Sultans of Deccan India / De Sultans van de Deccan in India

The Metropolitan Museum Of Art in New York
heeft een grote tentoonstelling op dit moment over India.
Meer precies over de Deccan.

Wikipedia:
De naam “Dekan” of “Deccan” komt van het Sanskriet woord “dakshina”, wat “het zuiden” betekent.

Het Hoogland van Dekan of Deccan is grofweg het midden en zuiden
van India. Lange tijd hebben de lokale sultans daar de macht gehad.
Hun kunst en cultuur werd beinvloed door Perzie en in de
tentoonstelling in New York wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed.
Als je in de gelegenheid bent: GAAN!.

Onlangs kocht ik In de US de prachtige catalogus van de
tentoonstelling. Een indrukwekkend boek.

 photo DSC_7312SultansOfDeccanIndia1500-1700OpulenceAndFantasy.jpg

Sultans of Deccan India, 1500 – 1700: Opulence and fantasy. Vaste gasten van mijn weblog staan niet verbaasd over de keuze van dit boek. De laatste twee vakanties in India waren in dit gebied.


 photo DSC_7313SultansOfDeccanIndia.jpg

 photo DSC_7314GolGumbaz.jpg

Zo is hier de Gol Gumbaz te zien.

 photo DSC_0166GolGumbaz.jpg

Dit is mijn foto uit 2012 van dit grafmonument.


 photo DSC_7316 01.jpg

Een van de deuren van de Bibi-Ka-Maqbara in Aurangabad.

 photo DSC_7316 02.jpg

Detail.

 photo DSC_0405BibiKaMaqbara.jpg

En dit is mijn foto uit 2012 van misschien wel dezelfde deur.


Naar aanleiding van deze tentoonstelling
las ik vorige week een blog over gemarmerd papier en het gebruik
ervan in de Indiase miniaturen.
De voorbeelden die werden gegeven had ik nog nooit gezien.

Eerst de tekst:

http://www.metmuseum.org/about-the-museum/museum-departments/curatorial-departments/islamic-art/ruminations/2015/marbled-paper

Marbleized paper, known as ebru, which translates to “the art of clouds” (“cloud” is ebr in Turkish and abri in Persian), has a long tradition in Turkey and came to be much favored for calligraphic work. The marbling used for the outer borders throughout this album is stunning in its variety of shapes and magnificent display of both organic and inorganic colors and bold rhythms. The patterns are the result of color floated on the marble bath (a viscous solution of carrageenan moss/algae) and then carefully transferred to the surface of the paper. Delicious and intense pink, orange, yellow, blue, and orange hues swirl and flow into and around each other to create blossoming flowers, traditional combed peacocks and getgels (a series of combed parallel lines bisected by another series of combed parallel lines that run in the opposite direction), and sprinkled and speckled stone.

What is it about marbling that has such a universal appeal? Perhaps part of its mystique is related to the indispensable and elemental role that water plays in the process of its formation, and the rhythmic beauty of the fluid dynamics in which the artist both participates and yields to in its random outcome.

Ebru masters enjoyed celebrated stature within the hierarchical framework of artists and craftsmen. For many centuries, artists in Persia, particularly those involved in the production of books, had enjoyed official patronage. This tradition also became established in Turkey and India, where artists and craftspeople set themselves up under the authority of sultans who provided a brilliant court and active encouragement; calligraphers, illuminators, painters, bookbinders, and gilders all contributed to the decoration of books. In the fifteenth and sixteenth centuries, the cities of Herat (Afghanistan) and Shiraz (Persia) exported manuscripts to Turkey and even India, where their painted albums enjoyed great popularity in the seventeenth century.

Whether simple or sophisticated, marbled paper—named as such because of its imitation of the vein sequence found in colored marble—has always been the product of great imagination and skill on the part of the marbler. Marbled papers find their way into many facets of the book arts—from the paper onto which graceful calligraphy will be penned and incorporated into a decorative border or inlay, to endpapers, end leaves, and paste-downs in bound manuscripts.

Handmade marbled papers are made one sheet at a time in the following manner: a bath of gum (usually tragacanth) or algae (carrageenan moss) is prepared, the colors for the pattern are sprinkled and dropped upon this mucilaginous dense surface, and patterns are made by combing or some other means of regularizing the design. The paper is then let down carefully into the marbling bath and the design is transferred.

In the Deccan, a particularly original form of marbling developed: pictures composed of mixed media that incorporated marbling and ink drawing, highly skilled, technical masterpieces utilizing positive and negative stencil methods that left the viewer amazed by their precision and inventiveness. A very rare technique with few examples known to exist today, these artistic curiosities continue to fascinate and bedazzle viewers. Take advantage of the rare opportunity to feast your eyes on a number of marbled images in the gorgeous exhibition

En een aantal voorbeelden van de tentoonstelling met gemarmerd papier
toon ik hier. Ik heb dergelijke werken nog nooit in het echt gezien.

 photo AsceticRidingANagIllustratedAlbumLeafMid-17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Ascetic riding a nag. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur. Het gemarmerd papier als achtergrond.


 photo DervishSeatedInContemplationFolioOfIllustratedManuscriptMid-17thCenturyIndiaBijapur.jpg

Dervish seated in contemplation. Folio of illustrated manuscript. Mid 17th century. India, Bijapur. Het gemarmerd papier als kleding.


 photo ElephantTramplingAHorseIllustratedAlbumleafMid17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Elephant trampling a horse. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur.


 photo EmaciatedHorseAndRiderIllustratedSingleWorkCa1625IndiaDeccanBijapur.jpg

Emaciated horse and rider. Illustrated single work. Circa 1625. India, Deccan, Bijapur.


 photo LadyCarryingAPeacockIllustratedAlbumLeafLate17thEarly18thCenturyIndiaDeccanProbablyHyderabad.jpg

Misschien wel het best geslaagde voorbeeld: Lady carrying a peacock. Illustrated album leaf, late 17th – early 18th century. India, Deccan, probably Hyderabad. Zowel de rand van het blad als de kleding van de centrale figuur in hetzelfde gemarmerde papier.


India 2012 – 2013: deel 12

 photo 20121212DavidKerkhoffRatInfestedMailboxWeb.jpg


Woensdag 12 december

Gol Gumbaz, Ibrahim Rauza, Citadel met Jama Masjid.

Als laatste van vandaag stond de Jama Mashid op programma.
Dit is de grote moskee van Bijapur.

 photo DSC_0239BijapurJamaMashid.jpg

De Jama Mashid in Bijapur.


 photo DSC_0240BijapurJamaMashidNisMetSpullen.jpg

Zoals vaak is de moskee eenvoudig van uitvoering.


 photo DSC_0241BijapurJamaMashidNisGerichtOpMekka.jpg

Nis (mihrab) gericht op Mekka.


 photo DSC_0242BijapurJamaMashidNisGerichtOpMekka.jpg


 photo DSC_0243BijapurJamaMashid.jpg

Zoals vaak bestaat ook de Jama Mashid uit een kleiner overdekt deel en een grote, ommuurde open ruimte. Dit is de overdekte ruimte.


 photo DSC_0244BijapurJamaMashid.jpg

Hier zie je beide delen. De moskee is gebouwd door Ali Adil Shah.


De Jama Mashid is ook een oud gebouw
maar qua stijl en architectuur vrij eenvoudig.
Het is een ‘open’ moskee zoals zo vaak in India
bij dergelijke oude moskeeen.

L. vergat bij de Jama Mashid haar zonnebril
die prompt, nog voor we terug reden naar het hotel,
werd ‘nabezorgd’.


 photo DSC_0245DeBewakersRusten.jpg

Het zijn warme dagen en de bewakers rusten wat uit. Zie hoe netjes de schoenen opgesteld staan.


 photo DSC_0246BijapurJamaMashidPieceOfRopeInTheWall.jpg

Zomaar een stukje touw in een nis.


 photo DSC_0247MenuInOurHotel.jpg

Deel van de menukaart van ons hotel als intermezzo.


’s Middags hebben we ons laten afzetten in het centrum
van Baijapur. Bij de centrale bushalte.
Bijapur heeft veel monumenten.
Sommige heel beroemd in India
maar de meeste zijn in mindere staat of
minder aansprekend voor massaal toerisme.
Dus we hebben op eigen initiatief nog een wandeling gemaakt,
afgesloten met een bezoek aan een markt.


 photo DSC_0248Bijapur.jpg

Bijapur


 photo DSC_0249OpEenzameHoogte.jpg

Op eenzame hoogte.


 photo DSC_0250Bijapur.jpg


 photo DSC_0251Bijapur.jpg


 photo DSC_0252DeCopieermachine.jpg

De ‘Copieermachine’.


 photo DSC_0253VoormaligeKerkMetNieuweFunctie.jpg

Voormalige Kerk?


 photo DSC_0254Bijapur.jpg


 photo DSC_0255Bijapur.jpg

De citadel van Ali Adil Shah en de dynastie.


 photo DSC_0256.jpg


 photo DSC_0257.jpg


 photo DSC_0258Bijapur.jpg


 photo DSC_0261LeukDieTrapNaastHetStandbeeld.jpg

Leuk die trap naast het standbeeld.


 photo DSC_0262.jpg

Barakaman (het mausoleum van Ali Roza-II), gebouwd in 1672.


 photo DSC_0263OpDeMonumenten.jpg

Zomaar op het monument.


 photo DSC_0264Bijapur.jpg

Afhankelijk van de spelling: Bara Kaman.


 photo DSC_0265DeTataNano.jpg

Een Tata Nano in het wild!


 photo DSC_0266CreatiefVerpakt.jpg

Creatieve verpakking van fruit en groente op de markt.


 photo DSC_0267Kleur.jpg

Kleur, niets aan toe te voegen.


 photo DSC_0268AllerleiKoopwaar.jpg

Allerlei koopwaar op de kramen.


 photo DSC_0269KraamOpEenMarktAanHetEindVanDeDag.jpg

Een kraam op de markt aan het eind van de dag. Het heetst van de dag ligt achter ons.


 photo DSC_0270Vrucht.jpg

De naam kon ik niet achterhalen. Het is een vrucht. Vaag staat me iets bij dat het zou ruiken/smaken als citroen.


Het lettertype in de titel van Bijapur 12 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Rat infested mailbox Web. De titel van het lettertype (van ratten vergeven brievenbus) heeft niets met India of Bijapur te maken. Het is gewoon een mooi lettertype

India 2012 – 2013: deel 11

 photo 20121212DavidKerkhoffRatInfestedMailboxWeb.jpg


Woensdag 12 december

Gol Gumbaz, Ibrahim Rauza, Citadel met Jama Masjid.

Op 12 december 2012 bezochten we een aantal bezienswaardigheden in
Baijapur. De eerste, Gol Gumbaz, kwam aan bod in mijn vorige blog
over deze reis. Nu is Ibrahim Rauza aan de beurt.

Rauza betekent tombe.
Het is dus het grafmonument van Ibrahim,
Ibrahim Adil Shah II en voor zijn koningin Taj Sultana.
Het is gebouwd in 1627.
In een grote tuin ligt een ommuurd gedeelte.
Binnen de ommuring zijn er drie architectonische elementen te zien
op een plateau: een grafmonument, een tank (bad of vijver) en
een moskee.
De architect was uit Perzie afkomstig en heette Malik Sandal.

De zon zat, afhankelijk hoe je het bekijkt,
die dag erg mee. Het was warm en erg scherp.
Dat beinvloedde de kwaliteit van de foto’s nogal.

 photo DSC_0207IbrahimRauzaTuinDanNanLinksMausoleumPoortgebouwEnMoskee.jpg

Ibrahim Rauza: op de voorgrond de tuin, dan links het mausoleum, in het midden het poortgebouw en rechts de moskee.


Op 12 december schreef ik:

Het Ibrahim Rauza-complex bestaat niet uit 1 gebouw maar
is een groep van gebouwen/structuren:
= een gebouw met minaretten met in de centrale ruimte
een aantal grafmonumenten.
Het gebouw is vierkant met aan 2 kanten deuren;
= een moskee met een grote koepel. Het gebouw is aan 1 kant
helemaal open. Het oosten wordt aangegeven door een nis;
= tussen de 2 gebouwen een tank (watervoorziening);
= haaks op de as die door de twee gebouwen loopt
staan poortgebouwen met minaretten;
= het hele complex is omzoomd met een muur.

Heel sierlijk. Veel versieringen, zeker op het gebouw dat de graven bevat.

 photo DSC_0208OnderdeelVanDeOmmuring.jpg

Ruimte in de muur.


 photo DSC_0209EenHeleKlas.jpg

Ibrahim Rauza, de moskee met een hele klas bezoekers.


 photo DSC_0210NieuwsgierigeDamesD1.jpg

Nieuwsgierige dames.


 photo DSC_0210NieuwsgierigeDamesD2.jpg


 photo DSC_0211TankMetOpDeAchtergrondDeMoskee.jpg

Op de voorgrond de tank met daarachter de moskee.


 photo DSC_0212DeurVanBuitenGezien.jpg

Een van de twee deuren van buitenaf gezien.


 photo DSC_0213Ramen.jpg

Maar ook de ramen zijn van prachtig teakhout.


 photo DSC_0214.jpg

Binnen in Ibrahim Rauza.


 photo DSC_0215MausoleumVanIbrahimRauza.jpg


 photo DSC_0216BovenlichtVanBinnen.jpg

Sierlijk bovenlicht.


 photo DSC_0217AltijdMaarWeerDiePrachtigeDeuren.jpg

Altijd maar weer die prachtige deuren.


 photo DSC_0218DeGrafmonumentenInHetMausoleum.jpg

De grafmonumenten in het mausoleum.


 photo DSC_0219BovenlichtVanBuitenD.jpg

Het bovenlicht van buiten.


 photo DSC_0220BuitenzijdeMausoleum.jpg

Details van de buitenzijde van het mausoleum.


 photo DSC_0221OmgangVanHetMausoleumMetZichtOpDeMoskee.jpg

De omgang van het mausoleum met zicht op de moskee in de verte.


 photo DSC_0222InActieD.jpg

 photo DSC_0223InVolleVluchtD.jpg

 photo DSC_0225Papagaaien.jpg

 photo DSC_0225PapagaaienD.jpg


 photo DSC_0226VersieringMausoleum.jpg

Een van de minaretten.


 photo DSC_0227HetPlateauMetAchterDeMoskeeEnRechtsHetMausoleum.jpg

Hier zie je het plateau met achter de moskee en rechts het mausoleum.


 photo DSC_0228SymmetrieMetPootgebouw.jpg

Symmetrie met poortgebouw.


 photo DSC_0229HetMausoleum.jpg

Het mausoleum.


 photo DSC_0230DeMoskeeIsAanDeVoorkantHelemaalOpen.jpg

De moskee is aan de voorkant helemaal open.


 photo DSC_0231MausoleumVanuitDeMoskee.jpg

Het mausoleum vanuit de moskee.


 photo DSC_0232TankEnMausoleumVanuitDeMoskee.jpg


 photo DSC_0233Moskee.jpg


 photo DSC_0234Symmetrie.jpg

Symmetrie met prachtige versieringen.


 photo DSC_0235VersieringVanDeMoskee.jpg


 photo DSC_0236DeMoskeeOpFundamenten.jpg

De moskee met het plateau.


 photo DSC_0238IbrahimRauzaVanafDeOmmuring.jpg

Ibrahim Rauza vanuit het poortgebouw. We namen afscheid.


Het lettertype in de titel van Bijapur 12 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Rat infested mailbox Web. De titel van het lettertype (van ratten vergeven brievenbus) heeft niets met India of Bijapur te maken. Het is gewoon een

India 2012 – 2013: deel 10

 photo 20121212DavidKerkhoffRatInfestedMailboxWeb.jpg


Woensdag 12 december

Gol Gumbaz, Ibrahim Rauza, Citadel met Jama Masjid.

Hotel: Shashinag Regency; mooie tuin. Zwembad met water! Het hotel ligt wel 5-6 kilometer van de monumenten af.

Het is 08.40: ontbijt in de warme zon in de tuin.

Gol Gumbaz is ongelofelijk.
Vandaag is Bijapur een kleine stad met 100.000 inwoners,
maar ooit was het de hoofdstad van een rijk met een koning
die zich een dergelijk enorm mausoleum kon veroorloven.
De basis van het gebouw is vierkant.
Op iedere hoek staat een kleine toren (aanzet tot minaret).
Bovenop een enorme koepel.
Binnen is het een (1) grote ruimte, zonder pilaren.
De koepel met aan de basis de zogenaamde fluistergalerij.
Toen we daar liepen zong een onderwijzer zachtjes een lied.
Het was overal te horen.
Toen mochten de leerlingen hun gang gaan,
ondersteund door de aanwezige volwassenen.
Het kabaal was niet te harden.

De ruimte is leeg op een groot, stenen plateau in het midden na
met daarop de grafmonumenten van de koninklijke familie.

 photo DSC_0162HetBladEnDeZaadjes.jpg

Dit is het blad van het zaad en een paar zaadjes die ik gisteren, onderweg meegenomen had.


 photo DSC_0164GolGumbazVanuitDeAuto.jpg

Gol Gumbaz vanuit de auto, onderweg naar het monument. We kijken er naar uit.


 photo DSC_0165GolGumbazVerborgenAchterHetMuseum.jpg

Gal Gumbaz gedeeltelijk verborgen achter het museumgebouw dat er voor staat.


 photo DSC_0166GolGumbaz.jpg

Gol Gumbaz. De naam komt uit het Perzisch: Gol Gumbadh. Dit betekent ‘rozekoepel’ (volgens Wikipedia), een verwijzing naar de bloemmotieven die aan de basis van de koepel zijn aangebracht.


 photo DSC_0167GolGumbazTekst.jpg

Gol Gumbaz

Gol Gumbaz (meaning, round dome) is the mausoleum of Muhammad Adil Shah II (1627 – 1657 AD), the seventh Sultan of Bijapur’s Adil Shahi dynasty.

Built in 1659 AD, at the architectural zenith of the Adil Shahi dynasty, its immense proportions make this mausoleum a masterpiece of Islamic architecture. With an internal diameter of 37, 92 meter, the tomb’s enormous dome is one of the largest in the world. It covers a floor area of 1703,56 M2, the largest under any domed building in the world.

 

The tomb is famous for the technically ingenious yet artistic manner in which the hemispherical dome has been constructed on a square base. Instead of pillars, the massive brick dome is supported by a system of eight intersecting arches that create interlocking pendentives (curved wall surfaces forming a transition between the circular dome and its square-shaped support) which bear the load of the dome. Though domes are frequently raised on square bases, the system of interlocking pendentives used her is uncommon.

 

The Gol Gumbaz is also well-known for its whispering gallery, a gallery around the base of the dome, accessed through winding staircases in the four corner towers. Because of the dome’s remarkable acoustic properties, the faintest sound made at one end of the gallery can be clearly heard at the other end. Every sound echoes 10 to 12 times and reverberates for 26 seconds, the longest known reverberation count of any building.

 

On the platform in the centre of the tomb chamber are the tombstones of Mohammad Adil Shah, his two wives, his son and daughter, and his mistress, the dancing girl Rambha. Their real graves are in the cellar below.

 


 photo DSC_0168GolGumbaz.jpg


 photo DSC_0169ToegangGolGumbaz.jpg

Toegangsgedeelte van het gebouw. De gebouwen uit deze periode zijn niet heel erg veel versierd maar wel heel typisch.


 photo DSC_0170TypischeVersiering.jpg

Dit is een voorbeeld van die typische versiering van dergelijke monumenten.


 photo DSC_0171TypischeVersiering.jpg

Hier nog een detail.


 photo DSC_0172TypischeVersiering.jpg


 photo DSC_0173.jpg

Een van de vier torens. Er zijn veel bezoekers. Het blijkt dat hogere klassen op dit moment examen doen en dat de lagere klassen daarom op schoolreisjes gaan.


 photo DSC_0174GrafmonumentenMetKoepel.jpg

Hier een poging on de ruimte binnen te laten zien. Van de grafmonumenten tot aan de koepel.


 photo DSC_0175GolGumbazInterieur.jpg

Gol Gumbaz interieur.


 photo DSC_0176GolGumbazDeGrafmonumenten.jpg

Het plateau met de grafmonumenten.


 photo DSC_0177DeGrafmonumenten.jpg

De werkelijke graven van Muhammad Adil, zijn jongere vrouw Arus Bibi,
zijn favoriete dochter en een kleinzoon, bevinden zich in een kelder.


 photo DSC_0178.jpg

Een nis, een van de weinige versieringen aan de binnenkant van het gebouw.


 photo DSC_0179.jpg

 photo DSC_0181SpaarzameDecoratie.jpg

Toegang tot een van de torens.


 photo DSC_0182DeKoepelBinnenzijde.jpg

De koepel met de ondersteunende gewelven.


 photo DSC_0183DeArchitectuurBinnen.jpg

Prachtige structuur in de architectuur. Lelijke zin maar de Gol Gulbaz is prachtig in zijn eenvoud


 photo DSC_0184VersieringenAanDebuitenkantVanGulgumbazVanuitTrappenhuis.jpg

De versiering vanuit het trappenhuis van een van de torens.


 photo DSC_0185VersieringsElementenOnderKoepelNiveau.jpg

Steunberen, versieringen net onder de koepel.


 photo DSC_0186BasisVanDeKoepelVanuitHetTrappenhuis.jpg

De basis van de koepel vanuit het trappenhuis. Rechts, onder tegen de koepel zie je de rozebladeren of misschien lotusbladeren.


 photo DSC_0187.jpg

De ruimte buiten naast de koepel. Van beneden zie je dat niet maar de vierkante vorm va de basis van het gebouw en de ronde koepelvorm die er op geplaatst is, laten boven ruimte voor een omgang. Links zie je de bladerversiering tegen de koepel.


 photo DSC_0188RechtsHetBeginVanDeKoepel.jpg

De bovenkant van de toren.


 photo DSC_0189eeneersteAanzetTotMinaret.jpg

Een eerste aanzet tot een minaret? Nee, dat denk ik niet. Dit gebouw was gereed in 1656. De Taj Mahal bijvoorbeeld werd afgerond in 1648. Mohammed Adil Shah, Sultan of Bijapur en de architect Yaqut of Dabul kenden dat gebouw.


 photo DSC_0190.jpg


 photo DSC_0191MoskeeNaastGolGumbaz.jpg

De bijbehorende moskee.


 photo DSC_0192OmgangOnderAanDekoepel.jpg


 photo DSC_0193DeOmgevingVanafDeBasisVanDeKoepel.jpg

Het uitzicht vanaf de Gol Gumbaz. Bij het mausoleum horen nog een aantal gebouwen.


 photo DSC_0194ZichtOpDeGrafmonumenten.jpg

Zicht op de grafmonumenten vanaf de fluistergalerij. Het is een duizelingwekkende hoogte.


 photo DSC_0195Fluistergalerij.jpg

De fluistergalerij is zo’n 3,5 meter breed.


 photo DSC_0196FluistergalerijAanDeBasisVanDeEnormeKoepel.jpg


 photo DSC_0198VanafDeFluistergalerij.jpg


 photo DSC_0199GolGumbazOverzichtInterieur.jpg


 photo DSC_0200EenVanDeEnormeDeuren.jpg

Een van de enorme deuren in het gebouw.


 photo DSC_0201VersieringenZijnBeperktMaardaaromNietMinderMooi.jpg

Het aantal versieringen is beperkt maar ze zijn daarom niet minder mooi.


 photo DSC_0202GroteToegangsDeur.jpg

De grote toegangsdeur.


 photo DSC_0203.jpg


 photo DSC_0204.jpg


 photo DSC_0205.jpg

Nog een laatste blik.


 photo DSC_0206.jpg

Van hieruit gaan we naar Ibrahim Rauza, maar daarover meer in een volgende blog.


Het lettertype in de titel van Bijapur 12 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Rat infested mailbox Web. De titel van het lettertype (van ratten vergeven brievenbus) heeft niets met India of Bijapur te maken. Het is gewoon een mooi font.

India 2012 – 2013: deel 9

 photo 20121211StephenWRappRaniscriptWeb.jpg


Dinsdag 11 december

Een hele dag met de auto,
van Hyderabad naar Bijapur.
Ons tweede ongeluk.
Dit keer met de auto.
Niet zo erg als het klinkt.
We reden al even maar waren de stad nog niet uit.
Plotseling remmen en een brommer raakte de linkerspiegel.
Die klapte meteen om en dus was er geen schade.
De wegen zijn goed.
Maar om door een stad heen te komen is toch veel tijd nodig.
De drukte is enorm.

 photo DSC_0161BoomOnderwegGezienBlijktLateropKasteelpleinookTeStaan.jpg

Onderweg had ik deze boom gefotografeerd.
Ik vond hem heel bijzonder.
Blijkt achteraf dat dezelfde bomen bij ons in de straat staan!
Natuurvandaal!


Het lettertype in de titel van Bijapur 11 december 2012 is van Stephen W. Rapp en heet Raniscript Web.

India reisimpressies

De kaft van mijn ‘altered book’ India is gereed om gevernist te worden.
De kaft heeft de naam ‘India’ en een schets van een landkaart.
De landkaart heeft de kleuren van de vlag van India.
Rechts staan de namen van de steden die we onlangs bezocht hebben.
Boven de namen van de plaatsen tot aan de reis met de nachttrein.
Onder de namen van de plaatsen die we na de nachttreis bezochten.

Voor de reis met de nachttrein bezochten we:
Hyderabad
Bijapur
Kolhapur

Na de nachttrein verbleven we in:
Aurangabad
Ajanta
Mandu
Maheshwar
Omkareshwar
Nashik
Mumbai

Het aanbrengen van de plaatsnamen valt nog niet mee.
De teksten zijn gemaakt met een lettertang.
Maar de plakkracht van de tape is niet sterk genoeg om op de ondergrond
vast te blijven zitten. De gesso is dik aangebracht
waardoor aan de zijkanten van de kwaststreek er verdikkingen ontstonden.
Ik heb dat bewust gedaan om een soort raster op de kaft te krijgen.
Die structuur maakt het wat levendiger.
Maar het stugge plakband van de lettertang is niet flexibel genoeg
om mooi geplakt te blijven zitten.
Een aantal zijn dan ook nog eens met lijm vastgezet.
Terwijl ik dit schrijf is de kaft voor het eerst voorzien van vernis.
‘Ajanta’ is daardoor los komen te zitten.
Er is dus nog een reparatie nodig.