Het probleem met ‘complotdenkers’ is dat die mensen maar heel
weinig denken. Ze geloven in soms eeuwenoude leugens (racisme),
recent zijn flamingodansers populair (covid) en er zijn er ook
die geloven in de steekpenningen van buitenlandse mogendheden
(extreem rechts).
Daarom is dit een foto met voer voor complotgelovigen.
Breda, de Oude Haven.
Tijdens mijn wandeling zag ik dat men de pontons in het Spanjaardsgat in Breda aan het schoonmaken en opruimen waren. Een kort avontuur.
De serie foto’s gaat verder als een verslag van mijn
bezoek aan De Pont in Tilburg.
Noem het maar een avontuur.
Er hangt een serie werken waarvan voor mij achteraf niet meer duidelijk is wanneer ze gemaakt zijn. Vaak heten ze ‘No Title’, maar ik geef ze een naam op basis van dat wat afgebeeld of geschreven staat. De werken dateren soms van voor 2007. ‘Next – this problem of prioritizing words’. Door schittering van het glas heb ik besloten de afmetingen te beperken tot de centrale voorstelling. Teksten waarvan een aantal te horen zijn bij filmbeelden van de stripbar in The Sopranos.
Kara Walker, ontwerpen voor de papieren figuren in haar films.
Kara Walker, ‘We were showgirls’.
We were showgirls touring Vienna in 1898. My stage name Aphra(o)dite, nee Sarah. My colleague – Fatimah, uses her real name.
So many passers by were staring at us that day. I gave them a free look.
Fatimah didn’t approve. She never approves.
Kara Walker, ‘Painting is a serious matter’.
De werkwijzen van Kara Walker zijn divers: tekeningen op papier,
knipsels, film met papieren “Wajong”-poppen, mixed media en ook
rollen papier.
Hier een paar fragmenten uit de rollen die er te zien zijn:
De rollen omvatten veel afbeeldingen en teksten. Ze zijn lang.
Kara Walker, ‘White guys hate being cartooned’.
Kara Walker, ‘Smell of success and the stench’.
Kara Walker, ‘A black hole is everything a star longs to be’.
Twee foto’s, één ochtendwandeling.
Er is iets mis gegaan met het ritueel.
Deze winkelketen is wel erg radeloos nieuwe medewerkers aan het zoeken.
Vanmorgen viel me op dat de steigers tegen de Grote Kerk
zijn opgeschoven.
Daardoor is goed te zien dat er een volledig nieuwe reling
op de gevel is geplaatst en de gevel zelf heeft nu versieringen
die ik nooit eerder heb gezien (behalve misschien resten ervan).
Het is prachtig.
Breda, gerestaureerde gevel met nieuwe reling van de Grote Kerk. Te zien vanaf de Grote Markt.
Toevallig liep ik er langs, in de Nieuwe Dieststraat. Ik zou het ‘Jazz!’ genoemd hebben. Joren Joshua voor Blind Walls Gallery.
Terwijl ik mijn werkplaats in de FutureDome aan het opruimen
ben is er veel activiteit in een van de andere ruimtes en
zelfs op de gang.
Nieuwsgierigheid gewekt.
Een van de medehuurders, Lisanne van Brakel, werkt aan een
kunstproject dat zijn oorsprong heeft in de Schotse
mythologie en waarmee ze mee wil doen aan een inschrijving
voor een expositie.
Lisanne van Brakel, Kelpie. Een paard van zoveel mogelijk natuurlijke materialen. In de definitieve opstelling met water en planten in een belangrijke rol.
Van de website van de kunstenaar:
De Kelpie, of ‘Waterpaard’, is een mythologisch wezen uit Schotse volksverhalen.
Het verhaal gaat dat de Kelpie de vorm aanneemt van een prachtig paard,
uitgerust met zadel en hoofdstel, dat zich in de buurt bevindt van meren.
Iedereen die het betoverende wezen tegenkomt, wordt verleid om het paard te berijden.
Eenmaal op de rug van het dier, is de Kelpie niet in toom te houden en
baant het zich een weg regelrecht naar het meer, waar het transformeert
in een sinistere verschijning om vervolgens zijn berijder te verdrinken in het water.
Dit verhaal greep de kunstenaar zo aan, dat het haar aanspoorde
om een Kelpie, op ware grootte van een paard, te maken
waarin het element water en ook levende planten zijn verwerkt.Men zegt dat je een Kelpie kunt herkennen aan zijn altijd druppelende lichaam.
Lisanne van Brakel, Kelpie. De markering op de grond geeft de positie aan van het basin waarin het paard in de definitieve opstelling geplaatst dient te worden.
Zo zag de tentoonstelling in het Valkenberg er vanmiddag uit.
In een poging de verwarring van maaltijd- en pakketbezorgers
over het Kasteelplein en de Kaatsbaan in Breda te verkleinen,
is er een nieuw straatnaambord opgehangen.
De nieuwste aanwinst van de Blind Walls Gallery betreft
inderdaad een portret van Jacob Campo Weyerman.
Artikeltje in BN De Stem van vandaag van de hand van Palko Peeters met een foto van Edwin Wiekens van het werk van Klaas Lageweg. Het portret is van schrijver Jacob Campo Weyerman. Waarom het zinvol is realisme te combineren met pixel art (?) vertelt dit niet.
Op de tentoonstelling van Kara Walker ‘A Black Hole is Everything
a Star Longs to Be’ in De Pont in Tilburg zijn vier grote werken
te zien die de regeerperiode van Barack Obama als onderwerp hebben.
Kara Walker, Barack Obama – Tormented Saint Anthony putting up with the Birther Conspiracy, 2019, pastel, Conté cryans en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Barack Obama as Othello the Moor with the severed head of Lago in a new and revised ending, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Barack Obama as ‘An African’ with a fat pig, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Kara Walker, Allegory of the Obama years, 2019, pastel, Conté cryons en houtskool op bewerkt papier.
Ben niet verrast als je hier of daar een kuif of hoofd
ziet dat je doet denken aan de opvolger van Obama.
Hij is het inderdaad.
De koning van de samenzweringstheorieën en -leugens.
Een beetje anders dan vorige week.
Volgens de doos van de grootgrutter dient selderie en
de zest van de sinasappel als garnituur.
Ik kocht een extra gele paprika waarvan de helft als
garnituur in de soep ging en had nog wat kleine sjalotjes
waarvan de ringetjes nu ook als garnituur in de soep zitten
Een klein beetje anders.
De ingrediënten nog zonder de sjalotjes. Gele tomaten, gele paprika’s, ui, sinasappel, prei en selderie.
Zo zag er dat vanmorgen op balkon uit. Heerlijk.
…moet je creatief worden met het bewaren van je gereedschap.
Deze week ben ik begonnen met het leeghalen van mijn werkplaats
in de FutureDome in Breda en om mijn boekbindgereedschap,
materialen en machines naar huis te verplaatsen.
Het is woekeren met ruimte.
De blokpers en de boekenpers hebben een nieuw plaatsje gevonden onder de kapstok.
In het werk van Kara Walker is een voorstelling die je kunt
omschrijven als een uitbeelding van de song ‘Strange fruit’
van bijvoorbeeld Billie Holiday.
Strange Fruit is een jazznummer, beroemd gemaakt door de Amerikaanse jazzzangeres Billie Holiday. Het is gebaseerd op het gedicht Bitter fruit uit 1937 dat Abel Meeropol onder het pseudoniem ‘Lewis Allan’ publiceerde.
Strange Fruit werd door Billie Holiday voor het eerst gezongen in 1939, in Café Society, Sheridan Square, Greenwich Village, New York. Nadat Columbia Records het nummer had geweigerd, nam ze het op voor Milt Gablers platenlabel Commodore Records. Dankzij de zeggingskracht van de tekst en de indringende vertolking werd het lied een populaire jazzstandard met tal van opnamen en covers door andere artiesten. Samen met de uitvoeringen door Billie Holiday zijn die van Nina Simone de bekendste.
Ik kwam op dit onderwerp door een afbeelding in het boek
‘Book of Hours’ van Kara Walker.
Kara Walker, Book of Hours, pagina 6, Autumn. Maar in mijn hoofd noem ik het steeds ‘Strange Fruit’.
Als je aan een ‘Book of hours’ of aan een Getijdenboek denkt
dan denk je aan een typisch middeleeuwse boekvorm waarin
gebeden en religieuze teksten bij elkaar gebracht werden
voor persoonlijke devotie.
De teksten hielpen je na te denken over God, recht, onrecht,
liefde, dood, ethiek enz.
Dus als een modern kunstenaar als Kara Walker zegt die vorm te kiezen
dan wil ik dat beter begrijpen.
Eerst eens even gekeken of mijn definitie van hierboven van
het begrip Book of Hours correct is. Wikipedia:
The book of hours is a Christian devotional book used to pray the canonical hours (In the practice of Christianity, canonical hours mark the divisions of the day in terms of fixed times of prayer at regular intervals). The use of a book of hours was especially popular in the Middle Ages and as a result, they are the most common type of surviving medieval illuminated manuscript. Like every manuscript, each manuscript book of hours is unique in one way or another, but most contain a similar collection of texts, prayers and psalms, often with appropriate decorations, for Christian devotion. Illumination or decoration is minimal in many examples, often restricted to decorated capital letters at the start of psalms and other prayers, but books made for wealthy patrons may be extremely lavish, with full-page miniatures. These illustrations would combine picturesque scenes of country life with sacred images.
Vervolgens nog dit over de indeling van een Book of Hours:
A typical book of hours contains the Calendar of Church feasts, extracts from the Four Gospels, the Mass readings for major feasts, the Little Office of the Blessed Virgin Mary, the fifteen Psalms of Degrees, the seven Penitential Psalms, a Litany of Saints, an Office for the Dead and the Hours of the Cross. Most 15th-century books of hours have these basic contents.
Dus samengevat:
Een getijdenboek was een boek met teksten voor persoonlijke devotie en overweging.
Het is een typische vorm van een middeleeuws boek. Er zijn er veel gemaakt en daarom
Zijn er nu ook nog veel te vinden in collecties en bibliotheken.
De getijdenboeken verschillen allemaal van elkaar maar inde kern bevat een getijdenboek
een kalender met de Christelijke feestdagen. Delen uit de vier evangeliën, de misteksten
voor de belangrijkste feestdagen, speciale gebeden voor de maagd Maria, enkele series psalmen,
een gebed dat de belangrijkste heiligen opsomt, een cyclus met gebeden voor de doden en
de gebeden van de kruisweg.
Nu wil Kara Walker ons waarschijnlijk niet tot gebed aanzetten met haar versie
maar waarschijnlijk wel aan het denken zetten over de onderwerpen die
haar na aan het hart liggen.
Dus als een kunstenaar een boek uitbrengt met de titel ‘Book of hours’
dan ga ik in ieder geval op zoek naar de indeling van dat boek.
Die indeling kan zo eenvoudig zijn als: lente, zomer, herfst en winter;
maar kan ook wat ingewikkelder zijn.
De bovengenoemde opsomming van Wikipedia van de indeling
zoals die in de middeleeuwen voorkwam geeft dat al aan.
In het boek van Kara Walker staat achterin een overzicht van de afbeeldingen
en die zijn in groepen opgedeeld.
Het overzicht (List of Works) staat op pagina’s 137 – 143.
Eens zien hoe dat in elkaar zit.
p. 3 – 23, geen titel, 31 afbeeldingen
p. 25 – 31, Six from The Book of Hours, 6 afbeeldingen
p. 33 – 42, Book of Hours (Paradise), 10 afbeeldingen
p. 45 – 54, Book of Hours (ICBM’s for HBCM’s), 10 afbeeldingen
p. 57 – 71, Book of Hours, 15 afbeeldingen
p. 73 – 83, Book of Hours (2020), 11 afbeeldingen
p. 85 – 91, Book of Hours (Beating back the devil), 7 afbeeldingen
p. 93 – 108, geen titel, 14 afbeeldingen
p. 111 – 118, Book of Hours (Summer), 8 afbeeldingen
p. 121 – 135, Book of Hours (Self and other), 12 afbeeldingen
Dus 10 delen of hoofdstukken.
Uit
Het stelt me wel voor een paar problemen:
ICBM’s staat vast niet voor ‘intercontinental ballistic missile’ of
kernraket. Hoewel et eerste werk wel een soort van raket kan zijn.
HBCM staat dan vast weer niet voor de naam van de rock group
of lied: His Blood Covers Me.
Als je op die term zoekt vind je wel veel teksten uit de bijbel
die over bloed gaan.
Maar ik heb het gevoel dat dit avontuur op een dood spoor loopt.
Terug naar de eerste twee delen. Daar zag ik naast het hierboven
opgenomen ‘Autumn’ de volgende afbeeldingen die me opvielen:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 18: It comes to this. Met een Trump rechts als poppenspeler die de marionet toeroept: ‘My Will Is Your Freedom’ (Mijn wil is jouw vrijheid).
Het werk is niet altijd zwart en donker. Kara Walker, Book of Hours, pagina 21: Dreamer.
Dit waren voorbeelden van werk uit het eerste ‘hoofdstuk’.
Uit ‘Six from The Book of Hours’ volgt een voorbeeld:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 31: Mother and Daughter. Het idee dat je in je leven steunt op je ‘voorganger’ komt vaak terug in het werk.
Uit ‘Book of Hours (Paradise)’ toon ik hier twee voorbeelden:
Kara Walker, Book of Hours, pagina 41: No Title.
Kara Walker, Book of Hours, pagina 42: No Title. Bij de afbeelding staat volgens mij geschreven ‘Albino Negrix’.
Het avontuur met dit boek is nog lang niet ten einde.
Het viel me op dat de stenen, de keet en de afrastering op
het Kasteelplein in de buurt van de Vrijheidsboom
allemaal weg zijn.
Dat deed vermoeden dat de boom gereed is.
Dat bleek ook zo.
De vrijheidsboom ligt vlak naast het Artikel 1-monument. Het is een werk van Jennifer Tee. De grond is geëgaliseerd en de stukken zand zijn denk ik ingezaaid met graszaad.
De boom heeft veel meer takken gekregen dan in het begin.
De boom heeft ook al bewoners. De vogels gaan natuurlijk op de graszaden af.
Ik maak niet graag reclame maar ik vind de stenen mooi geworden.
Deze week liep ik door ’t Sas, en zag deze nieuwe muurschildering. Volgens mij werd er nog aan gewerkt.
De afbeelding doet me aan deze houtgravure denken. Het is een afbeelding van Jacob Campo Weijerman. Een satirisch schrijver uit Breda. Maar of het werk in Breda daar op gebaseerd is weet ik niet want op internet kan ik er nog niets over vinden. Binnenkort meer op Blind Walls Gallery?
Klaas Lageweg is de maker. Daar is geen onduidelijkheid over.
De tentoonstelling is indrukwekkend en tegelijk niet eenvoudig.
Daarom dat ik de indrukken van mijn bezoek aan die tentoonstelling
verdeel over een aantal berichten.
Dat geeft mij de kans meerdere malen terug te gaan naar het
materiaal dat ik heb verzameld en er iedere keer nog eens
goed naar te kijken.
Deze keer de ‘folder’.
Folder is misschien niet de juiste naam.
Ik denk, maar zo vaak bezoek ik De Pont niet, dat ze bij
iedere grote tentoonstelling een soort van introductie
ter beschikking stellen.
Vandaag neem ik daar een deel van de tekst van over.
De tekst is soms iets te ronkend naar mijn smaak en de nadruk op het atelierkarakter van het werk is naar mijn gevoel niet echt nodig. De rest van de tekst is heel behulpzaam.
Door mijn knip- en plakwerk kan het zijn dat de letters verschillend van grootte worden. Maar het gaat om de inhoud.
Kara Walker, I am not my negro, 2020, houtskool en pastel op papier. In 2016 verscheen de film ‘I am not your negro’ en dit werk is daar een reactie op.
Op Wikipedia staat over deze documentaire:
I Am Not Your Negro (vert. Ik ben je neger niet) is een documentairefilm uit 2016, geregisseerd door Raoul Peck, gebaseerd op het onvoltooide manuscript van de Amerikaanse auteur James Baldwin Remember This House.
Verteld door acteur Samuel L. Jackson verkent de film de geschiedenis van het racisme in de Verenigde Staten aan de hand van Baldwins in de jaren ’70 opgetekende herinneringen aan burgerrechten-activisten Medgar Evers, Malcolm X en Martin Luther King Jr. met wie hij bevriend was, evenals zijn persoonlijke observaties van de Amerikaanse geschiedenis.
Untitled, 2011, houtskool op papier.
Dit werk bestaat uit 48 kleinere werken op papier. Om er een klein
beetje grip op te kijken heb ik tijdens mijn bezoek een paar
individuele werken gefotografeerd.
Die volgen nu.
Ik geen een paar ervan een soort van titel op basis van of tekst
op het werk of de afbeelding zelf.
Current events – Go hug the cop.
Lincoln.
Of (F) Course. Een afbeelding van mishandeling, een afranseling met als tekst ‘Natuurlijk’ en ‘Van koers af (van het padje af)’. Bij een lijn die je kunt interpreteren als een zweep staat ‘Maga Zine’ .
Zoals het er nu naar uit ziet is dit mijn laatste maand in de FutureDome. Vijf jaar geleden wist ik dat het tijdelijk was een vijf jaar is een mooie periode. Maar ik ben nu toch mijn atelier de laatste letters aan het opruimen zodat we later deze maand al het gereedschap, materialen en machines kunnen verhuizen. Niet naar een nieuwe betaalbare locatie want die zijn er niet in Breda. Daar helpt de oude ambachtenmarkt die vandaag gehouden wordt niet aan.
In het begin regende het niet te hard. Een goed moment vod ik om een aantal kamerplanten even in de regen te zetten. op het balkon.
Al voor 11:00 uur waren mensen zich aan het voorbereiden
op het Kasteelplein en kwamen toeschouwers om of het
Kasteel van Breda te bezoeken of de historische optocht
te zien vertrekken.
Ik maakte foto’s van de voorbereiding en het begin van de optocht.
Een grote groep middeleeuwers, te paard of te voet, verzamelden zich op het plein. Onder de bomen of in de zon.
De bisschop had er zin in.
In de optocht werd een kroon plechtig meegedragen. Het verhaal achter de optocht bleef me onduidelijk maar de kleding en accessoires maken voor mij al een boeiend verhaal.
Met eigen muziek.
Na de groepsfoto kan de stoet opgesteld worden en kan de optocht beginnen.
Of piercings in de onderlip middeleeuws zijn weet ik niet?
Het edel en niet-edel voetvolk.
Compleet met huisdier.
Argusvlinder 