Het volgende boek dat ik ga inbinden is De Uitvreter, Titaantjes en Dichtertje
van Nescio. Ik ben vandaag bezig geweest met ideeën voor de boekband.
Inderdaad dit is niet helemaal goed. Het moet zijn: ‘Ik weet niet’. Komt beter uit met de kleuren.
Dit is een ander idee. De blokjes staan ook op de pagina’s van het boekblok. Misschien in kleur?
Het boekblok met het recente interview met Maarten ’t Hart is vandaag in de band gezet. Het boek ligt nu in de pers te drogen.
Dit erg leuke boek van Stijn Aerden over Harry Mulisch
heb ik net gelezen.
Het boek is verdeeld in 21 stukken die heel karakteristiek
voor Mulisch waren en aan de hand waarvan een beeld
van zijn leven en avonturen wordt gegeven.
Zo zijn er stukken over ‘Zijn pijp’, ‘Zijn Haarlem’,
‘Zijn boekenbal’, ‘Zijn Leidseplein’, ‘Zijn teckels’,
‘Zijn neus’ en bijvoorbeeld ‘Zijn Herenclub’.
De goede en slechtere eigenschappen van de schrijver
worden niet gespaard.
Het leukste verhaal is misschien wel dat van de titel.
Als je het niet kent lees dan zeker dit boek.
Ik kies twee andere korte fragmenten.
Stijn Aerden, Telefoon voor de heer Mulisch.
De keer dat ze er samen waren, Donner en Mulisch, wist Mulisch zijn vriend nog uit de cel te praten, nadat deze op een Tinguely-tentoonstelling een van de objecten met een onhandige Obelix-tikje uit elkaar had…getinguelied.
Pagina 165, uit het hoofdstuk ‘Zijn vriend’.
‘Een schrijver, denkt men, is iemand die gemakkelijker schrijft dan andere mensen.’ zei hij. Maar het tegendeel is waar: ‘Iedereen schrijft gemakkelijker dan schrijvers. ….. ‘Gekweld zoek ik dan naar een zin, en als ik hem eenmaal heb neergeschreven, blijkt hij vaak niet te lopen. Schrijven, dat is bijna niet kunnen schrijven.’
Pagina 188, uit het hoofdstuk ‘Zijn vulpen’.
Afgelopen zaterdag hoorde ik iemand op de radio over de problemen
die mensen soms hebben met het op vakantie gaan.
Een van de adviezen was: doe wat de lokale mensen doen.
Ga naar een supermarkt en kijk wat er zoal te koop is.
Toen we in 2016 in Lucknow waren zijn we naar de Zoo gegaan.
Naar de dierentuin gaan is niet het eerste wat bij me opkomt
in India maar het is weer eens wat anders. Je ziet dan hoe
sommige lokale mensen zich vermaken. Heel erg zoals wij in het Westen.
De verschillen zijn blijkbaar niet zo groot.
Het indrukwekkendst waren de enorme tijgers.
Ze wilde niet altijd op de foto zoals ik het graag gezien had.
Maar ook dat is zoals dat in Nederland gaat.
Swamp deer of Cervus Duvaucelii (barasingahert). De fietsen op de achtergrond hebben ook wel iets.
Het kan dan natuurlijk gebeuren dat de teksten niet helemaal in het Engels zijn.
Deze dieren zijn zo ongelofelijk indrukwekkend. Zo groot. Zo mooi van kleur.
Maar we weten allemaal dat ze eigenlijk niet in een dierentuin thuis horen. De dieren gaan zich behoorlijk gestoord gedragen door eindeloos op en neer hetzelfde pad te belopen.
Ik heb spijt dat ik van dit dier niet meer foto’s heb gemaakt. Hij staat er niet zo best op.
Bij de uitgang. Het was toch erg leuk al was het alleen maar om de verbaasde blikken te zien van de andere bezoekers. De chauffeur die ons naar de dierentuin had gebracht, vond ons bezoek ook maar een beetje vreemd.
Der Hauptmann.
De titel trok me al een paar weken.
Typisch een 4/5 mei film dacht ik zo.
Dat klopt ook wel, maar dan een moderne film,
een film met volgens mij een hele berg citaten.
De ontwikkeling van ‘reguliere’ oorlogsgebeurtenissen in het begin van de film
naar absolute waanzin verderop,
vind je bijvoorbeeld ook op een prachtige wijze in ‘Apocolypse Now’.
Het slachtoffer wordt dader en ontspoord volledig net als het regime
van Mussolini die zich vanaf 1943 moeten terugtrekken op Salo,
een plaats in noord Italië.
In Der Hauptmann zien we uitspattingen die doen denken aan die in de film
van Pier Paolo Pasolini: ‘Salò of de 120 dagen van Sodom’.
Dan zien we bijna aan het eind van de film een beeld dat herinneringen oproept
aan ‘The Killing Fields’. Niet alleen dat beeld maar ook het element
van het gevaar dat in ideologieën schuilt. De bizarre organisatievormen
die daar vaak mee samen gaat. De alles goedpratende politieke macht.
Nergens bereikt de film het niveau van een van de hierboven genoemde films
maar dat maakt hem niet perse oninteressant.
Twee elementen springen er namelijk uit:
– de gebeurtenissen zijn deels op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Dan bedoel ik
niet de elementen die op de oorlog betrekking hebben maar wel
de elementen van ontsporing;
– het einde van de film speelt zich af in het nu. Beelden die je aan het denken
zetten in een tijd met opkomend populisme en ‘alternative facts’ of alternatieve feiten.
***
Nou, dat is wel even schrikken op een zaterdagmorgen.
Dat het met insecten niet goed gaat wist ik wel.
Maar dat het zo dramatisch is gesteld met de Argusvlinder,
de Lasiommata Megera, in Nederland. Ongelofelijk.
Van deze kop wordt je al niet vrolijk.
Maar een achteruitgang met 99 procent…..Aldus onderzoek van Mickey Steijaert in de Volkskrant van zaterdag 12 mei 2018.
Afgelopen zondag toch ook nog even naar
mijn werkplaats geweest om verder te werken aan mijn eerste
boek met het doe-het-zelf pakket van www.maakjeeigenboek.nl
Het boekblok lag onder bezwaar. Daarvan heb ik de voorzijde
toch maar even in de snijmachine gedaan en er een paar millimeter afgesneden.
Vervolgens had ik thuis de voor- en achterkant nog even opnieuw
geprint. Daarna uitgesneden en bevestigd.
Dat ziet er dan zo uit:
Ik heb de rug gelaten zoals die was. De afbeelding voor de voorkant heb ik alleen op het karton geplakt. Daarvoor wel eerst goed gepast en gemeten hoe groot het moet worden en daarna pas gesneden. Eerst uitgeprobeerd met een dun vel papier uit de printer (80 grams) en pas daarna gesneden uit de bijgeleverde vellen van 120 gram. Dan is het nu tijd voor de achterkant.
Het boekblok is goed gedroogd onder bezwaar.
Nu ligt de hele boekband onder bezwaar. Kan hij goed strak opdrogen. Dit papiergewicht laat zich trouwens best goed verwerken.
Tutu Puoane en Tineke Postma bij Jazz ten Toon in Breda. Super!
Gistermiddag ging ik naar Jazz ten Toon.
Uiteindelijk kon ik maar kort daar zijn in de Reigerstraat in Breda.
Ik ging voor een band of project waarvan ik de naam niet kende: Tutu Puoane.
Maar ik wist dat het een band was van/rond Tineke Postma.
Wat ik zag was het eerste nummer van de tweede set.
De stem was indrukwekkend en af en toe schijnt Joni Mitchell
door de teksten en het zingen heen.
Helaas moest al snel weg maar vandaag eens even op het internet
op zoek gegaan naar wat/wie ik precies gezien en gehoord had.
Toen de CD gekocht want Tutu Puoane heeft een tribute
gemaakt aan de fantastische Joni Mitchell.
Tutu Puoane sings Joni Mitchell. Tutu Puoane – voice, Tineke Postma – sax, Ewout Pierreux – piano, Clemens van der Feen – bass, Jasper Van Hulten – drums
Wikipedia:
Nonthuthuzelo Puoane (31 mei 1979) is een jazz-zangeres uit Zuid-Afrika.
Tutu Pouane werd geboren in een township nabij Pretoria en studeerde aan de University of Cape Town. Ze trok in 2002 naar Europa, meer bepaald naar Den Haag, waar ze een tijdlang studeerde. In 2004 verhuisde ze naar Antwerpen.
Het leuke aan de aanpak van Maak je eigen boek.nl is dat het
proces van bedenken en maken van een boek kort wordt toegelicht.
Daar moet je dan wel zelf actie voor ondernemen.
Het doe-het-zelf pakket richt zich op het in elkaar zetten
van een boek.
Maar die eerste stappen zijn net zo belangrijk.
Omdat ik geen schrijver ben steel ik vaak de tekst
van mensen die wel kunnen schrijven.
Dus in dit geval gebruik ik een interview dat een paar weken geleden
(24 maart 2018) verscheen in het Volkskrant Magazine.
De tekst is van Nathalie Huigsloot.
De foto’s zijn van Gerard Wessel.
’t Hart spreekt me als persoon wel aan omdat hij het leven van een
randfiguur ambieert. Net als een van zijn oude bekenden
de kunstenaar Anton Heyboer.
Van ’t Hart heb ik nog nooit een boek gelezen, ik heb er wel twee.
Dus wie weet.
Dit is het Volkskrant Magazine artikel dat ik digitaal uit elkaar gehaald heb. Het is te kort voor de beoogde 32 pagina’s. Met pijn en moeite worden het twee katernen: 16 pagina’s. Die vul ik dan aan met 2 blanco katernen om tot de goede omvang te komen.
Dit is de bijgeleverde basis van de boekband.
Deze foto’s wil ik om de boekband hebben maar ik heb ze te klein geprint. Dus dat moet opnieuw. Geeft me gelijk de kans om het op het bijgeleverde papier te printen. Dat papier is zwaarder dan het papier wat normaal in mijn printer zit.
Het eerste katern had ik de dag ervoor al gevouwen. Het tweede katern nog niet.
Katern 3 en 4 moeten nog gevouwen worden en dat is ook het geval met de schutbladeren.
Even passen. Ik zie la wel dat je nog zo nauwkeurig kunt vouwen als je wil, er zitten toch altijd kleine verschillen in. De volgende keer zal ik het boekblok toch snijden voordat ik kapitaalband aanbreng.
De toelichting geeft aan maar een katern te markeren met de plaatsen waar straks het garen komt. Ik vind het prettiger de katernen voor te prikken.
Even een boekje prikken.
De handleiding vermeldt niet hoe lang je het garen moet maken om met een draad het boek te kunnen binden. Moeilijk is dat niet te bepalen maar als je dat niet eerder gedaan hebt is dat misschien moeilijk. Je neemt het aantal katernen (4) en je meet de afstand tussen de uiterste naaigaten (rond die afstand naar boven af, in dit geval rond ik 18 af naar 20 cm). Tel daarbij 2 keer 10 centimeter als begin en eind om de knoopjes goed te kunnen leggen. Het komt van neer op (4×20) + 20= 1 meter.
Ingebonden met naailintjes. Het garen dat bij het pakket is geleverd is dun en gewoon garen. Het werkt wel maar je moet goed opletten op het ineen draaien van de draad en de draad gaat eenvoudig uit de naald of uit de gaten in het boekblok.
Ingebonden. Het lijmen van de lintjes en het materiaal voor de rug kan beginnen.
De rest volgt later.
Nu ligt het boekblok onder bezwaar (een zwaar boek)
om mooi vlak op te drogen.
Studio Bram Knol met De onbezonnen architect in het Chasse theater in Breda.
…..en een beetje ook van donderdag.
Veel foto’s heb ik tot nu toe niet gemaakt maar dit is de overvolle haven in Breda op donderdag, Hemelvaartsdag.
Vandaag liepen we door de Reigerstraat en gingen daar het voormalige
kantoor van Dagblad de Stem binnen. Jazz ten Toon.
Het Pepijn Mouwen Kwintet trad daar op.
Een beetje van opzij. Prachtige muziek.
Het was genieten van deze mannen.
Deze band nam even pauze bij de Vrachtwagen op de Havermarkt. Dat heb ik toen ook maar even gedaan met fotograferen.
Nadat we de Bara Imambara hadden bezocht bleek er
nog een Imambara naast te liggen:
Chhota Imambara.
Veel recenter, een beetje ‘over the top’ naar mijn smaak.
Erg suikertaart.
Maar als complex toch erg interessant.
Over Mohammad Ali Shah, de derde koning van de staat Oudh of Awadh of Avadh,
kun je maar weinig vinden op het internet.
Maar in Lucknow kun je zijn troon en kroon nog zien.
De Chhota Imambara ligt in een mooie tuin waar de gebouwen mooi in passen. De imambara bevat een aantal graven en even verder in de tuin is nog een grafmonument.
Dit is dat grafmonument. Het heeft nog het meest weg van een Russische kerk maar het gaat hier om de ‘Tomb of Princess Zinat Asiya, daughter of King Mohammad Ali Shah Bahadur (3rd King of Awadh).’ Prinses Zinat Asiya.
De kroonluchters worden geroemd maar het is allemaal een beetje veel.
Een van de paneeltjes in de troon van Mohammad Ali Shah.
De troon van Mohammad Ali Shah.
De kalligrafie is prachtig en veelvuldig aanwezig.
De hekken op de achtergrond staan rond twee graven, van Mohammad Ali Shah en zijn moeder. Op de voorgrond staat is een kleine, speciaal gemaakte vitrine zijn kroon.
De kroon van Mohammad Ali Shah.
Kalligrafie.
Dit is een detail van de buitenmuren van de Chhota Imambara.
Er is hard aan gewerkt om het zo mooi mogelijk aan te leggen.
Dit is de moskee: Husainabad Mosque.
Hier sluit het boek over de Chotta Imambara. Ik maakte nog een paar foto’s in de omgeving.
Rond de Imambara’s werd gebouwd. Zoals dit project. Misschien een nieuwe stepwell of…..
Op oude prenten spreekt men van de Gate of Constantinople of de Roumi Durwaza. Hier uit de verte (rode poort, rechts van het midden).
Hetzelfde gebouw maar dan de achterkant.
Vanochtend de tweede verfbeurt uitgevoerd op het derde katern van mijn ‘ridderroman’. De rest van de tekst, nog twee katernen, moet ik nog schrijven. Vanmorgen ook papier geselecteerd als schutblad en op maat gesneden. Kijken of ik vanmiddag nog ideeën heb voor de afloop van het verhaal.
Op zich heeft dit niets te maken met Kaas van Willem Elsschot behalve dan
dat dit boekje, dat ingebonden gaat worden in het leer van een oude
portemonnee, vervolgens gaat dienen als de dummy
voor de doos in kaasvorm die ik uiteindelijk wil maken
voor mijn ingebonden editie van Kaas.
Op het terrein van de Bara Imambara ligt ook een stepwell.
Een type gebouw/voorziening waarvan ik het moeilijk vind
de naam te vertalen.
De ‘Step’ staat voor trap en ‘well’ staat voor bron.
Het is een ‘gebouw’ dat grotendeels in de grond ligt.
Op de bodem van het gebouw is een bron te vinden met water.
Heel belangrijk natuurlijk in de sommige heel droge delen
van het Indiaas subcontinent.
Een, soms heel tijk versierde, trap leidt je naar het water.
Hier gaat de trap naar het water. Het gebouw is in dit geval niet heel erg versierd met beelden en dergelijke.
Maar wel met versieringen rond de ramen.
Toen wij er waren werden de hekken geverfd.
Het is altijd leuk om naar werkende mensen te kijken.
Er was veel te zien maar deze moderne bordjes waren toch niet echt op hun plaats. Maar blijkbaar wel nieuw. De spelling is steeds weer anders maar de boodschap is duidelijk.
Vier jonge mensen, allemaal in zwart gekleed met zonnebrillen
en een grote ‘krant’ in hun handen.
Ze vielen wel op in het straatbeeld.
Ze gingen op een drukke hoek in de stad staan. Hier zie er twee van het groepje. Ze leken de krant te lezen maar een krant was het niet. Het was reclame voor een merk brillenmonturen. Het viel op.
Antwerpen – Museum Mayer van den Bergh
De collectie is misschien niet erg groot maar hij is wel
heel gevarieerd. Naarst veel schilderijen en beelden bijvoorbeeld:
Glas-in-lood: Glasraam met wapenschild, zogenaamde Wappenscheibe, Zwitserland of Duitsland, 1564.
Nou ja, vandaag klein en op de grens van kunst en curiosa.
Maar aangenaam om naar te kijken.
A pair of gold wire rim round glasses owned by John Lennon, gifted to one of his gardeners in 1969.
Linda McCartney, The Beatles at Brian Epstein’s home in Belgravia at the launch of Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band, London, 1967, bromide print.
Peri Schwartz, Studio XLVIII, 2018, oil on canvas.
De collectie is enorm breed.
De foto’s die ik plaats zijn niet eens representatief.
Bloemstillevens zijn een genre op zich zelf.
Museum Mayer van den Bergh heeft er een paar.
Schilderijen van hoge kwaliteit.
Vaak staan naast al die prachtige bloemen er ook insecten
op de schilderijen.
Helaas kun je het op mijn foto niet zien (wel in het museum!)
maar Jan van Os schilderde waterdruppels op verschillende bloembladen.
Super!
Jan van Os, Stilleven met bloemen en vruchten, Den Haag, 2e kwart 18e eeuw. Het nestje met eieren op de dode vogel is een apart soort humor.
Daniel Seghers, bloemen in een vaas, 17e eeuw.
Het grote Bara Imambara-complex in Lucknow heeft een aantal
gebouwen. Onder andere de grote Asfi-moskee.
De Bhool Bhulaiya wordt gevormd door de verdiepingen boven op
de Bara Imambara ruimtes.
In het Engels noemt men het een labyrint.
Het woord schijnt te betekenen:
It’s not an easy word to translate, and it sort of means ‘a place where you can forget directions and paths and get lost’!
In het Nederlands iets als een ruimte waar je de richtingaanwijzingen en
de weg vergeet en verdwaalt.
Wat ik me vooral herinner is de verwarring over de term labyrint en
een gebouw met gangen en ruimtes waar je volgens mij heel veel
fantasie nodig hebt om te verdwalen.
Dan was er ook nog dit bord met instructies:
Je mag er geen schoenen of sandalen dragen en stelletjes moeten een begeleider hebben?
Entry fee Rs.50 per person
Ticket for foreigners 500
Wearing shoes and chappals is stricktly prohibited.
Carrying guide is must for couples.
De versiering op het dak.
Uitzicht vanaf het dak.
Het doolhof. Bhool Bhulaiya.
Overal in de wereld hebben monumenten te lijden onder de bezoekers.
De Asfi-moskee.
De collectie van het Museum Mayer van den Bergh is heel breed.
Net als in Meermanno in Den Haag zie je naast schilderijen
allerlei andere kunstvoorwerpen: van kistjes tot glas-in-lood,
tot bijvoorbeeld voorwerpen van ivoor.
Van drie bij elkaar horende stukken maakte ik een foto.
Er zijn er meer. Ga kijken!
Wonderbare genezingen van Christus, B, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Deze drie voorwerpen zijn onderdeel van een serie van vier versierplaten voor op een boek. Hier de ‘bloedvloeiende’ vrouw.
Wonderbare genezingen van Christus, C, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Hier geneest Jezus de blinde.
Wonderbare genezingen van Christus, D, Byzantijns, 6e eeuw, ivoor. Hier wekt Jezus Lazerus uit de doden op.
Argusvlinder 