De twee India-boeken waar ik al een tijd terug
aan begonnen was, zijn deze week gereed gekomen.
De bedoeling is boekjes, bonnetjes, tickets, kaartjes,
rekeningen enz op te slaan. Per dag. In steeds andere enveloppen.
India-boeken. Van Bhopal naar Amritsar.
Al een tijd ben ik bezig met een boek dat alle
kaartjes, bonnetjes, treintickets, vliegtuigtickets,
toegangskaartjes, rekeningen enz, moet bewaren.
In het verleden fotografeerden ik ze allemaal en
ze kwamen op mijn blog terecht maar daarna gooide ik ze weg.
Het idee was om ze dit keer in een boek te bewaren
waarin de bonnetjes per plaats bij elkaar worden bewaard.
Daarvoor heb ik twee boeken gemaakt, beide met een kaft van
kurk. Maar geen traditionele rug. Dergelijke boeken kunnen
namelijk slecht met ongelijke paginadiktes omgaan.
In de winkel kun je boekringen kopen.
Die heb ik nu eens geprobeerd. het resultaat is een
soort ringband maar dan zonder de verbindende rug.
In het boek zitten enveloppen, gekocht of zelf gemaakt,
met een korte toelichting.
Foto’s van de boeken volgen nog maar dit was een apart artikel wat we lazen in de Hindustan Times. De editie van Lucknow. Het vertelt van trainingen die in India gegeven worden aan roeiers en priesters. In het omgaan met toeristen. Doel is natuurlijk het toerisme te stimuleren.
Dit is de ‘envelop’ voor Patiala. Ik gebruik een zakje dat als verpakking heeft gediend voor sierraden. Niet uit India. Patiala is een plaats in de Punjab.
De envelop voor Lucknow is gemaakt uit hetzelfde blad van de Hindustan Times als eerder genoemd artikel. Een advertentie voor huizen. Hoge prijzen voor de groeiende middenklasse en hoger. De randen van de envelop zijn verstevigd met stroken papier van een toeristenkaart van India. Het boek is net zo verschillend, afwisselend en druk als India zelf.
Op de valreep.
De laatste blog post uit een serie van 70 posts
over de vakantie die begon in december 2012 in Hyderabad
en die begin 2013 eindigde in Mumbai.
Mumbai is misschien niet de meest interessante stad van India
maar we hebben ons er prima vermaakt.
We vonden er een winkel met Indiase kunst. Werkelijk schitterend.
Niet goedkoop maar syuk voor stuk werken van museumkwaliteit.
Maar daar gaat deze blog post niet over.
Ik sta vooral stil bij een korte boottocht in de haven.
The Gateway to India. Koloniaal monument.
The Gateway staat vlak bij het Taj Mahal Hotel. Een van de beste, zoniet het allerbeste hotel van India. Dit is van na de aanslag.
We bezochten er het Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya, het voormalige Prince of Wales Museum of Western India. Een geweldige collectie van Indiase kunst. Beeldhouwwerk en miniaturen. Buiten was er een kunstmarkt.
Maar nu de boottocht. We verlaten The Gateway to India.
Er liggen heel veel toeristenboten, heel kleurrijk.
Als je Mumbai zegt dan zeg je haven.
Dus grote schepen.
Luchtvervuiling.
Veel Indiase toerristen. Die zijn vaak niet arm.
En er ontstaat een hele markt om de toeristen heen die speciaal gericht is op de ‘domestic traveller’, de lokale toerist.
India was weer fantastisch, Hyderabad, Ellora, Ajanta en nog veel meer.
Ik heb de eindstreep gehaald van het vastleggen van deze vakantie!
Weer een nieuw deel van de ingescande en streng geselecteerde
dia’s die gedigitaliseerd zijn.
In 2001 brachten we onze vakantie door in Zuid India.
De start was in Chennai / Madras en via het zuidelijkste puntje
van India ging de reis aan de westkant door.
Via Mysore onder andere.
Pondicherry, Madurai, Cochin (Kochi) zijn andere plaatsnamen
Ik weet niet meer van iedere dia wat het verhaal is of waar de dia
gemaakt is, maar voor mij is dat niet zo’n punt.
Geniet mee.
Ik weet niet meer waar dit genomen is. Wie het herkent mag het zeggen.
Dit is in ieder geval een detail met paard en ruiter.
Hier gaat het natuurlijk om een olifant.
Met een detail.
Ergens in Zuid India kwamen we ook een begrafenisstoet tegen. Hier zie je het begin van de stoet. Let op de instrumenten.
Hier gaat het allemaal om in de stoet.
Dit is een detail van de vorige foto.
Dit is toch een prachtig beeld.
Mysore is de stad van de paleizen. Ik vermoed dat deze foto daar gemaakt is.
Dit is er een detail van.
Dit is zeker in Mysore. Het enorme paleis heeft een soort inpandige tribune van waaraf je naar bijvoorbeeld een militaire parade kunt kijken met honderden genodigden.
De bekende en succesvolle film Kabhi, Khushi, Kabhie, Gham draaide op dat moment in India. Deze film was ook internationaal een groot succes.
Even naar de markt, naar de gewone mensen. Ik vermoed Cochin.
Of naar de winkeltjes.
Het was er ongetwijfeld warm en vermoeiend.
Dit is een voorbeeld van de typische bouwstijl die je in Zuid India vaak ziet. Enorme tempelgevels, heel rijk versierd. Zee indrukwekkend.
Ook in Zuid India zijn we met de trein geweest. Deze en de volgende foto’s zijn op het station gemaakt.
Uitspraken van Mahatma Gandhi. Onder andere: ‘Tolerance for other faiths imparts to us a truer understanding of our own’ of Tolerantie naar andere godsdiensten brengt automatisch met zich mee dat men zich verder in zijn eigen geloof moet verdiepen.
Of deze anti-aids boodschap:
Voor ons is dit de vakantie waar we alle andere vakanties
steeds weer tegen afmeten.
Onze eerste reis in India, de eerste reis in Azia.
Er zouden er nog veel volgen.
Dat maakt de dia’s ook extra bijzonder voor ons persoonlijk.
Maar je ziet niet elke dag de Taj Mahal in Agra of
de tempels van Khajuraho.
Vandaag dus wel in deze eerste serie foto’s van die vakantie.
Het kan zijn dat ik soms een foto op de verkeerde plaats indeel.
Ruim 20 jaar na dato kun je je misschien daar wat bij voorstellen.
Het Rode Fort in Delhi. 1995.
Agra, Taj Mahal.
Het lijkt zo rustig op de foto’s maar als je om 06:00 uur aan de ingang komt dan worden buitenlandse toeristen binnengelaten terwijl inwoners van India pas om 07:00 uur binnen mogen. Daar betaal je dan natuurlijk wel ruim voor. Of dat nu nog steeds zo is weet ik niet.
Het lijkt zo spierwit.
In de verte de ingang waarlangs je naar het monument kunt gaan. De Taj Mahal wordt geflankeerd door aan iedere zijkant een moskee. De rug van het complex ligt aan de rivierkant.
De beroemde bloemen op de muren.
De witte muren van de Taj Mahal.
Het is er prachtig. Het gebouw is fotogeniek.
De beroemde foto die iedereen maakt. Perfecte symmetrie.
Een nis in het Taj Mahal-complex.
Dit is een klein deel van de zogenaamde Baby Taj. Een complex aan de andere kant van de Yamuna-rivier. Het was daar in 1995 veel, veel rustiger. We hebben hier rustig liggen kijken naar een boer die zijn waterbuffels liet waden in de rivier. Niemand in de buurt. Prachtige plaats. Eerlijk gezegd lijkt het maar een heel klein beetje op de Taj Mahal.
Dit is beeldhouwwerk uit Khajuraho.
Het was zo heet in Khajuraho dat het erg onaangenaam was om op blote voeten over het plateau te lopen waarop de tempels zich bevinden. Om een foto te maken ging ik daarom op mijn rugzak staan.
De afgelopen weken zijn we erg druk bezig geweest
om twee stapels verhuisdozen die helemaal gevuld waren met dia’s
door te nemen, te bekijken, uit te sorteren en ze te laten
digitaliseren. We zijn nog niet klaar maar de eerste
gedigitaliseerde dia’s kan ik hier tonen.
We gingen door de dia’s nog een keer van Zwitserland, naar India,
Nepal, Nieuw Zeeland, Ecuador, Costa Rica, de Sovjet Unie,
Rusland, Rome, Parijs, Berlijn, Madrid, Portugal, Sicilië,
Griekenland, New York, Washington, Denver, Chicago,
Florence, Zuid Italië, Joegoslavië, Boston, Israel, Turkije,
Marokko, Mexico, Engeland, enz.
Niet al die landen komen terug in mijn blogs omdat er soms geen
gedigitaliseerde dia’s van zijn of worden gemaakt.
Maar er zijn ook nog andere series.
Zoals een serie dia’s die ik maakte van de Oranjegekte in 1988
ter gelegenheid van het Europees Kampioenschap voetbal.
Of zomaar een serie foto’s van Breda waarvan de aanleiding
me niet meer duidelijk is.
Nou zullen we een begin maken?
Het jaar is me niet meer bekend maar we zijn in de jaren ’80 van de vorige eeuw een aantal keren in Zwitserland geweest. Hier brengen we een bezoek aan de perfecte berg: de Matterhorn. Beetje heiig.
Basel bezochten we vaak. Een mooie stad waar het goed toeven is. Heel bijzonder is de vijver in het centrum van de stad. De sculpturen zijn ontworpen en gemaakt door Jean Tinguely. Jaartal onbekend.
Heel creatieve voorwerpen zijn constant bezig met water. Bij Jean Tinguely bewegen de kunstwerken vaak. Naast de vijver in Basel is er ook een in Parijs. Daar zullen later de dia’s nog van volgen.
Jean Tinguely. Later zijn we nog een keer terug geweest naar Zwitserland om het Jean Tinguely-museum in Basel te bezoeken. Mooi gelegen en heel erg de moeite waard. Alles behalve saai.
Bij deze vijver kijk je je ogen uit. Op een zomerse dag zijn het water en de spuitende fonteinen een welkome verkoeling.
De vergiet is een van mijn favoriete sculpturen in deze vijver.
Jean Tinguely.
Op 1 januari 2013 maakten we een excursie naar Bhandardara.
Misschien was hij toen niet zo vaag maar als ik er aan terug denk
is me er niet veel van bijgebleven behalve een paar atypische foto’s.
Wikipedia:
Bhandardara sits by the Pravara River, and is a blend of natural beauty, waterfalls, mountains, tranquility, greenery, invigorating air and pristine ambiance. The Bhandardara Lake and the Randha falls are major tourist attractions.
Bhandardara is full of attractions – from Wilson Dam to Arthur Lake. As legend has it, Shri Agasti Rishi meditated here for a year, surviving only on water and air, pleased with this display of devotion, God came down to Earth and blessed Shri Agasti Rishi with a stream of the Ganges river, which is now known as the Pravara River.
In mijn dagboek staat het volgende:
Onze excursie naar Bhandardara.
Het dorp en de omliggende agrarische gebieden liggen prachtig.
Als de bodem van een kom.
De bergen / heuvels om het gebied met centraal een kunstmatig meer.
Dat meer is ontstaan door de aanleg van een dam die gebruikt wordt
om energie op te wekken.
Het is er erg rustig.
De term sereen zou ik haast willen gebruiken.
Natuurlijk ‘boating’ op het meer.
Voor 300 roepies (veel te veel) met een motorboot naar de overkant.
Voor 200 roepies roeien ze je over.
Argument voor de hoge prijs is dat wij maar met 2 personen zijn
en dan de prijs niet gedeeld kan worden door 20 personen (die
normaal in dezelfde boot stappen).
De excursie bevat de volgende onderdelen:
1. het meer
2. de waterval van de dam
3. een ander gezichtspunt op het meer
4. een natuurlijke bron met waterval
Maar het is vooral de omgeving die het hem doet.
Vandaag is het erg heet.
Gelukkig is er ook wat wind.
Arthur Lake.
Wilson Dam.
Dit had Frankrijk kunnen zijn.
Vlak bij de natuurlijke bron (in het Engels ‘well’).
Vandaar de ‘Wel-come’ denk ik. Prachtige reclame.
Deel 66 van mijn reisverslag naar India van 2012 – 2013.
De vorige keer zag je mijn foto’s van de wandeling die we
maakten van het hotel in de richting van het pelgrimscentrum
van Nashik.
Vandaag komen we dan ook echt bij de pelgrims aan.
Het is een rustige dag, die 30ste december 2012.
We zijn bijna aan het eind van onze reis.
Pelgrims betekenen ook handel en vermaak.
Ook in India.
De kapper.
De kapperszaak van de vorige foto was maar een van de vele kapperszaken aan het kappersstraatje.
Er wordt gewassen. Op kleine schaal zoals hier maar ook haast industrieel. Zie binnenkort.
Wat te denken van deze alternatieve apotheek. Hier heb ik nog een hoefijzer voor een ezel gekocht.
Een kermisje.
Een kraampje met eten.
Nashik.
Het ingelijste souvenir uit India zit hier nog in de noppenfolie.
Hier is het dan in volle glorie.
Nashik is ook een bekend pelgrimsoord in India.
Op het moment dat wij er zijn, eind december 2012,
zijn er geen grote pelgrimsactiviteiten.
De stad is in ‘rust’.
De rivier die door Nashik stroomt is de Godavari.
De foto’s in deze blog zijn gemaakt op een wandeling van het hotel
naar het centrum van de pelgrimsactiviteiten.
Tijdens de wandeling loop je voor een deel langs de rivier.
Maar het begon in een woon/winkelgebied.
Daar stond aan een plein een huis, groot, het oogde belangrijk,
het had een trap van straatniveau naar de voordeur en een hek.
Het huis leek in gebruik door de overheid maar de precieze bestemming
weet ik niet.
Er stond een borstbeeld door het huis.
Het huis lag aan een klein pleintje.
Wij gingen op het bordes zitten vanwege het uitzicht.
Het uitzicht vanaf het bordes van het huis met houtsnijwerk.
Aan de ene kant van de trap zat een vrouw die vegers maakte door riet samen te binden en de onderkant te harden door ze even in brand te steken en dan goed aan te stampen.
Aan de andere kant zat een man die bezig was bloemslingers te rijgen.
Zo zag het huis er uit.
Hier een detail van het houtsnijwerk.
De Godavari, de rivier in Nashik, leent zich voor veel doeleinden. Bijvoorbeeld om je fiets schoon te maken.
Onderweg hadden we veel, vriendelijke, belangstelling.
Handelaren in allerlei producten besteden veel aandacht aan het uitstallen van de waar. Hier gedroogde vis.
India en de inwoners zijn vriendelijk en kleurrijk. Nou ja, als westerling kom je dat heel vaak tegen.
Of ik verse vis wil.
Langs de rivier is over een grote afstand een soort boulevard aangelegd die de pelgrims kunnen gebruiken. Nu was het veelal leeg.
Je kunt er natuurlijk ook je motor of riksja wassen.
Even op zijn kant.
Het land is niet altijd schoon maar dat is niet het geval voor de meeste mensen, hun huis en gebruiksvoorwerpen.
Een echte riksjawasserette.
Even de vrachtwagen wassen.
Sommige delen langs de rivier die bestemd zijn voor pelgrims worden soms ook bewoond.
Je kunt er ook je was wassen.
En maar boenen.
Dit was deel 65.
Als ik op vakantie ben neem ik altijd van alles mee naar huis.
Kaartjes van musea of attracties, de rekeningen van hotels of
restaurants, busiuness cards die mensen uitdelen tot
zelfs suikerzakjes aan toe.
Vaak krijg je ook enveloppen met reisdocumenten of iets dergelijks.
Thuis zit ik een beetje met die verzameling.
Wat doe je daar nu mee.
Bij wijze van experiment maak ik nu een map waar ik al die
dingen in kan opbergen.
Het begon met deze rug. Een stuk karton van 3 mm dik, bekleed met aan de buitenkant kurk en aan de binnenkant een papier die ik pas kocht bij Damen / Papier Royaal in Den Haag.
Hier is die stapel met reisdocumenten.
In de winkel kocht ik een set ringen die je kunt openen en ook weer sluiten. Met de Japanse papierboor maak ik de gaten. Even een mal maken en je kunt aan de slag.
Bijvoorbeeld de hotellijst.
Ik hergebruik zoveel mogelijk van de dingen die ik gekregen heb maar niet perse wil gebruiken. Ik maak er enveloppen van die in mijn map passen.
Zo kreeg ik ook een grote kaart van India. Stevig papier. Kan ik een mooie envelop van maken en de route kan ik er op aangeven.
De route: Bhopal, Orcha, Varanasi, Allahabad, Haridwar, Chandigarh, Patiala en Amritsar.
In India hebben we twee pakjes gekocht voor kleine kinderen.
Voor jongetjes denk ik. Voor ons zijn ze een souvenir.
We hebben ze gekocht in Haridwar maar je kunt ze overal in India kopen.
Ze waren niet duur.
Het idee is om ze in Nederland te laten inlijsten.
Volgende week zijn de gereed.
Zo lagen de pakjes nog ongestreken op de bank, thuis.
Hier liggen ze al op een karton dat als achtergrond gaat dienen bij de lijstenmaker op de toonbank. We ‘vlechten’ ze een beetje in elkaar.
Op zaterdag lees ik altijd de collumn van Thomas van Luyn.
Hij schrijft met veel humor en overdrijving over de kleine
gebeurtenissen in Nederland.
Thomas van Luyn, afgelopen zaterdag in de Volkskrant 28 mei 2016: Duplo.
Nu viel me een klein stukje van zijn verhaal van vorige week op.
Het verhaal gaat over planologen en hun invloed op onze leefomgeving.
Daarbij maakt hij een beetje terzijde een opmerking over India.
Dat lees ik dan weer met extra aandacht.
Het gaat om het volgende stukje:
Je kunt ook bestaande plekken nemen en die een beetje omkatten.
In Assendelft heeft iemand het station 500 meter verderop neergekwakt.
Gewoon, om een beetje te zieken.
Snackbar De Remise ligt nu niet meer aan de remise, maar in z’n eentje op een caravanterrein, wat een mooi mistroostig plaatje oplevert als je er langs rijdt.
Om bij dat station over te steken, staat er een kolossale ijzeren trapconstructie over de twee spoortjes heen – en een tunnel eronderdoor.
In India zouden ze gewoon zeggen: kijk een beetje uit als je de rails oversteekt.
Maar die hebben dan ook geen planners.
Zie je de overeenkomsten (kolossale ijzeren trapconstructie en
geen aandacht voor de reiziger) met het nieuwe NS-station in Breda?
Maar even terug naar India.
Het is natuurlijk niet waar dat daar geen planners zijn.
Dit jaar bezochten we juist een plaats die helemaal, helemaal,
ontworpen is door een wereldberoemd architect: Chandigarh is die plaats,
Le corbusier de belangrijkste architect/planoloog..
Daar in Chandigarh is alles gepland.
In het westen is Le Corbusier vooral bekend van zijn stoel maar hij was
eigenlijk vooral een stadsontwerper. Dat is te zien aan het stratenplan
van deze nieuwe hoofdstad van de Punjab en Haryana.
Na de scheiding tussen India en Pakistan had het Indiase deel van de Punjab
geen hoofdstad meer. Om een idee te geven, in 2001 had de Punjab
25 miljoen inwoners. Dus een administratieve hoofdstad
is dan geen overbodige luxe. Nehru liet een nieuwe hoofdstad
aanleggen en nodigde daarvoor planologen vanuit het westen uit
om mee te denken over de nieuwe stad. Le Corbusier was een van hen.
De stad bestaat uit sectoren die binnen de grenzen van de sector geen doorgaande wegen kennen. De doorgaande wegen (zoals hierboven) hebben bijvoorbeeld een aparte rijbaan voor riksja’s, fietsen en brommers.
De sectoren hebben soms een speciale bestemming. Dit is een foto van sector 17, zeg maar het stadshart met winkels en andere belangrijke gebouwen.
Nog een gebouw uit sector 17: de bioscoop.
Le Corbusier en zijn staf lieten zich vooral inspireren door de nieuwe mogelijkheden van beton. Dit is het architectuurmuseum in Chandigarh. Zoals te zien is was het weer niet ideaal.
Government Museum and Art Gallery, Chandigarh. Dit museum bevat een hele mooie collectie oude kunst en een galerie met moderne Indiase kunst. Je ziet hoe ruim van opzet de stad is.
Het stratenplan van Chandigarh zie je ook terug op de putdeksels die je overal in de stad ziet. Dan zie je ook de duidelijke structuur die Le Corbusier bedacht heeft.
Het absolute hoogtepunt van de gebouwen in Chandigarh is het Punjab and Haryana High Court, het hooggerechtshof voor de Punjab en Haryana. Het gebouw is ontworpen door Le Corbusier.
Vooral het dubbele dak springt eruit. Het is bedoeld om de hitte van de zon (het kan er makkelijk 40 – 45 graden celcius worden) tegen te houden en de wind vrij spel te geven om verkoeling te brengen.
Tegenover de High Court ligt het parlementsgebouw voor beide staten: Palace of Assembly (Vidhan Bhavan). De gebouwen liggen aan een enorm plein met nog een paar bijzondere monumenten die later nog aan de orde komen op mijn blog. Het parlementsgebouw is bijzonder van vorm en ligging en bijvoorbeeld de Gouverneurspoort is opvallend.
Dit is de ceremoniele poort in het parlementsgebouw in Chandigarh dat door Le Corbusier is geschilderd.
Dus India is geen land zonder planners.
Deel 65.
De markt is in India altijd een belevenis.
Zoveel nieuwe dingen. Zoveel kleur. Zoveel mensen.
hier is het de markt die bij de Ramkund ligt.
Wat te denken van deze rozijnen.
Of deze dadels die mooi op een krant zijn uitgestald.
De afdeling groente.
In alle kleuren.
Hier komen de gelen uit de frituur.
Is er iemand zijn hoofd kwijt?
Deel 64.
In Nashik is de Ramkund een belangrijke plaats voor de Hindoes.
Wij bezochten die dus ook. Meerdere malen.
In een hoek aan het kunstmatige meertje staat dit ‘beeld’. Uit de koppen stroomt constant water.
Op zich geen bijzondere dag maar overal langs het water vinden ceremonies plaats, bidden mensen, alleen of in groepen, sommigem ensen gaan in het water en andere gaan naar de markt of vermaken zich op een andere manier.
Even onderdompelen, een holy dip.
Ramkund.
Een kleurrijke bijeenkomst van vrouwen. Ze leken te treuren.
Maar er is ook een wasgelegenheid.
Het is er steeds druk.
Eerst wassen en dan naar de markt verderop.
Flink boenen en schrobben.
Druk.
Rond de voorganger.
Overal beelden die actief ‘in gebruik’ zijn.
Zwemmen voor het plezier of met religieuze bedoelingen.
Even tussen door. Stiekem is dit episode 63.
Na aankomst in Nashik zijn we al snel gaan kijken bij de Ramkund.
Een ‘Kund’ is een meer of waterreservoir.
In Nahik is de Ramkund een van de heiligste plaatsen voor de Hindoes.
Het is hier dat de Kumb Mela wordt gehouden als Nashik aan de beurt is.
Net als op andere heilige plaatsen lopen verschillende groepen mensen en
individuen, door elkaar, terwijl ieder zijn eigen ding doet.
Zo wordt er door veel mensen de was gedaan.
Net als door deze twee vrouwen die de was eens goed uitslaan.
Er verschijnen berichten in de media
die vertellen dat de Ramkund voor het eerst in 130 jaar
helemaal droog gevallen is als gevolg van de droogte in India.
Deel 62.
Op zaterdag 29 december 2012 gingen we met de trein naar Nashik.
Eerst anderhalf uur met de auto van Omkareshwar naar een treinstation.
In Nashik stopt geen Nationale trein.
Bij aankomst blijkt dat de trein, de Pushkar Express,
3 uur vertraging heeft.
Uiteindelijk zijn we niet om 15:30 maar om 18:45 in Nashik.
De transfer naar het hotel stond niet bij het station te wachten.
Met drie uur vertraging snap ik dat wel.
Dus wat rondgelopen op het station zodat we goed zichtbaar
zijn voor het geval we opgehaald worden.
Na een tijdje wachten toch maar besloten een taxi te nemen
maar gelijkertijd vindt de transfer chauffeur ons.
Op het perron van het station waar we vertrekken staat de koffer die hierboven te zien is. Sanjay R. Manajan of Mahajan, Mail/Exp guard.
Pas geleden was op mijn weblog een serie van 9 foto’s te zien
van mijn vakantie in India.
Van iedere stad die we aangedaan hebben, had ik een karakteristieke
foto uitgekozen.
Op vakantie hebben we een paar souvenirs gekocht.
Een is een typische moslim boekstandaard.
In deze boekstandaard is het teken van het Sikh-geloof uitgesneden.
We hebben de standaard in Amritsar, in de Punjab, gekocht.
Dat tekend van het Sikh-geloof heet Deg Tegh Fateh.
Deg Tegh Fateh, een geabstraheerd voorbeeld. Het jaar 1699 is belangrijk in het Sikh-geloof.
Hier zie je hetzelfde teken in de boekstandaard uitgesneden. Je ziet dergelijke boekstandaarden in de Moslim-wereld maar ook op veel plaatsen in Azie.
Om de functie van de standaard beter te laten uitkomen heb ik een boekje gemaakt.
De 9 foto’s met elk een korte tekst, vormen ieder een katern.
De katernen zijn aan elkaar genaaid met een oranje draad (die daar niet
zo geschikt voor bleek). Deze draad heb ik in Haridwar gekocht.
Drie strengen draad, oranje, geel en gebroken wit.
De draad is eigenlijk bedoeld om sieraden te maken.
De katernen zijn vervolgens voorzien van een kaft.
Daarvoor heb ik net als anders karton gebruikt maar dat vervolgens niet
ingebonden met linnen maar met papier.
Op de tentoonstelling Anatolia (Brussel, Europalia) werden boeken
verkocht met uitneembare vellen pakpapier met Turkse en Moslim-motieven.
Een van de vellen met Moslimmotieven heb ik gebruikt.
Omdat de katernen met oranje draad waren gebonden heb ik in de rug
een soort raampje gemaakt. Je kunt het resultaat van het
naaien dus langs de buitenkant zien.
Om voldoende sterkte te behouden heb ik de kaft met boeklon afgewerkt.
Heel sterk is het boekje niet maar op het eerste gezicht
ziet het er leuk uit en het ligt er puur voor de sier.
Hier ligt het boekje op de standaard om de Moslim-motieven te laten zien.
Als je goed kijkt zie je in de rug de open ruimte waar de witte katernen door te zien zijn en het oranje stiksel waarmee de katernen aan elkaar vast zitten. De schutbladen zijn extra sterke witte vellen papier.
Zo hoort het boekje op de standaard, open te liggen. Hier liggen de pagina’s over Lucknow open.
Op 28 december 2012 was onze laatste dag in Omkareshwar.
We hadden besloten een wandeling over het eiland Mandhata
te maken. Dit eiland ligt in de rivier de Narmada.
Het eiland is bezaaid met tempels en er loopt een soort
kerkenpad over het eiland. Dat hebben we grotendeels gevolgd.
Daar ook is het waar de volgende foto’s gemaakt werden.
Deel 61.
Distel in bloei.
Langs de waterkant natuurlijke oevers maar ook sporen van menselijk ingrijpen.
Overal tempels of beelden. Plaatsen voor overpeinzing.
Voor mij is niet altijd duidelijk wat er allemaal voor constructies langs de oevers liggen.
Langs het pad markeringen van steen met tekst. Helaas voor mij niet leesbaar.
Vol van godenbeelden in allerlei kleuren.
In de verte de T-splitsing waar de gelovigen naar toe gaan en zich onderdompelen in de rivier.
Daar waar de rivier de Narmada weer samenkomt is er een stroomversnelling die voor de boten niet eenvoudig te nemen is. Dat hadden we al vanuit de boot meegemaakt. Hier ligt een boot nog op het rustige deel.
Het was een ‘rustige’ dag in Omkareshwar. Op zich is het een kleine plaats. Waarschijnlijk leeft iedereen hier van de pelgrims, direct of indirect.
Iedereen doet zijn of haar ding.
Zwemmen of een religieuze onderdompeling of beide?
Sommige kledingstukken blijken verloren te raken.
Nog even rust voor de bocht.
Ook vandaag valt het niet mee de bocht te nemen.
Fotografen met hun draagbare camera en printer bezorgen je foto terwijl je wacht.
Restanten van tempels.
De drietand.
Tempels en beelden.
In een schommelstoel?
Omkareshwar.
Vaak zijn we daar sprakeloos van wat we zien.
Langs het ‘kerkenpad’ werden overal offerandes verkocht.
Ergens vond ik een pakketje dat daar vaak onderdeel van uit maakt.
Dat heb ik meegenomen naar het hotel om eens nader te bekijken.
Gevonden offerande. Nog gesloten.
Uitgepakt.
Nog een laatste blik op de oevers van de Narmada in Omkareshwar.
Dit jaar zijn we op vakantie geweest in Noord-India.
Om precies te zijn, we hebben negen plaatsen aangedaan, te beginnen
met Bhopal en eindigend in Amritsar.
Er zijn natuurlijk ook heel wat foto’s en verhalen gemaakt
maar om een eerste indruk te geven heb ik per plaats
een foto uitgezocht om die plaats te vertegenwoordigen.
Bhopal, city of lakes, stad van de meren.
Bhopal heb ik ervaren als een stad waar je op het ene moment
kunt genieten van de dynamiek en de bruisende drukte die zo typerend is
voor een stad in India,
maar waar je 10 minuten later kunt genieten van de rust op een mooi
aangelegd wandelpad langs het grote meer.
Bhopal, genieten aan het grote meer.
Orcha, palaces and cenotaphs, paleizen en grafmomumenten.
Orcha is een kleine plaats, een verborgen parel in noord India.
Grote en mooie paleizen, tempels en grote grafmonumenten liggen er aan de rivier.
Een voorbeeld van de grafmonumenten in Orcha.
Varanasi, ghats.
Varanasi is een micro-cosmos aan de Ganges.
Hier komt alles wat India is samen: leven, dood, religie, kleur,
ceremonies, handel, werk, familie enzovoort.
Aarti aan de oevers van de Ganges in Varanasi.
Allahabad, confluence of rivers, samenstroming van heilige rivieren.
Allahabad, plaats waar de rivieren de Ganges, de Yamuna
en de mythische rivier Saraswati samenvloeien.
Dagelijks verzamelen honderden, zo niet duizenden pelgrims
zich op de zandbanken op de plaats waar de rivieren samenstromen.
Deze plaats wordt de Sangam genoemd.
De Sangam in Allahabad.
Lucknow, Muslim heritage and British rule, samenkomst van het moslim verleden en Brits bestuur in India.
In Lucknow staat een groot aantal gebouwen die aan het moslim-verleden herinneren
en ook resten van het Britse bestuur. Deze resten speelden een belangrijke rol
in wat in de geschiedenisboeken de ‘Indian Rebellion of 1857’ is gaan heten.
De Asfi moskee naast de Bara Imambara in Lucknow.
Haridwar, Holy dip in the Ganges, onderdompeling in de Ganges.
In Haridwar werd/wordt dit jaar de Ardh Kumbh Mela gehouden.
Wij waren er bij de Mahashivratri (Grote Nacht van Shiva) en
waren getuigen bij Har Ki Pauri van de vele onderdompelingen van pelgrims.
Onderdompeling in de Ganges-rivier in Haridwar.
Chandigarh, architecture of Le Corbusier, architectuur van Le Corbusier.
Chandigarh is een stedenbouwkundig experiment waarvan er maar
een paar ter wereld zijn.
Le Corbusier ontwikkelde samen met Pierre Jeanneret (op basis van
eerdere ideeen van andere architecten) het plan voor de nieuwe
hoofdstad van de Punjab (en later Haryana).
De kans om vanuit het niets een nieuwe stad te ontwikkelen is
maar voor een paar architecten weggelegd. Vergelijk het met
het aanleggen van Brasilia door Oscar Niemeyer.
Het ‘Open hand-monument’ van Le Corbusier in Chandigarh.
Patiala, jewel?, juweeltje?
Patiala wordt door sommigen gezien als een verborgen juweeltje.
Ik hou het er op dat er nog heel wat restauratiewerkzaamheden nodig zijn
alvorens deze plaats tot zijn recht gaat komen.
Het Qila Mubarak vanaf de straat gezien. Er is nog heel veel werk aan de winkel. Maar na het rustige en schone Chandigarh was dit weer het ‘echte’ dynamische India dat we eerder zagen.
Amritsar, Golden tempels, gouden tempels.
De Gouden tempel van de Sikhs is het bekendste monument van Amritsar.
Het is er genieten van de niet aflatende stroom pelgrims
die dagelijks dit monument bezoeken. De heiligste plaats
voor de Sikhs is volledig toegankelijk voor toeristen.
Door de Hindoes is in Amritsar ook een tempel aangelegd in het midden
van een kunstmatig meertje met een gouden bovenkant en met
zilveren deuren.
De Gouden tempel (Harmandir Sahib) in Amritsar in het midden van de Sarovar.
Argusvlinder 