Het verhaal had ik natuurlijk al eens gelezen.
Maar ik lees de mysteries van Rechter Tie niet iedere week.
Dan is het iedere keer toch weer een groot plezier.
The house of Books heeft besloten de serie (?) nogmaals
uit te geven. Dat juich ik toe.
Daarom heb ik dit deel ook gelijk gekocht.

De overeenkomst met ‘De naam van de roos’ die in de inleiding
wordt genoemd is niet helemaal terecht.
De plattegrond van het klooster speelt zeker een rol in
deze heel goede detective maar is niet zoals bij
Umberto Eco een van de hoofdrolspelers.
In Eco staat het doolhof, dat het gebouw is, model voor de
opstelling van de kerk tegen de wetenschap.
Het gebouw is bij Eco een metafoor.
Dat is niet het geval bij Rechter Tie.
Hier is het Spookklooster vooral een hindernis die het Rechter Tie
moeilijk maakt om de verschillende zaken in het boek op te lossen.

Dat het boek hier in een ‘benneke meej stekke’ ligt (een afwasteiltje
met wasknijpers) daar moet je niets achter zoeken.
Het teiltje stond op het balkon en de mat was nog nat.
Je gaat een boek niet in het water leggen.
Dus geen diepere betekenis in dit geval.

Dat er in het boek diepe gedachten staan is waar.
Maar laat ik eerst zeggen dat de volgende tekst geen beeld geeft
van het boek. Ik vond het gewoon mooi:

Rechter Tie kon de woorden volgen van het refrein dat met indringende eentonigheid terugkwam:

 

Sterven is als naar huis terugkeren,
Terug naar het vaderhuis, na de moeizame reis,
Als de druppel die zich weer bij de stroom voegt,
De brede stroom die eeuwig voortvloeit.

Volgens Robert van Gulik werd dit voorgelezen
door de Taoistische monniken in het Klooster der Morgenwolken,
de locatie van het Spookklooster.