de originele afbeelding blijft bewaard.

Dan Holdsworth, Blackout 07, 2010, C-type print.

Dan Holdsworth, Blackout 22, 2010, C-type print.


Een van de dodemaskers van de Egyptische farao Tutankhamun.

Een gouden, ouwe met een hoge actualiteitswaarde.


Dixie Jewett, Drifter and Stormy Bay, Welded steel and found objects.

Deze werken zijn opgenomen vandaag omdat ik al eerder
werk van Deborah Butterfield heb getoond
die ook moderne beelden van paarden maakt.
En deze zijn toch weer heel anders.


Emil Nolde, Flower garden, 1908, oil on canvas.


Gerrit Dou, An elderly woman seated by a window at her spinning wheel, eating porridge, 1613 – 1675, oil on panel.

Onlangs is er een grote internationale veiling gehouden
waarvan vandaag hier een paar werken te zien zijn.
De meeste zijn verkocht.
Wel een lange titel: een oudere vrouw, gezeten bij een raam
en haar spinnewiel terwijl ze pap eet.
Het volgende werk kwam ook op die veiling.


Giovanni Pietro Rizzoli (called Giampietrino), The Virgin and Child by a window, “Madonna of the cherries”, 1495 – 1540, oil on panel.


Henri Cartier-Bresson, Natchez, Mississippi.

Tweemaal Henri Cartier-Bresson. Wat een fotograaf!

Henri Cartier-Bresson, Pavement school.

Jacqueline Humphries, Untitled, 2010, oil on canvas.


Louise Bourgeois, Eugenie Grandet, 2009, gouache sur papier.

Twee vrouwenportretten achter elkaar.


Lucas Cranach II, Portrait of a lady three quarter lenght in a green velvet and orange dress and a pearl embroidered black hat, Wittenberg, 1515 – 1586.

Portret van een vrouw, driekwart van haar volle lengte,
in een groen fluweel en oranje jurk en een met parels
geborduurde, zwarte hoed.


Luc Tuymans, Still life, 2002, oil on canvas.

Was al eerder te zien hier(?)


Pablo Picasso, Woman at the mirror, 1912 – 1950, Feder, sandpapier auf zink.


Paolo Veronese, Venus Cupid and Mars, about 1580, oil on canvas.


Tintoretto (Jacopo Robusti), Christ carried to the tomb, 1565, oil on canvas.


Titian, Sacra conversazione, The Madonna and Child with Saints Luke and Catherine of Alexandria, 1560.

Titian, Self portrait, about 1560, oil on canvas, transferred to panel.

Titiaan: zelfportret met wat vreemde handjes.

Titian (Tiziano Vecellio), Venus rising from the sea, “Venus Anadyomene”, about 1520, oil on canvas.


Ville Lenkkeri, Sergey in the bottle house, 2007.

Verhaal bij deze foto was dat de man zijn familie beloofd had
twee jaar lang geen fles meer aan te raken.
Vandaar dat hij in dit huis dat bestaat uit flessen
drinkt uit de theepot.
Maar of dat waar is………


Warren Mather, Commonwealth Avenue, clay and photographic techniques.

Viermaal fotografisch keramiek.

Warren Mather, Commonwealth Avenue (detail).

Warren Mather, Sycamore.

Warren Mather, Sycamore (detail).


William Kentridge, drawing for the film “Sobriety, Obesity, Growing Old”, Soho and Mrs Eckstein in pool, 1991, charcoal and pastel on paper.


De Pont

De Pont is een prachtig museum van Moderne kunst in Tilburg.
Ik kom van Breda en dus is alles uit Tilburg slecht.
Maar voor wat betreft De Pont is dat zeker niet het geval.
Deze voormalige wolspinnerij is een geweldig museum voor moderne kunst
met een prachtige collectie.
Ik ging er gisteren naar toe voor een tentoonstelling maar
vandaag sta ik eerst eens stil bij een eerste serie foto’s
over de vaste collectie van het museum.


De aankondiging van De Pont. Het museum heeft een mooie parkeerplaats voor de deur.


Het museum.


Naast kleinere ruimtes beschikt het museum ook over een hele grote ruimte die prachtig wordt ingedeeld in kleinere zalen. Het dak is deels van glas en er komt dus veel natuurlijk licht naar binnen.


Marien Schouten, De Groene Kamer/Slang, 2000 – 2002, Marien Schouten, Beeld met stammen, 2003.

In een mooie ruimte met groene tegels staat
een bijzonder keramisch beeld.

Marien Schouten, De Groene Kamer/Slang, 2000 – 2002
Marien Schouten, Beeld met stammen, 2003

De wanden van Marien Schouten’s monumentale Groene Kamer zijn bekleed met groen geglazuurde tegels die de kunstenaar tijdens een werkperiode bij het Europees Keramisch Werkcentrum in ’s Hertogenbosch maakte. In deze tijd ontstond ook een reeks keramische beelden: grote amorfe koppen, die in ruwe vormen zijn gemodelleerd. Schouders, hals en hoofd tekenen zich af in een bonkige anatomie. De groene glazuurlaag versterkt de indruk van een organische groeivorm die de beelden gestalte geeft. Rudi Fuchs schreef ooit over de ‘schilderkunstige ruimte’ in het werk van Schouten, die wordt gekenmerkt door ‘een labiel evenwicht tussen orde en de overwoekering daarvan, door gewicht van kleur en vorm, tussen regelmatig ritme en ornament, beheersing en verstoring’.


Angela Bulloch, Lanzarote, 2006.

Angela Bulloch, Lanzarote, 2006

Het werk van Angela Bulloch is complex en veelzijdig: licht- en geluidswerken, tekenmachines, interactieve installaties, fotoseries, videoprogramma’s en tekstwerken. Maar achter de diversiteit van vorm, techniek en presentatie zit altijd een gerichte belangstelling voor maatschappelijke en sociale structuren en systemen. Net zomin als deze processen en gedragingen een statisch karakter hebben, heeft haar werk geen vast vorm of volgorde. Het meest bekend zijn haar Pixel Boxes: houten of aluminium kubussen in verschillende maten, waarvan een zijkant uit een beeldscherm bestaat. De schermen lichten bij afwisseling op met een monochroom kleurvlak. De kleurbeelden die zo ontstaan zijn feitelijk de kleinste digitale beeldeenheden (pixels) afkomstig uit bestaand film- en videomateriaal. De pixelpatronen liggen ook ten grondslag aan grote wandschilderingen van regelmatig geordende kleurvlakken, zoals op deze muur in De Pont.

 


Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992.

Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992

Gerhard Richter is bekend als een schilder die op veel verschillende manieren werkt. Abstraktes Bild laat hiervan een aantal aspecten zien. Opvallend is de strakke vlakverdeling die zowel wordt bepaald door het raster van de kleurbanen op de 120 schilderijtjes als door het rechte patroon van de tussenruimte. De kleurbanen zijn ontstaan doordat Richter de opgebrachte verf weer gedeeltelijk heeft afgeschraapt. De regelmaat van de handeling is zichtbaar in de verfsporen. Toch gaat het Richter niet om de expressie van een persoonlijk handschrift. Hij onderzoekt de vele mogelijkheden die de schilderkunst nog altijd te bieden heeft. Hij maakt ook veel figuratieve schilderijen waarop foto’s het uitgangspunt vormen. Maar door de foto’s onscherp na te schilderen maakt hij van een realistisch beeld een schilderij waarin de grens tussen abstract en figuratief letterlijk is vervaagd.

Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992 (detail).


Luc Tuymans, Bathroom, 1996.jp.


Marlene Dumas, The First People (I-IV), 1991.

Marlene Dumas, The First People (I-IV), 1991

Het werk van Dumas gaat vaak over de spanning tussen kijken en bekeken worden en over het problem van interpretatie. Ze werkt naar bestaande afbeeldingen die ze verzamelt in een persoonlijk beeldarchief. Het beeldmateriaal weerspiegelt maatschappelijke codes die onze manier van kijken bepalen. Bijvoorbeeld in The First People uit 1990, dat uit vier manshoge babyportretten bestaat. In de commentaren op het werk overheerst de mening dat de kinderen onwaarschijnlijk lelijk zijn. De sterk vergrote weergave van hun lichamen wordt door velen als schokkend ervaren. De reacties lijken onbewust beinvloed door het clichebeeld van de blije ‘reclamebaby’. Deze schilderijen van Dumas zijn eigenlijk juist behoorlijk realistisch door enkele imaginaire ingrepen, zoals de toegepaste schaalvergroting en de techniek waarmee zij met details omgaat. ‘Het moederschap is een schok’, zegt Dumas, ‘omdat je je niet hebt gerealiseerd hoe baby’s er in werkelijkheid uitzien’. Haar ‘eerste mensen’ drukken wellicht iets van die confrontatie uit.

 


Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999.

Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999

Het oeuvre van Marc Mulders wordt bepaald door wat misschien wel het grote thema in de kunstgeschiedenis is: de eeuwige cyclus van leven en dood. De uitdrukking van leven en sterven, dood en herrijzenis, heeft in de westerse schilderkunst lange tijd centraal gestaan en Mulders plaatst zichzelf bewust in die traditie. In reeksen schilderijen werkt hij deze htematiek uit en verkent hij de picturale mogelijkheden ervan. Daarbij is zijn werkwijze geenszins objectief of puur observerend, maar uiterst betrokken en geladen met betekenissen.Schilderen betekent voor Mulders inleving, en zijn expressieve, pasteuze schilderijen zijn de weerslag van zijn worsteling met zowel de onderwerpen als met de materie waarin hij deze transformeert. Want uiteindelijk gaat het hem erom dat de cyclus van leven en dood zich ook in het schilderij voortzet, dat de verf van dode materie tot levend beeld wordt.

Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999 (Detail).


Anton Henning, Blumenstilleben No 388, 2008.

Anton Henning, Interieur/Interior No. 15, 1998

Het werk van Henning kenmerkt zich door een eclectisch gebruik van allerlei voorstellingen, motieven en citaten. Abstractie en figuratie wisselen elkaar af en lopen soms letterlijk in elkaar over. Bloemstillevens worden zwierige arabesken, interieurs zijn geschilderd in uitbundige kleurvlakken, landschappen en naakten zijn ouderwets realistisch en hebben tegelijk Hennings onmiskenbare handschrift en kleurrijke patronen. Dikwijls schildert hij meerdere versies van een voorstelling of laat hij bepaalde voorstellingen terugkomen als een schilderij-in-een-schilderij. Het is duidelijk dat het hem vooral om het plezier van het schilderen gaat. Met name in abstracte schilderijen (interieurs) bereikt Henning fascinerende resultaten met zijn composities van kronkelende kleurbanen en wervelende patronen, die ‘trompe-l’oeil’ geschilderd lijken. Met hun draaikolkpatronen roepen de schilderijen psychedelische ‘jaren-zeventig’-interieurs in herinnering en vormen ze een geheel eigen ruimte vol kleur en beweging.

Anton Henning, Interieur/Interior No. 15, 1998.


Times top 200 kunstenaars (51-100 vervolg)

Ik had beloofd om over de kunstenaars van nummer 75 tot 100
ook nog een web log te schrijven.
Bij deze.
Hoe lager op de lijst hoe meer onbekende of zijdelings bekende
kunstenaars voorbij komen.
De ‘giganten’ met werkelijke vernieuwende ideeen,
met een ingrijpend oeuvre, met beinvloeders;
die zijn wel voorbij.
En als die al niet op de lijst stonden, dan staan ze te laag.
In dit deel van de lijst veel Engelse kunstenaars met
een hoog Saatchi-gehalte.Maar ook mooie ontdekkingen.
Enfin, oordeel zelf.

Vandaag gaat het om de volgende groep mensen:
Francis Picabia, Jenny Saville, Dan Flavin, Matthew Barney, George Grosz,
Bernd And Hilla Becher, Brice Marden, Maurizio Cattelan, Chuck Close,
Bridget Riley, Anthony Caro, Richard Hamilton, Clyfford Still en Luc Tuymans.

= Plaatsen 78, Francis Picabia.

Wikipedia:

Francis Picabia (Parijs, 22 januari 1879 – aldaar, 30 november 1953) was een Frans kunstschilder. Hij wordt gezien als een der bedrijvigste wegbereiders naar de moderne kunst toe, sinds het Impressionisme, in het begin van de 20e eeuw.


Francis Picabia, Dances at the spring I, 1912.


Francis Picabia, Fantasy (in 291), 1915.


Francis Picabia, Procession in Seville, 1912.

Mijn persoonlijke voorkeur heeft dit werk.


Francis Picabia, Self-Portrait, 1923.


Francis Picabia, Sunlight on the banks of the Loing river, Moret, 1905.

Hij begon impressionistisch.


Francis Picabia, The laundresses/Les lavandieres, 1934.

De wasvrouwen.


= Plaats 79, Jenny Saville.

Kunstbus.nl:

Jenny Saville, geboren Cambridge 1970, Engels schilder en een van de Young British Artists. Jenny Saville is een schilder wiens werk een donkere afspiegeling is van de hedendaagse mode, waarbij lichamen worden afgebeeld die buiten de standaard grenzen van aantrekkelijkheid staan. Haar feministische kijk op de vrouwelijke lichaamsvormen bieden een waardevol contrast met de presentatie van de massamedia van de perfectie van de menselijke vorm.


Jenny Saville, Propped, 1992.


Jenny Saville, Reverse 2002 – 2003.


Jenny Saville, Rosetta 2, 2005 – 2006.


Jenny Saville, Torso 2, 2004.


= Plaats 80, Dan Flavin.

Wikipedia:

Dan Flavin (Jamaica (New York), 1 april 1933 – Riverhead (New York), 29 november 1996) was een Amerikaans kunstenaar die ruimtelijke objecten maakte met behulp van commercieel verkrijgbare tl-verlichting.

Het werk van Flavin is misschien nu niet meer opzienbarend.
Zeker niet voor ons, vanuit 2009 terug kijkend.
Maar de kleurstelling van de verlichting en de omgeving
vind ik prachtig.


Dan Flavin.


Dan Flavin, Monument, 1967.


Dan Flavin Site-specific installation, 1996.


Dan Flavin, Untitled, 1975.


= Plaatsen 81 en 91, Alfred Stieglitz en Edward Weston.
Ik kan niet vergelijken met andere jaren.
Ik weet dus niet of deze fotografen ook op eerdere lijsten voorkwamen.
Voor mij als fotoliefhebber staan ze te laag.

= Plaats 83, Matthew Barney.

Wikipedia:

Matthew Barney (San Francisco, 25 maart 1967) is een hedendaags Amerikaans mediakunstenaar. Zijn werk is een synthese tussen de klassieke tekenkunst, de beeldhouwkunst en een installatie. Een sculpturaal environment met aanwending van nieuwe media, zoals film, video en de fotografie.


Matthew Barney, Cremator 4.

Dit werk had een eigen website.
‘Cremator’, een echt multimediaspectacel, inclusief het web.
Heel apart.


= Plaats 84, George Grosz.

Wikipedia:

George Grosz (Berlijn, 26 juli 1893 – Berlijn, 6 juli 1959), geboren als Georg Gross, was een Duitse schilder en graficus.


George Grosz, Cain or Hitler in hell, 1944.


George Grosz, Explosion, 1917.


George Grosz, Self-Portrait, warning, 1927.


George Grosz, The agitator, 1928.


George Grosz, The pillars of society, 1926.

Mooi werk, vooruitziende blik.
Is meer een columnist met grafische technieken dan een kunstenaar.


= Plaats 85, Bernd en Hilla Becher.

Wikipedia:

Bernd en Hilla Becher (Bernd, Siegen, 20 augustus 1931 – Rostock, 22 juni 2007; Hilla, geboren Wobeser, Potsdam, 2 september 1934) vormden een kunstenaarspaar als fotografen. Zij stonden internationaal bekend voor hun zwart-witfotografie van vakwerkhuizen en vooral van industriele installaties zoals watertorens, koeltorens, gashouders en hijskranen en lifttorens van mijnen.

Dit duo verwart me een beetje.
Ik lees over hun invloed op fotograven maar vind hun werk niet bijzonder.
Er is veel werk van hen op het web te vinden
maar vaak veel van hetzelfde. Vaak letterlijk dezelfde foto’s
die je bij artikelen over hen terug vindt.
De meest interessante foto’s die ik vond waren foto’s van hedendaagse
kunstenaars die hun foto’s als uitgangspunt hadden genomen.
Het verbaasd me dat ze op deze lijst voor komen.


Titels van de werken waren moeilijk of niet te vinden.


Bernd and Hilla Becher, Study of concrete cooling towers, 1972.

Studie van betonnen koeltorens.



= Plaats 86, Sigmar Polke.

Ik kende de naam maar had nooit naar het werk gekeken.
Dat gaan we dus hier even rechtzetten.

Wikipedia:

Sigmar Polke (Olenica, 13 februari 1941) is een Duitse kunstschilder en fotograaf. Polke behoort internationaal tot de meestgevraagde hedendaagse kunstenaars. Zijn werk wordt gezien als een Europese variant van de Pop art.


Sigmar Polke, Ohne titel (Medizin), 1963.


Sigmar Polke, Ohne titel (Punkte und Streifenformen), 1965.


Sigmar Polke, Ohne titel, Serie hohere Wesen befehlen, 1967.


Sigmar Polke, Portrat Frieder Burda, 1996.


= Plaats 87, Brice Marden.

Wikipedia:

Brice Marden, Amerikaanse minimalistische kunstenaar, geboren 1938 in Bronxville, woont in New York. Hoewel het werk van Brice Marden vaak tot de Minimal Art wordt gerekend, is het schilderij voor hem niet uitsluitend een object. Typerend in dit verband is zijn uitspraak: x98De rechthoek, het vlak, de structuur, het schilderij, zijn slechts klankborden voor de geestx99. Naast een intuitief, subtiel kleurgebruik toont Marden een groot respect voor de traditie van de schilderkunst.


Brice Marden, Epitaph painting 5, 2001.


Brice Marden, For Pear l, 1970.


= Plaats 88, Mauricio Cattelan.

Kunstbus.nl:

Maurizio Cattelan. Geboren in Padua, Italixc3xab, in 1960. Woont en werkt in Milaan, Londen en New York. Maakt vooral installaties. Cattelans werk is humoristisch of sarcastisch, subversief en steeds briljant.

De opmerking over brillant is voor rekening van de redactie van kunstbus.
Vol humor is het werk van Cattelan zeker.


Maurizio Cattelan, Love Lasts Forever, 1997.


Maurizio Cattelan, Love Saves Life, 1995.


Maurizio Cattelan, Untitled, 2002.


Maurizio Cattelan, Untitled (Cow), 1998.


= Plaats 89, Sol LeWitt.

Tussen al deze mensen staat Sol LeWitt zeker veel en veel te laag.

= Plaats 90, Chuck Close.

Wikipedia:

Chuck Close, geboren: 1940 Monroe Washington, Amerikaans exponent van het hyperrealisme. Chuck Close behoort eerst tot het late abstract-expressionisme, maar stapt algauw over naar het fotorealisme ( hyperrealisme). Hij is exc3xa9n van de voornaamste hyperrealisten, vooral van sterk vergrote portretten waarbij alle details (rimpels, porien) haarfijn zijn weergegeven.

Zeer de moeite waard om te bekijken.
Heel veel ontwikkeling zit er voor zover ik het kan zien,
niet in zijn werk.
Minister Plasterk besprak zijn werk vorig jaar
in een uitzending van Zomergasten.


Chuck Close, Self portrait, 1997.


= Plaats 92, Joseph Cornell.

Leerde ik kennen door de muziek van De Nits.
Hun lied ‘Soap Bubble Box’ gaat over het werk van Cornell.
Staat op het album ‘Ting’.

= Plaats 93, Karel Appel.

Mooie plaats.

= Plaats 94, Bridget Riley.

Wikipedia:

Bridget Riley (Londen, 24 april 1931) is een Engelse optical schilderes.


Bridget Riley, Arrest 1, 1965.


Bridget Riley, Blaze 1, 1962.


Bridget Riley, Cataract 3, 1967.


Bridget Riley, Movement in squares, 1961.


= Plaats 96, Anthony Caro.

Wikipedia:

Anthony Caro (New Malden (Surrey), 8 maart 1924) is een Britse beeldhouwer, die grote invloed heeft gehad op het ontstaan en de ontwikkeling van de moderne, abstracte beeldhouwkunst. Zijn werk wordt gekenmerkt door zijn hergebruik van metaal (voornamelijk ijzer en staal) veelal afkomstig van de schroothoop.


Anthony Caro, Dream city, 1996.


Anthony Caro, The Barbarians – Golom (2000 – 2002).


= Plaats 97, Richard Hamilton.

Wikipedia:

Richard Hamilton (24 februari 1922) is een Brits kunstenaar en werd bekend in 1956 toen hij begon met pop-art maken. In 1956 maakte hij als eerste een collage met de naam: “Just What Is It That Makes Today’s Homes So Different, So Appealing?”.


Richard Hamilton, Chromatic spiral, 1950.


Richard Hamilton, Just what is it that makes todays home so different, so appealing? 1956.


= Plaats 98, Clyfford Still.

Wikipedia:

Clyfford Still (Grandin, North Dakota, 30 november 1904 – Baltimore, Maryland, 23 juni 1980) was een Amerikaans kunstschilder en een van de voormannen van het abstract expressionisme. Still stond bekend als een moeilijke, compromisloze persoonlijkheid, en hij leefde op gespannen voet met de kunstwereld van New York, die hij regelmatig beschuldigde van machtspolitiek en machtsmisbruik. Voor Still gold zijn autonomie als kunstenaar en mens en zijn geestelijke vrijheid als hoogste goed.


Clyfford Still, 1957-D No. 1, 1957.


Clyfford Still, PH 77, 1937.


Clyfford Still, Untitled, 1974.


= Plaats 99, Luc Tuymans.

Wikipedia:

Luc Tuymans (Mortsel, 1958) is een Belgische schilder. De kunstenaar die woont en werkt in Antwerpen wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke hedendaagse Belgische kunstschilders.


Luc Tuymans, Auschwitz, 1978.


Luc Tuymans, Fingers, 1995.


Luc Tuymans, Mwana Kitoko, 2000.


Luc Tuymans, Petrus & Paulus, 1998.


Luc Tuymans, Portrait, 1994.


Luc Tuymans, The secretary of state, 2005.