De inhoud van het verspilzakje dat ik kocht.
De rode linzen die ik er zelf nog toegevoegd heb staan niet op dit groepsportret: soepgebouw.
Belegen kaas uit Noord-Holland.
Koperen ornamenten
De ornamenten die gesoldeerd zijn worden rond een stuiver geplaatst. Nu moet ik alleen de ornamenten nog aan de stuiver solderen. Dat gaat niet bij allemaal omdat daar de ornamenten op de plaats gesoldeerd zijn die ook aan de stuiver grenzen. Er zijn vier ornamenten die niet op die plaats gesoldeerd zijn.
Nummer een.
Piepschuim?
Ben heel benieuwd waarvoor al deze witte blokken dienen. Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Vermeer
De kwaliteit van de fotos is moeizaam.
Op de tentoonstelling is het licht niet fel en er waren wel
wat mensen. Dus dan is het ingewikkeld.
Hier toegeschreven aan Johannes Vermeer, Meisje met de fluit, circa 1664 – 1667, National Gallery of Art, Washington DC.
Uit de catalogus: Meisje met de fluit (links) en Meisje met de rode hoed.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Meisje met de rode hoed, circa 1664 – 1667, National Gallery of Art, Washington DC. Interessant aankoopbeleid van de National Gallery of Art.
Johannes Vermeer, Jonge vrouw aan het virginaal, circa 1670 – 1672, The Leiden Collection, New York.
Niet het sterkste deel van de tentoonstelling:
qua foto’s en schilderijen.
Verlengde Mark
Breda, Markendaalseweg, Verlengde Mark.
Vermeer
Met zo’n groot aantal van zijn schilderijen krijg je goed zicht op de elementen die regelmatig terugkomen in zijn werk: de lichtinval van links, een enkele figuur of beperkt aantal, de activiteit van de figuur, landkaarten, het schilderij op de achtergrond, tegelvloeren, tafelkleden, de kleuren. Dat zelf te kunnen zien en ervaren was super! Rijksmuseum, Amsterdam, Johannes Vermeer, De luitspeler, circa 1662 – 1664, The Metropolitan Museum of Art, New York.
Johannes Vermeer, Schrijvende vrouw met dienstbode, circa 1670 – 1672, National Gallery of Ireland, Dublin.
Johannes Vermeer, Schrijvende vrouw met dienstbode, detail van tafelkleed.
De beschrijving op zaal sprak over de landkaart van de kust van Holland. Het duurde even voordat ik hem zag. Hier detail van Johannes Vermeer, De soldaat en het lachende meisje: de landkaart 90 graden naar links gekanteld.
Johannes Vermeer, De soldaat en het lachende meisje, circa 1657 – 1658, The Frick Collection, New York.
Zonsopkomst
Er stonden er weer heel wat voor me in de rij
Bouillonblokjes voor groetesoep en voor paddestoelensoep, bloemkool, knolselder, ui, aardappelen, wortel, selderie, sperziebonen en prei. Geheime ingrediënten (niet op de foto) sambal met limoensmaak en een restje bruine bonen van eerder deze week.
1 januari 2002
In tegenstelling tot wat populistische politici mensen willen
doen geloven, was de introductie van de Euro een zegen voor de economie
en verliep die introductie succesvol.
In het najaar van 2001 ontvingen alle inwoners van Nederland
(vanaf een bepaalde leeftijd) een boekje dat het verhaal
van de Euro uitlegde.
Ik vond er een exemplaar van tussen oude stukken.
Het boekje was een project dat heel wat uren gekost heeft, schat ik zo in. Alle onderdelen waren op elkaar afgestemd het het geheel was in één stijl vormgegeven. Zo ook de envelop.
De omslag van het boekje.
De software die ik gebruik om mijn foto’s op de juiste grootte te tonen, accepteert afbeeldingen van waardepapieren niet. Laat de volgende pagina nou net gaan over de echtheidskenmerken van de Eurobiljetten. Via een omweg heb ik de afbeelding kunnen verkleinen maar de kwaliteit van het resultaat is laag.
Bij het boekje zat ook een soort van inlegvel. Dat toont alle biljetten en munten, beide zijdes.
De envelop bevatte naast het boekje met inlegvel ook een strook
met je adres erop. De strook bestond uit twee delen.
Met het niet-adres deel kon je een setje Euromunten ophalen
om te wennen aan de munten. De Eurokit.
Alleen het adresdeel is nog over.
Dit is het deel met je adres en een paar codes en soort van QR-code (weggehaald om privacyredenen) en een afbeelding. Op de achterzijde stond het proces uitgelegd om je setje muntjes af te halen.
Vermeer
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, De kopelaarster, 1656, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden, detail.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, De kopelaarster, 1656, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden.
Veel rood.
Johannes Vermeer, Het melkmeisje, circa 1658 – 1659.
Johannes Vermeer, Brieflezend meisje bij het venster, circa 1657 – 1658, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden.
Verlengde Mark
Deze week leek het er in eens op dat de buizen die de kadeschoten uit elkaar hielden verdwenen. Vandaag liep ik er nog eens langs en ze zijn inderdaad allemaal weg. De foto’s zijn van eerder deze week.
Magnolia
De eerste knop in de bos magnoliatakken is open aan het komen.
Vermeer
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Diana en haar nimfen, circa 1655 – 1656, Mauritshuis.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Sint-Praxedis, 1655, The National Museum of Western Art, Tokyo.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Christus in het huis van Maria en Martha, circa 1654 – 1655, National Galleries of Scotland, Edinburgh.
Het vullen der grettige vuurmonden
Afgelopen week mocht ik uit een boekenkast de boeken
kiezen die ik zou willen hebben.
Twee boeken zag je al eerder op mijn blog:
Katholieke Illustratie.
Twee boeken zijn nog even ontsnapt. Beide gaan over Breda.
De anderen zie je hier.
Een verzameling boeken over Breda, het leven als katholiek en avonturenverhalen.
Een paar van de boeken wil ik nu al vast uitlichten
omdat ik er grote verwachtigen van heb.
‘Van vreemde volken’, gezien de grootte, het onderwrp en het grafisch element op de band vermoede ik dat dit boek en onderstaande 2 boeken tot een serie behoren. Maar wat ik tot nu toe van de boeken gezien heb geeft van het vermoeden nog geen bevestiging.
‘De schat van de Boroboedoer’, een avonturenverhaal waarbij India en Indonesië worden aangedaan.
´Het geheim van den uitvinder´. De drie boeken zijn wel van dezelfde uitgever.
Dit boek werd verkocht door een bedrijf waar je ook de ingekleurde afbeeldingen kon kopen. Deze tekeningen zijn van Willy Sluiter.
Dit is een voorbeeld van de ingekleurde platen. De platen zijn verschillend van grootte. De tekst: …en Pau-Li zag, hoe zijn vader weer bezig was met het vullen der grettige vuurmonden.
Dit is het avonturenboek waar de plaat uit komt: Henri van Wermeskerken, Twee zwervers door de grote wereld.
Al een tijd geleden had ik in dit boek gekeken maar niet heel goed. Het was in ieder geval niet bijgebleven dat het om een jaargang ging van een ‘weekblaadje’: Roomse Jeugd, 1941.
Nu keek ik er weer eens in en zag dat de titelbladen in 1941 welerg veel boerderijen toonden. De goede oude tijd van BBB.
Verlengde Mark
Je kunt goed zien dat in dit vernieuwde deel er twee niveau’s komen.
Vanmorgen zag ik deze meneer stunten met deze mini graafmachine.
Het lukte!
Soep van afgelopen week
Chorizo, winterwortel, paprika, rode linzen. Dat is de basis met ui, knoflook en sambal.
Koper smeden als het heet is
Dat gaat wel wat tijd vragen om dat te solderen. De stuiver blijft.
Vermeer
Afgelopen maand ben ik een dag naar Amsterdam om
de Vermeertentoonstelling te zien.
Natuurlijk levert dat een serie foto’s op.
Afbeeldingen die waarschijnlijk al eerder op
mijn blog te waren. Maar nooit zo’n serie door
mijzelf gefotografeerd.
Mijn foto’s hebben allemaal dezelfde breedte.
Dat heeft te maken met het ontstaan van mijn blog en
de technologie die toen onder de berichten zat.
Die vaste breedte is dus toeval.
In de catalogus staan alle werken van Vermeer
bij elkaar afgebeeld met foto’s op 10% van de werkelijke grootte.
Een goed idee.
De tentoonstelling had een hoge nieuwswaarde in het weekend
dat de tentoonstelling opende 11/12-02-2023.
Daar waren ook tekeningen bij zoals deze twee uit de NRC.
Door de drukte op de tentoonstelling kwam Kamagurka op het idee de schilderijen ook ’s nachts te vertonen. Het zicht is blijkbaar dan wat minder.
Siegfried Woldhek benadrukt het feit dat we eigenlijk niet veel weten van Vermeer, er is geen bekende afbeelding van de schilder.
De eerste ruimte van de tentoonstelling bezet twee schilderijen,
twee toppers:
Johannes Vermeer, Gezicht op Delft, 1660 – 1661, olieverf op doek.
Johannes Vermeer, Gezicht op huizen in Delft (Het straatje), 1657 – 1658, olieverf.
Twee schitterende schilderijen, hoe vaak kun je die
bij elkaar zien met in de volgende zaal nog meer
van Johannes Vermeer?
Bij het eerste werk maakt men meteen het punt dat het hier
niet gaan om het maken van een 17e eeuwse foto: Vermeer
componeert een beeld, laat weg wat volgens hem niet
in het plaatje past.
Hou dat idee vast bij volgende berichten over
deze schilder.
Onverstoord doorwerken
Breda, Kasteelplein, Stadhouder Willem III, ruiterstandbeeld.
Witte wortels en andere structuren
De titel had ook ‘Maart roert zijn staart’ kunnen zijn.
Dit was het beeld van Breda vanmorgen rond 08:00 uur.
Dit tuintje op een bushokje in Breda had ik niet eerder gezien.
Argusvlinder 