Natuurlijk is Varanasi vooral bekend als heilige plaats voor de Hindoes.
Maar dat wil niet zeggen dat er geen moskeeën zijn of andere gebedshuizen.
Een paar foto’s.
Compleet met wilde bijennesten.
Deze relatief kleine moskee ligt boven aan de ghats, bijna aan de Ganges.
Gelijk achter de ghats aan de Ganges in Varanasi
kom je in de oude stad. Erg druk, super kleurrijk.
Fantastisch om daar door de grote en kleine straten en straatjes te dwalen.
Groot verkeer kan en mag daar niet komen.
Dus je ziet naast personenauto’s heel veel handkarren.
Religieuze rituelen en menselijke gewoontes.
Die kwamen voorbij tijdens de wandelingen
langs de ghats in Varanasi in 2016.
Daar maakte ik een aantal foto’s.
Die deel ik graag op mijn blog.
De Manikarnika Ghat is de meest populaire ghat voor crematies voor Hindoes. Westerse toeristen mogen er ook komen maar worden verzocht op enige afstand te blijven. Maar als je langs de ghats gaat lopen kom je er vroeger of later langs. Het is er altijd druk. Hier zie je stapels brandhout die klaarliggen voor de crematies.
De crematieresten gaan het water van de Ganges in. Er is natuurlijk altijd veel rook in de omgeving van de Manikarnika Ghat.
Een verkoper van offergaves.
Iedere avond wordt er een Aarti gehouden bij de Dashashwamedh ghat. In het vroeg van de avond zijn de voorbereidingen in volle gang en verzamelen de pelgrims en toeristen zich.
Bij de aarti gaan een aantal priester/voorgangers voor. Ieder staat op een plateau zoals dit. De rituelen worden simultaan uitgevoerd en er komt veel wierook en licht bij kijken. Het is indrukwekkend om bij te wonen.
Langs de ghat, met uitzicht op de Ganges, staat een aantal plateaus opgesteld.
Niet alle foto’s van de aarti zijn scherp. Het was donker en op grotere afstand doe je niets met flits. Maar ik hoop toch dat de foto’s een beeld geven van de sfeer.
Dan is er ook het ritueel van het verkopen. Ook op de ghats gaat dat de hele dag door.
Daarnaast vinden er allerlei meer private rituelen plaats waar soms een priester voor wordt ingehuurd.
Dit zijn de ‘kandelaars’ die bij de aarti worden gebruikt.
Baden; religieus of ter vermaak.
Als je dan op bedevaart/dagje uit naar Varanasi gaat is er ook het fotoritueel. Bijna iedereen heeft ook in India een mobiel maar een ‘officiele’ groepsfoto laat je toch maken door een beroepsfotograaf die een printer bij zich heeft.
Tussen de rituelen door lees je even de krant.
Geen idee wat voor bijeenkomst dit was maar de toeschouwers waren voornamelijk vrouwen. Erg kleurrijk.
Een bruidspaar.
De bruiloftspartij maakt aanstalten om aan boord te gaan.
Het dagelijks reinigen van de meest gebruikte ghats is ook een ritueel.
Die bloem ligt er toch schitterend!
De rivier de Ganges wordt voor allerlei dingen gebruikt.
Niet anders dan hoe wij in Europa met het water in
onze rivieren omgaan.
Alleen zijn de wasactiviteiten er meer zichtbaar
langs het water, op de ghats in Varanasi.
Als het er niet te druk is zijn de trappen een prima plaats om je was te drogen. Niet alleen van particulieren maar ook van wasserijen die wassen voor bijvoorbeeld hotels.
Er zijn best wel een groot aantal mensen mee bezig.
Ten minste deels gaat dat wassen met de hand. Lijkt me verschrikkelijk vermoeiend werk.
Waslijnen kent men ook aan de Ganges.
Het zou Varanasi niet zijn als niet alles langs en door elkaar gewoon doorgaat. Drie mannen verrichten een ritueel in de rivier en nog geen 10 meter verderop wordt de was gedaan.
Het drogen van hotelgoed. Het wit zijn misschien gordijnen. Het rood tafellakens.
De poging die ik doe is om niet een reeks traditionele foto’s
van of over Varanasi in een paar blogs te presenteren.
Ik probeer de foto’s een beetje te ordenen.
Daarom eerst een blog over graffiti en nu over boten.
Er gaan er nog volgen over wassen en rituelen.
De vraag hier is of deze nu hoort bij ‘boten’ of bij ‘wassen & drogen’?
Hier wordt een boot gerepareerd om weer in gebruik genomen te worden. Boten worden heel veel gebruikt. Vooral groepen pelgrims laten er zich mee overzetten naar de andere oever of naar het midden van de Ganges om er hun rituelen uit te voeren.
Er zijn veel boten in Varanasi en dan bedoel ik echt veel.
Hier zie je boten onderweg naar de andere oever en onderweg worden al offers gebracht. Zie de meeuwen en andere vogels.
Ons hotel ligt eigenlijk gelijk boven aan de trappen. De bovenste (dak-)verdieping is de plaats voor ontbijt, lunch of diner. Het uitzicht is prachtig. Zeker als het er minder mistig is.
De bezoeken van de pelgrims gaan de hele dag door. Zeker bij zonsopgang is het druk maar er zijn altijd mensen. Zelfs op het heetst van de dag.
In de avond, elke avond, wordt er een aarti uitgevoerd. Zeg maar een rituele gebedsbijeenkomst voor Hindoes. Voor het begin verzamelen vele boten zich voor de Dashashwamedh ghat, de plaats waar het ritueel wordt uitgevoerd. De meeste pelgrims gaan aan de oever naar het ritueel kijken of nemen er aan deel. Maar er zijn er ook die vanuit de boot deelnemen.
Tussen de boten, de volgende ochtend.
In een boot.
We passeren een boot.
We gaan bijna de boot verlaten.
Tweede boot van een opmerkelijke formaat.
De oever bij Varanasi is volgebouwd met (voormalige) paleizen, tempels, hospices, een paar crematoria, een waterzuiveringsinstallatie, restaurants, hotels in allerlei prijsklasses, huizen, enz. Vanaf die gebouwen lopen trappen naar het water van de rivier de Ganges. Die trappen (ghats) maken de rivier toegankelijk. Hier zie je een deel vanVaranasi achter een boot.
Een tweede boottocht. Ons hotel lag aan de Ganges aan de noordkant van de oude stad. Tussen Dashashwamedh ghat en Manikarnika Ghat. Dag 1 zijn we via Dashashwamedh ghat naar het zuiden gelopen. Over de trappen. Een volgende dag zijn we via Manikarnika Ghat gelopen. Dit is de belangrijkste crematieplaats in Varanasi. Vervolgens naar de Moslim moskee (ja die zijn er in deze heilige Hindoe-plaats, Alamgir Mosque). Terug naar het hotel namen we steeds een roeiboot.
Het woord ‘graffiti’ gebruik ik hier heel erg ruim.
Ik bedoel dat ik een heleboel verschillende zaken die te maken hebben
met kleur, letters of tekeningen, onderbreng in een blog.
In het verleden is er denk ik een wedstrijd geweest met allerlei
schilders die de muren aan de Ganges mochten beschilderen.
Waarschijnlijk zijn er ook veel mensen die zo hun eigen plan
getrokken hebben en zelf met de kwast aan de slag zijn gegaan.
Het resultaat:
Een Hindoeheilige: Hanoeman.
Krishna is de blauwe Hindoe heilige.
Aan de Ganges is het ook de plaats om te wassen. Waar gewassen wordt moet je drogen. Kunstwerk of niet.
Dit was natuurlijk geen onderdeel van een wedstrijd.
Time Will Reflect, artist: Sangram Soni: Swami Vivekananda
Wikipedia:
Swami Vivekananda (Calcutta, 12 januari 1863 – Haora, 4 juli 1902) wordt beschouwd als een van de belangrijkste recente vertegenwoordigers van de vedanta, de filosofie van het hindoeïsme. Hij was de voornaamste discipel van Sri Ramakrishna (Kamarpukur, 18 februari 1836 – Calcutta, 16 augustus 1886), de grote hindoe-mysticus.
Artist: Jonny Popovich (USA). Musician: Anshuman Maharaj (India).
Volgens mij was dit een soort fake reclame om mensen naar een hotel te lokken.
Volgens mij zijn dit de attributen van Krishna.
Redt de Ganges.
Het maken van tekeningen voor de ingang van een huis is een normale activiteit in India. Vrouwen zijn hier vooral heel bedreven in.
Wat hier staat weet ik niet maar ik vind die lettertekens zo mooi.
Terwijl we terugliepen van de cenotafen naar de citadel van Orchha
gingen we ook langs de Ram Raja tempel. Die was op dat moment gesloten.
Maar wij waren niet de enige die teleurgesteld waren.
Er waren ook bruiloftsgasten die zich blijkbaar niet aangemeld hadden.
Een kleurige vertoning.
Let eens op de voeten van de bruidegom en de vele polssieraden bij de bruid.
De vrouwen van het gezelschap droegen meestal sluiers.
Na even zoeken vond men toch een plaats om de rituelen uit te voeren.
We waren laat aangekomen in Orchha
dus de volgende morgen gingen we gelijk op pad
om het kantoor te zoeken waar kaartjes verkocht worden.
Een combi-ricket voor zowat alle bezienswaardigheden.
Echt een plan hadden we niet maar we begonnen
na het vinden van de kaartverkoop aan de Raja Mahal.
Raja Mahal
The construction of the Raja Mahal was started in 1531 AD by Raja Pudra Patrap (1503 – 1531 AD) and was completed by the year 1539 in the reign of Bharti Chandra (1531 – 1554 AD) later on, his successor Madhukar Shah (1554 – 1592 AD) made some alteration and additions giving it a final shape, designed on a aquare plan, the palace is devided into two wings, with five storeys on three sides and four storeys on one side. The Darbar-I-Am and Darbar-I-Khas are quite imposing. The subjects if the paintings are mainly the life and deeds of Lord Rama and Krishna. The incarnations of the god Vishnu have also been painted. Nayak / Nayikas, Rag- Raginies, wrestling folk, hunting and vignettes and royal amusement have also found place in the depictions.
Korte samenvatting/vertaling:
De bouw van de Raja Mahal begon in 1531 door Raja Pudra Patrap.
Zijn opvolgers zullen het werk afmaken en hier en daar nog
wijzigingen aanbrengen.
Basisvorm voor het paleis is het vierkant.
Het paleis heeft twee vleugels met aan drie kanten vijf
verdiepingen en aan een kant vier verdiepingen.
De Darbar-I-Am en Darbar-I-Khas zijn indrukwekkend.
Deze zalen worden ook wel durbar genoemd en zijn de officiele
zalen voor de heersers.
De schilderingen hebben Lord Rama en Krishna als onderwerp en
de verschijningsvormen van Vishnu zijn er ook geschilderd.
Allerlei activiteiten zoals andere goden uit het Hindoeisme,
de jacht, worstelaars en koninklijk
amusement zijn te vinden in de schilderijen.
Op zoek naar de kaartverkoop koem we bij een van de grote poorten van de Orchha citadel.
Vooral in de Raja Mahal zien we veel schilderingen. De staat waarin ze verkeren verschilt nogal.
Hier een detail van een plafond met een vogel.
Nog meer vogels en planten in een hoek van een plafond.
Dit is het plafond waarvan de vorige twee foto’s details zijn.
Het complex is indrukwekkend met vele mooie doorkijkjes. In de ochtend, gelijk na ons ontbijt zijn er nog maar weinig toeristen. Die zullen later op de dag wel komen als het warm wordt.
Je ziet goed dat de zon al fel is en dat het een beetje nevelig is. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we dicht bij de rivier zijn.
Altijd mooi.
De binnenplaats van Raha Mahal. Op de foto’s van de binnenplaatsen is te zien dat het van buiten zo imposante gebouw in werkelijkheid aan twee zijdes vooral een brede muur is.
Je moet natuurlijk wel een groot balkon hebben om het volk toe te spreken.
Alles is prachtig versierd. Beschilderd of zoals hier met mooi stucwerk. Veel bloemmotieven als decoratie.
Dit is de beschildering van de onderkant van de dakgoot.
Nu volgen een serie plafondschilderingen. Vaak een ruim beeld van het plafond gecombineerd met een detail.
Bloemen en een jacht (?) of zijn het strijders?
Elke ruimte lijkt wel een eigen patroon te hebben op het plafond.
Heel vaak mag je in India alle verdiepingen en alle ruimtes bezoeken, behalve als de voormalige koninklijke familie er nog woont.
Uitzicht van de Raja Mahal naar de Ram Raja tempel.
Dit is de beschildering met bloemen van de boog op de volgende foto.
Hier zie je een deel van de verdedigingswerken van de citadel, de gracht er om heen, de vaste brug naar het poortgebouw van de citadel en het dorp.
Dat is nog eens architectuur. We zullen nog veel bijzondere architectuur zien in deze vakantie.
Deze tekst en zijn samenvatting waren aan het begin van deze blog post al te lezen. Wat een ervaring!
Zomaar een foto van bloemen aan een boom of struik langs de weg in Bhopal.
Richtingaanwijzer naar het Bhopal Tribal Museum.
Het museum bevat ook archeologische vondsten van de Indus-beschaving. Dat zie je niet zo vaak. Hier een zegel waarvan de betekenis waarschijnlijk niet bekend is. Bij de zegels hing in ieder geval geen toelichting.
In deze blog post probeer ik een beetje te laten zien hoe veelzijdig het museum is. Naast de fantastische sculpturen zien we er miniaturen, restanten van de Indus-beschaving, beelden in metaal, koninklijke kledingstukken, teksten in steen (!), enz.
Indus-beschaving, kopje. De werken die je hier ziet vind ik stuk voor stuk prachtig. Maar er zit 1 juweeltje tussen. Een prachtige prent.
Indus-beschaving. Iets dergelijks heb ik eerder gezien en toen werd dit aangeduid als speelgoed.
Pawaya (plaats in Madhya Pradesh). Ik had twee van deze hoofdjes apart gefotografeerd maar het was te donker en dus waren de foto’s bewogen.
Radha, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dit is het eerste van de metalen beeldjes waarvan het museum een hele grote collectie heeft. Palna, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dhola-Maroo (Dhola-Maru is een romantisch verhaal uit Rajasthan over twee geliefden), 18th – 19th century AD, Gwalior.
Mahavir, 11th century AD, Bhopavar.
Bhairav, 18th century AD, Depalpur.
Stone Insciption, Pawaya.
On a loose slab found at the northern edge of the village this 10 line inscription in Persion, mentions the construction of Sikandarabad on the orders of the minister Safdar Khan during the reign of Sikander Shah Lodi.
De teksten die we hier zien zijn voor mij,
naast belangrijke stukken geschiedenis, kunstwerken.
De taal is zo mooi gebruikt om een inscriptie van te maken.
Kalligrafie met een grote ‘K’.
Persian Inscription.
This Persian record was inscribed in the appreciation of one Abdul Muzffar Mehmood Shah (date is not available).
Stone Inscription, Singhpur.
On a slab recovered from a tank near Singhpur palace, this 11 lines Persian inscription records that during the King of this world and conqueror of Orissa and Jai nagar Shah Husain Malik Hayat Nizam Jashghuri excavated this flowing beauty (ie. the tank) in the name of Shaykh Burhan, son of Yaqub.
Stone Inscription Chanderi
This Persian inscription of 6 lines refers to the construction
of a building by one Umar, son of Husain Shah-Al-Asam who worked in the army of Hushang Shah, the Sultan of Malwa.
Dit is wat mij betreft het juweeltje. Pari holding an unique animal, 19th century AD, Rajput style. Kijk maar eens goed naar het ‘unieke dier/unique animal’.
Het unieke dier is zo uniek omdat het zelf opgebouwd is uit heel veel andere figuren.
Amir Taimoor, 19th century AD, Mughal style.
Een tulband. Turban, Holkar ruler.
Tulband, bovenaanzicht.
Voor mensen die niet van Aziatische kunst houden
is mijn weblog de laatste tijd niet aangenaam.
Ik realiseer me dat al de namen in het Hindoeisme en Boeddhisme
niet eenvoudig zijn en ingewikkeld te plaatsen
in de godenwerelden van beide religies.
Zelf kan ik dat ook allemaal maar moeilijk een plaats geven
maar dat neemt niet weg dat de beelden en andere kunstwerken
een hoge kunst en kunsthistorische waarde hebben
waar ik van kan genieten.
De tweede en voorlaatste reeks van het Bhopal State Museum
omvat weer een serie beelden.
Gajasur Vadh (een verschijningsvorm van Shiva, 10th century AD, Pipaldhar.
Jain Padpeth, 13th century AD, Indore.
Het interieur van het museum.
Sadhu, 18th century AD, Tewar.
Een dergelijke afbeelding had ik eerder nooit gezien.
Dit is een vergelijkbare afbeelding als het vorige beeld. Hiervan weet ik wel de naam en de datering: Nag couple, 11th century, Unknown.
Sadashiva, 11th century AD, Gyaraspur.
Padmini, 11th century AD, Suhaniya.
Birth of Krishna, 11th century AD, Hinglajgarh.
Er was een hele gallerij met beelden die rivieren verbeelden. Hier: Yamuna, 7th – 8th century AD, Keldhar.
Ganga (of Ganges), 10th century AD, Rewa.
Vaishnavi & Kaumari, 10th century, Mandsaur.
Panchmukhi Ganesa, 9th century AD, Unknown. Zo had ik een Ganesha nog nooit gezien.
Ganesa, Kalchuri period (Kalachuri dynasty, 6th – 7th century), Jabalpur. In deze verschijningsvorm heb ik Ganesha eerder gezien. Vaak zelfs.
Pedestal, 12th – 13th century AD, Shivpuri. Dit is waarschijnlijk een dorpel van een deur of raam. Het is werkelijk schitterend.
Dit is het middendeel met waarschijnlijk Boeddha.
Dit is een van de afschrikwekkende fantasiedieren. Heel mooi gemaakt.
Zo had men er nog een: Pedestal, 12th – 13th century AD, Shivpuri. Door dat ik experimenteerde met de belichting zie je soms een natuurlijkere belichting dan in andere gevallen.
Het Bhopal State Museum is een museum met een fantastische collectie.
Bezoek het museum als je in de buurt bent.
Ik bezocht het museum 25 februari 2016.
Lonely Planet:
This first-class archaeological museum spread over 17 galleries includes some wonderful temple sculptures as well as 87 10th- and 11th-century Jain bronzes unearthed by a surprised farmer in western Madhya Pradesh.
Het museum heeft een hele serie collecties. Een aantal daarvan heb ik bezocht.
Daar heb ik foto’s van gemaakt en een eerste reeks komt vandaag aan bod.
Deze foto’s zijn van hun tentoonstelling:
‘Masterpieces of Madhya Pradesh’.
Natesh. De beelden staan hier bijna allemaal achter glas. Dat maakt het moeilijker voor de fotograaf.
Gauri, 10 century AD, Bhanpura.
Als het me lukt gewef ik een toelichting.
Die toelichting is dan niet van mij maar bijvoorbeeld
van Wikipedia:
Gauri (beter bekend als Parvati) is een Hindoeïstische godin.
Parvati wordt meestal gezien als de belangrijkste hulp,
en echtgenote, van Shiva.
Shiva en Parvati hebben samen twee zoons gekregen, Ganesha en Skanda (Kartikeya).
Zij worden vaak met z’n vieren afgebeeld op de berg Kailash.
Shiva, 5th century AD, Bhatura.
Kartikeya, 3rd – 4th century AD, Gajendraghat (stad in Karnataka).
Wikipedia:
Kartikeya is een god uit de Hindoeïstische mythologie.
Hij is de god van oorlog en overwinning en de patroonheilige van Tamil Nadu.
Hij is de zoon van Parvati en Shiva en de broer van Ganesha.
Ze wonen op de berg Kailash.
Bij dit beeld speelt de lichtinval een spelletje met de toeschouwer. De onderste ‘kop’ ving een straal zonlicht terwijl de rest van het beeld in het licht van de museumverlichting staat. Chamunda head, 10 Century A.D. Vidisha.
Chamunda head, 10 Century A.D. Vidisha.
Trimurti, 10th century AD, Padhawali (Morena).
Yakshi, 2nd century BC, Bharhut.
Wikipedia:
Yakshini (also known as Yakshi) are mythical beings of Hindu, Buddhist, and Jain mythology.
Yakshi is the female counterpart of the male Yaksha,
and they are attendees of Kubera, the Hindu god of wealth
who rules in the mythical Himalayan kingdom of Alaka.
Yakshinis are often depicted as beautiful and voluptuous,
with a chauri (fly-whisk) in right hand, fleshy cheeks,
with wide hips, narrow waists, broad shoulders,
knotted hair and exaggerated, spherical breasts.
Varahi, 3rd – 4th century AD, Hinglajgarh.
Nravaraha (incarnation of Vishnu), 9th – 10th century AD, Kanvla.
Masterpieces of Madhya Pradesh
‘Masterpieces of Madhya Pradesh’ is an attempt to present some of the best sculptural pieces of the land before you. From the days of the folk based artistic endeavours under the Sungas to the classicist Guptas, and the subsequent
changes and continuities in theme and decoration under the Prathiharas, Kalachuris, Paramaras, Chandelas and Kachhapaghatas as the feudal society with its distinctive social codes, beliefs and behavioural styles developed,
the journey of the sculptural art has been shown in a thematic manner.
Changes in the pattern and style of patronage, the opulence and ostentatious pleasure seeking culture of feudal society, the increasing popularity of Vaishnavism and Shaivism and decline and absorption of Buddhism within the Hindu pantheon, the increasing importance of Shakti cult and tantricism in certain regions have all formed the structural context within which art styles under particular dynasties developed its idioms and norms. The place of acquisition of the particular sculpture has been given to help students and
research scholars.
Shiva, 10th century AD, Barhad.
Kuber, 12th century AD, Hinglajgarh.
Dat is de bijnaam van Bhopal.
Als je er bent is gelijk duidelijk waarom.
De stad ligt rond een aantal enorme meren.
Op weg naar het State Museum liepen we nog eens langs zo’n meer.
Het is bijna on-Indiaas.
Allemaal zo groen.
Als een groot Hollywood Sign staat er ‘Welcome to the city of lakes’ langs de oevers.
‘Lakes’, dat zijn ‘Meren’ in het Nederlands.
Toen snel met de riskja naar het State Museum.
Het voorbereiden van een blogpost heeft soms veel voeten in de aarde.
Ik ben op dit moment bezig met een post over het State Museum in Bhopal.
Dat is een museum met verschillende collecties van onder andere
beelden en Indiase miniaturen.
Schitterend.
Maar hier en daar sluipt er een ander voorwerp tussen.
Wat te denken van deze pers:
Cope & Sherwin, Imperial Press (vermoedelijk).
Op een website vond ik de volgende teksten:
The “Imperial” printing press was introduced by Messrs. Cope & Sherwin around 1828-1829.
It was one of the many second generation hand press designs….
en…
The term “Imperial” was used for a size of paper as well as for a design of iron handpress, and this can lead to confusion, since the size of a hand press was specified by the largest sheet it could print.
Thus, one could talk of a foolscap Albion, a royal Columbian, or a double-crown Imperial;
similarly, one could talk of an imperial Albion, an imperial Columbian, or even an imperial Imperial.
De website is:
https://bookbindersmuseum.org/collections/equipment/imperial-press-english-1832/
Waarom denk ik dat dit een ‘Imperial Press’ is?
Nou ja, het staat er op.
Waarom denk ik dat die van ‘Cope & Sherwin’ is?
Dat lijkt op dit koperen plaatje te staan.
Alles bij elkaar een prachtige boekvondst in Bhopal.
Udaygiri is een grottencomplex in de buurt van Bhopal.
We zijn er gaan kijken maar heel veel indruk heeft het niet gemaakt.
De grotten vallen in het niet bij Ellora en Ajanta maar
als je er toch in de buurt bent ga je er ook even kijken.
Deze grotten plaatsen andere plaatsen even in hun juiste perspectief.
De omgeving is mooi.
De beelden zijn er erg zwaar beschadigd.
De grotten zijn goed toegankelijk. De omgeving is mooi.
Restanten van een leeuw.
De manen van de leeuw.
Wikipedia:
Sanchi Stupa, also written Sanci, is a Buddhist complex, famous for its Great Stupa, on a hilltop at Sanchi Town in Raisen District of the State of Madhya Pradesh, India. It is located in 46 kilometres north-east of Bhopal, capital of Madhya Pradesh. The Great Stupa at Sanchi is one of the oldest stone structures in India and was originally commissioned by the emperor Ashoka in the 3rd century BCE. Its nucleus was a simple hemispherical brick structure built over the relics of the Buddha. It was crowned by the chatra, a parasol-like structure symbolising high rank, which was intended to honour and shelter the relics. The original construction work of this stupa was overseen by Ashoka, whose wife Devi was the daughter of a merchant of nearby Vidisha. Sanchi was also her birthplace as well as the venue of her and Ashoka’s wedding. In the 1st century BCE, four elaborately carved toranas (ornamental gateways) and a balustrade encircling the entire structure were added. The Sanchi Stupa built during Mauryan period was made of bricks. The complex flourished until the 11th century.
Okay, maar wat is het nu.
In Sanchi zijn een aantal Boeddhistische stupa’s en resten van kloosters
en andere gebouwen te zien. Er is ook een museum (geen foto’s!)
De functie van de stupa’s is niet zo duidelijk als de tekst doet
vermoeden die je ter plaatste kunt lezen.
Er is een stupa waarin menselijke resten gevonden zijn.
Er is een stupa met daarin Boeddhistische relikwieen.
De foto’s geven een beeld van haast perfecte bouwwerken.
Dat is natuurlijk niet hoe de stupa’s er bij lagen toen ze
door de Engelsen werden herontdekt.
De stupa’s waren deels ingestort.
Dus hier is sprake van een vergaande restauratie/reconstructie.
Kies maar naar welk woord je voorkeur uitgaat.
De stupa’s zijn wel uniek.
Er zijn in de omgeving van Sanchi nog wel meer stupa’s te vinden
(naar het schijnt) maar deze zijn het bekendst en
staan op de world Heritage list van Unesco.
De site van Sanchi vanaf de weg gezien.
Twee grote stupa’s zijn meteen te zien. Ze zijn erg fotogeniek. Op deze dag zijn er weinig toeristen.
De officiele toelichting.
During the third century BC the Mauryan emperor Asoka (circa 273 – 36 BC), the great patron of Buddhism, selected Vedisagiri (Sanchi Hill) for foundation of a Buddhist establishment, because the hill ensured quietitude and seclusion necessary for monastic life and also was situated near the rich, populous and patronizing city of Vidish.
He erected here a stone column and a brick stupa.
The Sunga period (second century BC) witnessed the stone encasing and enlargement of the stupa of Asoka (Stupa 1), erection of balustrades round it’s ground, berm, a stairway and harmika, reconstruction of temple 40 & building of stupas 2 and 3.
During the Satavahana regime (first century BC) four lofty gateways were added to stupa 1 and ine gateway to stupa 3.
Structural activities are on a slow pacew during the reign of the Kshtrapas of Malwa (early centuries of thye Christian era) and Sanchi imported images from Mathura during the period.
Four images of Buddha are placed against the berm of stupa 1 facing the four entrances.
Temple 17 and some other edifices were the contriburions of the Gupta age.
During the seventh-eight centuries AD several Buddha images were installed and temple 18 erected on the foundations of an earlier edifice at the site.
Several temples and monasteries were built during the medieval period when the Pratiharas and Paramaras of Malwa flourished in the region.
Amongst these, the temple 45 is typical for its dimensions and exuberant ornamentation.
Een torana.
De stupa’s hebben hun eigen architectuur:
= ze kunnen vier ‘ingangen’ hebben.
Het zijn niet echt ingangen want je kunt niet in de stupa
maar je krijgt toegang tot een trap waarlangs je de stupa op kunt;
= bij een ingang staat eventueel een Torana,
een soort stenen hek dat heel rijk versierd is;
= dan kan bij iedere ingang een Boeddha-beeld staan;
= dan kan er bij iedere ingang een trap zijn;
= rond de stupa is een ruimte waar je rond de stupa kunt lopen;
= de trap geeft toegang tot de balustrade, een omgang met hek,
min of meer boven op de stupa;
= de top van de stupa heeft een soort parasol.
Detail van een torana.
De torana kan rijk versierd zijn met beeldhouwwerk. Wat hiervan origineel is weet ik niet.
De torana’s zijn schitterend. Je krijgt er geen genoeg van.
Dit is een voorbeeld van de Boeddha-beelden die bij de ingang kunnen staan.
De torana’s zijn niet identiek aan elkaar.
Van sommige afbeeldingen kan ik ook wel vermoeden dat ze scenes uit het leven van Boeddha verbeelden. Maar meestal heb ik geen idee.
Het is een warme dag met veel zon en dus ook hier en daar schaduw.
Nog een torana.
Niet alle torana’s zijn even rijk versierd.
Dit is een detail van de vorige foto.
De torana vanaf de stupa.
Uit mijn reisverslag:
Eigenlijk is de functie en het ontstaan van deze stupa’s niet bekend. Het zijn geen grafmonumenten. Maar een indrukwekkend gezicht is het! Er zijn een drietal grotere stupa’s en veel restanten van stupa’s en kloosters. Het lijkt er op dat het eens erg druk was. Vandaag was het rustig. De meeste toeristen komen na ons op een erg grote groep na. Maar die bleven heel braaf heel dicht bij de gids.
Dit zijn restanten van andere gebouwen of constructies.
Hier zie je de omgang beneden en de trap naar de omgang op de stupa.
Dit is een foto van de omgang beneden.
Als fotoverslaafde ben je steeds op zoek naar het mooiste plaatje.
Een beetje opzij liggen de restanten van klooster 51. Voorbij deze restanten ligt er nog een stupa. Die is zeker wat decoraties betreft anders dan de andere stupa’s. Maar eerst dacht ik dat dit zo’n beetje het einde van het terrein was. Daar vergiste ik me dus.
Dit is een kleinere stupa.
Detail van een torana.
De grote stupa (nummer 1) vanaf de kleinere stupa (nummer 2).
De kloosters en andere bouwwerken zijn allemaal terug gebracht tot mooi afgeronde bouwwerken. Klooster 51 is daar een goed voorbeeld van. Maar dat neemt niet weg dat men ook nog een hele verzameling brokstukken heeft.
Yakshini
Dit is de meer afgelegen stupa nummer 3. Je ziet dat de balustrade en de top die zo prominent bij de andere stupa’s zijn, hier helemaal ontbreken. Dus ook geen trap. Ook geen torana. Daar staat tegenover dat de decoratie anders is.
Stupa 2 resembles stupa 3 in shape and size but without any gateway.
It has a ground balustrade with four cardinal entrances and a double stairway, leading to the top of the drum its reliefs mostly exhibit decorative motifs with some life-scenes of Buddha.
General Alexander Cunningham found inside the dome, the corporeal relics of ten Buddhist teachers of at least three generations at a height of 2.13 meters above the terrace.
De decoraties zijn georganiseerd in een soort emblemen.
Dit is een voorbeeld van wat ik een embleem noem.
Nog een voorbeeld.
Die emblemen zitten op de pilaren, aan de binnenkant dan de ‘ground balustrade’, zeg maar de stenen afscheiding onder aan de stupa.
Relatief eenvoudige motieven. Niet eenvoudig in de betekenis van makkelijk maar in de betekenis van niet over-complex. Wel goed gekozen en goed uitgewerkt.
Hier zie je een aantal van die emblemen tegen de pilaren van de afscheiding.
Dit is het pad van de afgelegen stupa terug naar klooster 51 en de twee stupa’s die richting ingang liggen.
Rechts ligt klooster 51 (de lage muur).
Bij het klooster staat een grote ‘pan’ of ‘schaal’. Uit een (1) stuk steen.
De ‘big bowl’ is beschadigd. De functie is niet helemaal duidelijk.
Vanuit klooster 51 kijk je zo naar de grote stupa. Je ziet dat van het hele klooster de plattegrond in opgemetseld tot een muurtje dat overal even hoog is.
Monastery 51 is well-preserved quadrangular structure.
Remarkeble for its stone walls veneered with bricks.
Probably the roofs of its cells and verandahs and the verandah-pillars had been of wood.
To the west of the monastery lies a giant stone bowl.
Laat ik eerlijk zijn, ik was vergeten dat deze bestemming
onderdeel uitmaakte van het programma.
Ik had me er dan ook niet in verdiept.
Wat we te zien kregen: een enorme tempel die niet af is
en rotstekeningen die me niet helemaal helder werden.
Kortom de Shiva tempel van Bhoipur.
Dus laat ik eerst de foto’s maar eens aan het woord.
De Shiva tempel. Hoog maar niet af.
De trappen naar de tempel. Hele hoge treden.
Dat het gebouw niet af is, moeilijk bereikbaar. Het doet de Hindoepelgrim allemaal niets.
In de tempel staat dit enorme platform met bovenop een enorme lingam. Daar komen de pelgrims naar toe. De apen ook.
Het plafond.
Korte samewnvatting/vertaling:
Shiva Tempel Bhoipur
De tempel staat op de oever van de rivier Betwa (vroeger: Betrawati)
Deze tempel is niet af. Waarom weet men niet.
De tempel wordt toegeschreven aan Koning Bhojadeva (1010 – 1050).
De koning schreef meerdere boeken waarvan de Samarangana Sutradhare,
een verhandeling over architectuur, de belangrijkste is.
Het heiligdom is vierkant en biedt ruimte aan een gepolijste Siva-linga.
Deze Siva-linga is met 22 voet de grootste van de wereld.
De palen markeren de rotstekeningen maar zoals al aangegeven ik kon er geen wijs uit.
Zoals beloofd vandaag deel 2 van de serie foto’s
die ik in februari 2016 maakte in Bhimbetka.
De grotten zijn er goed toegankelijk. Soms kun je er gewoon inlopen en soms staan er hekken om er voor te zorgen dat de prehistorische tekeningen niet beschadigd worden. De wanden zijn gerestaureerd maar niet afgesloten van hun natuurlijke omgeving. Dat geeft het geheel een aparte uitstraling.
De tekeningen zijn heel gevarieerd. steeds andere planten, symbolen, dieren en mensen met verschillende activiteiten.
Soms zijn gewoon de rotsen erg mooi. Het is overal zoeken naar tekeningen.
Die grot daar boven in is voor het publiek wel zichtbaar maar niet toegankelijk.
Deze en de eerstvolgende foto’s zijn gemaakt in Boar rock (Rots van het zwijn).
Dit is het enorme zwijn. Aan de poten en bij de snuit zijn mensfiguren zichtbaar.
Hier gaat iemand op de vlucht voor het zwijn.
Bhimbetka is een Wereld Erfgoed Monument op de lijst van UNESCO.
De rotsschuilplaatsen van Bhimbetka zijn een archeologische vindplaats uit het Paleolithicum en toont de vroegste sporen van permanente bewoning op het Indiase subcontinent en de vroege Zuid-Aziatische steentijd. Ze zijn gelegen in het district Raisen in de Indiase staat Madhya Pradesh. De schuilplaatsen vertonen de vroegste sporen van de moderne mens in India.
Ten minste enkele van de schuilplaatsen werden al meer dan 100.000 jaar geleden bewoond door een nog niet nader omschreven vorm van Archaïsche Homo sapiens. Enkele van de rotsschilderingen die gevonden zijn in de schuilplaatsen zijn ongeveer 30.000 jaar oud en worden toegeschreven aan de moderne mens. De grotten leveren ook een vroeg bewijs van de dans. Ze werden opgenomen op de werelderfgoedlijst in 2003.
De naam Bhimbetka (भीमबेटका) wordt geassocieerd met Bhima, een held-godheid uit het epos Mahabharata. Het woord Bhimbetka is waarschijnlijk afgeleid van Bhimbaithka, wat betekent de zitplaats van Bhima.
Vandaag bezoeken we onder andere Bhimbetka, een archeologische
vindplaats in een mooie natuurlijke omgeving.
Op deze manier wordt er informatie gegeven over wat je in een bepaalde schuilplaats of grot kunt zien. Hier gaat het om een tekening van twee olifanten waarvan er een bereden wordt.
Dit is dan die afbeelding op de rotswand in het echt.
Aan het begin van de route wordt met beelden geillustreerd hoe de vroege mens hier woonde.
De rotswanden en grotten zijn prachtig. Zeker nu het droog is en de zon schijnt. Maar die wanden zijn wel zoekplaatjes.
Een aantal van de grotten zijn erg groot.
Hier zie je dan de kunstenaar aan het werk.
Er wordt op borden ook informatie gegeven hoe de tekeningen gemaakt zijn. Hoe er vaak meerdere lagen met tekeningen over elkaar gemaakt zijn zonder dat de oude zijn weggehaald.
Een bijzondere grot. Zoo rock. 250 dieren van 16 soorten bij elkaar in een grot.
Ik ben overweldigd.
De reis zet zich morgen voort.
De Taj-Ul-Masajid is voor ons niet bekend maar het
is een van de grootste moskeeen in India en daarmee
in heel Azie.
Nu is grootste altijd een moeilijk begrip.
Een moskee in Azie is niet een gesloten gebouw zoals we die
in Nederland kennen.
Er is vaak een soort diepe wand.
Die wand bevat minaretten op de hoeken en koepels ertussen.
In het midden is de nis die naar Mekka wijst: de mihrab.
Voor die wand is een groot terrein. Daar komen de gelovigen samen om te bidden.
Blijkbaar geeft deze moskee plaats aan 175.000 gelovigen (Bron: Wikipedia).
Op dat open plein is vaak ook gelegenheid om je te wassen.
We gaan er te voet naar toe. Al is het heet.
We komen nog langs een slagerij.
De trappen aan de voorkant van de moskee zijn erg steil. Daarom is de moskee aan die kant gesloten. Er zijn mensen van de trap gevallen toen gelovigen in grote aantallen de moskee in wilden langs die trappen. Dus even omlopen.
Dit is de qibla, de muur die de gelovigen aangeeft waar Mekka ligt. In deze diepe muur is de mihrab, de nis die naar Mekka wijst. Ik noem dit een muur maar eigenlijk is het een enorm hoog gebouw met aan de voorkant (de kant waar je op de foto naar kijkt) hele grote openingen. Het heeft niet zo zeer de functie van een dak als bescherming tegen de regen maar meer als informatief voor de gelovigen. Je ziet de minaretten en de koepels.
Er liep een groep Engelse moslims in de moskee.
Ze spraken ons aan en ze vertelden ons dat ze eerst naar
Bangladesh waren gereisd en dat ze nu Islamitische gebedshuizen
in India bezochten om hun geschiedenis beter te begrijpen.
Er werd les gegeven.
Dit is nog een beeld van de binnenkant van de qibla.
Er waren leermiddelen, zoals deze wereldkaart, voorhanden.
Tegen de wand hingen enorme wilde bijenkorven.
Argusvlinder 