Eigenlijk heb ik hier niet zo veel aan toe te voegen: Wagah, ceremoniële grensafsluiting.
Categorie archief: Vakantie
Wagah: de grens tussen India en Pakistan
In de avond gaan we naar Wagah.
Dart is de grens (die in 1947 is ontstaan) tussen Pakistan en India.
De grens ligt dicht bij Amritsar en het is een ware toeristische attractie.
Maar eigenlijk is het gewoon een vreemd ding.
Er loopt een weg van Amritsar naar Lahore en net voor de grens
staan aan beide kanten in India grote betonnen tribunes.
De grens zelf wordt aangegeven door een ijzeren hek.
Iedere avond wordt dan, aan beide kanten van de grens,
de vlag gestreken.
Dat gaat gepaard met zang van nationalistische liederen en
vreemde pasjes van militairen in showuniformen (misschien zijn
ze wel echt). Erg macho.
Maar het begon ‘rustig’:
Even rusten tussen het verkeer in Amritsar.
Met de riksja naar het hotel en vandaar met de taxi naar de grens.
Wikipedia bespreekt de plaats Wagah wel:
Wagah is de enige land-grensovergang tussen India en Pakistan en ligt op de Grand Trunk Road tussen de steden Amritsar in India en Lahore in Pakistan.
Wagah zelf is een gedeelde stad, de Radcliffe lijn loopt er dwars doorheen, met als gevolg dat sedert de onafhankelijkheid in 1947 de oostelijke helft van de stad in India ligt en de westelijke in Pakistan.
De grensovergang van Wagah wordt vaak omschreven als de Aziatische Berlijnse Muur,
alwaar iedere avond een ceremoniële grenssluiting onder de naam het strijken der vlaggen plaatsvindt.
Dit is een nogal agressief overkomende aangelegenheid waarbij de Indiase Border Security Force en de Pakistan Rangers met veel machtsvertoon een parade houden.
Maar bij dit artikel wordt geen melding gemaakt van het feit
dat het er ook veel serieuzer aan toe kan gaan.
Er is wel een speciaal Engelstalig artikel op Wikipedia:
On 2 November 2014, a suicide bombing took place at Wagah border following the daily border ceremony in Pakistan.
At least 60 people were killed and over 100 people were injured.
The Punjab government declared a state of emergency
Op 2 november 2014 vond er een zelfmoordaanslag plaats
aan de Pakistaanse kant van de grenspost.
Er vielen 60 doden.
Pakistan kondigde toen de noodtoestand af.
Dus serieus.
Ruim voor de grens worden de auto’s geparkeerd. Het is erg druk. Wij zijn vroeg. Het laatste stukje moet je lopen, op 23 kilometer van Lahore.
Dit is dan een van de controleposten.
Dit is het pad naar de tribunes. Buitenlandse toeristen, genodigden en mensen met connecties worden op een aparte tribune geplaatst.
Daar bij die tekst ‘BSF’ is het hek en daarachter ligt Pakistan. Daar (in Pakistan) verzamelen zich ook veel mensen. Soms kun je die horen.
De militairen zijn extra uitgedost. Let op: dit zijn feitelijk de acteurs van deze voorstelling.
Een deel van de tribunes moeten nog worden afgemaakt. Er is een uitbreiding aan de gang. Maar the show must go on!
Het voorste stuk is voor buitenlandse toeristen. Alles zal uiteindelijk helemaal vol zitten en staan.
Het publiek wordt opgezweept. Het heeft nog het meest weg van een voetbalwedstrijd.
Het volgende onderdeel van de spelshow gaat beginnen. De organisator of opruier geeft het voorbeeld.
Dan rennen we ‘spontaan’ voor het moederland, of iets dergelijks.
Dat kan natuurlijk allemaal niet zonder selfie.
Dan paraderen eerst de dames.
Even daarna de heren. We gaan naar de climax.
Dan nog een stukje zingen onder aanvoering van de organisator.
Nog meer speciale pasjes.
Let ook op de handen.
Op de tribunes vermaakt men zich enorm.
Het spel met de vlaggen kan beginnen.
Er is nog meer maar hier alvast een momentopname van een bijzonder pasje. Daarvan meer de volgende keer.
Sketch of the Sikhs
Tijdens een eerder bezoek aan de Gouden Tempel had ik gezien
dat er een bibliotheek was.
Dus wilde ik daar gaan kijken. Proberen kan altijd.
In het begin vonden de mensen die er waren het maar vreemd.
Ik uitleggen dat mijn hobby het inbinden van boeken was.
Zij bonden ook boeken in.
Ik toonde hen mij zelfgemaakte reisboek/verslag.
Daaraan is goed te zien dat het helemaal op maat van
onze vakantie was gemaakt.
Dus voorzichtig lieten ze ons het een en ander zien.
Uiteindelijk waren ze super vriendelijk.
In de ruimte ware we waren stonden wel kasten met heel grote boeken. Van een formaat dat je niet zomaar in de hand neemt. Ze bonden, ook nu nog, tijdschriften en kranten in. Maar boeken hadden ze ook en ze lieten er twee zien. Een van die boeken kun je ook op internet lezen: Sir John Malcom, Sketch of the Sikhs – A singular nation who inhabit the provinces of the Penjab, situated between the rivers Jumna and Indus. Ik vermoed niet helemaal vrij van politieke implicaties. Dit boek verscheen het eerst in 1812. Dat is niet deze versie vermoed ik.
Dit zijn de kasten in de ‘ontvangstruimte’ met de grote boeken met tijdschriften.
Ook daar liet men voorbeelden zien. Het gaat om ‘The Illustrated Weekly Of India’ met op de linkse pagina ‘Doings in Delhi’. Dit is een tijdschrift dat meer dan 100 jaar is verschenen in India.
De tekening van de rechtse pagina van de vorige foto. Een verhaal over Divali door ‘Snilloc’
Op deze pagina is de datum te lezen: 8 november 1916. The illustrated weekly of India. een verhaal over Chinese Boeddhistische priesterstudenten die gewijd worden in de Kelaniya Temple in Colombo, Ceylon.
Er stond ook een strip in The illustrated weekly of India. Van Geo McManus: Bringing Up Father (Vader opvoeden).
De ingang van de bibliotheek lag bij een van de vier ingangen van het tempelcomplex. Deze ingang hadden we niet eerder genomen. Maar ook vanuit hier is de Gouden Tempel betoverend.
Het was volgens mij een superdrukke dag.
Er werd ook iets te eten uitgedeeld. Volgens mij niet een volledige maaltijd.
Sommige vinden dit waarschijnlijk een foto van niets maar zo’n oude man die voor een paar oude maar heel mooie deuren zit om geld in te zamelen. Dat is top voor mij.
Deze dag was er muziek. Vooral om de wachtenden te vermaken.
De Gouden Tempel in een paar portretten
Er liepen bij de Gouden Tempel (Sri Harmandir Sahib) nogal wat mensen rond die ik opvallend vond. Andere dingen waren gewoon mooi.
Of uitgesproken…
Er was een bijeenkomst waar vooral vrouwen op af kwamen. Of heel kleurrijk…
Of in gebed…
Of gewoon mooi…
Of kleine stukjes schaduw…
Of een beetje ijdel op een selfie…
Noem je dat nou een groepsselfie?
Of op de groepsfoto…
Of heel vroom…
Tate and more
Het was niet alleen de tentoonstelling van Pablo Picasso
die het bezoek aan Tate Modern zo goed maakte.
Er was nog veel meer te zien.
Andere kunst. Interessant gegroepeerd.
Maar er zijn ook wel wat interessante dingen in de omgeving.
Er zijn in jet gebouw meerdere uitzichtpunten.
Om te beginnen zag ik een film van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar
William Kentridge. Een film sterk gekant tegen het apartheidsregime.
Ik maakte geen film maar een paar foto’s.
Zo’n beetje zoals de film gemaakt is.
William Kentridge, Ubu Tells the Truth, 1997.
William Kentridge’s animations are usually made from large-scale charcoaland pastel drawings which he films, then erases, alters and refilms as the narrative progresses. Ubu Tells the Truth 1997 was the first time that he combined his drawings with documentary footage and photographs.
Kentridge maakt zijn films door houtskooltekeningen te gebruiken die vervolgens gefilm worden. In ‘Ubu Tells the Truth’ worden de tekeningen voor het eerst gecombineerd met stukken documentaires en foto’s.
Bridget Riley bezocht India en de indrukken die ze daar opdeed verwerkte ze tot dit werk: Nataraja, 1993, oil paint on canvas. ‘Nataraja’ betekent zoiets als ‘Heer van de dans’. De houding van de afbeelding van deze heer wordt beschreven in vele Hindoeteksten. In de klassieke Hindoeïstische kunst komen we deze afbeelding heel vaak tegen.
Even niet opgelet. Niet vastgelegd wie de maker is.
Ik was verrast door dit werk. Ik kende deze Nederlands/Belgische kunstenaar niet: Bram Bogart, WitVlakWit, 1974. Cement, oil paint and canvas on board.
Hoog in het museum is een restaurant en daar kun je een stuk buiten lopen. Dat geeft mooie beelden van Londen.
Je ziet het lelijke ding overal.
Londen is een bruisende stad. Zoveel activiteit. Heel indrukwekkend. De huizenprijzen zijn net als de gebouwen torenhoog. Naast het Tate staat zo’n flat. Waarschijnlijk afgrijselijk duur. Maar waarom koopt iemand hier iets. De appartementen zijn uitgevoerd met glas van de vloer tot aan het plafond. Pal naast een gebouw dat internationale toeristen ontvangt en dat een uitzichtplatform heeft voor zijn bezoekers. Dan kun in dat dure appartement lamellen hangen voor al je glazen ramen.
De foto’s hebben wel iets.
Amritsar: Harmandir Sahib
In de omgeving van de Gouden tempel in Amritsar werd hard
gewerkt aan de infrastructuur.
De wegen werden onder handen genomen en het grote plein
voor de hoofdingang van het complex was al ver gereed.
Maar aan de toegangswegen werd nog veel gewerkt.
Dat is voor je souvenirshop misschien niet ideaal
maar iedereen zit in het zelfde schuitje.
In deze winkel verkocht men traditionele Sikh-zwaarden. In allerlei maten.
Hoe dichter je bij het tempelcomplex komt, hoe drukker het er is en van vrij toegankelijke wegen gaat het over is een voetgangersdomein met extra politiebewaking.
In de buurt van het complex was ook een soort winkelcentrum. Daar waren de muren nog niet allemaal wit en waren ook nog andere aanpassingen nodig. Deze bouwvakkers lieten zich niet afleiden door alle bedevaartgangers.
Voor deze ondernemers konden de verbouwingen niet snel genoeg gaan.
Zicht op het grote plein voor het tempelcomplex.
Deze muur moet ook nog even wit worden.
Selfie. Voor alle duidelijkheid: ik sta zelf niet op deze foto.
Deze meneer bereidt zich voor op het nemen van een bad in de sarovar.
Sikhs met mooie baarden en snorren.
Ook op deze 15e maart was het erg druk.
Nog een selfie en weer sta ik er zelf niet op.
Detail van de vorige foto met wachtenden voor de ingang van de feitelijke Gouden Tempel. Sommige mensen lijken er te zitten wachten.
Het dak van de Gouden Tempel.
Picasso 1932 – Love Fame Tragedy
Op 8 september was het de voorlaatste dag dat Tate Modern in Londen
de tentoonstelling had met de naam ‘Picasso 1932 – Love Fame Tragedy’.
1932 Is een belangrijk jaar in de carrière van Picasso.
Hij was 50 jaar oud en het grote succes was daar.
Na zijn Blauwe en Roze periode had hij het Kubisme ‘uitgevonden’
samen met Georges Braque.
Dan begint zijn Klassieke periode en een flirt met het Surrealisme.
Volgens een aantal kenners was zijn kunstenaarschap voorbij.
Nu weten we dat Picasso’s bloeiperiode nog moest komen.
De Guernica schildert hij in 1937.
Tot op hoge leeftijd blijft hij relevant werk leveren.
Zo zag de aankondiging van de tentoonstelling op de gevel van Tate Modern er uit.
De tentoonstelling in Tate Modern richt zich op 1 jaar: 1932.
Van maand tot maand kon je de ontwikkeling volgen.
Ik maakte er wat foto’s.
Tate Modern is een gigantisch gebouw. Het is gevestigd in een voormalige electriciteitscentrale.
The Sculptor, oil paint on plywood, monday, 7 december 1931. Musée National Picasso, Paris.
Picasso schildert veel, heel veel. Daarnaast maakt hij allerlei ander werk als keramiek of beeldhouwwerk. Maar steeds veel en van hoge kwaliteit. Daarnaast gaat hij naar allerlei evenementen, tentoonstellingen en feesten. Gaat op vakantie en is druk met zijn complex gezinsleven. Op de tentoonstelling en in de catalogus staan de dagen en datums vermeld waarop de werken zijn afgerond. Op zaterdag of zondag en door de week. Picasso, 9 january 1932, Reading, oil paint on wood. Wat een vreselijke lijst voor een modern schilderij.
Picasso, sunday, 24 january 1932, Paris, The Dream, oil paint on canvas. De verlichting is gedimd op zaal. Dat maakt het moeilijk foto’s te maken.
Boisgeloup is een plaats met het buitenverblijf van Picasso. In een van de bijgebouwen vestigt Picasso zijn atelier en maakt daar een serie beelden. Een aantal er van stonden op de tentoonstelling bij elkaar in een zaal.
Picasso, wednesday, 2 march 1932, Paris. Still Life with tulips, oil paint on canvas.
Picasso, tuesday, 8 march 1932. Paris. Nude, green leaves and bust. Oil paint on canvas.
Picasso, monday, 14 march 1932. Paris. Girl before a mirror. Oil paint on canvas. The Museum Of Modern Art, New York. Schitterend werk.
Pablo Picasso. April 1933. Woman in a yellow armchair. Oil paint on canvas.
Pablo Ruiz Picasso. Monday, 16 may 1932, Boisgeloup. Woman sleeping. Oil paint on canvas. Er was nog een schilderij. Kleiner, langwerpiger. Met alleen de twee handen en een kleiner deel van het gezicht. Door het kleurgebruik misschien nog spannender. Hij maakte dat 1 dag later.
Picasso, Seated Nude, 1909 – 1910. Op de tentoonstelling was ook aandacht voor de grote overzichtstentoonstelling die Picasso van zijn eigen werk organiseerde. Hij hield alles in eigen hand en ontbrak zelf op de opening. Alles anders dan wat men normaal vond in die tijd.
Picasso, sunday, 30 october 1932. Seated woman by a window. Tegen het eind van 1932 worden de werken vaker grimmiger dan in het begin van het jaar. Dat is op dit werk nog niet het geval.
Picasso, wednesday 21 december 1932, Sleeping nude with blonde hair. Oil paint on canvas. Nahmad Collection, Monaco.
Picasso, thursday 22 december 1932, Paris. The Rescue. Oil paint on canvas. Picasso ‘kleurt hier buiten de lijntjes’. Fernand Leger doet dat ook maar bij Leger gaan kleur en vorm ieder een eigen weg. Hier is dat nog niet het geval.
Picasso, 11 january 1933. The Rescue.
Bij de tentoonstelling verscheen een prachtige catalogus.
De band is gemaakt van een mooi soort karton.
Prachtig gemarmerd sierpapier aan de binnenkant.
Een lust voor het oog.
De catalogus. Een aanrader.
Natuurlijk was er een gratis boekje met een beschrijving van wat er te zien was van iedere zaal.
‘Gratis’ is dan relatief als de toegang 25 pound kostte. Dat is 28, 50 Euro. Goed dat andere musea meestal gratis zijn. Wat een ongelofelijke reeks werken van Picasso in 1932!
Vervolg van de Gouden tempel in Amritsar
We bleven een hele tijd in het tempelcomplex.
Langzaam ging de zon onder.
Voor ons was het een vermoeiende dag.
We zouden later nog een keer teruggaan in de avond.
Voor nu even genoeg.
Onderweg was het druk en keken we onze ogen weer uit.
Het gedrag van de Sikhs in deze bedevaartsplaats is niet echt anders dan in een bedevaartsplaats in Europa. Sommige mensen zijn heel ingetogen en concentreren zich op bidden of mediteren maar er wordt ook genoten van het gezelschap, de zon, het water en de grappen die er gemaakt worden. Of een selfie. Je kon er ook prima slapen.
In het vierkant, rond de sarovar is een breed pad waar je kunt lopen. Daar is het druk.
Van alle kanten is hij (Sri Harmandir Sahib) prachtig.
De mensen zijn erg vriendelijk. Lijken allemaal opgewekt. Gaan graag (met je) op de foto.
Een jonge Sikh genoot van een bad in de vijver.
Zo’n hoofddoek had ik ook voor mezelf gekocht.
Nog een laatste blik, voor vandaag.
Op het grote plein voor de tempel.
De omgeving was er enorm druk.
Leuk reclamebord van de firma Sur & Co.
Onderweg zag ik deze mooi beschilderde vrachtwagen.
Ergens hoog tegen een gevel, tussen de boomtoppen zag ik dit.
In alle drukte van het verkeer hebben deze mensen even geen stress.
Deze riksja met een scooter die hij dwars op zijn fiets vervoerd (pechhulp?) zorgde wel voor wat verkeersongemak.
Rare mensen, toch, die toeristen.
Dit is mijn hoofddoek, later die avond op het bed in het hotel.
Een wandeling langs de Theems
Ons startpunt was metrostation Bank, maar je kunt ook beginnen
bij Monument of nog een aantal andere plaatsen.
Met ‘The Monument’ wordt het monument aangeduid dat herinnert aan de grote brand in Londen. Die brand was er van 2 tot 5 september 1666. Volgens de verhalen begonnen in een bakkerij en vernietigde de brand 70.000 tot 80.000 huizen.
Het monument is een grote kolom met bovenop een gebeeldhouwde vlam. Het is een uitkijkpunt. Op de basis is een groot reliëf aangebracht.
//embedr.flickr.com/assets/client-code.js
Het reliëf gemaakt door Caius Gabriel Cibber toont koning Charles II coming to assist London (terwijl de koning de stad Londen te hulp schiet)
Koning Charles II.
Vanaf Monument is het nog maar een klein stukje lopen naar de Theems waar een wandelroute langs het water je naar de Millennium Bridge leidt. Daar kun je eenvoudig de Theems oversteken naar Tate Modern. Dat was ons doel. Vandaag 9 september 2018 is de laatste dag van de geweldige tentoonstelling Picasso 1932 – Love Fame Tragedy.
Aan de andere kant van de Theems steekt The Shard (de scherf) ontworpen door Renzo Piano hoog boven de andere gebouwen uit. Volgens mij is het idee om een scherf te gebruiken als uitgangspunt voor een gebouw volledig mislukt. Het gebouw is lelijk. Een goed voorbeeld van de gedrochten die politiek en prestige kunnen opleveren.
Dan blijft de Tower Bridge toch beter op het netvlies hangen.
Tate Modern is gevestigd in een voormalige elektriciteitscentrale (het gebouw in het midden van de foto). Een imposant gebouw met een bijzondere binnenkant.
Overal kom je in Londen de herinnering van de Tweede Wereldoorlog tegen. Zoals ook op dit mozaiek ‘Queenhithe mosaic’. Een ‘hithe’ is een aanlegplaats. Queenhithe is de naam van een plaats langs de Theems waar vroeger een kleine haven was. Het mozaïek toont de geschiedenis van Londen en je ziet hier op dit detail de Blitz (de bombardementen op Londen) en bijvoorbeeld de Millennium Bridge.
Deze wokkelbrug is de Millennium Bridge en aan de andere oever zie je Tate Modern.
Aan de kant van de wandeling zie je vanaf de Millennium Bridge St. Paul’s Cathedral.
St. Paul’s Cathedral.
Het zeer vreemde gebouw dat rechts boven alles uitsteekt noemt mer de ‘Walkie Talkie’. De ontwerper is Rafael Viñoly.
Het lijkt een grauwe dag maar niet lang na dat deze foto gemaakt werd brak de zon door. De volgende keer Picasso.
Londen, Julian Opie, Shaida Walking, 2015
Zoek de verschillen.
De omgeving van Leicester Square, China Town, Soho
Londen is als veel grote steden vooral erg druk.
Vol vermaak in de vorm van straatartiesten, eettentjes
en winkels, veel winkels. Vaak van grote ketens.
Maar kijk je omhoog dan zie je ineens een andere wereld.
Een vol geschiedenis en architectuur.
Het London Coliseum, nu een operahuis.
Leicester Square, Hippodrome. Nu een enorm gebouw met een warenhuis.
Leicester Square heeft veel theaters voor musicals en film.
Leicester Square.
Ik zal niet zeggen dat het allemaal even mooi is maar opmerkelijk is het zeker.
Irving Street loopt uit op Leicester Square. Daar staan twee heel bijzondere gevels naast elkaar. Dit is een soort dogepaleis.
Irving Street.
China Town.
Een plattegrond van Soho met een aanduiding van de winkels en beroemde (voormalige) bewoners.
Great Malborough Street met een pand in ‘Mock Tudor style’ zoals internet zegt. Een nagebootste Tudor bouwstijl.
Dit kun je niet verzinnen: een Indonesisch restaurant in een pand dat ‘Nassau House’ als naam heeft. Shafterbury Avenue, Soho.
6000: De Gouden Tempel in Amritsar (Sri Harmandir Sahib)
Dit is mijn 6000-ste blogpost.
Dat moet natuurlijk gaan over iets dat heel na aan je hart ligt.
Vandaar de draad opgepakt van onze vakantie in India.
De laatste post ging over Jallianwala Bagh.
Als je de straat uitloopt wordt het steeds drukker en kom je
bij de een groot plein met daaraan de hoofdingang naar
de Gouden Tempel. De belangrijkste heilige plaats voor de Sikhs.
In de dagen dat we in Amritsar waren zijn we meerdere malen bij de Gouden Tempel geweest. Het was er altijd druk. Sommige bronnen zeggen dat er 100.000 mensen per dag komen. Of dat waar is weet ik niet maar het zijn er wel enorm veel.
De toegangsstraten zijn niet alleen druk, ze staan ook vol met verkopers met allerlei eten en souvenirs. Zo heb ik er mijn hoofddoek gekocht. Ook mannen moeten hun hoofd bedekken om bij de Gouden Tempel te mogen komen. Ook het grote plein bij de grote toegangspoort is omringd met winkels.
Je schoenen doe je ook uit en die geef je in bewaring bij een speciaal gebouw daarvoor. Beetje dringen maar het lukt steeds en ook steeds je schoenen weer terug.
In iedere windrichting is een toegangspoort. Omdat wij de stromen met bezoekers volgen nemen wij de grote poort. Er gaan veel mensen naar binnen maar er moeten er ook naar buiten. In de verte is de Gouden Tempel al zichtbaar.
Het is een schitterend schouwspel en een fantastische sfeer. Ondanks dat het er druk is wordt het nooit echt te druk of onrustig.
We zijn bijna door de poort. De tempel ligt in een grote vijver (sarovar). Je kunt de hele vijver rondlopen en aan alle kanten zijn er allerlei gebouwen met uiteenlopende functies. Aan een kant kun je via een loopbrug naar de tempel toe. Maar het is er steeds zo druk dat het uren gaat kosten om er te kunnen komen, dus we besluiten geen poging te doen.
Hier zie je van rechts de mensen aanschuiven om bij de tempel te komen.
Er staat een boom, een Ber. Daar is bovenstaande tekst te lezen. Heel kort komt het er op neer dat vanonder deze boom, Baba Budha Ji, de eerste hoofdpriester van de tempel, toezicht hield op het uitgraven van de sarovar (vijver) en de bouw van de tempel. Deze man stierf in 1631.
Ik kon geen genoeg krijgen van deze tempel.
Onder de pelgrims werd veel geld ingezameld.
Wat mensen dan gegeven hebben daar moet je niet moeilijk over doen. Dat licht je breed uit toe.
Van rechts zie je de mensen in de rij staan naar de tempel toe.
Dit is het begin van de loopbrug. Hier begint het laatste stuk van de rij. Vaak stonden de mensen dan al in een lange rij langs de sarovar.
De sarovar is groot en overal staan ordebewakers (in de blauwe overgooier met oranje riem). Veel Sikhs komen als vrijwilliger naar deze plaats toe om bijvoorbeeld in de keukens te werken of om toeristen te informeren over hun geloof.
De belangrijkste voorwerpen van de tempel (onder andere een boek) wordt ’s nachts bewaard in een van deze gebouwen.
Een ordebewaker aan de rand van het meer.
Amritsar, Sri Harmandir Sahib, The Golden Temple, De Gouden Tempel.
5996: Johan Cruijff en kunst?
Dit is mijn 5996-ste blogpost in 15 jaar.
Sinds maart 2005 blog ik.
Ik heb even op internet gezocht hoeveel dagen dat ongeveer zijn:
Voor alles zijn er tegenwoordig websites. Dus van 1 maart 2005 tot 30 september 2018 zijn 4961 dagen. Dat brengt mijn blog (als ik deze maand de 6000-ste maak) gemiddelde op ongeveer 1,2 posts per dag.
Deze blog post gaat over de National Gallery in Londen.
Ik nam me voor er niet langer dan 1 uur te blijven.
Het werd natuurlijk anderhalf uur.
Wat een fantastische collectie.
Zomaar een paar Turners op een rij.
Prachtige middeleeuwse en renaissance werken.
Ik heb een paar foto’s gemaakt van wat me opviel.
Dit werk en de volgende foto, deze twee werken hingen naast elkaar. Prachtig. Workshop of Domenico Ghirlandaio, Portrait of a girl, circa 1490.
Sandro Botticelli, Portrait of a young man, circa 1490 – 1495. Waarom bij dit portret sprake is van een ‘young man’ (een jonge man) en bij het vorige van ‘a girl’ (een meisje), weet ik niet. Ze lijken me ongeveer even oud.
Ik liep zomaar een paar zalen door en plotseling zag ik een aantal werken die samen een altaarstuk of iets dergelijks zijn geweest. In het kader van de tentoonstelling een paar jaar terug over St. Franciscus in Utrecht heb ik toen dit werk of gezien of er over gelezen. Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), Saint Francis before the Pope Honorius III / The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Dit is onderdeel van het San Sepolcro Altarpiece.
Sassetta (Stefano di Giovanni Sasseta), The stigmatisation of Saint Francis, 1437 – 1444. Die engel die de stigmata aanbrengt komt bij mij altijd over als een soort drone die in de lucht hangt.
Sassetta, The wolf of Gubbio, 1437 – 1444. Let ook op de halve cirkel met vogels in de lucht.
Dit schilderij en de volgende twee foto’s vormen samen een drieluik: Hans Memling, The Donne triptych, about 1478, Saint John the Baptist. Johannes de Doper.
Het centrale paneel. De aanbidding van de Maagd en het Kind, Hans Memling, Sir John Donne kneels in adoration before the Virgin and Child.
Het rechterpaneel: Hans Memling, Saint John the Evangelist. Johannes de Evangelist. Alle drie de delen hebben zo’n prachtige vloer. Het centrale deel met een tapijt erop. Schitterend.
Dit vond ik super om te zien. Rogier van der Weyden gebruikte het beeld van Magdalena meerdere malen. En steeds heeft het kleed van de vrouw, dezelfde vouwen. “Je gaat het pas zien als je het door hebt.” zei Johan Cruijff, en als je het eenmaal gezien hebt, zie je dat iedere keer opnieuw. Rogier van der Weyden, The Magdalen Reading, before 1438.
Claude Monet, Irises, about 1914 – 1917.
Leonardo da Vinci aks onderdeel van een deurpartij.
Rembrandt was daar ook te zien.
The National Gallery.
We lopen verder in Londen
We zijn een beetje van de wandelroute afgeweken. Geeft niks, moet kunnen. Zo kwamen we op Travalgar Square terecht. Op de hoek met St. Martin-in-the-Fields.
Midden op het plein staat Admiraal Nelson op zijn kolom.
Net voor een concert in de St. Martin-in-the-Fields kerk er nog even binnen gelopen. Dan zie je deze prachtige vondst: een soort glas-in-lood raam met daarin het kruis.
Het interieur van de kerk.
Toen heb ik een bezoek gebracht aan de National Gallery. Een indrukwekkend museum met prachtige werken. Daar kom ik in een volgende blog post nog even op terug.
Leeuwen omringen Nelson.
Als protest tegen de vernietiging van oudheden door IS staat dit tijdelijke beeld hier op Travalgar Square.
Tijd voor de National Gallery.
Jacky O in tranen
Foto verslag van een deel van een wandeling door Londen.
Deze pub met tuin heet The Eagle. Daar was het goed toeven maar op deze ochtend was get vooral een foto-object.
Zomaar een straatje in de buurt met daarin dit voormalige magazijn van ‘John Redman Ltd & British Empire Pipe Co’. Achteraf bleek dat het restaurant van Jamie Oliver ‘Fifteen’ er naast ligt (te duur).
Deze huilende Jacky Kennedy/Onassis kun je in dezelfde straat vinden. De tranen lopen door tot op het trottoir.
Zo heurt het eigenlijk. Een prachtige etalage met daarin paspoppen die het gereedschap en het materiaal van een kleermaker bij zich dragen. Zoals de schaar.
Bij de Royal Ballet School zie je deze prachtige loopbrug tussen de school en het Royal Opera House. WilkinsonEyre is de naam van het bureau dat de brug ontworden heeft en de brug heet: ‘The Bridge of Aspiration’.
De oude pubs zoals deze ‘The white lion’ (de witte leeuw) zijn prachtig om te zien.
Covent Garden, denk aan My fair lady. Het toneelstuk heette Pygmalion (1912) en is geschreven door George Bernard Shaw. Ik ken het vooral van de verfilming met Audrey Hepburn als Eliza Doolittle en Rex Harrison als professor Higgins.
Het beeld bovenop de bloemen-, groente en fruit markt Covent garden.
Met rekwisieten wordt de sfeer van toen opgeroepen.
Dit is het pand waar in Charles Dickens in de periode 1859 – 1870 woonde en zijn tijdschrift ‘All the year round’ maakte. Wellington Street.
This building housed the offices of Charles Dickens’ magazine ‘All the year round’ and his private apartments 1859 – 1870.
Veel boeken van Dickens verschenen als feuilleton.
Dat kun je nog steeds goed merken als je ze leest.
In ‘All the year round’ verschenen zo:
A Tale of Two Cities (juni 1859 tot december 1859)
Great Expectations (1 december 1860 tot augustus 1861)
The Uncommercial Traveller (28 januari 1860 tot 13 oktober 1860,
plus 1863–65 en 1868–69)
Royal Opera.
Timpaan boven de deur van de voormalige Bow Street Magistrate’s Court.
De winkeltjes zijn er heel leuk, zoals hier in Neals Yard, een klein pleintje. Neem wel een credit card met heel hoog saldo mee!
Een tekening van Bambi. Lady Diana als Mary Poppins, op hoge hakken en met een tas van Harrods die tegen twee kinderen zegt: you can be as naughty as you want, just don’t get caught (je kunt zo ondeugend zijn als je wilt, je moet alleen niet betrapt worden).
De architect van dit monster is Frank Matcham. Dit ‘London Coliseum Theatre of Varieties’ is een overdadig theater dat vandaag de dag een operahuis is.
‘Are you inspired’ door Nathan Bowen. Een street artist op de afzetting bij een verbouwing vlak bij St. Martin-in-the-Field. De kerk op de hoek bij Travalgar Square.
Tot zover dit eerste stuk van de wandeling.
Burgemeester met een bontjas
Een korte reeks foto’s van Londen.
De meeste vanuit een hop-on hop-off bus.
Dus heel toeristisch.
Dat hoge, glazen gebouw heet The Shard of de scherf. Renzo Piano, The Shard.
Je ziet zoveel beelden in Londen. De meeste van onbekende mensen. Vaak heel klassiek uitgevoerd. Hier is dat ook maar de man draagt iets wat op een bontjas of een jas met bontvoering lijkt. Het is Samuel Bevington, een burgemeester uit een ver verleden.
De Ronde van Engeland (Tour of Brittain) zou zondag een deel van het centrum ‘onveilig’ gaan maken. Die dag zijn we dan ook niet in de buurt van Westminster geweest.
Trafelgar Square met in de hoogte het standbeeld van Nelson blijft indrukwekkend.
Piccadilly Circus, was hier de reclame vroeger niet leuker? Het begint nu te veel op het scherm thuis te lijken.
We gebruikte de metro voor de reis terug naar het hotel en dat zouden we de komende dagen vaker doen (de metro gebruiken).
Londen
Afgelopen weekend waren we in Londen.
Een keer met de trein geprobeerd.
De trein is echt slecht geregeld.
Je koopt een kaartje Breda – Brussel en een kaartje
Brussel – Londen (Eurostar).
De trein stopt na Breda in Noorderkempen (of all places).
Kan daarna niet meer vertrekken.
Al de passagiers kunnen dan van de volle en lange
internationale IC overstappen in een Belgische Boemel.
Zitten is er niet meer bij.
Zie maar hoe je in Brussel komt.
Zorg zelf maar dat je de trein in Brussel op tijd haalt.
Info: 0,0.
Roger Henri Ludovic Maria van Boxtel: Doe er iets aan!
Dus de verbinding in onbetrouwbaar.
De NS en haar partners voelen zich niet verantwoordelijk voor jouw reis.
Het is niet goedkoper dan vliegen.
De volgende keer dus maar weer met het vliegtuig.
Londen was erg leuk.
Een fantastisch dynamische stad waar heel veel gebeurd.
Overal wordt gebouwd, de koffie is organisch, het eten biologisch.
Alles multicultureel.
Zelfs het weer hielp mee:
Met een enorme tweedeling tussen heel rijk en arm:
Upstairs / downstairs.
Natuurlijk heb ik wat foto’s gemaakt en die deel ik hier.
Aan City Road staat een gebouw met de naam ‘Leysian Mission’. Het is ontworpen door de architecten Jonas James Bradshaw and John Bradshaw Gass. Dit is een detail van de gevel. Gebouwd tussen 1901 – 1906.
Maar ook vandaag wordt er overal in Londen veel gebouw. Veel staal, spiegels en glas.
De hoofdingang van Leysian Mission.
Dit zie je als je bij het metrostation Bank boven de grond komt: de Bank of England en veel nieuwbouw.
Vanuit Bank is het een klein stukje lopen (je kunt met de metro) naar St. Pauls Cathedral. Op een niet stralend moment doemt de oorlogssfeer weer op.
St Pauls Cathedral graveyard, de begraafplaats van de kerk bevat een paar monumenten. Altijd goed voor een foto.
Detail van St. Pauls Cathedral.
Naast de St Pauls ligt een plein met de naam Pater Noster. Dit plein is na de tweede wereldoorlog ontstaan als gevolg van de bombardementen op de stad. Daar op dat plein staat nu dit beeld: Elisabeth Frink, Pater Noster.
Op het pleintje zijn naast de toeristen veel zakenmensen die het einde van de dag vieren. Business First!
Thomas Heatherwick, Pater noster Vents. Deze twee grote metalen wokkels zijn ontworpen door een bekende Britse ontwerper. Ze zijn het ventilatiesysteem van een onderliggende transformator of iets dergelijks.
Vanaf dit punt gingen we verder met een hop-on, hop-off bus.
Daarvan meer later.
Amritsar
Amritsar is een stad met een magische naam.
Terecht!
Indiase geschiedenis en de Sikh religie komen hier
bij elkaar.
Sommige van de spanningen die al eeuwen de ontwikkeling
van dit gebied bepalen, zijn nog steeds aanwezig.
En het is er erg mooi!
We waren in Amritsar aangekomen en het liefst ga je
dan te voet op pad.
Te voet zie je het meest, maak je het meest mee.
Dus we begonnen te voet.
Onbekend met de omgeving kwamen we eerst uit bij Ram Bagh.
‘Bagh’ is het woord waarmee een ommuurde tuin wordt aangeduid.
Maar we kregen niet goed hoogte van het complex.
Zo zagen we eerst Ram Bagh Gate. Een poortgebouw.
Ram Bagh Gate, vlak bij ons hotel en vlak bij de tuin met dezelfde naam.
Via een omweg bezochten we ook de tuin. in die tuin moet een zomerpaleis liggen maar dat hebben we niet gezien.
We zagen wel dit bord en de Baradari. Een monument ter nagedachtenis.
Baradari
The Baradari is situated in the western side of the palace complex.
It stories square structure raised on a high plinth.
The roof is flat and it is connected by flights of steps on the all four side.
It has three opening in each sides which are flanked by cusped arch formation.
Arches are seperated by a pillar, each corner has three pillasters, the corner pillaster has beautiful serpentine coil or rope design, which is incorporated through out it .
The facade terminated into projected eave which is supported on decorative brackets and is sutmounted by a marble parapet
There’s an inscription on the facade of the western side wall stating: that the Baradari was built by the sons of Rai Sahib Ditta Mal in the memory of their father.
“Presente by the sons of sahib, Ditta Mal in the loving memory of their father. Born 30th july 1846, died 29th october 1916”
Maar de naam ‘Ditta Mal’ kon ik niet vinden op internet.
Dus het bleef een beetje vaag voor mij.
Maar dat neemt niet weg dat het gebouw schitterend is. Behoorlijk gerestaureerd lijkt me.
Na deze wat doelloos aanvoelende voettocht hebben we een riksja genomen naar de Gouden Tempel. Ze mogen je daar niet ‘voor de deur’ afzetten. Er waren nogal wat bestratingswerkzaamheden aan de gang en het plein voor de ommuurde Gouden Tempel werd nieuw aangelegd. Daarom moet je maar even met de stroom mensen meelopen en dwars door het verkeer.
Voor je bij de Gouden Tempel komt, passeer je eerst een andere ommuurde tuin. Een belangrijke en tragische plaats voor de onafhankelijkheidsstrijd van India: Jallianwala Bagh. Hier vond het Jallianwala Bagh Massacre of de ‘Slachting van Amritsar’ plaats.
Als je de film Gandhi gezien hebt herinner je misschien
de betoging in een tuin, die door een Engelse bevelhebber
werd gesmoord door het vuur te openen op de ongewapende menigte.
Dat is hier gebeurd in 1919.
De foto hierboven is een van de drie toegangen tot de tuin.
Deze toegang was te smal voor de pantserwagens om bij de tuin te komen.
Te voet gingen de militairen naar de tuin, een grote open vlakte,
en het vuur werd geopend.
Generaal Dyer had 90 tot 150 man tot zijn beschikking.
Er vielen veel doden en gewonden.
Er was geen medische opvang.
Dit is het monument voor de slachtoffers in de tuin.
Deze muur toont de kogelgaten van de beschieting.
Hier wordt toegelicht wat je precies ziet.
De tekst op het bord luidt:
The wall has its own historic significance as it has twenty eight bullet marks which can de easily seen at present and these were fired into the crowd by the order of general Dyer.
Moreover, no warning was given to disperse before Dyer opened fire which was gathered here against the Rowlatt act.
One thousand and six hunderd and fifty rounds were fired.
Toen we de ommuurde tuin uitliepen zagen we een bord staan dat naar de Golden Temple wees. Alleen stond het vanwege de wegwerkzaamheden niet op de originele plaats. We waren al een keer fout gelopen (en dat werd duidelijk doordat het steeds minder druk werd) maar vanaf nu zou het goed gaan.
Nu zagen we ook de officiële toegang naar de Jallianwala Bagh, de eerste keer hadden we een poort genomen die nu als uitgang dient.
De Gouden tempel bewaar ik tot mijn volgend bericht.
Zou het er markt geweest zijn? Of uitverkoop?
Een tweede reeks foto’s uit Patiala op één dag.
Zo graag wil ik de foto’s uit Amritsar laten zien.
Toen we terug liepen van Shahi Samadhan werd het steeds drukker.
De winkels waren gesloten maar voor de winkels waren er
marktkramen. Misschien is dat normaal?
Misschien was het gewoon marktdag.
Dan begin ik maar met een bord van de Patiala Heritage Walk. De route hebben we niet gevolgd omdat we die niet konden vinden. Een of twee keer hebben we heb geprobeerd te volgen. Maar steeds ‘verdwaalden’ we. Maakt niet uit. Het was enerverend.
Sommige van de gebouwen zijn heel mooi geweest.
Uiteindelijk zijn we ook helemaal terug naar het hotel gelopen.
Heen waren we een stuk met een riksja gegaan.
Maar op de weg terug konden we er eerst geen vinden en
later dacht ik de buurt te herkennen.
Toen bleek het ook niet meer zo ver te zijn.
In de grotere steden krijg ik heel gemakkelijk last van
mijn keel. De luchtvervuiling en het stof.
Deze dag zijn we tussen de monumenten door op zoek gegaan naar
strepsils. Uiteindelijk vonden we een apotheek (!) die
ze verkocht. Hoeveel ik er wilde.
Nou ik wilde natuurlijk wel een doos. Zoals ik die hier
zou kopen. Maar bij de Pharmacy verkochten ze de tabletten
per stuk.
Dus zuinig aandoen met deze 8 tabletten.
Patiala: Shahi Samadhan
Shahi Samadhan, is de begraafplaats van de Sikh-koningen
van de Sikh-staat Patiala.
Toen wij deze plaats in 2016 bezochten was die plaats in
redelijke staat. Het gebouw/terrein is afgesloten maar
zo gauw we er aan kwamen lopen, kwam er een man met sleutels aan
die na afloop natuurlijk een bedrag in ontvangst nam.
De plaats is erg mooi en bestaat uit een poortgebouw,
een herdenkingsgebouw voor Baba Ala Singh de stichter van
Patiala en de eerste koning en een aantal grafmonumenten.
Sommige met naam (Maharaja Narinder Singh en Maharaja
Karam Singh), anderen voor ons anoniem.
Dit is een overzicht van de Maharaja´s van Patiala:
Baba Ala Singh 1691 – 1765
Maharaja Amar Singh 1748 – 1781
Maharaja Sahib Singh 1774 – 1813
Maharaja Karam Singh 1797 – 1845
Maharaja Narinder Singh 1823 – 1862
Maharaja Mohinder Singh 1852 – 1876
Maharaja Rajinder Singh 1872 – 1900
Maharaja Bhupinder Singh 1891 – 1938
Maharaja Yadavindra Singh 1913 – 1974
Dit is het poortgebouw van Shahi Samadhan. Het was even zoeken maar het is het begin van de Heritage Walk. Alleen in 2016 konden we geen routebeschrijving daarvan vinden op internet en ter plaatse stond het maar af en toe aangegeven. De bewoners snappen wel waar je naar op zoek bent dus we werden steeds geholpen het monument te vinden.
Het poortgebouw is zeker mooi al kan het wel een restauratie gebruiken.
Wanneer je door de poort kijkt zie je even verderop het monument liggen dat er is aangelegd ter nagedachtenis van Baba Ala Singh (overigens net als bij andere plaats- en persoonsnamen in andere culturen varieert de westerse spelling nogal eens, zo lees je Baba Ala Singh en op het monument staat Maharaja Alla Singh Sahib Bahadar, dus Ala met twee l’s. Je leest ook Maharaja Mohinder Singh en Maharaja Mahinder Singh.)
Het gedachtenismonument met onze ‘gids’. Hier op het bord van Patiala Tourism staat ‘Baba Aala Singh’.
Deze tekst, boven een van de toegangspoorten geeft aan wat dit is: Samadh His Highness The Deceased Maharaja Alla Singh Sahib Bahadar who died in samat 1822. Het voorlaatste woord ‘Samat’ is eigenlijk ‘Samvat’ en volgens het woordenboek van Merriam-Webster is dat ‘an era of Hindu chronology used in northern India ‘ of een tijdvak in de Hindoe jaartelling die gebruikt werd in Noord India.
Een doorkijkje vanuit het monument naar de buren.
Achter het monument liggen een aantal grafmonumenten. Deze hoge witte maar ook een reeks lagere die je op deze foto nog niet ziet.
Die lagere grafmonumenten zie je hier dus. Het is een heel rustige omgeving. Heel sfeervol. Mooie grafarchitectuur.
Soms staan er op deze grafmonumenten namen. Niet alle monumenten waren van wit marmer.
Raja-I-Rajgan Amar Sing Bahadur. ‘Raja-I-Rajgan’ is een koninklijke titel in Princely States in Noord India afgeleid van ‘Raja’ dat een breder gebruikte titel is.
Maharaja Karam Singh. Het geboortejaar komt overeen met het eerder opgegeven lijstje.
Maharaja Narinder Singh. Ik garandeer niet dat ik de namen correct heb. Je ziet dat er nogal wat woorden nodig zijn en ik ben er niet zeker van dat dit over 1 of 2 personen gaat. Wel wordt hier een belangrijke onderscheiding genoemd: Knight Grand Commander of The Order of The Star of India.
De toekenning van de onderscheiding ‘Knight Grand Commander
of The Order of The Star of India’ vinden we terug in de aankondiging
in de The London Gezette, issue 22523, page 2622 van 25 june 1861.
The London Gezette, issue 22523, page 2622 van 25 june 1861: His Highness Nurendur Singh, Maharaja of Putiala.
Terug in het monument voor Baba Ala Singh.
Zoals vaak is ook het dak begaanbaar en via een stenen trap te bereiken. Vanaf het dak heb je een prachtig zicht op de grafmonumenten.
De achterkant van het poortgebouw. Einde van de bezichtiging.
We gaan de volgende keer nog eens een tocht door
de winkelstraten van Patiala maken.
Argusvlinder 