Deel 53.
Na het bekijken van de tempels, het paleis en de enorme muren
gaan we terug naar het hotel met een boot.
Mooie afwerking met hout op een van de panden in de stad.
Nog een paar opvallende gevels.
Uitzicht over/langs de tempels naar de rivier.
Een andere poort naar de rivier toe.
Nog meer tempels.
De boten en hun eigenaren willen je graag vervoeren.
Het weer is prachtig en het zich spectaculair.
De enorme muren van Maheshwar vanaf de rivier.
Een tempel, midden op de rivier.
Deel 52.
Vanaf de poort naar het fort van Maheshwar komen we op een groot plein
waaraan het paleis en een groot aantal tempels liggen.
Detail van het paneel dat we eerder zagen.
De grote binnenplaats met tempels, bogen en paleizen.
Het is er niet heel druk maar overal zijn wel mensen.
Foto vanaf het Ahilyabai Holkar Fort naar de rivier. Dit fort is genoemd naar een Indiase heerser over Maheshwar waarover dadelijk meer informatie.
Dit is een voorstelling van Ahilya Bai Holkar. Ze woonde in dit huis en bestuurde Maheshwar vanuit hier.
In het paleis dat nu dienst doet als een soort museum stond deze tekst. Hieronder schrijf ik die uit.
Ahilya Bai Holkar, daughter-in-law of the founder of the Holkar Maharajas of Indore, ruled from Maheshwar for 30 years, 1765 to 1795. This building, built in 1766 housed both het living quarters on the first floor and her administration on the ground floor. A woman with great diplomatic and administrative skills, she became indispensible to her father-in-law, aiding him at Indore, in running affairs of state while he ranged far and wide. Enlarging his dominions through battle. Ahilyabai’s husband was killed in battle. She prepared to follow him on the funeral pyre, but her father-in-law, maharaja Malhar Rao Holkar, entreated her not to do so, saying that he personally could not do without her, and the state needed her even more. She acquiesced. Her abilities matched by dauntless spirit and courage, persuaded the peshwa to confirm her as overseer of the Holkar domains. The foundation was thus laid for a unique period of peace and prosperity within her realm. The rest of India, wracked by turbulence. But Holkar territory was calm and prosperous. Ahilya Bai took it upon herself te repair much of the damge done to her faith by the great iconoclast Aurangzeb.
Her good deeds span India’s breadth and width – most famously she rebuilt the Vishwanath temple in Benaras while supporting the resurrection of temples and dharamshalas around India, she took great care to ensure that muslims who settled in her territories were treated on par with her hindu subjects. Consequently, Ahilya Bai Holkar is venerated by people throughout India, and Narmada’s Parikrmavasis (pilgrimd) come to her town and her gadi (throne) to take her darshan (pay their charities) trust. This trust was created shortly after independence by the late maharaja Yeshwant Rao Holkar and the government of Madhya Bharat. The trustees include the head of the house of Holkar and representatives of the state and central governments.
Het water roept. Tijd voor een boottocht terug naar het hotel.
Deel 51.
Er is zoveel te zien, zo veel goden en tempels.
Dus hier nog een fotoverslag van de wandeling naar Maheshwar langs het water.
Tussen de treden van de trappen naar het water.
Even de camera op de grond zetten.
Goden en offerandes.
Slaapplaats van sadhu’s (bleek later toen we de ruimtes van de andere kant zagen).
Een muzikante?
Olifanten en kameel.
Beeld bij de toegangspoort vanaf het water naar de stad.
De toegangspoort.
Het bezoek aan de stad bewaar ik voor een volgende blogbericht.
Taxi Fabric is een project in Mumbai voor designers
die hele mooie designs maken waarmee de beroemde Indiase
taxi’s in Mumbai worden bekleed.
Het design wordt overgebracht op stof waarmee vervolgens
de binnenkant van de deuren, het dak en de stoelen bekleed worden.
Het resultaat is fantastisch en een boost voor jonge designers
en de taxi chauffeurs. Daarom steun ik dit project via Kickstarter.
Er is nog een kleine 500 Pond nodig de komende drie dagen.
Waarom doe jij niet mee?
Sameer Kulavoor’s ‘City as Objects’ Taxi Fabric is now on Mumbai roads! Sameer Kulavoor (designer) in een taxi met zijn Taxi Fabric bekleding met de naam ‘City as Objects’ (stad als object). Nu te zien op de wegen van Mumbai. Dit is taxi nummer 8!
We zijn bezig een reis te boeken, niet 8 dagen naar Spanje
(niet dat daar iets mis mee is) maar een reis naar India.
De bestemmingen die we voorstellen aan de reisorganisaties
zijn niet standaard (hoewel sommige plaatsen dat inmiddels al wel zijn).
De reactie die je via de telefoon krijgt over je verzoek om mee te denken
zijn verbluffend. De meeste willen gelijk een offerte uitbrengen.
Ik vraag daar niet om maar krijg die wel.
Ik wil eerst weten of die reisspecialist (want zo noemen ze
zich) nog hints of tips heeft.
Waarom zoveel bestemmingen, waarom niet minder.
Waarom zo’n grote afstand tussen x en y met de auto, waarom vliegt u niet.
Waarom niet naar plaats x, y of z, die ligt bijna aan de route maar
is de moeite waard.
Dat hoor ik zelden.
De specialisten geven aan nog nooit van sommige plaatsen geho… oh nee,
laat ik het anders zeggen, in sommige plaatsen die u noemt zijn wij
nog nooit geweest.
Normaal is onze offerte heel uitgebreid, ik ga u nu volgende week
een eerste schets sturen.
We moeten enkele uren aan een offerte besteden en dat doen wij
normaal niet als u ons geen budgetindicatie geeft.
Men vind het blijkbaar heel normaal dat je hen belt, geen andere
reisorganisatie in je beslissingstraject betrekt en op hun
eerste offerte gelijk ja zegt.
Het zegt me ten minste een van de volgende twee dingen:
= mensen boeken veel te snel hun reizen;
= er zit te veel vet in de reisbranche.
In beide gevallen betalen we dus veel en veel te veel.
Tijdens de jaarovergang van 2002 naar 2003 zijn we
in Costa Rica geweest.
De foto’s (dia’s) van die reis hebben nooit mijn blog gehaald.
Die had ik toen immers nog niet.
Deze week kwam ik een serie foto’s tegen op een CD die van
deze reis zijn. Ze staan volgens mij niet op volgorde.
Ze lijken willekeurig geselecteerd.
Maar een aantal er van zijn nog steeds de moeite waard om te tonen.
Vulcanisme.
Costa Rica was een vakantie met veel natuur, water en zo te zien aan de foto’s ook regen (niet in mijn geheugen overigens, maar foto’s liegen niet).
Schimmels of zwammen?
Wat me altijd bijgebleven is, was een excursie waarbij je de kans krijgt om, als het ware, over de boomtoppen te lopen. Hoog is de bomen zijn loopbruggen aangebracht en via die bruggen kun je een heel parcours afleggen. Het was schitterend. Ik weet niet of al de foto’s in deze reeks van/met bomen van die excursie zijn maar ze geven wel het beeld dat me is bijgebleven. Heel indrukwekkend.
Kolibri’s.
Is dat een Baobab of gewoon een heel andere machtige boom?
Overspringende aap. Je zag er trouwens ook veel luiaards.
Spiegeling in het water.
Koffie.
Dit is zo’n loopbrug.
Krokodillen.
Een regenbui terwijl we op het water zitten. Op een aantal foto’s is goed te zien dat het met mijn camera niet meer zo goed gesteld was.
Dat ziet er niet zo zonnig uit.
Dit is een Kroonhagedis.
Zoekplaatje: kleine krokodil.
Hoe je deze foto voor je me moet houden is me nu niet helemaal meer duidelijk maar mooi vind ik hem wel.
Nog een regenbui? Of misschien dezelfde?
Kijk eens wat een enorme krekel! Met op de achtergrond onze gids.
Lopen over de bomen.
En nog een leguaan en dan komen al die andere dieren die je daar heel veel ziet niet eens in beeld in deze reeks.
Deel 50.
Uit mijn reisverslag:
Maheshwar is een stad aan de rivier Narmada.
Overigens net als Omkareshwar, de bestemming
voor de komende dagen.
Wikipedia over de Narmada rivier (in het Engels):
The Narmada also called the Rewa, is a river in central India and the fifth longest river in the Indian subcontinent. It is the third longest river that flows entirely within India, after the Godavari and the Ganga. It is also known as “Life Line of Madhya Pradesh” for its huge contribution to the state of Madhya Pradesh in many ways. It forms the traditional boundary between North India and South India and flows westwards over a length of 1,312 km (815.2 mi) before draining through the Gulf of Cambay into the Arabian Sea. It is one of only three major rivers in peninsular India that run from east to west.
To Hindus the Narmada is one of the seven holy rivers of India; the other six being Ganges, Yamuna, Godavari, Saraswathi, Sindhu, and Kaveri. It is believed that a dip in any of these seven rivers washes one’s sins away. According to a legend, the river Ganges, polluted by millions of people bathing in it, assumes the form of a black cow and comes to the Narmada to bathe and cleanse itself in its holy waters. Legends also claim that the Narmada River is older than the river Ganges.
Samenvattend:
De Narmada-rivier is de vijfde langste rivier van India.
Het is de derde langste rivier die van begin tot eind in India stroomt
(na Godavari en de Ganges).
Hij staat bekent als de ‘Levenslijn van Madhya Pradesh’.
Het is de traditionele grens tussen Zuid en Noord India.
De rivier is 1312 kilometer lang.
Hindoes zien de Narmada-rivier als een van de 7 heilige rivieren.
Men gelooft dat als je je wast in een van die 7 rivieren,
je je zonden afwast.
Volgens de legende ging de Ganges zich wassen in Narmada-rivier
om zich te reinigen. Volgens diezelfde legende is Narmada ouder
dan de Ganges.
De rivier Narmada als leversader.
In de rivier ligt een tempel.
Vervolg van mijn reisverslag:
Ook dit hotel, Narmada Retreat zit vol.
Vol met Indiaase toeristen die tot en met 2 januari 20%
meer moeten betalen voor de kamer.
Het is een hotel met kamers, tenten en bungalows.
We zijn te voet naar de ghats gelopen,
toen hebben we het fort bezocht,
vervolgens de stad en dan teruggevaren
met de boot van het hotel.
Om 13:00 uur vertrokken, om 17:00 uur terug.
Tempels en tempeltjes in allerlei stijlen en kleuren komen we onderweg tegen.
Grote rivieren in India zijn ook echt groot!.
De Narmada in Maheshwar.
Alle soorten en maten.
Relief in steen.
Waarschijnlijk is het hier iedere dag wasdag.
Het is er zo anders dan wat je in West Europa ziet. Iedere keer sta je weer met je mond open te kijken. De komende dagen zal blijken dat het nog veel indrukwekkender kan worden.
De enorme muren aan de kant van de rivier.
Beeldhouwer: Uttam Pacharne. Wat het beeld moet voorstellen weet ik niet.
De poort naar het fort en de stad.
Nu kan ik maar beter stil worden.
Dit is wat WordPress.com een gallery noemt.
Een serie foto’s. In deze test foto’s van San Sebastian op La Gomera.
Klik op een van de foto’s en de foto zal veel groter
op het scherm te zien zijn en je kunt door de foto’s bladeren.
Deel 49.
In India zijn er heel veel forten.
Sommige zijn in gebruik als hotel of worden nog bewoond.
Er zijn die dienen als museum.
Er zijn er ook waar niet zo veel meer van rest.
Songarh Fort behoort tot de laatste categorie maar
op de ochtend van 24 december 2012 op reis van Mandu naar
Maheshwar zijn we er toch even gestopt en hebben we wat
foto’s gemaakt.
De entree.
Op de site van de British Library vond ik bij een foto
van het fort de volgende tekst:
Songarh Fort at Mandu, Madhya Pradesh
The fort was once an impregnable citadel and part of the historic hillfort of Mandu, now in ruins, which stands in a spectacular, naturally-defended position on a plateau of the Vindhya hills surrounded by a ravine. The citadel is separated from the main hill by a narrow neck of land. This is a view of the citadel ramparts. An ancient stronghold, Mandu first came to prominence under the Hindu Paramara dynasty, powerful rulers of the region of Malwa in central India with their capital at Dhar, at the end of the 10th century. Their rule ended with the fall of Malwa to the Delhi Sultans in 1305. Mandu’s golden age came as the capital of the Sultans of Malwa between 1405 and 1531. They transferred the capital from Dhar to Mandu, renamed the fort ‘Shadiabad’ (City of Joy), and built palaces, mosques and tombs amid the gardens, lakes and woodland within its walls. Most of the remaining buildings date from this period. The construction of the 59.5 km (37 miles) of ramparts surrounding the fort was begun by Dilawar Khan Ghuri (ruled 1401-5), the Afghan governor who broke away from the Delhi Sultanate to establish the independent Sultanate of Malwa, and completed by Mahmud Shah I Khalji (ruled 1436-69), an illustrious ruler from the Khalji dynasty of Malwa sultans. The Malwa Sultanate collapsed in 1531 and the province passed to the Gujarat Sultanate, then the Mughals by the 1560s and finally to the Marathas in the 1730s. Mandu lapsed into ruin when it was abandoned in favour of Dhar in the 18th century.
De binnenkant van het fort is helemaal leeg en verlaten.
De poort is eigenlijk alle wat er nog rest naast de verdedigingsmuren.
Je ziet hier wel de ravijn waar het fort aan grenst en wat zijn positie erg sterk maakt.
In de verte de koepels van Mandu.
Het landschap.
We gaan op weg naar Maheshwar!
The Metropolitan Museum Of Art in New York
heeft een grote tentoonstelling op dit moment over India.
Meer precies over de Deccan.
Wikipedia:
De naam “Dekan” of “Deccan” komt van het Sanskriet woord “dakshina”, wat “het zuiden” betekent.
Het Hoogland van Dekan of Deccan is grofweg het midden en zuiden
van India. Lange tijd hebben de lokale sultans daar de macht gehad.
Hun kunst en cultuur werd beinvloed door Perzie en in de
tentoonstelling in New York wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed.
Als je in de gelegenheid bent: GAAN!.
Onlangs kocht ik In de US de prachtige catalogus van de
tentoonstelling. Een indrukwekkend boek.
Sultans of Deccan India, 1500 – 1700: Opulence and fantasy. Vaste gasten van mijn weblog staan niet verbaasd over de keuze van dit boek. De laatste twee vakanties in India waren in dit gebied.
Zo is hier de Gol Gumbaz te zien.
Dit is mijn foto uit 2012 van dit grafmonument.
Een van de deuren van de Bibi-Ka-Maqbara in Aurangabad.
Detail.
En dit is mijn foto uit 2012 van misschien wel dezelfde deur.
Naar aanleiding van deze tentoonstelling
las ik vorige week een blog over gemarmerd papier en het gebruik
ervan in de Indiase miniaturen.
De voorbeelden die werden gegeven had ik nog nooit gezien.
Eerst de tekst:
Marbleized paper, known as ebru, which translates to “the art of clouds” (“cloud” is ebr in Turkish and abri in Persian), has a long tradition in Turkey and came to be much favored for calligraphic work. The marbling used for the outer borders throughout this album is stunning in its variety of shapes and magnificent display of both organic and inorganic colors and bold rhythms. The patterns are the result of color floated on the marble bath (a viscous solution of carrageenan moss/algae) and then carefully transferred to the surface of the paper. Delicious and intense pink, orange, yellow, blue, and orange hues swirl and flow into and around each other to create blossoming flowers, traditional combed peacocks and getgels (a series of combed parallel lines bisected by another series of combed parallel lines that run in the opposite direction), and sprinkled and speckled stone.
What is it about marbling that has such a universal appeal? Perhaps part of its mystique is related to the indispensable and elemental role that water plays in the process of its formation, and the rhythmic beauty of the fluid dynamics in which the artist both participates and yields to in its random outcome.
Ebru masters enjoyed celebrated stature within the hierarchical framework of artists and craftsmen. For many centuries, artists in Persia, particularly those involved in the production of books, had enjoyed official patronage. This tradition also became established in Turkey and India, where artists and craftspeople set themselves up under the authority of sultans who provided a brilliant court and active encouragement; calligraphers, illuminators, painters, bookbinders, and gilders all contributed to the decoration of books. In the fifteenth and sixteenth centuries, the cities of Herat (Afghanistan) and Shiraz (Persia) exported manuscripts to Turkey and even India, where their painted albums enjoyed great popularity in the seventeenth century.
Whether simple or sophisticated, marbled paper—named as such because of its imitation of the vein sequence found in colored marble—has always been the product of great imagination and skill on the part of the marbler. Marbled papers find their way into many facets of the book arts—from the paper onto which graceful calligraphy will be penned and incorporated into a decorative border or inlay, to endpapers, end leaves, and paste-downs in bound manuscripts.
Handmade marbled papers are made one sheet at a time in the following manner: a bath of gum (usually tragacanth) or algae (carrageenan moss) is prepared, the colors for the pattern are sprinkled and dropped upon this mucilaginous dense surface, and patterns are made by combing or some other means of regularizing the design. The paper is then let down carefully into the marbling bath and the design is transferred.
In the Deccan, a particularly original form of marbling developed: pictures composed of mixed media that incorporated marbling and ink drawing, highly skilled, technical masterpieces utilizing positive and negative stencil methods that left the viewer amazed by their precision and inventiveness. A very rare technique with few examples known to exist today, these artistic curiosities continue to fascinate and bedazzle viewers. Take advantage of the rare opportunity to feast your eyes on a number of marbled images in the gorgeous exhibition
En een aantal voorbeelden van de tentoonstelling met gemarmerd papier
toon ik hier. Ik heb dergelijke werken nog nooit in het echt gezien.
Ascetic riding a nag. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur. Het gemarmerd papier als achtergrond.
Dervish seated in contemplation. Folio of illustrated manuscript. Mid 17th century. India, Bijapur. Het gemarmerd papier als kleding.
Elephant trampling a horse. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur.
Emaciated horse and rider. Illustrated single work. Circa 1625. India, Deccan, Bijapur.
Misschien wel het best geslaagde voorbeeld: Lady carrying a peacock. Illustrated album leaf, late 17th – early 18th century. India, Deccan, probably Hyderabad. Zowel de rand van het blad als de kleding van de centrale figuur in hetzelfde gemarmerde papier.
Deel 48.
Het einde van de dag nadert.
Dat wil zeggen van de wandeltocht van die dag.
We keren terug van Mandu Fort naar het hotel.
De laatse foto’s hebben betrekking op de restanten van een merkwaardig
monument: Asharfi Mahal en de Victory Tower.
Anders gezegd er werd eerst een gebouw weggezet, een madrasa, een school.
Daarna werd dit deels afgebroken en vervangen door een monument
van 7 verdiepingen met de naam Overwinningstoren.
Dat gebouw is bij volledig weggevaagd.
Wat overblijft zijn wat merkwaardige restanten.
De restanten van de Victory Tower van 7 verdiepingen. Dit monument werd gebouwd door Mahmud Khilje (AD 1436 – 1469).
Er liggen veel restanten van de versieringen van de gebouwen die hier ooit stonden.
De twee monumenten worden allebei herkenbaar gemaakt door naamborden.
Ashafri Mahal or the Madrasa
The buildings here belong to two stages,
the earlier representing a college (Madrasa)
built by Hoshang Shah (ad 1405 – 1422)
to face the Jami Mashjid as its adjunct.
The madrasa comprised of an open quadrangular court
enclosed by a row of cells and two bays of arcaded corridors
with a magnificent porch on the west.
Of its four corner towers, one in the north-west
was later converted into a seven storeyed victory tower
by Mahmud Khilje (AD 1436 – 1469)
who blocked the madrasa with its large court
and used it as a platform for erecting
his grand marble tomb now ruined.
The main hall of the tomb (20 meteres square)
was richly decorated with carvings, calligraphy and panels
of various shades of marble and was originally
covered with a dome which was loftier than those
of the Jami Masjid and Hoshang’s tomb.
Het is nog steeds een groot complex waarbij moeilijk is te zien wat nu precies wat is.
Maar onderweg zie je het ‘gewone’ India. Mandu is een rustig oord.
Daar kun je leuke foto’s maken.
Een mooi beschilderde tankwagen.
Of de plaatselijke poelier. De kippen wachten gelaten hun lot af.
Of mooi beschilderde wagens.
La Gomera is een van de Canarische eilanden.
Een klein Canarisch eiland.
Een eiland zonder witte stranden, met veel natuur en weinig inwoners.
Weinig cultuur. Ideaal om te wandelen.
Vergeet scuba diving, op een banaan achter een speedboat, aan een
parachute achter een speedboat, dorpen met vakantieqwoningen
die de heuvels ontsieren.
Vanochtend terug, nu een korte serie foto’s als eerste indruk.
Stukje hoofdstraat van San Sebastián de la Gomera.
Deel van het interieur van een van de kerken van San Sebastian (Iglesia de la Virgen de la Asunción).
San Sebastian.
Het zeezwembad van Hermigua.
Oranje bloem van een cactus.
Artisjok.
Gele bloem van een cactus.
Chorros de Espina, wonderwater.
Gekko op een lantaarn.
Distel.
Een wandeling door zeeen van bloemen, vlinders en zoemende hommels. Fantastisch.
Pluisje.
De gevolgen van de grote bosbrand van 2012 zijn nog te zien.
Doorkijkje.
Varens.
Geel bloempje.
Roque de Agando.
Het droge zuiden. Wel bijna altijd goed weer. Dat is in het noorden nadrukkelijk niet het geval. Daar is het vaak (en waarschijnlijk bijna altijd) bewolkt of mistig of regenachtig. Maar dat is dan ook het bijzondere van het natuurpark Garajonay.
Een deur in La Calera.
Tenerife (de top van de grote vulkaan van) vanaf de top van Garajonay. Zo kun je er ook Las Palmas en El Hierro zien.
Deel 47.
Gelijk naast de grote moskee in Mandu ligt het mausoleum
van Hoshang Shah.
Een oogverblinderd monument (letterlijk, door de zon).
Tomb of Hoshang Shah
The work on this marble tomb mausoleum was begun by Hoshang Shah and completed by Mahmud Khilji in about AD 1440.
Entered through a domed porch, it lies in the centre of a quadrangle and is roofed by a large dome with smaller cupolas at the corners. The screenwork and ornamental mouldings of the interieur are noteworthy.
The tomb was regarded as a sacred shrine and the architects such as Ustad Hamid (Ustad Ahmad Lahauri was chief architect of the Taj Mahal in Agra) associated with the Taj-Mahal came here to pay homage in AD 1659.
The colonnade in the west wing is styled Dharma-Shala probably because of its Hindu style of construction.
Het mausoleum van Hoshang Shah.
De colonnade (rij met kolommen) die uitgevoerd is in de stijl die Dharma-Shale stijl genoemd wordt.
Aan de rijke versiering is te zien dat dit in de Hindoestijl is uitgevoerd. Dat in tegenstelling tot het Moslim grafmonument.
Restanten van een restauratie?
Dit is het interieur van het grafmonument.
Een deel van de muren en de koepel aan de binnenkant.
Detail van een van de grafmonumenten in het gebouw.
Je mag geen bloemen of bladeren plukken, niet in de bomen klimmen en niet over het gras lopen.
Sicilie is nu in het nieuws en het nieuws
is niet positief.
In 1993 was ik op Sicilie en toeval wil dat afgelopen week
er een aantal gedigitaliseerde dia’s van die vakantie
op deze pc werden gezet. Ik toon er wat van.
Taormina, Sicilie.
Van de meeste dia’s weet ik de plaats niet meer. Maar een van de eerste plaatsen die we bezochten was Taormina.
Wat ik zeker weet is dat de vakantie begon in Catania en dat we ook Palermo bezocht hebben.
Taormina.
Of de dia’s in de volgorde van de vakantie liggen weet ik ook niet meer.
Selinunte en Agrigente hebben we ook bezocht.
Het lijkt er sterk op dat we in het voorjaar geweest zijn.
Deel 46.
Het is 23 december 2012 en je bent ergens in het midden van India.
Het is er mooi, om niet te zeggen prachtig weer.
Mandu ligt aan een lange weg.
Je hotel ligt in het zuiden. De grote monumenten in het Noorden.
Er tussen liggen tientallen monumenten.
Moskeeen, tombes, karavaanplaatsen enz.
Daartussen wonen natuurlijk de inwoners van India.
Ook in India komt het toerisme steeds meer op gang.
Wat zie je dan bijvoorbeeld:
De toegangspoort tot een serai. Dit is de Aziatische variant van het Amsterdamse grachtenpand. In Amsterdam kwamen de schepen met hun lading, laadde die over of sloegen die op in een grachtenpand. In India is het vervoermiddel de kameel. Die moet soms uitrusten. Soms verkoop je halvervwege je reis een deel van je producten om gelijk weer nieuwe te kopen en met je handelwaar weer verder te trekken. Kopen, verkopen, verblijven. Dat kon allemaal in een serai. Meestal een vierkant gebouw. met aan de zijkanten opslagruimtes en handelsposten. In het midden een grote vrije ruimte voor de dieren die beschermt konden uitrusten.
Een huis van leem.
Er wordt druk gewerkt terwijl wij onderweg zijn naar Bodiya Mahal.
Bodiya Mahal
This monument is situated about 2 kilometers from Jama Mashid on Lalbanglowroad.
The monument is constructed in octagonal plan raised on octagonal platform. It has four arched gates on all four sides. It is constructed of brown stone and lime mortor, the ceiling of large sixteengonal domb adorne with miniature arch nitches. Large domb of monument is made of bricks and plaster with thick lime mortor on both sides. On the exteriour part balustrade balcony and cornice are in delapeteted in condition. Monument is about 16th century on the basis of style.
Net als veel monumenten hier in Mandu is de Bodiya Mahal
in de 16e eeuw gebouwd.
Dit monument is ongeveer dezelfde staat
als het Engels op het bord dat het
monument moet beschrijven.
Bodiya Mahal.
Niet alle monumenten zijn even goed behouden.
We lopen terug naar het centrum van Mandu.
Eenvoudige maar elegante lotus.
Mandu, ingang tot de grote moskee. Hier is ook de toegang tot het mausoleum van Hoshang Shah. Er zijn Indiase toeristen en het is een drukke periode en daarom dat er ook bewaking is.
Een groep toeristen komt net aan. In de bus hebben ze ook kookgerei meegenomen zodat er eten kan worden bereid voor de hele groep.
De grote moskee of Jami Masjid.
Er zijn restauratiewerkzaamheden onderweg.
De Mihrab.
Als je in de landen van Zuid-Europa kunst wilt zien
is de kerk nog steeds een aangewezen punt.
Zo ook de kathedraal van Malaga in Spanje.
Hier een korte serie foto’s, niet allemaal technisch
even sterk, maar ze geven wel een goed beeld.
In de kathedraal zijn een aantal prachtige altaren. Dit viel mij meteen op. Helemaal van hout. Typisch Spaans: rijk versierd, veel dramatische beelden en ook nog gecombineerd met schilderijen.
De rij met de hoofdvoorstellingen. De belichting is beperkt en zonder statief is het dan moeilijk.
Verschillende rijen met heiligenbeelden.
Met aan de buitenkant beschilderde panelen.
Ergens anders in de kerk dramatische beeldengroepen met heiligen wiens namen mij niets zeiden.
Het interieur is fantastisch belicht.
Prachtige banken.
Het is een groot kunstwerk met ook aan de buitenkant mooie gevelversieringen.
De kathedraal torent boven Malaga uit.
Links (in de schaduw) zie je nog een deel van de gevel van het Bisschoppelijk Paleis.
Dezelfde kerk maar dan in de avond met de verlichte kerstbeelden.
In Malaga is een mooie overdekte markt.
Niet alleen maar veel vis wordt er verkocht.
Heerlijk om te zien.
Je krijgt gelijk trek.
Dit is een van de gevels van de overdekte markthal in Malaga van binnenuit.
Er stond nog een tas met allerlei dingen uit Malaga.
Met name dingen die ik gekocht heb in de musea
van Malaga: Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en
Fundacion Picasso.
Museo Carmen Thyssen heeft een prachtige collectie
Spaanse kunst die bij veel mensen in de smaak zal vallen.
Veel van de schilderijen zijn gemaakt in de Spaanse
traditie. Daarmee bedoel ik dat je veel traditionele
klederdracht, dorpsgezichten en gebruiken kunt zien.
Even los van of je dat een interessant genre vind,
de collectie is fantastisch.
Malaga is de geboorteplaats van Picasso. Het geboortehuis
kan er bezocht worden en daarnaast is er een museum met
een paar honderd werken (die niet allemaal te zien zijn)
uit alle periodes van zijn carriere.
Zelden zie je zoveel werk uit heel zijn vruchtbare
leven bij elkaar. Fantastisch.
De Malaga museumtassen. Lekkere kleurtjes niet?
Picasso kaarten en boekleggers.
De catalogi van beide musea zijn of erg uitgebreid en duur
of klein met weinig afbeeldingen. Daarom dat ik een aantal
kaarten en boekleggers gekocht heb.
De boekleggers met delen van werken van Pablo Ruiz Picasso.
In willekeurige volgorde een paar van de kaarten:
Picasso, Mujer con cuello verde, 12 febrero 1938, oleo sobre lienzo.
Picasso, Paulo sobre un asno, 15 abril 1923, oleo sobre lienzo.
Picasso, Mosquestero con espada, 28 enero 1972, oleo sobre lienzo.
Picasso, Acrobata, 19 enero 1930, oleo sobre tabla.
Picasso, Mujer con los leventados, 1936, oleo, carboncilla y arena sobra lienzo.
Picasso, Madre y nino, 1921, oleo sobre lienzo.
De kleine catalogi en folders van Museo Carmen Thyssen, Museo Picasso en Fundacion Picasso.
Terwijl we in Malaga waren rond Kerstmis zagen we de volgende beelden van beroemde mensen. In dit geval betreft het Hans Christian Andersen.
Een beetje minder bekend. De joodse filosoof/schrijver Salomon Ben Gabirol.
De beroemdste zoon: Pablo Ruiz y Picasso (op 25 oktober 1881 geboren in Malaga).
In 2013 is het tweede deel van de muurschildering die hier te zien is
aangebracht door street artist D*Face.
Als je goed kijkt zie je in de tekst ook zijn naam terugkomen.
Het is een heel indrukwekkend gezicht.
Leuk met de was die de bewoners buiten hangen.
Je ziet twee heel uiteenlopende stijlen.
Rechts is rustig, strak, in balans, warm van kleur.
Links is onrustig, ook strak maar chaotisch, neigend
naar psychedelisch en veel kouder van kleur.
Zo uit een stripverhaal.
D*Face, I’ll put an end to those flying D*Dogs if its the last thing I ever do, 2013, Malaga.
Argusvlinder 