Vier katernen waren al te zien.
Voorzien van afbeeldingen over het Kasteelplein in Breda.
Nu is katern 5 ook af.
Hiervan even een foto.
Inmiddels is het boekje ook al ingebonden maar
nog niet helemaal af.
De laatste activiteiten volgen nog, later deze week.
Spiabooks: Finestra, katern 5. De omslag is een soort colofon. Dit wordt het middelste katern van het boekje.
Iemand liet mij een oude kaart zien met daarop
het Kasteelplein in Breda.
Kasteelplein, Breda.
De kaart werd gestuurd vanuit Breda naar Den Haag.
Dat gebeurde al in 1950, op 14 april 1950 werd de kaart door de PTT verwerkt.
De kaart was een reactie op een eerder verzonden kaart.
Nog eens inzoemen op de foto. Zo’n afbeelding doet de vraag rijzen: hoe ziet er dat vandaag nu uit?
Ik heb vanmiddag op ongeveer dezelfde plaats als waar de fotograaf stond die de kaart maakte, een foto van het Kasteelplein gemaakt. De fotograaf van de kaart stond misschien wat dichter bij het standbeeld van Stadhouder Willem III.
Een idee begon te broeien.
Dus nog twee foto’s gemaakt van de Stadhouder.
Stadhouder Willem III
Het idee is om aan het boekje wat ik aan het maken ben
vijf pagina’s toe te voegen.
Pagina’s met afbeeldingen van het Kasteelplein in Breda.
Hieronder de eerste vier pagina’s.
Viermaal Kasteelplein in Breda. Met de klok mee, te beginnen linksboven: Koninginnenacht 2013, projecties op de muren van het blokhuis, Kasteelplein 2015, Kasteelplein van de ansichtkaart uit 1950, Stadhouder Willem III in 2015.
Ook het blogboekje maakt vorderingen.
Het is in laatste fase.
Gisteren heb ik nog eens schetsen gemaakt voor de maniculae.
Toen ik een goede schets had ging het als volgt.
De strook papier had ik gesneden op de maat die ik wil hebben. De achterzijde ingewreven met rode bolus poeder. Werken met rode bolus is een heel oud trukje. Rode bolus is een soort vette klei (ik ben geen geoloog). Als je het op papier wrijft blijft het zitten.
Op de andere kant staat de schets. Leg de strook op de plaats waar de tekening moet komen en trek met een potlood de schets over.
Als je het papier dan weghaalt staat er een rood handje. Die schets kun je compleet maken. De rode bolus laat zich met een gum makkelijk verwijderen.
Dan is het nog een kwestie van afwerken met een zwarte pen.
Dit is het eindresultaat: maniculae.
Dan is mijn boekje blaar om ingebonden te worden.
In dit geval gebruik ik daarvoor een blauw lint.
Eerst uit de kaft en daarna uit het blok, hoekjes gesneden waar het lint straks doorheen gaat.
Om de gaatjes in de kaft en het blok op elkaar af te stemmen heb ik een mal gemaakt die ik gebruik om te snijden. De mal is een eenvoudig A4-tje waar ik een rand van heb omgeslagen en op de juiste plaatsen de gaten heb gesneden. De mal heb ik ook gebruikt om eerder het lint te testen. De uiteinden van het lint heb ik gelijmd tegen de lange stukken lint aan de binnenzijde.
Wat nu nog rest is het opplakken van de titel. Maar nu ligt het boek open om het lint goed te laten drogen.
Onlangs heb ik al even het boekje voorgesteld
dat ik ga maken en waarvoor ik de materialen
in Malaga gekocht had.
De boekjes van SpiaBooks zijn overigens via het internet te kopen.
In dit geval gaat het om het boekje ‘Finestra’.
De kaft zit in de kit, precies op maat en al voorgevouwen.
Dus is het een kwaestie van dichtplakken.
Dat heb ik gisteren dan ook gedaan.
Dit is de kaft uit de kit. Deze manier van werken is denk ik gekozen omdat je op deze manier twee vliegen in klap slaat. Door de kaft dubbel te vouwen krijg je extra stevigheid maar behoud je het gemak van dunnere rug. Die is zo eenvoudig te vouwen.
Lijm aanbrengen.
Lijm uitsmeren.
Dicht plakken. De opening, zeg maar het raampje, past precies
Het decoratiepapier er in vouwen en plakken.
De kaft van het boekje is gereed.
Die kan zo een nachtje onder bezwaar.
De activiteiten aan het Blogboekje staan niet stil.
Ik moet nog twee dingen doen voordat ik kan beginnen
met het inbinden van het beok:
1. De sierletter ‘G’ van Giotto afmaken;
2. een manucule zetten.
Activiteit 1 heb ik gisteren uitgevoerd.
Omdat ik daarbij ook kleur gebruik en de stift die
ik daar bij gebruik natuurlijk ook een vloeistof gebruikt
om de kleur ocver te brengen op het papier,
moest de pagina onder bezwaar
om het omkrullen van de hoek te corrigeren.
Dat is gelukt. De ‘G’ is nu goed te zien en ik beb de kleur blauw gebruikt als een soort eerbetoon aan het werk van Giotto in Padua (Cappella degli Scrovegni).
Zo gaat dat er straks uit zien als die speciale, doorzichtige blad in het blogboekje zit.
Het is al weer even geleden, maar in het verleden heb ik
op mijn blog al vakeraandacht besteed aan tekeningen en schilderingen
van Jack Gravemaker.
Deze keer gaat het om een boek dat Jack heeft laten verschijnen.
Het is te koop via Bol.com.
Dit is de toelichting van Bol.com bij het boek dat in
drie varianten te koop is: pocket, hardcover en ebook.
Herinneringen? Jack weet hoe het werkt.
Vertellen wat je zag en hoorde, dacht of voelde.
In korte stukjes worden kleine gebeurtenissen
uit het verleden weer tot leven gebracht.
Iedereen herkent zich in beschrijvingen van
familie-uitjes en logeerpartijen,
vrienden op avontuur in de duinen, later op kroegentocht,
collega’s en situaties op het werk.
Alles met de uitstraling van menselijkheid.
De kwetsbaarheid van geluk, en de gebeurtenissen die mensen
met elkaar delen in het leven van dag tot dag.
Lichtvoetige vertellingen van een man die zich
nog steeds kan verbazen over zijn omgeving.
Drie series herinneringen. IJmuiden, Kaapstad, Vlissingen.
Leven in een strandhuisje in IJmuiden,
een mol vangen in je achtertuin in Kaapstad,
handgranaten vinden in de duinen van IJmuiden,
met vrienden dronken worden in Zandvoort,
een bijzondere skivakantie in de Alpen.
Alle gebeurtenissen spelen zich zó voor je ogen af.
Wie houdt van kleine humoristische verhalen waarin de hoofdpersoon
altijd met ’n opgewekte levenshouding aanwezig is,
zal zichzelf met deze bundel herinneringen een groot plezier doen.
Het grote hardcover formaat.
Even weer een update over de vorderingen met mijn Blogboekje.
Alle teksten en kaarten zijn nu op de A3-vellen aangebracht.
De teksten en kaarten zijn met dubbelzijdig plakband
op de vellen geplakt.
Dit geeft geen bobbelende werking van het papier. Een risico met lijm.
Hoe het zich in de tijd zal gedragen is nog een vraag voor mij.
Maar het plakband werkt snel, simpel en netjes.
Dubbelzijdig plakband aanbrengen op de kaarten.
Zo worden de teksten en de kaarten bevestigd. Ik heb niet geprobeerd de tekst direct op de A3-vellen te printen. Dat had ik wel kunnen proberen maar nu heb ik goed zicht op de lay-out. Een volgende keer ga ik wel op zoek naar een manier om de lay-oyut meer uniform te krijgen op alle pagina’s.
Ook de Verantwoording is aangebracht. Rest me nog de manicula aan te brengen en de ‘G’ van Giotto af te werken. Dat laatste zal nog wel wat tijd kosten vrees ik. Dan volgt het inbinden (inlinten is misschien een beter woord voor de methode die ik hier voor gekozen heb.)
Voor nu zijn alle vellen tussen twee planken ‘onder bezwaar’ gebracht. Misschien wat overbodig bij mijn werkwijze maar het kan de pagina’s alleen maar ten goede komen.
Het startpakket voor een klein boekje dat ik gekocht
heb in Malaga, in het Museum Carmen Thyssen,
heb ik vandaag eens open gemaakt.
Het is van een bedrijf (?) Spiabooks.
Het boekje wat ik gekocht heb heet ‘Finestra’.
In het Italiaans betekent dit ‘raam’, maar het is een Spaans bedrijf.
In het Engels wordt dit omschreven als ‘serpent book’.
Als ik dat terug vertaal in het Spaans dan wordt het ‘libro serpiente’.
Waarschijnlijk is hier bij het drukken het een en ander mis gegaan.
Het boekje is geen slangenboekje, een raamboekje past beter.
De rug blijft namelijk deels open.
Zo hou je een raam open naar de katernen in het boek.
Op de website http://spiabooks.blogspot.nl zie ik de volgende
kleine book startpakketten:
Signum
Infinit
Finestra
Serpent
Maar op dit moment is de webshop gesloten.
Waarschijnlijk omdat de maakster op vakantie is.
De inhoud heb ik even in kaart en in beeld gebracht.
Als ik het pakketje open dan zie ik het hiewr boven afgebeelde setje aan gereedschap en materiaal.
Hier zie je de inhoud beter: de instructies om het boekje te maken, 1 voorgevormde omslag, 15 vellen papier die later 60 pagina’s gaan opleveren in het boekje, 2 langwerpige overwegend blauwe vellen papier ter decoratie van de omslag, een naald en twee stukjes draad.
De instructies (het was vanmorgen nog een beetje donker en slecht weer).
Ik heb de afmetingen van de kartonnen omslag even genoteerd.
Nu zal mijn handschrift niet voor iedereen te lezen zijn, dus daarom deze verduidelijking:
De rechterkant heeft een omslag waarvan de helft die ingeklapt moet worden, korter is dan aan de linkerkant. Maakt niet uit. Als je eenmaal snapt hoe je dit model in elkaar moet zetten dan kun je een volgende keer dit model naar eigen idee maken.
De afmetingen van de stroken decoratief papier.
2 decoratieve stroken papier.
7 bij 17 centimeter
Daarnaast een naald en 2 stukken gewaxed koord.
Lengte van het koord 42 centimeter lang
De afmetingen van de bladen papier die uiteindelijk de bladzijdes van het boek gaan worden. Nu kan het werk beginnen.
15 Blaadjes papier -> 60 bladzijden: 19,4 breed bij 14,1 hoog.
De breedte van iedere bladzijde (de helft van 19,4 is 9,7 cm) is
net iets korter dan de uiteindelijke omslag
waardoor het papier straks mooi in de kaft zit
Vandaag al weer aan mijn blogboekje gewerkt.
Ik ben nu over de heldt.
Nog 6 bladzijden te gaan.
Ook in Malaga is het maken van boekjes
niet aan mijn aandacht ontsnapt.
Zo heb ik in een museum een setje gekocht (little book kits)
waarmee ik een boekje moet kunnen maken.
Daarnaast heb ik in het CAC (Centro de Arte Contemporaneo de Malaga)
papier gekocht met het doel daar een boekje van te maken.
De volgende tekst staat op het etiket:
El Papel Eskulan se elabora desde 1980 para ser soporte de obra grafica, grabado, litografia, serigrafia; ademas de acuarelay guache.
Los pliegos de Eskulan, utilizador por numerosos artistas, estan colgados en museos como el Guggenheim (BIO y NYC) y Reina Sofia, pasando por el MOMA.
Comprando este papel participas en la puesta en marcha de un proyecto ejemplo de empresa social y sostenibilidad.
Quieres formar parte?
Mijn (en Google Translate) vertaling daarvan is:
Het Eskulan papier wordt geproduceerd sinds 1980 voor de ondersteuning
van grafisch werk, graveren, lithografie, zeefdruk; naast ook aquarel en gouache.
De vellen van Eskulan worden gebruikt door tal van kunstenaars
en de resultaten hangen in musea zoals het Guggenheim (Bilboa en New York)
en Reina Sofia, voorgegaan door MOMA.
Door aanschaf van dit papier ondersteun je de uitvoering
van een voorbeeldproject van sociaal ondernemen en duurzaamheid.
Je wilt meedoen?
Er schijnt een link te zijn tussen dit papier en de organisatie
http://www.funlag.org van een Nobel prijs winnaar (Vrede in 2006)
Muhammad Yunus oprichter
van micro-krediet bank Grameen Bank.
Maar de web site is wat vaag en de bank krijgt nogal wat kritiek.
Maar dat heb ik pas vandaag gezien.
Op de MOMA website zie ik het papier niet.
Neemt niet weg dat het 100 % recyclebaar en ecologisch papier is.
Het werk aan het boek vordert.
Gisteren nog een paar pagina’s in orde gemaakt.
Hier zie je wat van de vorderingen.
Hier worden teksten op maat gesneden en de kaarten voorbereid om ingeplakt te worden.
Hier zie je het nog niet ingebonden boek waarvan de inhoud nu langzaam vordert.
Even een korte update.
De verf is nu droog (mag ook wel na zo veel dagen).
Tijd om te vernissen.
Vandaag even een spuitbus gehaald.
Het regent niet dus (?) ideaal weer om even te vernissen.
Helaas waait het des te harder.
Het woord viel dan ook weer in drie delen uiteen.
Opnieuw gelijmd en toen vernis.
Het is de tijd van het jaar voor de lijstjes.
Ook de Volkskrant ontkomt er niet aan en daarom
stonden er afgelopen zaterdag een groot aantal
interessante titels in Sir Edmund:
De zondvloed – 1916-1931 – Het ontstaan van een nieuwe wereldorde
Van Adam Tooze
Christoffel Plantijn – ’s werleds grootste drukker en uitgever (1520 – 1589)
Door Sandra Langereis
In het lijstje met de beste biografieen.
De stamhouder – Een familiekroniek.
Van Alexander Munninghoff.
Savage Harvest
A tale of cannibals, colonialism and Michael Rockefeller’s tragic quest for primitive art.
Door William Morrow.
Slaapwandelaars
Van Christopher Clark.
Victoria – A life
Door A.N. Wilson.
De verf is nu al droger dan met de olieverf na een week.
Dus laat ik het resultaat even zien.
Ik ben ook al aan het oefenen geslagen met mijn manicule.
Nu in daglicht.
Zo gaat de tekst op de kaft te zien zijn.
Het origineel en mijn schetsen.
Mijn vader meende op de foto’s te kunnen zien dat de verf niet goed
in een keer op het hout had gedekt.
Nu is na bijna 1 week (!) de olieverf nog niet helemaal droog.
Maar volgens mij droog genoeg om er nog een keer over te gaan.
Nog een hele week of meer wachten is niet zo’n aantrekkelijk uitzicht.
Vandaar dat ik deze keer, een andere verf,
met dezelfde kleur heb gebruikt.
Hier nog voor het verven. Ze zijn zo knap: olieverf op waterbasis. Dat zal hopelijk sneller drogen. De verf is in ieder geval eenvoudig te verdunnen, te gebruiken en schoon te maken (kwast en palet).
Nu wachten tot het droog is dan kan hij in de vernis.
Iedere dag leer je weer wat nieuws.
Afgelopen weekend kwam ik via een Twitter-bericht op een
webpagina (van Erik Kwakkel), via welke ik op een Poolse
website kwam waar ik niets kan lezen,
behalve de term ‘Manicule’ of ‘Manicula’.
Die term staat dan ook nog bij een foto zodat ik er iets van begrijp.
Manicula staat voor zoiets als ‘klein handje’.
In oude boeken kwam het voor dat de schrijver of de eigenaar
van het boek, in de marge aantekeningen maakte.
Soms om een belangrijke passage te benadrukken.
Dat kon bijvoorbeeld met een kleine tekening van een handje.
Hieronder een favoriet, geselecteerd uit een kleine 10 voorbeelden.
Manicula, voorbeeld uit een boek in de Bibliotheka Elblaska.
Even het laatste nieuws over het blogboekje.
Gisteren heb ik de titel donker blauw geverfd (ultramatijnblauw
om precies te zijn).
Ik heb de letters met olieverf geschilderd.
Dat is misschien niet het slimste/beste.
Maar die olieverf heb ik, ik zocht een mooie donkerblauwe kleur
en olieverfschilderijen maak ik toch niet.
Ik heb de titel op drie latjes gelegd.
In alle drie zit een klein spijkertje.
Op deze manier blijven de latjes, ook tijdens het verven,
goed liggen. De letters liggen niet op de ondergrond
waardoor je ook de zij- en binnenkanten goed kunt verven.
De letters zaten niet allemaal even stevig aan elkaar.
van begin af aan is de verbinding tussen de ‘B’ en ‘O’ zwak geweest.
Dat zal ik morgen weer aan elkaar lijmen.
Nadeel van olieverf is de lange droogtijd.
De letters drogen nu al zo’n 16 uur
maar ze voelen nog steeds niet droog.
De letters zijn weer aan elkaar gelijmd.
Die lijm heeft niet zoveel tijd nodig om te drogen.
Uiteindelijk komen al de letters op de kaft van het blogboekje.
Dus dat zel stevig genoeg zijn.
Ik heb gekozen voor dit blauw, blauwe kaft, blauwe titel en
blauw lint om het boekej in te binden, omdat ik in Italie
in de Scrovegni kapel de blauwe hemel van Giotto heb mogen bewonderen.
De kapel wordt op de website ‘Statenvertaling online – bijbel en kunst’ als volgt beschreven:
(http://www.statenvertaling.net/kunst/arenakapel.html)
Enrico Scrovegni was de zoon van Reginaldo Scrovegni, een steenrijke bankier in Padua. Reginaldo was een woekeraar: hij verdiende zijn geld door gebruik te maken van de zwakte van anderen. De Kerk veroordeelde dat als een doodzonde; Reginaldo mocht daarom niet in gewijde grond worden begraven en zijn erfenis zou niet aan Enrico mogen toekomen. Enrico had echter goede connecties en wist toch de erfenis binnen te halen. Als tegenprestatie moest hij zich aansluiten bij een lekenorde, die van de Cavalieri Gaudenti, en de onrechtmatig verkregen gelden teruggeven.
Tevens vroeg hij aan de stad toestemming voor de bouw van een kapel voor gebruik door zijn familie. In 1300 kocht Enrico grond, en in 1304 kon de kapel worden gewijd, aan de maagd Maria. In de tussentijd was de doelgroep van de kapel uitgebreid tot de gehele Cavalieri Gaudenti, waardoor het project bijdroeg aan Scrovegni’s boetedoening.
De Cavalieri Gaudenti stonden onder toezicht van een monnikenorde, die in 1305 bij de bisschop protesteerde tegen de vorderende pracht en praal van de kapel. Die vonden ze veel te uitbundig, en bovendien wilde Scrovegni zonder toestemming naast de kapel een forse klokkentoren bouwen. Het protest van de monniken werd gehonoreerd: verdere bouwactiviteiten werden verboden. De Florentijnse meester Giotto mocht zijn decoratie van het interieur gelukkig voortzetten.
De kapel staat bekend om de verbeeldingskracht en de kleurenrijkdom van Giotto’s fresco’s. Sommigen zien het ensemble als een artistiek hoogtepunt van de figuratieve kunst, enkel overtroffen door de Sixtijnse kapel van Michelangelo. Bijzonder is ook dat de werken ondanks hun leeftijd van 700 jaar vrijwel ongeschonden zijn; de kapel bleef ook gespaard bij luchtbombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Scrovegni-kapel staat in de wijk Arena, vernoemd naar een oud Romeinse amfitheater.
InterieurHoewel de kapel gewijd is aan Maria, komt zij er karig af. Fresco’s over haar leven sieren de bovenste ring van een van de zijwanden. Op gelijke hoogte op de andere zijwand scènes uit het leven van de heiligen Joachim en Anna. De meeste ruimte is er voor een serie over het leven van Jezus, die de tweede en derde ring beslaat. De eerste ring toont de zeven zonden en de zeven deugden. Op de wand boven de ingang is het Laatste oordeel geschilderd.
W.O.J. Nieuwenkamp, Heilige Steden, Engelsch-Indie.
De website http://www.wojnieuwenkamp.nl/ over Nieuwenkamp:
Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp (1874-1950) was een veelzijdig kunstenaar: graficus, schilder, architect, scheepsbouwer, schrijver, ontdekkingsreiziger, kunstverzamelaar en etnograaf. Onder de kunstenaars rond 1900 neemt hij nog steeds een prominente plaats in.
Nieuwenkamp was eigenzinnig, trok zich weinig van anderen aan en ging zijn eigen gang.
…en even verder…
Inspiratie voor zijn werk vond Nieuwenkamp in reizen. Vóór 1897 reisde hij in Nederland en Europa, daarna in de Oost-Indische archipel, vaak gedurende jarenlange expedities. Hij bezocht op zijn reizen zes maal langdurig het eiland Bali.
Het gaat mij niet om Bali, maar om Sri Lanka en India.
Dat is namelijk waar dit boek over gaat.
‘Engelsch-Indie’staat vandaag voor de landen Sri Lanka en India.
In 1913 en 1914 reist hij daar.
Daarvan doet hij verslag middels teksten, tekeningen en etsen.
Beeldhouwwerk aan een tempel in Madoera, potloodtekening (detail).
Een probleempje met India is altijd de namen van steden.
Die willen nog weleens veranderen en de koloniale machten
hadden zo nogal eens huin eigen schrijfwijzes.
Ik denk (aan de hand van de kaart in het boek met de reisroute)
dat met Madoera de Indiase stad Madurai wordt bedoeld.
een stad met vele tempels. Vaak met een gopuram (gopoeram).
Het boek wat is heb gekocht heeft nummer 168 van de 500
die er in 1924 zijn gemaakt:
Heilige steden
H.P. Leopolds Uitg. Mij., Den Haag 1924.
Mijn interesse, nu, gaat vooral over Sri Lanka.
We denken er over daar op vakantie te gaan.
Wat schrijft Wijnand Nieuwenkamp zoal:
Zijn reisverhaal bevat korte notities over plaatsen en datums.
Daardoor is het boek niet lang maar vol prachtige foto’s.
Een beetje zoals mijn blog posts over India: weinig tekst, veel foto’s.
Op 12 december 1913 vertrekt hij met de trein vanuit het
Centraal Station in Amsterdam om 08:40 uur.
24 Uur later komt hij aan in Marseille (‘…stoomde ik
Marseille binnen’, of dat “stoomde” letterlijk was weet ik niet).
Op 14 december sluit zijn reisgenoot, de schilder Bartlett
en zijn vrouw vanuit Engeland zich bij hem aan.
Om 11:30 uur dezelfde dag vertrekt de boot ‘Cordillere’
van de ‘Messageries Maritimes’ naar Colombo.
Nieuwenkamp noemt het land natuurlijk Ceylon, vandaag
spreken we van Sri Lanka.
Op 31 december 1913 gaan ze om 08:00 uur aan land in Colombo.
In totaal reist hij 135 dagen waarvan hij 99 dagen in Brits Indie was.
Wel wat anders als wanneer wij daar vandaag naar toe gaan.
Beeldhouwwerk aan een tempel in Madoera, potloodtekening. Ik heb deze afbeelding met lamplicht en met alleen (beperkt) daglicht. Vandaar het kleurverschil.
Op Sri Lanka bezocht hij achtereenvolgens de volgende plaatsen:
31/12/1913, Colombo
Hij noemt hier met name ‘het museum’, de Hollandsche Kerk
en het Hollandsche kerkhof waar hij van een aantal zerken
de namen opschrijft. Daarvan is overigens in het boek
niets terug te vinden.
04/01/1914, Kandy
Daar bezoekt en tekent hij in de Maligawa-tempel
of de ‘Tempel van de heilige tand van Boeddha’
Anoeradhapoera (wij schrijven Anuradhapura)
Isoeroemoeniya Roto-tempel (wij schrijven Isurumuniya Roto)
Kalawewa / roeanwelli-dagoba
(wij schrijven Kala Wewa en Ruanwelli-dagoba, )
Abhayagiriya-dagoba
23/01/1914, Toeticorin
Vandaag de dag zeggen we Tuticorin, een havenplaats in Tamil Nadu.
Aan de zuidoost-kant van India.
Nieuwenkamp duidt de plaats aan als liggend in Voor-Indie.
Op 24/01/1914 komt hij dan aan in Madurai en blijft daar tot 9 februari.
Heilige vijver, Madoera (Madurai), potloodtekening. Ik herken het nog van ons bezoek aan Zuid India een aantal jaren geleden.
Mijn boekje in aanbouw. De foto is niet helemaal scherp maar je ziet de 8 katernen en het garen waar ze mee aan elkaar genaaid zijn. Kunst is om dit een beetje strak maar ook weer niet te strak te doen.
Gistermiddag heb ik deelgenomen aan een workshop Boekbinden.
Het is niet een uitgebreide cursus van vele maanden maar een
eerste cursus met direct resultaat!
Niet ingewikkeld met apparaten en hoge kosten vooraf.
Eenvoudig beginnen met materiaal die de meeste mensen
al in huis hebben.
De cursus werd gegeven door Marlous Tode.
Ze is initiatiefneemster van Gallery Pepper, een soort
online marktplaats voor grafiek: http://gallerypepper.com
Alles was goed voorbereid en ik was verrast want ik had gedacht
dat voor een eenvoudig boekje de zogenaamde Lumbeck-techniek
zou worden gebruikt.
Zeg maar het inlijmen van de achterkant van je pagina’s en
dan meteen daarop je kaft plaatsen.
Eigenlijk zoals alle moderne boeken worden gemaakt.
Het DTP-naslagboek, door Andree Hollander, Annelies van Dijk, Jan Ris:
Lumbecken wordt ook wel garenloos brocheren genoemd:
een bindwijze waarbij de vellen aan de rug worden afgesneden, geruwd en met een flinke laag eleastische lijm worden ingesmeerd.
Daarna wordt de omslag eromheen geplakt.
Lumbecken wordt toegepast bij paperback en pockets.
Hier een voorbeeld van het naaiwerk dat we gaan toepassen. Het ziet er moeilijker uit dan het is. Het voorbeeld hier is te los om als een goede basis voor een boek te gebruiken maar toont wel hoe de draad gaat lopen. Het idee is dat een boek uit meerdere katernen bestaat (meerdere pagina’s die in het midden zijn gevouwen en die in elkaar zijn gestopt). Die katernen worden met een draad aan elkaar genaaid en later in een omslag (kaft) geplakt.
Het naaigedeelte ben ik hier al achter de rug. Ik was te geconcentreerd bezig om foto’s te maken. Maar het naaien leg ik dadelijk nog uit. Hier bedek ik een plat (een van de twee stukken hard karton die de omslag gaat vormen) met small dubbelsijdig plakband om vervolgens een afdeklaag op de kaft te plakken.
Hier zie je een plat met dubbelzijdig plakband en een plad die al beplakt is. Boekbinden is wennen aan nieuwe termen. Hoewel sommige termen ken je al: ‘kneep’; al weet je waarschijnlijk nog niet waar de term vandaan komt.
Het boekje krijgt een leeslint. Dit wordt zover mogelijk links aan de binnenkant van de achterkaft geplakt.
Het eindresultaat. Binnen drie uur! De rug is van boekbinderslinnen.
De goodie bag met onder andere een naald en een draad voor het volgende boekje.
Marlous heeft ook een instructie gemaakt. Ik heb hem direct in mijn boekje mee ingebonden. Raakt hij zeker niet kwijt.
Een deel van de instructies, die over het naaien gaan, heb ik er met de hand bijgeschreven. Die ga ik hieronder herhalen zodat ik ze zelf ook niet vergeet.
Deel de hoogte van de katernen door 7.
Bijvoorbeeld mijn boekje is 15 centimeter hoog.
Deel dat door 7 dan krijg je 2,14 centimeter als resultaat.
Meet nu 2,14 zoveel keer af op je lineaal van karton
tot je de volle hoogte van het katern hebt bereikt.
Dat lineaal van karton is een recht stukje karton dat je
als vouwbeen kunt gebruiken en dus ook als lineaal en
als mal voor het prikken van de gaten in het papier.
Je hebt dan als het goed is 6 streepjes staan.
Prik op die 6 plaatsen, in de vouw van het katern,
dwars door het papier.
Doe dat voor al je 8 katernen.
Nu kan het naaien beginnen.
Neem een draad ruim 8 keer de hoogte van je katern.
Dus 8 x 15= 120 cm, neem dus 1 meter 40 draad.
Deze uitleg is natuurlijk een beetje abstract, maar na een cursus
zoals gisteren, herinner je de stappen precies.
Neem het eerste katern voor je. Links zit de vouw
met daarin de gaten die je erin geprikt hebt.
Dit katern vormt de eerste pagina’s van het boekje.
Ga met de naald op het hoogste gat,
van buiten naar binnen.
Laat een stukje draad uitsteken. Geen knoopje in het garen leggen.
Dit stukje wordt dadelijk nog gebruikt.
Ga dan via het tweede gat van boven met de naald naar buiten.
Dan volgt het derde gat enz.
Je eindigt beneden, bij het laatste gat, van binnen naar buiten.
Trek de draaf aan door het garen aan beide uiteinden te pakken
en het dan strak te trekken.
Voeg nu achter het eerste katern het tweede toe.
Ga via het onderste gat op het tweede katern met de naald naar binnen.
Zo werkt je naar het bovenste gat toe waar je van binnen
naar buiten de naald steekt.
Neem het uiteindevan het eerste katern en leg een dubbele knoop
met het garen dat door het tweede katern is gegaan.
Katern 1 en 2 zitten aan elkaar.
Voeg katern 3 achter katern 2.
Ga via het hoogste gat van buiten naar binnen en
gelijk weer van binnen naar buiten.
Als de naald helemaal uit katern 3 is dan de draden van
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Vervolgens bij gat 3 naar binnen, gat 4 naar buiten
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Gat 5 naar binnen, gat 6 naar buiten,
knoop leggen met katern 2 en 3.
In het vervolg haak je niet 2 katernen aan meer slechts 1.
Wel steeds bij het laatste en eerste gat een knoopje leggen
met eerdere katernen.
Ze zijn zo knap tegenwoordig.
Heb ik een Literaire T-Shirt gekocht.
Ik heb het gekocht van het bedrijf Verloren Woorden,
Uitgevers van Literaire T-shirts.
Het onderwerp van mijn shirt is Psyche van L. Couperus.
De foto is gemaakt met een lamp op het shirt gericht: Psyche van L. Couperus.
De afbeelding in detail: Psyche van L. Couperus, de ontwerper was Jan Toorop.
Al een tijd terug kreeg ik van mijn moeder
een bijzondere versie van Oliver Twist van Charles Dickens.
En wel de uitvoering in losbladige katernen van het Belgische
blad Ons Volk. De lektuurbijlage stamt uit 1952 – 1953.
De versie die ik heb is compleet maar het papier waarop
het boek is gedrukt was niet zo best.
Het wordt al jaren bewaard in een plastic zak.
Charles Dickens, Oliver Twist, uitgegeven als bijlage bij Ons Volk in 1952 / 1953.
Hier zie je ‘het boek’ uit de zak.
Het begin van het verhaal.
‘Waar Oliver Twist geboren werd’, gedateerd 14-08-1952.
‘De Leeskorf’ is denk ik de naam van een serie boeken die gratis bij Ons Volk verschenen of zoals deze bladzijde zegt: ‘Kosteloze lektuurbijlage van het geillustreerde weekblad Ons Volk, Jaargang 1952. dit is het zevende boek in de reeks.
Het volgende boek in de reeks is van Ernst Zahn, Het gezin van Lukas Hochstraszer. Waarschijnlijk gaat het hier om het boek uit 1907 dat op Wikipedia als volgt genoemd wordt: ‘Lukas Hochstrassers Haus, novel, Frauenfeld 1907’
Het leuke nu aan deze uitgave is dat het bedoeld is om ingebonden te worden. Bij het boek gaan ook inbindinstructies. De pagina’s moeten ook nog op maat gesneden worden.
Details van hoe in te binden. Ik heb besloten het boek niet in te gaan binden. Ik vind het zo, als een set van 360 pagina’s met de aanvullende inbindinstructies, al veel te leuk. Ik ga een doos maken, van zuurvrij papier natuurlijk, waar dit ‘boek’ in bewaard kan worden. Dat is mijn volgend project. Al kan het wel volgend jaar worden voor ik er aan kan beginnen.
Argusvlinder 