Bij nader inzien viel het erg tegen…
Fototentoonstelling Kasteelplein
Iets met foto’s uit de bioindustrie.
HhhH van Laurent Binet
Een van de doelstellingen van Binet is om de eerste serie
hoofdstukken, de hedendaagse lezer die niet in detail
op de hoogte is van het oorlogsverloop in Tsjecho-Slowakije,
te informeren over hoe belangrijk Heydrich was voor het Derde Rijk.
Heel hoofdstuk 96 is er aan gewijd, en daarom citeer ik dat hier
in zijn geheel:
Het is ongelofelijk hoe vaak je bij de bestudering van de politiek van het Dritte Reich en met name waar die politiek het meest angstaanjagend is, Heydrich aantreft als het centrale punt waar alles van uit gaat.
Op 23 september 1939 stuurt hij de betrokken diensten een door hem ondertekende circulaire toe die betrekking heeft op ‘het joodse probleem in de bezette gebieden.’ Deze circulaire bevat het besluit tot hergroepering van joden in getto’s en het bevel overal een Joodse Raad in te stellen, de Judenrat onzaliger nagedachtenis, die direct onderworpen is aan het gezag van het RSHA. De Judenrat is ongetwijfeld geinspireerd op de ideeen van Eichmann, zoals Heydrich die in Oostenrijk heeft zien toepassen: de kern bestaat eruit de slachtoffers mee te laten werken aan hun eigen lot. Gisteren plundering, morgen vernietiging.
Het Reichssicherheitshauptamt of RSHA, was de overkoepelende veiligheidsdienst
van het Derde Rijk, opgericht door Heinrich Himmler op 22 december 1939.
Het eerste hoofd van de RSHA was Reinhard Heydrich.
Lokaal01: Once more, unto the breach, dear friends, once more
Gisteren was het dan de laatste dag van Lokaal01 in Breda.
Met een grootse tentoonstelling werd er een punt
gezet achter dit unieke kunstproject.
Al eerder was hier een reeks foto’s van die tentoonstelling te zien
en vanaf vandaag kan ik in de catalogus ontdekken van wie al
die zeer uiteenlopende werken zijn.
Uiteenlopend van materiaal, visie, beleving enz.
Vandaag zijn de meeste foto’s van de performance van BMB Con.
BMB Con bereidt zich voor door de papieren kokers aan te trekken.
De zwartwit foto op de achtergrond is van Wiesje Peels, Once More #1, 2013.
‘Once more unto the breach’ is een zin uit de speech van
Shakespeare’s Henry V, Act III, 1598,
en betekent zoveel als laten we het nog een keer proberen.
Op de kokers van BMB Con worden beelden geprojecteerd die zich wat moeilijk laten vastleggen.
Bij deze Chinese karakters lukt het een beetje.
Het einde van de performance nadert.
BMB Con neemt het applaus in ontvangst.
Presentatie van de catalogus.
Nog twee foto’s van werken: Helmut Smits, Your ad here, 2013.
Paul Hendrikse, All thoughts are prey to some beast, 2011.
Lokaal01 Breda: Once more
Vandaag was het dan zo ver.
De laatste tentoonstellingsdag in Lokaal01 in Breda.
Lokaal01 is slachtoffer van de bezuinigingen op cultuur.
Binnenkort meer foto’s van het evenement vanmiddag.
Lokaal01, catalogus, Once More.
Noordbrabants Museum: Marc Mulders
Het Noordbrabants Museum is onlangs weer geopend.
Na een lange verbouwing.
Waar heb ik dat meer gehoord?
Op een prachtige manier is het Noordbrabants Museum
‘samengevoegd’ met het Stedelijk Museum in Den Bosch.
Beide musea bezoeken zou voor vandaag te veel geweest zijn.
Daarom heb ik me geconcentreerd op het Noordbrabants Museum
en in het bijzonder The Moonlight Garden van Marc Mulders.
De met glas beklede gevel van het Stedelijk Museum.
Marc Mulders, Ecce Homo, 1989. Een vroeg(er) werk van de kunstenaar.
Marc Mulders, Ecce Homo, detail.
Marc Mulders, Zonnebloemen.
Marc Mulders, Zonnebloemen, detail.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail. Let op het samenspel met het tapijt.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail. De lichtwerking is prachtig. Een samenwerkingsverband van kunst en natuurlijk licht.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail. De kleuren passen gewelding bij zijn schilderijen.
Marc Mulders, detail van zijn Desso-Project, 2013.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail. Het glas in lood deel al dekt die omschrijving niet precies de constructie en werkwijze. Dit enorme werk steekt zowat het plafond in.
Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail.
De introductietekst stond een beetje weggedrukt in een traphal.
Dertig jaar lang is Marc Mulders (Tilburg 1958) actief als beeldend kunstenaar. Deze retrospectieve expositie laat alle aspecten van zijn oeuvre zien, van zijn vroegste olieverfschilderijen tot zijn meest recente tapijtontwerpen.
De instenties van Marc Mulders zijn in die dertig jaar opmerkelijk constant gebleven: het verbeelden van de natuur met al haar diepe symboliek.
Het hart van Mulders’ oeuvre blijft de schilderkunst. Het veroveren van een onderwerp op de olieverf is nog altijd zijn belangrijkste doel. Hij brak in de jaren ’80 door met doeken met een religieuze thematiek. Die werden in de jaren ’90 gevolgd door een lange en succesvolle reeks bloemen- en wildschilderijen. Recentelijk maakten bloemenkelken plaats voor bloemenweiden. Zijn laatste serie is zelfs abstract en gaat over de (denkbeeldige) ruimte achter de bloem.
Sinds de jaren negentig heeft Mulders zich bekwaamd in het schilderen op glas. Hij ontwierp gebrandschilderde ramen voor kerken, openbare gebouwen en particuliere woningen.
Het meest recente raam, The Moonlight Garden, is hier te zien in een frame ontworpen door Piet Hein Eek.
In het museum is verdere heel veel moois te zien zoals dit tapijt met als voorstelling een soort feest vrij naar David Teniers.
Wat te denken van deze prachtige gele zaal, een van de vele prachtig gerestaureerde zalen in het museum.
Zicht op de centrale tuin.
Marc Mulders, The Moonlight Garden catalogus.
Marc Mulders, The Moonlight Garden catalogus, detail van de kaft, in relief gedrukt.
Marc Mulders, De watertuin, een voorbeeld van een van zijn huidige schilderijen uit de catalogus.
De inspiratie.
Laurent Binet: HhhH
Himmlers hersenen heten Heydrich.
Ongetwijfels een van de beste geschiedenisboeken die ik ooit gelezen heb.
Het boek hoort in het rijtje met onder andere:
Barbara Tuchman, De mars der dwaasheid
Ian Kershaw, Hitler
Sebastian Haffner, Churchill
Een groot verschil is de vorm. HhhH is een roman.
Dat staat althans om de omslag.
Naar mijn gevoel is dat meer een ‘excuus’ voor de vorm van het boek.
Het boek bestaat uit twee delen.
Deel 1 omvat 221 hoofdstukken (op 273 pagina’s).
Deel 2 omvat 36 hoofdstukken (op 70 pagina’s).
Deel twee begint met de tekst: “De bom ontploft….”.
Kortom deel een gaat over de aanloop naar de aanslag.
Deel 2 begint bij die actie van de aanslag die uiteindelijk
dodelijk zal blijken te zijn.
Het boek is geschreven door een soort alwetende verteller die
toegeeft niet alles te weten. Die aangeeft dat er rond de aanslag
veel verhalen de ronde doen die veel tijd en energie vragen
om te onderzoeken om soms tot de conclusie te moeten komen dat
het verhaal niet waar is.
Veel vaker is het onderzoek minder duidelijk, grijs.
Er zijn vaak meerdere lezingen die allemaal waar kunnen zijn.
De schrijver maakt ons deelgenoot van zijn zoektocht,
zijn persoonlijke betrokkenheid en persoonlijke mening.
Kort samengevat plegen drie personen die
door hun regering in balingschap vanuit Londen in Praag terrecht komen.
Hun doel is om een van de topnazi’s uit te schakelen:
Heydrich, tweede man van de SS, medebedenker en uitvoerder van de Holocaust.
Het boek staat vol met interessant informatie.
soms moet je natuurlijk even doorzoeken.
In het begin van het boek zijn er parallelen met het boek
van Umberto Eco De begraafplaats van Praag.
In beide boeken komt het ontstaan van de rassenleer van de nazi’s
aan de orde. Binet verwijst naar de ‘Standaard van Gobineau’.
Gobineau is de Fransman die een theorie ontwikkeld
waarin een superieur Indo-Europees ras voorkomt: de Ariers.
Hoofdtuk 37 van HhhH gaat over een vervalst document (zie ook Eco).
De namen van de mensen op die vervalste lijst zullen de
‘Nacht van de Lange Messen’ (30 juni 1934) niet overleven.
Heydrich is de opsteller van de lijst, volgens Binet.
In hoofdstuk 44 nog meer vervalsingen. De bekendste vervalsing
heeft te maken met het creeeren van een aanleiding
om Polen binnen te kunnen vallen.
Hier gaat het erom een Russisch militair in ongenade van Stalin
te laten vallen zodat hij (en andere militaire topstukken)
uitgeschakeld zullen worden:
“Daarvoor doet hij een beroep op zijn beste handlanger, Alfred Naujocks,
specialist in louche zaken.
Gedurende drie maanden zal Naujocks een reeks vervalsingen
in elkaar zetten met de bedoeling de Russische maarschalk
in opspraak te brengen.”
“Wanneer het dossier compleet is, geeft Heydrich een van zijn mannen
opdracht het te verkopen aan een agent van de NKVD.
De ontmoeting geeft aanleiding tot een schitterende spionage-
uitwisseleing, want de Rus koopt het valse dossier
van de Duitser met valse roebels.
Ze denken allebei dat ze de ander erin laten lopen,
maar ze worden zelf bedrogen.”
Doet je toch vraagtekens zetten bij lekkende documenten.
Ook die van vandaag de dag.
Hoofdstuk 50, over de reis van Kolonel Moravec,
hoofd van de Tsjecho-Slowaakse geheime dienst van Frankrijk
door Duitsland naar Praag terwijl Hitler net Oostenrijk
bij Duitsland heeft ingelijfd.
“Ik probeer me de reis voor te stellen. Hij probeert alles
natuurlijk zo onopvallend mogelijk te doen. Hij spreekt Duits, dat wel,
maar ik weet niet zeker of zijn accent boven alle twijfel is verheven.
….
Uit voorzorg kiest Moravec voor het kopen van een kaartje
waarschijnlijk toch voor de lokettist met het vriendelijkste gezicht
of met de minst snuggere uitstraling.
Ik denk dat hij, eenmaal in de trein, een lege coupe zocht en ging zitten.”
Dit is de roman. Binet deelt zijn gedachten in de vorm van een
spannende thriller. Tegelijk geeft hij aan op welk detailniveau
hij jaren gezocht heeft naar informatie om het verhaal
in dit boek te kunnen vertellen.
Soms is die informatie eenvoudig (nog) niet aanwezig of is die
nooit ergens vastgelegd.
Hoofdstuk 95 begin met de volgende zin:
“In Polen introduceert Heydrich zijn meest duivelse schapping:
de Einsatzgruppen”.
Binet weet de spanning er in te houden en maakt zijn punten duidelijk.
Heydrich is een belangrijke schakel in de nazi-moordmachine.
Hij vervolgd:
“Het zijn speciale ss-troepen, samengesteld uit leden van de SD
of van de Gestapo, die tot taak hebben de zones te zuiveren
die de Wehrmacht heeft bezet.
Iedere eenheid krijgt een boekje waarin op flinterdun papier
en in minuscule lettertjes alle noodzakelijke informatie staat,
te weten een lijst met alle personen die naarmate het land
verder bezet raakt, moeten worden geliqideerd. Dat wil zeggen
communisten, uiteraard, maar ook leerkrachten, schrijvers, journalisten,
proiesters, industrielen, bankiers, ambtenaren, handelaars, herenboeren,
notabelen van elke soort……”
stopwatching.us
Thanks for contacting US Congress and supporting the open Web.
Please continue your support by posting this text to wherever you like
to share things online.
Let’s get everyone we know to sign it.
* I support a coalition of action against #NSA surveillance.
Join me – ask US Congress to stop the NSA’s alleged actions: stopwatching.us
* The web is meant to be open and free.
Join me in asking US Congress to stop #NSA surveillance: stopwatching.us
Via een e-mail aan het Amerikaanse Congress
kun je er op aandringen van de VS stopt
met het bespioneren van iedereen en alles op het Internet (Prism).
De Argusvlinder heeft meegedaan.
Laatste hand aan pagina: 5/6 december
Nu nog drogen. Maar dat gaat snel met acrylvernis.
Het echte werk kan nu beginnen.
De volgende dag waren we in India.
Ik moet de laatste bonnetjes nog uitzoeken en dan begin ik er aan.
De verzameling verrijkt
Afgelopen week heb ik complete serie Rechter Tie-boeken gekocht.
De Chinese detectives geschreven door Robert van Gulik.
In dit geval betreft het de serie van Elsevier.
De boekjes zijn in goede staat.
Kan ik eens alle verhalen lezen.
Mijn Rechter tie-bibliotheek is namelijk vol gaten.
Dat wordt nu voor een deel verholpen.
De boeken werden natuurlijk bezorgd toen we niet thuis waren maar een van de buren heeft geholpen.
Robert van Gulik en de Rechter Tie-serie uitgegeven door Elsevier.
De titels zijn:
Fantoom in Foe-Lai
Vijf gelukbrengende Wolken
Het Chinese Lakscherm
Zes zaken voor Rechter Tie
Het spookklooster
Meer van Mien-yuan
Klokken van Kao-yang
Halssnoer en kalebas
Moord op het Maanfeest
Het rode paviljoen
Labyrinth in Lan-Fang
De parel van de Keizer
Het spook in de tempel
Nagels in Ning-Tsjo
Het wilgenpatroon
Moord in Canton
Nacht van de tijger
De vergiftigde bruid
De Letter H
Het Volkskrant magazine gebruikt naar mijn smaak
heel mooie letters voor de koppen van de artikelen.
Een (1) artikel begint regelmatig met een bijna paginagrootte letter.
een paar weken geleden de letter ‘H’.
Ik wilde testen of ecoline altijd uitvlekt als je die met
acrylvernis aflakt. Bij het papier van het magazine
is dat in ieder geval niet zo.
Bij het Indiaas krantenpapier echter wel.
Hier het resultaat in mijn Inspiratie-boek:
De letter ‘H’ met rode ecoline.
Geplaatst op een zwarte pagina.
Hier gevernist, gedroogd en compleet met de tekst.
De geschreven tekst is de volgende:
.et ver.aal van deze letter.
.eeft te maken met .et Volkskrant magazine van vorige week.
Lettertypes .alen daarin .aast meer aandac.t
dan de rest van .et beric.t of de foto’s
die bij de ver.andeling te zien zijn
16/06/2013
Het viel nog niet mee om zoveel mogelijk woorden met een ‘H’
in de tekst te krijgen.
Valencia, waar de sinaasappelen groeien in de gloeiend hete zon
Valencia
Waar de sinaasappelen groeien in de gloeiend hete zon
Valencia
Waar de rode rozen bloeien aan de rand van je balkon
Eddy Wally.
In dit prachtige doosje zit een heel leuk cadeau.
Een keramieke tas uit Valencia.
Terug in het doosje voor nu.
Pay Uun Hiu over The Hot Springs of Odawara van Robert van Gulik
Gisteren stond in de Volkskrant een recensie van
The Hot springs of Odawara, geschreven door Robert van Gulik
en onlangs heruitgebracht in een prachtig verzorgde Engels/Chinese versie.
De recensie is geschreven door Pay Uun Hui.
Voor de leesbaarheid heb ik de tekst hieronder overgetikt:
De sinoloog en auteur van de Rechter Tie-verhalen schreef bevlogen over de warmwaterbronnen van Odawara. Dichtung of Wahrheit?
Het is prettig dat er zo nu en dan iets nieuws van Robert van Gulik verschijnt, ook al is hij sinds 1967 dood. Nieuw is dan natuurlijk ook betrekkelijk. Van Guliks grootste ijveraar, de wiskundige Marco Huysmans, bezorgde een fraaie, in traditioneel Chinese stijl gebonden uitgave van The Hot Spings of Odawara.
Dit korte essay waarin de geestelijk vader van zestien Rechter Tie-detectives een zen-achtig moment van ‘plotselinge openbaring’ tijdens zijn nieuwjaarsvakantie in 1935/1936 beschrijft had Huysmans ook al in het Engels en in de kortere Nederlandse versie opgenomen in zijn bundel Robert van Gulik 1910-2010. Deze verscheen ter gelegenheid van de honderdste geboortejaar van de veelzijdige persoonlijkheid, die op zijn 57ste aan longkanker overleed.
Doctor van Gulik was schrijver, sinoloog. Hij schreef onder meer over het seksuele gedrag in de Chinese oudheid (in
2003 nog herdrukt), hij was diplomaat (in China, India en Libanon, later nog ambassadeur in Kuala Lumpur en Tokio), en bespeler van de qin, de Chinese citer.
een symposium gewijd aan Van Gulik, vorige maand aan de Shanghai Normal University, was een mooie aanleiding voor deze kleine bibliofiele uitgave met een Chinese vertaling van dit verhaal.
Een aardige bijkomstigheid is dat het boekje zowel van links naar rechts (in het Engels) als van rechts naar links (in het Chinees) te lezen is.
een luxe kleinood om een korte, maar literair beschreven ervaring te bewaren die juist de vergankelijkheid verwoordt van ons bestaan en alles wat ons omringt.
‘The road is lined by country hostels, each having apparently its own hot spring. So many are there, and so varied in style and size, that it is difficult indeed to make one’s choice.’ Het bijzondere is nu dat ook een uitgave van iets bestaands toch weer tot iets nieuws kan leiden. In dit geval een proeve hoe Van Gulik Wahrheit en Dichtung tot een geheel van vergetend herinneren had verweven.
Sinologe Leentje de Vries, co-auteur van de Van Gulikbiografie Een man van drie levens en oud-medewerker van Van Gulik op de ambassade in Tokio, wees Huysmans erop dat het vrijwel onmogelijk is dat de schrijver daadwerkelijk de warmwaterbronnen in Odawara heeft bezocht, omdat die daar namelijk helemaal niet zijn.
Ze zijn in nabijgelegen plaatsjes, maar niet Odawara zelf.
Ook de dagboeknotities van Van Gulik die De Vries aan Huysmans heeft gestuurd, wijzen uit dat hij met Oud en Nieuw in die streek van Japan heeft rondgereisd, maar dat hij niet in Odawara heeft overnacht.
Maakt het veel uit?
Ja.
Voor de liefhebbers van detectiveromans (zoals die over Rechter Tie) is het wie-wat-waar-wanneer-waarom van groot belang en is elke discrepantie tussen feit en waarneming vertrekpunt voor een nieuwe theorie.
Bovendien is het leven van Van Gulik zo rijk geweest aan wonderlijke voorvallen en was hij zelf zo’n meticuleus kenner van het mysterieuze in de Oriënt dat elk detail een delicatesse is.
Maar uiteindelijk geldt toch wat Van Gulik zelf beschreef, daar op die plek die hij in zijn geheugen tot de warmwaterbronnen van Odawara heeft bestempeld: dat de mens geschapen is om afstand te doen van alles wat hem belangrijk lijkt, en dat hij uiteindelijk in dat afstand doen de ware vreugde beleeft.
Pay Uun Hiu
Altered Book: Inspiratie
Een tijd terug was ik in een winkel waar boeken goedkoop
werden aangeboden. Ik zocht niet zozeer boeken om te lezen
maar wel om ze aan te passen.
Ik vond een boek met de titel Inspiratie.
Ondertitel: van zicht tot handelen.
Geschreven door Ronald Hermsen en Hape Smeele.
De teksten in het boek zijn denk ik nogal zweverig.
Niet iets wat ik gauw zou lezen.
Maar het boek is mooi uitgevoerd en kostte niet veel.
Nu heb ik een boek nodig waarin ik de technieken kan oefenen
die ik toe wil passen in mijn Altered book India.
Eerste actie was om er een flink aantal pagina’s uit te scheuren.
Door de bewerking van het boek worden de pagina’s dikker
en dan is de rug van de kaft te smal.
Door er pagina’s uit te halen maak je ruimte.
Ronald Hermsen en Hape Smeele, Inspiratie, van zicht tot handelen. Rechts de uitgescheurde pagina’s.
Ik ben inmiddels begonnen de kaft wat op te leuken.
De uitgescheurde pagina’s waren vooral pagina’s met foto’s.
Een aantal van die foto’s heb ik tot stroken gesneden.
Dat is de ‘grondstof’ voor de kaft.
Ik heb een paar aanpassingen gemaakt.
Er is 1 ding dat ik even wil testen.
Papier gekleurd met ecoline kan volgens mij moeilijk
tegen acryl vernis.
De vorige keer dat ik iets wilde vernissen dat geverfd was
met ecoline ging gelijk uitlopen.
Dat kan ik in mijn India-boek niet gebruiken.
De eerste stroken-versiering. Tekst doet het altijd goed bij mij.
W. heeft een hekel aan school, maar wel janken dat hij niet naast de juf mag zitten
Humor!
…en helaas nog waar ook.
Ge-Retweet: W. heeft een hekel aan school, maar wel janken dat ‘ie niet naast de juf mag zitten.
Kunstvaria
Barbara Vaughan, Kaliva, 2012, pigment print on cold press rag paper.
Catherine Mills, Vanity, 2013, oil on canvas.
Een schilderij met tekst, in dit geval met boektitels,
doet het bij mij altijd goed.
Waar gaat het hier om?
Barbara Vine, The Chimney Sweeper’s Boy.
William Makepeace Thackeray, Vanity Fair.
Alice Walker, The Color Purple.
Twee boeken met als thema homosexualiteit en het boek
waarvan de titel van het schilderij is afgeleid
geeft kritiek op de neiging bezit belangrijker te vinden
dan persoonlijk geluk.
De titel van het schilderij verwijst naar de stillevens
die als motto ijdelheid en leegheid hebben.
Claude Monet, Boats moored at Le Petit-Gennevilliers, 1874, oil on canvas.
Discus thrower (Diskobolos), Roman, second century AD (after lost Greek original, about 450 – 440 BC), Villa Emperor Hadrian, Tivoli marble.
Francisco Zuniga, Familia Indigena, 1976, original six color lithograph.
Gerrit van Honthorst, The duet (het duet), 1624.
Gustave Caillebotte, Petit bras de la Seine effet d’automne, 1890, oil on canvas.
Henri Matisse, Seated woman with a vase of amaryllis, 1941, oil on canvas.
Louise Moillon, Still life with peaches on a ledge, 1620, oil on panel.
Michael Nicoll Yahgulanaas, The hood, 2010.
De motorkap.
Kabul: kom ik nou in PRISM?
Kabul is het best bewaarde, culinaire geheim,
van Breda. Dat vind ik ten minste. Tot nu dan toch.
We hebben er gisteravond weer eens gegeten.
Het restaurant ligt net buiten het centrum.
Maar het is zeer de moeite waard om het te bezoeken.
Natuurlijk kom ik met dit bericht ook in Prism.
Ten slotte wordt mijn website gehost bij een Amerikaanse
organisatie (WordPress.com) en staan mijn afbeeldingen bij
een Canadees bedrijf (Photobucket).
Ik sta vanaf vandaag dan ook bekend bij Amerikaanse en Engelse spionagediensten.
Want eten bij een Afgaans restaurant, ‘codeberichten’ op een website.
Bovendien komt nu het woord ‘Kabul’ al voor de derde keer voor
in dit bericht en zal het nog een keer genoemd worden.
Heus, het kikkererwtendeeg is werkelijk de buitenkant van
het voorgerecht Pakaura.
Vergelijkbaar, maar heel anders, dan het Indiase Pakora.
Kaartje van restaurant ‘Kabul’ in Breda. Het best bewaarde culinaire geheim van Breda, zelfs met Prism. Ssstt. Niet doorvertellen!
Het volgende recept komt van http://www.blisstree.com:
Het is het deeg van kikkererwten (chickpea flour) dat zo bijzonder is.
Het blijft heel mooi zacht.
Echt heerlijk.
Hoe ze er uit zien….ga bij Kabul proberen! (Oei, een vijfde keer)
Altered Book: India
Vanochtend moest ik toch een aantal afbeeldingen die ik uit de
Breda-promotie had gesneden beter vastlijmen.
Ik moet meer ervaring zien te krijgen en ook meer mogelijkheid
krijgen om te experimenteren.
In het India boek moet het allemaal in 1 keer goed gaan.
Misschien ben ik wel te voorzichtig
De harten van krantenpapier gingen toch weer rimpelen.
Het boek ligt nu buiten te drogen.
Langzaam komen de harten terug in hun oorspronkelijke kleur.
Van de foto’s is het stukje tekst niet helemaal te lezen.
Vandaar dat ik daar hier nog even op inzoom.
Op 05/12/ besloten eerder naar A’dam te gaan in verband met verwacht slecht weer. Lunch in Breda.
Altered Book: de nieuwe pagina
Vandaag ben ik zover om de pagina op te zetten.
Ik ben gegonnen om de harten van mijn drukproef uit te knippen
zodat ik kan zien hoe de vlakverdeling wordt.
Uitgeknipte harten op de pagina om de vlakverdeling te bepalen en de kleur van de harten. Ik heb besloten geen gecombineerde harten te maken omdat ik bang ben dat het te druk en te vol wordt.
De afdrukken zijn gemaakt met de eigengemaakte stempels. Aan de linkerkant heb ik de harten een beetje ondersteund door er een lijn aan te brengen die de contouren benadrukt.
Geen gecombineerde harten dus. De blauwe harten naast het rode hart met tekst die al op de pagina zat.
Vervolgens de ‘ecoline’-harten even op de pagina gelegd om te zien hoe ik ze wil hebben. Het feit dat het krantenpapier al met de ecoline is geverfd en daarna gestreken met een strijkijzer, helpt me nu met ze op te plakken. Het gaat heel eenvoudig en vlot. Geen rimpels of gedoe met kleurvlekken.
Het kost best veel acrylverf. Nu heb ik die gekregen maar ik ben er toch zuinig op. Ik heb afdrukken gemaakt van de verfroller en de glasplaat waar ik de verf op spuit om de stempels te voorzien van verf. Dit kan ik vast nog wel eens gebruiken als achtergrond.
Wat is jouw beeld van Breda. Het eindresultaat moet nu drogen. Dat moet met dit weer geen probleem zijn. De rand van het boteretiketje wil niet goed plakken. Er is dus nog wat werk te doen maar eerst eens drogen.
Soms zit het tegen: Rembrandt door Typex
Dat het soms tegenzit, dat een hooggeprezen werk toch kan tegenvallen,
dat bewijst ‘Rembrandt’, het stripverhaal dat getekend is door Typex.
Typex is geen Rembrandt.
Proberen die stijl te verwerken leidt tot een soort parodie.
Te veel trucjes, leuk bedoelde vondsten die meestal niet werken.
Het enige wat werkt zijn de zelfporttretten van Rembrandt
maar die zijn dan ook door Rembrandt geschildert.
