Het had misschien nog wel wat langer en heviger mogen regenen.
We koelden er niet veel van af.
Het leverde wel een paar mooie foto’s op van bloemen op
ons balkon.
Auteursarchief: Argusvlinder
Het begon leuk….
…maar het is langzamerhand een ganzenplaag in het Valkenberg.
Het zacht ontwaken in het Valkenberg in Breda. Oh, ja, dit is slechts een deel van de aanwezige dieren. De ganzenhoeder was niet aanwezig om ze bij elkaar te drijven.
Van 9 tot 5
Deze cartoon van ‘Van 9 tot 5’ kwam ik op Twitter en even later
op Facebook tegen.
Bij semi-overheid en overheidsbedrijven is de situatie die
in de cartoon beschreven wordt dagelijkse realiteit.
Van 9 tot 5.
Boek in een doos / Book in a box
Vandaag heb ik aan een beperkt aantal linoafdrukken gewerkt. ‘Boek in een doos’ is er een van. Deze is bijzonder omdat hij als enige ook een afbeelding van een boek in de doosvorm heeft.
Vandaag kon ik niet zo veel tijd in mijn werkplaats doorbrengen en
zoals bekend hebben we erg hoge temperaturen.
In de FutureDome, de voormalige gevangenis met bijgebouwen,
is het in gebouw O, dan ook erg warm.
Dus heel veel heb ik niet gedaan.
Maar ik ben de minder geslaagde lino-afdrukken aan het bewerken met
ecoline.
Book in a box.
Deel 2 van de Rock Garden in Chandigarh
Meestal gaan mijn stukjes over oude stenen.
Deze stenen zijn niet nieuw maar zeker niet oud.
De rock Garden in Chandigarh is een heel serieus project,
een grote oppervlakte, veel creativiteit en vindingrijkheid.
Allerlei voorstellingen met stenen in de meest brede zin
van het woord.
Zoals deze landschappen.
Knap geknoopt.
Deze foto geeft een gevoel voor sommige van de afmetingen. Let ook op de reliefs die aangebracht zijn.
Ook in India: wat zouden we zijn zonder selfie stick?
Hou de tuin schoon,het is jouw eigendom. Met het brilletje van Gandhi.
Een leuk nisje.
Dat kun je ook doen met je borden.
Mooie vorm. een soort bloemen met een gezicht die buigen in de wind.
De menselijke en dierfiguren staan meestal op ooghoogte. Je loopt als het ware langs toneelpodia van steen waar de figuren op staan.
Een soort Venus, reclining figure noemt men dat in de kunst. Liggende figuur.
Gehoornd hoefdier.
De foto is niet echt mooi. Niet goed scherp. Maar het is zo’n ander beeld dan alle andere. De meeste beelden zijn positief. Krachtige figuren, mooie decoraties. Hier lijken twee stieren te verdrinken in een zee van steen. Door de zwarte kleur van de dieren en hun opengesperde bekken een luguber beeld.
Line dance?
Drie op een rij.
Een muur van steen en water.
Waterdraagsters.
De eerste uit een reeks mozaïeken. Maar de andere volgen een volgende keer.
Chandigarh en Rock Garden
Chandigarh is heel vreemd als je er voor het eerst bent.
De stad ligt in India maar is niet georganiseerd als de andere steden.
Het lijkt erop dat iedereen zich aan de verkeersregels houdt.
Langzaam en snel verkeer zijn gescheiden.
Het is er schoon.
De stad kent dan ook een aparte geschiedenis.
Wikipedia:
Chandigarh is de hoofdstad van twee Indiase deelstaten, Punjab en Haryana, en vormt tegelijk het unieterritorium Chandigarh.
Nadat de Punjab in 1947 in een Pakistaans en Indiaas deel was gesplitst, had de nieuwe Indiase staat geen hoofdstad, omdat Lahore, de hoofdstad van de Punjab onderdeel was geworden van Pakistan. Na eerst bestaande steden overwogen te hebben als hoofdstad werd besloten om een nieuwe hoofdstad te bouwen en in 1953 werd Chandigarh gesticht. De wereldberoemde architect Le Corbusier is verantwoordelijk geweest voor het ontwerp van de stad, die uit allerlei kleine ministeden bestaat met kleine zelfverzorgende centra met markten, tempels en scholen op loopafstand van alle woningen.
Tijdens de 40e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed gehouden in Istanboel werd dit stadsontwerp en de kenmerkende bouwwerken van Le Corbusier in de stad en meer specifiek het hoofdstedelijk gebouwencomplex van Chandigarh samen met een aantal andere van zijn meest markante constructies onder de noemer van het architecturaal werk van Le Corbusier op 17 juli 2016 erkend als UNESCO werelderfgoed en toegevoegd aan de werelderfgoedlijst.
Dus wij liepen wat onwennig rond.
we lazen over de mogelijkheid om met de Hop on-Hop off bus
een route te rijden. Dus gingen we op zoek naar het startpunt.
Dat vonden we:
De bus rechts had stukken en de vergunning was verlopen. De bus links, een nieuwe bus, kon dus nog niet ingezet worden. Men was bezig met een nieuwe vergunning……
Maar met een tuk-tuk kom je overal.
Dus we vonden uiteindelijk de Rock Garden.
Een tuin met veel stenen.
Het verhaal was interessant maar wat we konden verwachten bleef maar vaag.
wij waren uiteindelijk onder de indruk. Zo creatief.
Ik heb dus meer dan 1 stukje op mijn blog nodig om je er een goed
beeld van te geven.
Het kantoor waar je kaartjes kunt kopen.
Inderdaad: het kaartje.
Het weer was niet langer meer stralend. We zouden de komende dagen ook regen krijgen.
Deze muur met doorgangen is gemaakt van bakelieten electriciteitsonderdelen.
De man die het idee had een Rock Harden aan te leggen en daar ook (illegaal) mee begon is Nek Chand.
Alles bij elkaar is het een heel groot terrein waarop de Rock Garden ligt.
Dit lijkt nog het meest op de traditionele Aziatische Rock Garden.
Dit is duidelijk iets heel anders.
This is the hut where from mr. Nek Chand
made modest beginnigs of his
immortal masterpiece of
Rock Garden
Mooi gestileerde Indiase motieven in steen.
Er gaat nog veel meer volgen!
De aantrekkingskracht van het labyrint
In de AO-reeks, een serie kleine boekjes waarin grote onderwerpen,
kort maar krachtig worden toegelicht, verscheen op 7-9-1984
een deel over de winnares van de P.C. Hooftprijs:
Hella Haasse.
De aantrekkingskracht van het labyrint – P.C. Hooftprijs voor Hella S. Haasse.
Het boekje geeft een korte biografische schets van Haasse en
bespreekt vervolgens een aantal van de boeken die tot op dat
moment (1984) van haar hand verschenen waren.
In leuke introductie.
Centraal staat de analyse van Hanneke van Buuren die drie fases
onderkent in het oeuvre van Haasse:
1. de confrontatie met het andere ligt ten grondslag aan ieder begin
van ik-bewustzijn;
Boeken als Oeroeg, Het Woud der Verwachting, De Verborgen Bron en
De scharlaken stad.
2. een in zelfbewustzijn groeiend ik – herkent zich als onderdeel van een
groter web van personen, relaties en gebeurtenissen – in een samenstel
van werkelijkheden waarin de ene weer achter een andere ligt, en de ene
naar de andere verwijst;
Boeken als De ingewijden, Cider voor arme mensen, De meermin.
3. krimpend bewustzijn.
Boeken als Huurders en onderhuurders
De typografie van het boekje in ronduit slecht.
Je kunt twisten over de voorkant, of de lettertypes die
daarvoor gekozen zijn, bij elkaar passen enz.
Maar de tekst in het boekje is soms moeilijk te volgen
omdat niet duidelijk is wat nu precies bij wat hoort.
De overgang van redactionele tekst naar boekcitaat en omgekeerd
is vaak onduidelijk.
Breda Drijft
Aan het begin van de middag kwam ik al groepen
deelnemers tegen in het Valkenberg.
Met dit als resultaat.
Breda Drijft.
Lino-afdrukken gecombineerd met ecoline
Al in een vorige blog had ik aangegeven dat ik lino’s had afgedrukt
op zelf geschept papier.
Hier twee foto’s daarvan.
In dit papier zitten theeblaadjes verwerkt die ik uit een zakje had gehaald na er eerst thee van te zetten. Dit handgeschept papier is niet glad en erg bobbelig. Dat maakt het apart om daar een lino op af te drukken. Een deel van het papier heb ik al eens ergens voor gebruikt. Dit is het laatste restje. De vorm van de doos is maar moeilijk te herkennen.
In dit papier zitten korte stukjes van stengels van planten in verwerkt. die vormen zie je door de lino heen. De oppervlakte van dit papier is dus heel oneffen.
Gisteren heb ik ook nog verf gemengd om tot een groene kleur te komen. Niet zelfgeschept maar wel anders is het bamboepapier dat ik ook nog gebruikt heb.
De minder duidelijke afdrukken heb ik vandaag bewerkt met ecoline.
Balsa en berken triplex
Om straks, over een week of drie, mijn boekleggers te maken met een lasersnijder, heb ik al vast wat materialen gekocht. De lange stroken zijn van Balsahout en slechts 1 millimeter dik. De rechthoekige plaatjes zijn van berken triplex. De linker is 2,5 mm dik (dus prima voor een boekband) de rechtse is 1,2 mm dik. Dat laatste ga ik misschien ook gebruiken voor een boekenlegger.
Gezien: The Place
Het centrale thema van de film, hoe ver zijn we bereid te gaan
voor dingen die we willen, is interessant.
Maar interessant genoeg voor een film?
De film toont duivelse dilemma’s en mensen
die daarin hun afwegingen maken.
Sommige van de afwegingen zijn verrassend.
De beslissing om die film in één ruimte te filmen,
de bar, the place, maakt het voor de kijker niet eenvoudiger.
Een film is bijna per definitie gericht op beweging, op actie.
Actie ontbreekt in deze film en dan moet het script
wel erg intelligent zijn om de film overeind te houden.
Dat is het echter niet.
Waarschijnlijk had het verhaal beter tot zijn recht gekomen
op het toneel.
The Place, Paolo Genovese.
**
Keuvelboekjes
Als ik L vraag waar ze het de vorige avond over gehad heeft zegt ze dat ze gekeuveld hebben. Met elkaar praten zonder heel zwaarwichtige dingen te bespreken. Daarom heb ik twee keuvelboekjes gemaakt. Per pagina een lijstje met 6 onderwerpen waarover je kunt keuvelen. Daarnaast een paar lege pagina’s zodat nieuwe keuvelonderwerpen kunnen worden toegevoegd.
Volgend het Woordenboek der Nederlandsche taal staat het voor:
Oorspronkelijk en eigenlijk (evenals babbelen): de kaken laten gaan; de kaken bewegen.
1. Praten, babbelen, snappen, in ’t algemeen.
2. Op genoeglijke, gezellige, gemoedelijke, vertrouwelijke wijze met iemand —, in een gezelschap —, met elkander —, samen praten, kouten, babbelen; met elkander —, samen ”over koetjes en kalfjes praten”.
3. Iets babbelend zeggen.
Op de Etymologiebank lees je er het volgende over (beetje leesbaarder gemaakt):
Keuvelen als in ‘babbelen’
Aangetroffen vanaf de achttiende eeuw, bijvoorbeeld bij Van Hoven (De Gewaande Krygsman, 1715): Polyxena, die most daer sneuvlen / en Priam die noch wat wou keuvlen. Keuvelen is door ronding van ee tot eu ontstaan uit het slechts enkele malen aangetroffen woord kevelen ‘langdurig kauwen, de kaken langdurig bewegen’ (1710, in het woordenboek van Halma, waarin als synoniem babbelen wordt gegeven). De ronding tot eu naast de lipklank v is vergelijkbaar met Hollands beuzem voor bezem, algemeen zeuven voor zeven, en dergelijke. Dialectvormen die verwant zijn aan kevel maar teruggaan op een andere Oudnederlandse vorm zijn Westvlaams en Zeeuws: kibbel ‘kaak, viswang’ en Westvlaams: kavel ‘tandeloze kaak; kieuw van een vis’.
Kevelen is een afleiding van het Middelnederlandse kevel ‘tandeloos’ (1321; in de Vlaamse en Hollandse bijnaam Kevelaert al in 1276), Vroegnieuwnl. kevel ‘kaakbeen, de kaak zonder de tanden’. Het langdurig kauwen met tandeloze kaken (mummelen), eigen aan kleine kinderen en oude mensen, is hier overdrachtelijk gebruikt voor ‘langdurig doelloos kletsen, babbelen’.
Iedere pagina heeft lijnen met andere kleuren, behalve de lege pagina’s. Alle pagina’s hebben een Keuvel-kader. Soms met een opsommingsteken (sterren, blokjes of cirkels)..
Dit is een voorbeeld van een keuvelkader. Keuvelaer is een woordgrapje op Kevelaer, de bedevaartsplaats waarvan ik het logo voor op de kaft leende. Keuvelalais is een privé-grapje.
Lino-afdruk
Voor het eerst weer sinds een lange tijd,
ben ik gisteren bezig geweest met het afdrukken van een
eenvoudige linosnede.
Het wordt het logo voor het ‘Boek in een doos’-project.
Book in a box.
Van boven naar beneden: de glasplaat waarop ik de roller in-inkt. Dan de plaats waar in de lino in-inkt met de roller en onderaan de plaats waar ik met een lepel de afdrukken maak.
Doordat de afbeelding uit 4 kleine lino’s bestaan, kan ik met kleine strookjes karton de witruimte tussen de vier delen vergroten. De letters staan niet in spiegelbeeld, dus fout op de afdruk, maar dat verhoogt het geheimzinnige sfeertje alleen maar.
Vooral in het begin zijn de afdrukken vlekkerig. Dat vind ik mooi. Hier voorbeelden op gewoon kopieerpapier. Ik heb ook afdrukken gemaakt met door mij zelf geschept papier van verschillende vezels en met verschillende toevoegingen. Dat geeft weer andere effecten. Maar heb daar nog geen foto’s van gemaakt.
Verschillende kleuren. Bij een volgende gelegenheid ga ik de verschillende delen van de voorstelling met verschillende kleuren in-inkten. Hier alleen in verticale richting kartonnetjes tussen de linodelen.
Deze keer ook papier met verschillende kleuren gebruikt.
Voor een laatste keer: Haridwar
Met pijn in mijn hart:
een laatste blik op Haridwar.
Ik had er wel drie blogs van kunnen maken:
de voorbereidingen van de Aarti, de panoramafoto en de Aarti.
Maar Chandigarh staat te dringen.
Dat was in 2016 ons volgende reisdoel.
Ook weer heel bijzonder, weer heel anders, veel Le Corbusier.
Maar eerst de laatste avond in Haridwar.
Voor het ritueel werkelijk begint is er een grote groep mensen die de plaats van de ceremonie al vast even wil verkennen.
Har Ki Pauri is vrij toegankelijk.
Een altaar wordt in gereedheid gebracht.
Alles gaat gewoon door. Sommige mensen staan te wachten, andere voeren nog even hun eigen ritueel uit en gaan het water van de Ganges in met hun offer en weer andere bekijken de ghats uitgebreid.
Ik maak een foto vanaf mijn zitplaats. Het is al even wachten. Ik denk: mooi moment om foto’s te maken die ik thuis tot een panorama kan omvormen. Dat laatste heb ik nooit meer gedaan maar de foto’s zijn er wel.
De voorgangers in de Aarti treden aan. Een voorganger neemt het woord.
Ondertussen, een paar meter verder.
Het is al wat donkerder. De beweging zie je ook terug op deze en volgende foto’s.
Bewegingen worden gelijktijdig door de voorgangers uitgevoerd. Net als de gebeden en gezangen.
Dit zijn mijn buren.
Het is weer druk.
Mijn buren zingen en bewegen enthousiast mee.
Ook aan de andere kant.
Het vuur van de Aarti.
In Breda nog geen code geel
Iedere zich zelf respecterende instelling laat persberichten
uitgaan met waarschuwingen met een kleur:
KNMI werkt met internationale waarschuwingskleuren: code geel,
oranje en groen.
De Landelijke Coördinatiecommissie Waterverdeling geeft nu
een code geel uit: niet sproeien, geen auto wassen!
Typisch jaren zestig stuiptrekkingen van diensten die nog denken
dat de inwoners van Nederland niet zelf kunnen nadenken.
Dus: niet naar buiten gaan bij een storm, niet te lang in de zon,
niet in het water gaan als je niet kunt zwemmen, niet op blote
voeten buiten lopen, geen zout eten als je het niet lekker vindt
en geen water verspillen.
Er is vast al een commissie in de maak om de diverse kleurcodes
op elkaar af te stemmen en om een centraal Nederlands
en Europees coördinatie- en meldpunt op te zetten.
Intussen lijkt Breda (Valkenberg) aan code geel te ontsnappen. Deze foto werd vanochtend rond 08:00 uur gemaakt. Misschien was de koerier met de code geel melding nog niet bij onze burgemeester langs geweest.
Lasersnijder – Makersbase
Vandaag werd ik gebeld door Makersbase.
Als reactie op mijn mail kreeg ik vanmiddag een instructie
en heel veel inspiratie.
De file die ik had gemaakt met Inkscape hebben we meteen uitgeprobeerd.
Dit zijn de resultaten:
Eerst een test met golfkarton. Op een restant. Verpakkingsmateriaal.
Op het eerste gezicht lijkt het allemaal heel technisch, veel met software en pc. Maar er komt ook heel wat materiaalkennis bij kijken. Dit golfkarton is niet massief. anders kon het niet ‘golven’. Dat heeft tot gevolg dat je delen van de letters gaat verliezen.
Dit is waarschijnlijk het logo voor mijn project ‘Boek in een doos’ of ‘Book in a box’. De laser had bij de eerste poging wel het graveren uitgevoerd maar omdat de snijlijn te dik in het ontwerp was gedefinieerd voerde de laser die opdracht niet uit.
Hier is de laser met de Argusvlinder bezig.
Links een ‘boekenlegger’ uit triplex. Onbruikbaar vanwege de dikte van het materiaal maar de file met mijn ontwerp werkte! Daar kan ik de komende weken mee verder terwijl Makersbase op vakantie is.
Vandaag gekocht op de markt
De boekenmarkt wel te verstaan.
Ik ging tussen de middag even naar de bakker.
Ik kon de verleiding niet weerstaan om even te gaan kijken
in de bak Nederlandse literatuur.
Okay, de staat van de boeken is niet 100% maar
daarom ga ik er niet minder van genieten.
Johan Diepstraten, Hella S. Haasse – Een interview. Uitgeverij BZZTÔH in 1984. In het boek is een bibliografie opgenomen samengesteld door Charlotte de Cloet; en een bibliografie van secundaire literatuur over Hella Haasse door Aloys van den Berk.
Deze publicatie verscheen ter gelegenheid van de uitreiking van de P.C. Hooftprijs 1983 aan de schrijfster Hella S. Haasse.
Hella S. Haasse, Mevrouw Bentinck of Onverenigbaarheid van karakter – Een ware geschiedenis. Uitgeverij Querido, zesde druk, 1982.
Nog een paar indrukken van Haridwar
Haridwar: Har Ki Pauri.
Vandaag was de crowd control niet meer nodig.
De organisatie van de Kumbh Mela was al bezig faciliteiten zoals deze tijdelijke toiletten op te ruimen.
Een druk evenement is natuurlijk ook het moment om voorlichting te geven. Bijvoorbeeld over de rechten van vrouwen ten opzichte van de politie.
10 legal rights every woman must know
You are entitled to free legal aid
You have the right to privacy while recording statement
You can file your FIT (first information report, police report) through email
Police cannot refuse to accept your FIR
No arrest after sunset
Your identity cannot be revealed without your permission
There is no any time limit for filing FIR
You can’t be called to the police station
You are entitles to protection by your employer
A doctor cannot decide whether you were sexually assaulted or not with a verbal statement A full written statement is always required
Even mijn snaarinstrument controleren.
De koopwaar liggen er weer schitterend bij op deze handkar.
Handgeschreven
Helaas is New York te ver weg om de tentoonstelling in
The Morgan Library & museum te bezoeken.
De tentoonstelling is The Magic of Handwriting: The Pedro Corrêa do Lago Collection
Of anders gezegd:
De magie van met de hand schrijven: de Pedro Corrêa do Lago Collectie.
Antoine de Saint-Exupéry, Signed handprint, 1935, collection Pedro Corrêa do Lago.
Giacomo Puccini (The girl of th golden West) La Fanciulla Del West, autograph manuscript, draft of portion of act 1, circa 1908, collection Pedro Corrêa do Lago.
Henri Matisse, autograph note, signed with initials, to Albert Skira, Nice, 16 february 1949, collection Pedro Corrêa do Lago.
Drie mooie voorbeelden van de meer dan 100 handgeschreven brieven,
notities, ontwerpen, foto’s enz.
Lijkt me schitterend.
Overigens Albert Skira was een Zwitserse uitgever die werk van
Henri Matisse heeft uitgegeven.
Leren tas uit India
Normaal gesproken probeer ik creatief bezig te zijn maar
soms moet er ook gewoon gewerkt worden.
Afgelopen weken was L aan het kijken naar een nieuwe tas.
Zaterdag heeft ze er een gekocht en ik mocht de oude tas
gebruiken om te zien of ik er leer van kan hergebruiken
voor een boekband.
Dit was de tas. Gelijk valt de mooie schouderriem op.
Zondagmiddag ben ik dus vooral bezig geweest om de tas uit elkaar te halen. Dit is de eerste helft met onderaan de bodem. De rits van het vak in deze helft is helaas kapot. Leuk hieraan zijn de naden en de verschillende kwaliteiten leer.
Dit ziet er misschien wat vreemd uit. Dit wil ik nu nog niet verder uit elkaar halen. De twee grote hengsels zitten aan een rand. In die rand zit een nog werkende rits met de zak die daar bij hoort. Helemaal in tact. Over de rand zit dan weer een riem die alleen boven de rits ontbreekt. Pas als ik weet waar ik wat kan gebruiken haal ik dit verder uit elkaar.
Dit is het binnenwerk. Op zich zit ik hier niet echt op te wachten al zitten ook daar sluitingen en leren onderdelen. Als je de stof wilt verwerken in een boekband dan moet je daar nog wel het een en ander aan doen.
Dit is de tweede helft. Mooie verkleuringen, naden en ook een sluiting met een drukker met daarachter een textiele zak. Soepel leer. Niet te dik dus zonder leerdunnen te verwerken.
Het bewijs: Made in India. Zie laatste stukje van de tekst.
De schouderriem met mooi metalen sluitingen.
Nu nog de boeken er voor vinden!
