Santo Tomas

Posted on november 26, 2019 by Argusvlinder

Een hotel of hotelkamer beschrijven zal ik niet zo snel doen.
Dan moet er echt wel iets bijzonders zijn.
Santo Tomas in Chichicastenango is heel bijzonder.
Het hotel ligt bij het busstation van het dorp.
Die bussen rijden overigens erg hard en houden nauwelijks rekening
met voetgangers. Dus opgepast.
Het hotel is groot, met een aantal verdiepingen maar het is geen
modern gebouw maar een gebouw dat net geen doolhof is.
Veel trappen, heel verschillende kamers en met grote algemene ruimtes.
Al die ruimtes zijn gevuld met herinneringen aan het verleden:
veel beelden uit kerken en/of kloosters, veel oude gebruiksvoorwerpen,
vaak in groepen van 5 of 6 dezelfde voorwerpen maar van
een andere kleur en uitvoering.
Kijk mee.

In onze kamer stond deze kerststal. Ook in de algemene ruimtes zag je die regelmatig. In allerlei groottes.

Boven de open haard hing een stola die een priester normaal gesproken draagt tijdens een dienst. Ook veel voorwerpen van natuurlijke materialen. Sommige zag je in de souvenirshop maar alles bij elkaar gaf het een soort van authentiek beeld.

Bij die groene stola van de vorige foto hoort deze groene kazuifel, op de muur ertegenover.

In een van de gangen hingen deze maskers in groep.

De gangen die niet altijd helemaal inpandig waren, stonden vol met dit soort combinaties van voorwerpen.

Muziekinstrumenten, heiligenbeelden.

De gangen liggen rond een goed onderhouden binnentuin. Regelmatig worden er in de tuin ara’s op hun stok gezet op de gasten te vermaken. Ara’s hebben een bijzondere betekenis voor de Maya’s.

Hotel Santo Tomas.

Een kerststal boven de brandende open haard.

Twee van de ara’s die regelmatig in de tuin te bewonderen waren.

Naar ons idee kwamen we aan in Chichicastenango op de dag
na het feest van Santo Tomas.
Dat kon niet anders met de reserveringen.
Wel zou er de dag na aankomst een markt zijn.
Het liep een beetje anders.

Aangekomen op de hotelkamer…..

Posted on november 21, 2019 by Argusvlinder

In mijn reisdagboek schreef ik:

Als we de snelweg verlaten, volgt een smalle weg met veel verkeersheuvels om in een druk Chichicastenango te komen. We hebben een kamer in het fantastische hotel San Tomas. Het hotel staat vol met oude beelden, schilderijen, meubels, naaimachines, weegschalen, enz, enz. Waarom LP (Lonely Planet) het hotel niet noemt? Op onze kamer worden we verrast door een kleurrijke en luidruchtige groep mensen. Door het raam maken we wat foto’s.

De foto’s die ik hier noem, zie je hieronder.
Voor ons was toen nog volledig onduidelijk wat we zagen.

Guatemala, Chichicastenango. De optocht was al even bezig.

Ik deed nog pogingen om een individueel persoon op de foto te krijgen maar vanuit het perspectief van het hotelraam was dat eigenlijk niet mogelijk. Ons idee was dat het feest van San Tomas op 21 december werd gevierd en wij waren er 22 december.

Achter de mensen in die fantastische pakken, liep de muziek.

Daar weer achter de vrouwen en kinderen.

San Andrés Xecul

Posted on november 14, 2019 by Argusvlinder

Onderweg van Quetzaltenango naar Chichicastenango.
In Guatemala zijn we deels met privé-vervoer gegaan en
deels met ‘gemeenschappelijk’ vervoer.

Een reis volledig met eigen chauffeur was te duur.
Maar er zijn delen van de reis die goed te doen zijn met
een busje. Want wat is het verschil?

Met Privé-vervoer komt iemand met een auto je bij het hotel ophalen
en brengt je op de plaats van bestemming. Onderweg kan die auto
stoppen om een plaats te bezoeken, iets te eten of gewoon even de
benen te strekken.

Op andere trajecten gaan we met een busje waar ook andere toeristen
mee reizen. Daar heb je minder vrijheid en meestal ook minder plaats.
Maar wij hebben ervaren dat beide best kunnen.

Neem je tijd. Plan na een lange reis niet gelijk weer een lang traject.

Vandaag reizen we van Quetzaltenango naar Chichicastenango.
Tussen door doen we twee plaatsen aan San Andrés Xecul en Salcajá.

In Salcajá zijn we niet uit de auto geweest. Het was er druk en markt.
In Salcajá rijden we langs de kerk van San Jacinto, gesticht in 1524,
een van de eerste, zo niet de eerste kerk in Midden-Amerika.

San Andrés Xecul (de X spreek je uit als S) was heel rustig en
heeft een bijzondere kerk. Dus tijd genoeg om even te gaan kijken.

San Andrés Xecul.

Om echt mooie foto’s te maken stond de zon net verkeerd. Maar we hadden niet zoveel te kiezen.

Maar, misschien was het uitzicht onderweg nog wel het mooist. Hier zie je meerdere vulkaantoppen achter elkaar liggen.

Chichicastenango zal die middag blijken sensationeel te zijn.
De komende dagen daar meer over.

In de aanloop naar Kerst in Quetzaltenango

Posted on november 11, 2019 by Argusvlinder

Aan het centrale plein van Quetzaltenango zit een terras van een cafe/restaurant op behoorlijke hoogte. We gingen er wat drinken. In de avond is het op deze hoogte (2300 meter boven zeeniveau) behoorlijk koud. Maar het uitzicht op het plein is leuk.

In de ochtend is het plein zonovergoten, gelijk een stuk warmer.

Aan het plein ligt Café Barista. We zouden na de ochtend vertrekken dus bleven in de buurt van het plein en dronken hier koffie.

Binnen een heel modern ingericht pand.

Quetzaltenango ligt in de heuvels (vulkanen).

Op de foto zie je niet al die verschillende soorten politie en militairen die je steeds maar weer voorbij ziet komen. Met volle bewapening.

In een hoek van het plein staan steeds marktkramen. Een heeft wel een heel bijzonder product.

Appels van het merk Rembrandt. Wat doet die leeuw daar bij? Washington State Apples.

Blijkbaar is Washington State (de staat Washington in de VS)
een hele goede plaats om appels te kweken.
Nooit geweten.

We bekijken de kathedraal nog eens wat beter.

Iglesia del Espiritu Santo

The original Espiritu Santo church, now a cathedral,
was the second church built in Guatemala (1532) bij order
of Monsignor Francisco Marroquin. The baroque style colonial facade that remains today, built at the end of the seventeenth century, was not part of the original structure.
The Franciscan convent that was located adjacent to this building was from the same period.

The convent and church were demolished sometime
between the end of the nineteenth century and
beginning of the twintieth century. Only the church
facade, bell tower, and Virgen del Rosario chapel
were left standing. In March 1905, the parish priest
intervened to halt the demolition of the bell tower,
saying that “..it would be difficult to find an
appropriate location for the bells.” The neoclassical
structure of the present day cathedral, designed by
the architect Alberto Porta, was built in the 1900’s.

Er was hier al een kerk in 1532.
Die is bijna helemaal vernield bij aardbevingen.
Bij de sloop van de kerk is een deel van de gevel, de klokkentoren
en de Virgen del Rosario-kapel blijven staan.
Men wist niet waar anders de klokken in onder te brengen.
Op de plaats van het Franciscaans klooster is de huidige kerk gebouwd.
Alberto Porta is de Italiaanse architect die de kerk ontwierp.

Wat deze tekeningen precies voorstellen en hoe oud ze zijn, werd me niet duidelijk.

Aan het andere eind van het centrale plein lag ons hotel. De gevel is niet groot maar het hotel was dat wel.

Dit is een passage, een oude vorm van een winkelcentrum. Er zitten nu vooral veel horeca gelegenheden.

In de avond was het hier helemaal vol: Pasaje Enriquez.

Photo of the Military Headquarters, known as the
Comandanoia de Armas, during the second half
of the nineteenth century.
This buikding was later demolished, in
order to build the Pasaje Enriquez.

Pasaje Enriquez, the first shopping
center in Quetzaltenango, shortly
after its completion.

Prior to the construction of Pasaje Enriquez, this was the site of the Casa Real, also known as the Casa de los Corregidores, and, later, the Comandancia de Armas. In 1986, Juan B. Enriquez requested permission from
City Hall to close off the portals in front of his house in order to incorporate stores. Construction began in 1899,
under the direction of the Italian architect Alberto Porta. The engravings were done by the artist Luis Liutti.

Zo kijk je dan weer naar het centrale plein.

Feliz Navidad op de ruiten van een van de gelegenheden in de passage.

In het hotel konden ze er ook wat van. Tijd om naar Chichicastenango te gaan.

21/12/2018 Quetzaltenango

Posted on november 6, 2019 by Argusvlinder

Op 21 december 2018 bezochten we, als een soort tussenstop, Quetzaltenango.
Wat een prachtige naam voor deze kleine stad in Guatemala
in een heuvelachtige omgeving.
Geen heel bijzondere stad maar het was er goed toeven.
Het weer was overdag goed. In de avond werd het kouder.
Het hotel lag aan het centrale plein in de stad.
We kwamen er aan ruim op de middag.
Daar zijn de volgende foto’s van.

Deze foto maakte ik onderweg van Guatemala City naar Quetzaltenango.

Het is goed te zien dat dit deel van Guatemala vulkanisch is.

Onze kamer in het hotel keek uit op het centrale plein van de stad. De kerstverlichting hing al overal en ook voor ons raam. Het is dus geen uitzicht uit een gevangenis.

Dit is beter. Rechts een grote, versierde kerstboom. Links aan het plein (niet op de foto te zien) ligt de grote kerk van Quetzaltenango.

Een ander uitzicht vanuit het hotel. Nu zijn de koepels van die grote kerk rechts van het midden te zien. Maar het gaat op deze foto vooral om het landschap.

In de stad is ook een markthal en dit is een straat daar in de buurt.

Een groentekraam buiten bij de markthal.

De plaats is niet heel toeristisch. Er zijn dan ook niet veel gelegenheden in het centrum om eens culinair te gaan genieten. We hebben er natuurlijk wel gegeten maar de meeste gelegenheden hadden het karakter van fast food.

In de markthal waren ook heel wat kramen met vlees.

De grote kerk van Quetzaltenango bestaat uit twee stukken: een soort losstaande oude gevel met daarin een kapel en een moderne kerk. Die twee zijn tegen elkaar gebouwd. Hier zie je links de oude gevel en rechts de moderne kerk.

Dit is de oude gevel. De meeste verkopers van souvenirs hebben lokale toeristen op het oog. Dat maakt het allemaal geel relaxed.

Een stukje van het centrale plein af zie je deze voetgangersbrug.

Op het centrale plein is het druk. Veel mensen gaan vanwege de kerstdagen naar de kerk. Een deel van die mensen zijn traditioneel gekleed.

Dynamisch beeld van een Nobelprijs winnaar

Posted on november 4, 2019 by Argusvlinder

Dit is een Nobelprijs-winnaar, voor literatuur. Het boek in zijn hand, achter zijn rug verliest bladen. De beelden van Max Leiva die ik op internet vond, hebben vaker een dergelijke houding, dynamiek, kracht of spanning. Dit beeld staat aan de Avenida Las Américas in Guatemala City en stelt Miguel Angel Asturias voor.

Octubre 1999. Premio Nobel de literatura en el centenario de su nacimiento. Nobelprijs voor literatuur in het eeuwfeest van zijn geboorte. In de ochtend has de gids ons door deze straat gereden naar het uitzichtpunt. De eerste foto’s van deze reeks over Guatemala zijn van dat punt. De lange straat was op loopafstand van ons hotel en interessant genoeg voor een wandeling. De straat wordt gevormd door twee rijbanen met in het midden een ruimte met groen. Om de paar honderd meter kun je van weghelft veranderen. Tussen het groen staan een soort ‘vriendschapsmonumenten’ van landen met daarbij beelden van mensen die bij gedragen hebben aan een of andere vorm van revolutie of beweging. Vaak personen die je voor een ideologische wagen kunt spannen.

Op Wikipedia vond ik:

Het boek El señor Presidente, kon hij niet publiceren vanwege het feit dat Guatemala op dat moment geregeerd werd door een dictator.
Deze roman is gebaseerd op de bloedige overheersing door deze president.
Het is een aanklacht tegen elke vorm van dictatuur die steunt op terreur en verraad en opoffering van menselijke waarden.
In 1946 werd de eerste versie van El señor Presidente gepubliceerd, dat zijn faam als schrijver in Zuid-Amerika zou vestigen.
In 1967 ontving Asturias de Nobelprijs voor Literatuur met als motivatie dat hij een levendig literair oeuvre geschapen had dat diepgeworteld is in de Guatemalteekse indiaanse tradities.

Zou het hier dezelfde ‘El señor Presidente’ betreffen als die waarover
Boudewijn de Groot zong:

Meneer de president, welterusten.
Slaap maar lekker in je mooie witte huis.
Denk maar niet te veel aan al die verre kusten
waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.
Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,
die vergissing laatst met dat bombardement.
En vergeet het vierde van die tien geboden
die u als goed christen zeker kent.

Deze mag natuurlijk niet ontbreken: Simon Bolivar. De grote bevrijder van Midden en Zuid Amerika die tegen de Spaanse overheersing vocht.

De monumenten zijn niet altijd aantrekkelijk. Hier een monument van Argentinië met een beeld van General Juan de San Martin.

Deze foto maakte ik omdat dit alweer een beeld is van een persoon met een boek in zijn hand. Wie het is weet ik niet. Op het boek in zijn hand staat de tekst ‘Reforma’.

Onderdeel van een monument van El Salvador is dit beeld van Beato Oscar Arnulfo Romero. Bisschop Romero.

Van deze meneer O’Higgins had ik nog nooit gehoord: Bernardo O’Higgins namens Chili.

Ook hier biedt Wikipedia uitkomst:

Bernardo O’Higgins (Chillán (Chili), 20 augustus 1778 – Lima (Peru), 24 oktober 1842) was een Chileens militair die gezien wordt als de vader des vaderlands van Chili (el Padre de la Patria de Chile).
Verder was hij een van de belangrijkste militairen in de onafhankelijkheidsstrijd van Chili en Latijns-Amerika.
Daarnaast was hij van 16 februari 1817 tot 28 januari 1823 de derde Opperste Directeur van Chili en de eerste die deze titel droeg na de Chileense onafhankelijkheid (1818).

Dit grote beeld is gemaakt door Tomás Mur en stelt, wie anders?, Christoffel Columbus voor.

Inderdaad, geen beelden van vrouwen.
Ligt dat aan de fotograaf of ligt het aan Guatemala?
Je zult er zelf naar toe moeten gaan om de werkelijkheid
te achterhalen.

Nacional Museum of Archeology and Ethnology (II)

Posted on oktober 31, 2019 by Argusvlinder

Deze tekst bevat heel veel nieuwe informatie voor mij.
Het was blijkbaar gebruikelijk (we komen dat later in Honduras
ook tegen) om een tempel na verloop van jaren, op een
plechtige manier te begraven. Vaak onder een nog grotere tempel.
De tekst beschrijft een aantal brokstukken van wandschilderingen
die ontdekt zijn in San Bartolo in 2001.
Twee muren van een tempel stonden nog overeind. De andere twee waren
zorgvuldig gesloopt met bewaring van de brokstukken van de muurschilderingen.
Die brokstukken waren meebegraven met de tempel.
Afgebeeld zijn de Zonnegpd en de God van dronkenschap.
Veel tijd heb ik dan bij de voorbereiding van dit bericht besteed
om uit te zoeken waar in de brokstukken je wat kunt zien.
Ik moet nog goed oefenen.

This outstanding composition portays a supernatural figure identified as the sun hod by the symbol ‘kin’ (glyph?) on his cheek, as well as his distinct profile.
He is represented in the form of an eagle with large talons (klauwen) and aspects of the Principal Bird Deity.
Behind the solar deity is a second supernatural, Akan, deity of inebriation (dronkenschap) (either pulque (Pulque is een Mexicaanse alcoholische drank. Het wordt gemaakt van gefermenteerde honderdjarige aloë, een bepaald soort agave) or chicha (gefermenteerde drank van mais, rijst of yuca in Latijns-Amerika)), identified by the eyeball, bone and blood at his forehead, his skeletal jaw, and the lock of hair adorned with beads to the front.

Dit is het totale beeld van de brokstukken uit San Bartolo, ‘reassembled fragments from the east and south walls of the same chamber’.

Dit is een detail van de foto hierboven en hier is een gezicht te herkennen. Ik schat in de Zonnegod.

Dit is dan de tweede god? Wie het beter kan duiden is uitgenodigd dat met ons te delen.

San Bartolo was mij geheel onbekend. Maar het verhaal heeft een grote aantrekkingskracht.

San Bartolo is a remote Late Preclassic site in the department of Petén.
Discovered in 2001, its murals are considered amoung the most important discoveries in the Maya area.
Murals were found within the pyramid Las Pinturas, which was a nexus of ritual activity during its four hunderd year history.
The most complete paintings were found at a chamber at the base of the pyramid (Structure Sub-1A); dating to the year 100 BC, the chamber was in use for about 50 years, then it was covered by new construction.
The west and north walls were buried intact, bur the east and south walls were intentionally broken by the ancient Maya, carefully collecting and concealing the fragments within the foundation of the new pyramid.
To date, the corpus of mural painting from San Bartolo includes 7000 fragments from five different architectural contexts.

On the wall above (niet door mij gefotografeerd) are illustrations of the west and north wall paintings reproduced at full size.
In the case to the right (wel gefotografeerd) are reassembled fragments from the east and south walls of the same chamber.
The elaborate artistic program at San Bartolo is devoted to origin mythology and the incipient institution of kingship (de beginnende instelling van het koningschap).

On the west wall, the hero figure Juun Ajaw, patron deity of kings, claims a four-cornered space marked by trees that define the bounderies of the civilized world.
He celebrates sustenance drawn from the forest and offers his own blood in autosacrifice.
The noth wall depicts four anchestral couples at a sacred cave located at the base of a rocky mountain, blooming with flowers and vegetation.
It is a wild place of snakes and jaguars and a mythic place of origin and fertility.
The maize god and his bride receive the foundations for life: maize (as tamales (Een tamal is een traditioneel hartig of zoet gerecht uit Latijns-Amerika. Het bestaat uit een van oorsprong in maïsblad, later ook wel in een bananenblad gestoomde maïsdeegrol met of zonder vulling) in a basket) and water (as a bottle gourd (Kalebas)).

Deze tekst vertelt dat de schilderingen gevonden zijn in de
piramide Las Pinturas. De schilderingen waar ik al over sprak dateren
van honderd jaar voor Christus.
In totaal zijn er 7000 fragmenten gevonden, uit 5 verschillende
architectuur omgevingen of stylen.
De afbeeldingen richten zich op mythologie rond het ontstaan
van het koningschap.
Zo wordt de patroonheilige van koningen, Juun Ajaw, afgebeeld.

De schilderingen bevatten ook teksten, geschilderde hiërogliefen.

Er ligt ook een stuk steen met daarop geschilderde tekst. Het behoort tot de oudste voorbeelden van Maya hiërogliefen. De oudste teksten dateren van 400 voor Christus.

The paintings include an example of very early Maya hieroglyphs, probably the earliest currently documented for the Maya script.
San Bartolo has the most extensive corpus of Preclassic period writing preserved in Maya area.
The collection includes several examples of both paimted and incised texts from early architectural phases (ca 400 BC), and numerous fragmentary text from the penultimate phase murals (ca 100 BC), as well as the six complete texts from the west and north wall murals of structure Sub-1A (ca 100 BC).
The script changes remarkably across the 300-year range and the hands of different scribes are clearly visible among contemporaneous texts.
The texts contain name and titles of deities but translation is difficult die to the early form of the script and their uniqueness.

Dit vond ik heel interessant. Aan het schrift op zich
zou je al een hele tentoonstelling of een heel museum kunnen wijden.

Dit is de steen met het vroege, geschilderde Maya schrift.

Terwijl ik op mijn tenen sta. Dit soort voorwerpen zul je niet vaak kunnen zien in Europa. Er zullen niet veel verzamelaars actief mee bezig zijn en in musea heb ik ze eerder niet gezien. De voorwerpen die dadelijk volgen zul je vaker kunnen zien.

Theater type censer, Los Chatos, Escuintla, early classic, 250 – 550 AD. MUNEA 14592 – 111799. Wierrookbrander voor in een theater.

Zoomorphic censer, Chitomax, Baja Verapaz, late classic, 600 – 900 AD. MUNEA14449-111256. Weer een brander maar nu in een soort dierlijke vorm.

Funerary Mask, Tikal, Petén, Late Classic, 600 – 900 AD. MUNEA11082-111526. Begrafenismasker.

Prachtig. Zie hoe op de deksel het lichaam van een jaguar aangevuld wordt met een hoofd in 3D dat als knop van de deksel dienst doet. Bowl with cover of jaguar, Tikal, Petén, Classic AD 250 – 925. MUNEA 11336ab – 111507ab.

Vase of Yikʼin Chan Kʼawiil, Tikal, Petén, Late Classic, 734 – 766 AD. Munae 11080ab-111144ab. Vaas in de vorm van Yikʼin Chan Kʼawiil, een van de grote koningen van het Maya-rijk.

Wikipedia:

Yikʼin Chan Kʼawiil also known as Ruler B, Yaxkin Caan Chac and Sun Sky Rain, (before 734-c.746/766?), was an ajaw of the Maya city of Tikal. He took the throne on December 8, 734.

Vase of Jasaw Chan K’awiil I, Tikal, Petén, Late Classic, 682 – 734 AD. Munae 11081ab – 11111805ab. Deze persoon wordt wel ´Heerser A´ genoemd. Die hiervoor is ´Heerser B´.

Wikipedia:

Jasaw Chan Kʼawiil I also known as Ruler A, Ah Cacao and Sky Rain, (before 682-734), was an ajaw of the Maya city of Tikal. He took the throne on May 3, 682 and reigned until his death.

Plate with the Quadripartite Badge Monster, Dos Pilas, Petén, Late Classic, AD 710 – 730. MUNAE15357-17702180. Schaal met een afbeelding van een mythisch figuur. De naam van de figuur zou ik moeilijk naar het Nederlands kunnen vertalen. Op het web zie ik de naam ‘vierzijdige god’ gebruikt worden. Maar wat een mooie schaal met op de rand Maya hiërogliefen.

Zoomorphic urn, Purulhá, Alta Verapaz, Late Preclassic, 600 – 900 AD. MUNAE 15897-143705. Een urn in de vorm van een dierlijk figuur.

Een hoofdband. Hu´Unal, Late Classic, 600 – 900 AD, Aguateca, Petén, alabastro. MUNAE 18624ak – 1773179ak.

God of death, Topoxte, Petén, Late Classic, 600 – 900 AD. MUNAE 20209b – 17721210b. God van de dood.

Ik vond het heel indrukwekkend.

Nacional Museum of Archeology and Ethnology (I)

Posted on oktober 30, 2019 by Argusvlinder

Het Nationaal museum voor archeologie en etymologie in Guatemala Stad
was de reden om de stad langer dan een paar uur te bezoeken.
Het was get dubbel en dwars waard.
Natuurlijk heb ik er wat foto’s gemaakt.
Helaas had ik niet goed opgepast en was plots mijn camera leeg.
Het museum heeft geen catalogus.

Het museum toont een prachtige collectie.
Zoals steeds heb ik daaruit een eigen keuze gemaakt.

Wikipedia:

De etymologie is het deelgebied van de taalkunde dat de herkomst van woorden bestudeert.

De wereld van de Maya’s staat ver van mij af.
Dus leer ik iedere keer weer heel veel.
Nu was er bij dit bezoek niet genoeg tijd om dieper op
al die voorwerpen en bijzondere verhalen in te gaan.
Bij het voorbereiden van dit bericht ben ik dus veel tijd bezig geweest
met het lezen van verschillende dingen op internet.
Een avontuur op zichzelf.

Dit is het gebouw waar het Nacional Museum of Archeology and Ethnology te vinden is. Deze foto is gemaakt vanuit de tuin die rond het museum ligt. Op het eerste deel van het bezoek probeert de gids het initiatief te houden op het bezoek maar ze geeft het na een kwartier op. Dan kan ik op eigen tempo door het museum.

Antropomorphic sculpture, Highlands, Late Preclassic, 250 BC – 250 AD, Munae 5859.

Mushroom Stone, Highlands, Late Preclassic, 250 BC – 250 AD, Munae 4280.

Pot with handles, San Rafael Las Flores, Santa Rosa, Late Preclassic, 250 BC – 250 AD, Munae 4059.

Whistling vessel, Finca Arizona, Escuintla, Late Preclassic, 250 BC – 250 AD, Munae 4507.

Tripod Bowl with lid, Nebah Quiché, Late Preclassic, 250 BC – 250 AD, Munae 4630ab.

Figurine Barcenas, Villa Nueve, Preclassic 250 BC – 250 AD, Munae 7596.

Tot zover het eerste deel.
Dit is natuurlijk al prachtig, maar het volgende deel
wordt nog interessanter.

Hou in gedachten, het was 20 december

Posted on oktober 23, 2019 by Argusvlinder

Het was de eerste dag in Guatemala stad.
Tijdens een rondleiding door de stad kwamen we ook bij de
kathedraal en een kerk op een heuvel met een mooi uitzicht.
Bij katholieke kerken in de Kersttijd horen kerststallen.

Maar de onderwerpen waren misschien nog serieuzer.

Er is schijnbaar nog steeds veel geweld in de stad. Vaak drugsgerelateerd. De gids was daar wat nerveus over. Dus om ons het centrale plein/park te laten zien, vanachter de hekken dan de kathedraal vond ze veilig. Ze ‘toonde’ aan dat er veel drugs rondgaan door te wijzen op een paar mannen die ergens op een stoeprand zaten en die duidelijk wiet zaten te roken. Ze kent waarschijnlijk Amsterdam en onze coffee shops niet. Het plein was druk. Er was een soort kermis aan de gang.

Maar de pilaren in het hek trokken de meeste aandacht. De pilaren bevatten de namen van duizenden slachtoffers van de burgeroorlog. Een wond die nog niet geheeld is.

De kathedraal, Holy Church Cathedral Metropolitan Basilica of Santiago de Guatemala, is groot maar niet heel erg interessant als kerk. We zullen op de vakantie, later, nog veel mooiere kerken zien. Maar dit was de eerste kerststal. De eerste in een reeks.

Dit is de gevel van de kathedraal.

De gids nam ons na de kathedraal mee naar Cerrito del Carmen (officiële naam: Iglesia del Cerrito del Carmen). De 17e eeuwse kerk staat op een heuvel in de stad en heeft daarom een mooi uitzicht.

Binnen is de kerk sober. Hier een van de kruiswegstaties. Statie VII: Jezus valt voor de tweede keer.

Maar buiten, in de lage begroeiing zie je mooie vogels.

Met de grote kathedraal ongeveer in het midden van de foto met op de achtergrond een grote vulkaan.

Zona 1

Posted on oktober 22, 2019 by Argusvlinder

Guatemala Stad is verdeeld in zones. Zone 1 of Zona 1 is het deel
waar bijvoorbeeld een operagebouw, ministeries
en andere overheidsgebouwen zijn.
Daar gaan we tijdens onze rondleiding een paar gebouwen bekijken.
We zijn net in het land aangekomen, mijn camera is nog verkeerd
ingesteld, het doel van die dag is het museum.
Maar dat gaat nog komen.

We stappen uit de auto die onze gids en ons rondrijdt. De gids is heel erg bezorgd over ons. Ze let heel erg op het verkeer. Dus we zijn al die tijd heel veilig. We stappen uit bij twee gebouwen die de moeite waard zijn om te bezoeken. De gebouwen zijn met elkaar verbonden door een loopbrug. Altijd een leuk architectonisch element.

Heel spannend is dit eerste gebouw niet. Mooi.

De sfeer zou ik omschrijven als ´koloniaal´.

Het straatbeeld.

Dit gebouw is interessanter: Casa Ibargüen, 1778 – 1898.

Formerly known as the Palacio de Beltranena [Beltranena Palace], it was the residence of Mariano Beltranena y Llanos, signatory of the Declaration of Independance and Acting President of the Central American Federal Republic.

Korte Nederlandse samenvatting:
Eerder bekend als Beltranena Paleis, woning van Mariano Beltranena y Llanos
die optrad als President van de Verenigde Staten van Centraal-Amerika.
Een niet meer bestaand land dat naar het model van de VS bestond
uit meerdere staten. Die staten kennen wij nu als landen als
Guatemala, Honduras, El Salvador, enz.

Het huis bevat nog mooie art nouveau elementen zoals deze tegels. Het mooist vond ik toch wel de badkamer en de duren in het huis. De meeste kamers waren nu ingericht als kantoor.

Dit is een centrale wasruimte.

Dit is een super luxe badkamer. Met een regendouche en een hele watermassage installatie. Dan de tegels.

Is dit luxe of niet?

De vloer is ook heel speciaal.

In de kamer met dit raam vertelde de gids nog een heel spannend ontsnappingsverhaal. De politiek is nu spannend in Guatemala (met geweld) maar dat was het in het verleden ook heel regelmatig.

De gids bij de uitgang in gesprek met een van de mensen (niet op de foto) die in dit gebouw werken.

De taxi komt ons weer ophalen.

Guatemala City, 20 december 2018

Posted on oktober 20, 2019 by Argusvlinder

In december 2018 gingen we op vakantie in Guatemala en klein stukje Honduras.
Je kunt niet rechtstreeks vliegen vanaf Amsterdam.
De vlucht gaat via Panama City.
Tegen de tijd dat we er in ons hotel aankomen is het al avond.
Snel eten en dan slapen.

De reisorganisaties raden Guatemala City niet aan als vakantieplaats.
Je blijft er typisch een nacht na aankomst en misschien nog
een keer voor vertrek. Maar de stad zelf verlaat men het liefst
zo snel mogelijk.
Tijdens de burgeroorlog in de jaren 80 was het centrum van de
stad oorlogsgebied en de binnenstad is daarvan nog niet helemaal hersteld.

Maar de verzameling Maya-kunst in Guatemala City is dan weer wel bijzonder.
De Maya-plaatsen in het land stellen je in staat om gebouwen te bezoeken
maar vaak zijn de voorwerpen die men er gevonden heeft, op die
plaatsen niet te zien. Vaak bevinden die zich in de musea of in
privé-collecties.
Zo bezocht ik ooit de tentoonstelling: ‘Meesters van de precolumbiaanse kunst.
De verzameling van Dora en Paul Janssen’. Een ongelofelijke verzameling
die getoond werd in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis,
Brussel 15 september 2006 – 29 april 2007.
Dus we besloten een rondleiding te boeken met als eindpunt het Museo
Nacional de Arqueología y Etnología.

De rondleiding ging eerst over Avenida Las Americas. Een lange weg in
de stad die veel monumenten bevat van allerlei landen waarmee Guatemala
relaties onderhoud of onderhield.
Aan het eind van een lang stuk van deze weg ligt Plaza Berlin.
Daar heb je een schitterend uitzicht over een deel van de stad en op
een van de vulkanen die zich in het land bevinden.

De ochtendnevel hangt nog in het dal tussen het centrum van de stad en de vulkanen.

De rondleiding gaat van hier naar het centrum van de stad.
Daar bezoeken we wat gebouwen en dan keren we weer terug
om naar het museum te gaan.
Daarover later meer.
Maar onderweg naar het centrum bezoeken we nog een vreemde kerk.

Guatemala, Guatemala City, Iglesia Yurrita, 1929. Deze kerk is gebouwd door de familie Yurrita in een eigenzinnige stijl. Volgens sommige mensen doet het denken aan Gaudi maar ook zonder die verwijzing is het een bijzondere kerk.

Met hagedis en duif.

Met een soort van ijshoorntjes geplakt tegen een soort van stadhuis. Met balkons en veel tierlantijn.

Geen idee waar deze religieuze voorstelling betrekking op heeft. Een heilige klopt op een deur (met een kruis!).

Nou dat was een bijzondere kennismaking met Guatemala.
Dat het een prachtig land is zal de komende tijd hopelijk
duidelijk worden. Maar politiek is het instabiel en
daar kregen we toen ook al het een en ander van mee.

Laatste stukje wandeling in Luang Prabang

Posted on oktober 11, 2019 by Argusvlinder

Laos, Luang Prabang, Wat Wisunarat of Wat Visoun. Boeddhistische stupa.

De top van de Phou Si-heuvel van beneden af gezien.

Een leuk poortgebouwtje.

In Luang Prabang, zeg maar in het centrale gedeelte, zie je nog een aantal koloniale, houten, huizen. Tijdens onze laatste wandeling daar maakte ik een paar foto’s van gebouwen die wellicht die achtergrond hebben.

Maar misschien ook niet. Ik vond ze in ieder geval opvallend.

Deze zijn niet uit die tijd maar hebben nog wel die stijl.

Een hertshoorn of hertshoornvaren (platycerium) is een epifyt, een plant die op een andere plant leeft zonder van die plant te leven.

Deze foto zit niet op de juiste plaats in de serie maar is wel een mooie afsluiter voor een lange serie foto’s uit Cambodja en Laos van onze vakantie in 2017 – 2018.

Wandeling bij boekhandel

Posted on oktober 9, 2019 by Argusvlinder

De wandeling waarvan ik gisteren een eerste deel liet zien
ging ook langs een boekwinkel.
Nou ja winkel, je kon er volgens mij boeken kopen,
ruilen of brengen.
Wat mij zo opviel waren de kleurige illustraties op de muur.

Met kinderen die boeken lezen maar ook verhalen lezen op een laptop of tablet. Heel kleurtijk en een heel inspirerende omgeving. Een soort kinderboekenweek.

Maar in een soort van kooropstelling ook een groep dieren.

Laatste wandeling in Luang Prabang

Posted on oktober 8, 2019 by Argusvlinder

Toen we in Luang Prabang waren besloten we nog een wandeling te maken.
Die bracht ons nog bij een prachtige tempel,
een boekwinkel en bij een aantal minder toeristische trekpleisters.

Eerst de tempel.
Bijzonder was dat er een viering aan de gang was toen wij er rondliepen.

Voor de mensen die willen controleren of ik een schrijffout maak: ‘Vatmay Souvannapoumaram’, ook geschreven als ‘Vat May Souvanna Poomaram’.

Van buiten was al te zien dat er iets aan de hand was. Er stond ook een tafel voor de donaties. Daarover dadelijk nog meer.

De tempel heeft goud geverfde reliëfmuren. Die zijn werkelijk prachtig.

Ik las ergens dat het Boeddha-beeld in deze tempel naar beneden keek omdat hij in zich zelf keek. Maar bij het beeld is dat niet eenvoudig te herkennen. Maar de tempel was vol met monniken die voorgingen en bezoekers. Dat is natuurlijk een mooi gezicht.

Er zaten veel jonge monniken en die hadden soms net zoveel aandacht voor ons als voor wat er zich in de tempel afspeelden.

Het verven met stencils is in Laos echt een kunstvorm.

Er was ook een tafel waar allerlei boeken uitgestald werden. Misschien had het iets te maken met het geven van een donatie of misschien was het alleen voor de genodigden. Het was in ieder geval leuk om naar het uitpakken te kijken.

Maar los van de ceremonie is het complex gewoon prachtig.

Hier is toch echt iets mis gegaan in de vertaling naar het Engels.

Op het terrein staan ook een aantal kapellen. In de meeste die ik zag was het interieur leeg. Hier niet. Hier was het zelfs druk met Boeddha-beelden.

Helemaal scherp is de foto niet maar de kleuren op de achtergrond zijn zo mooi.

Dit is zo’n kapel.

Dit is de tafel waar de donaties werden aangenomen.

Om mensen het goede voorbeeld te geven stond links van de tafel een soort geldtoren. Opgebouwd uit biljetten. Van allerlei waarde. Met Dollars en geld uit Laos (Kip).

Rechts stond dan weer een geldboom.

Eigenlijk zou je de muren eerst helemaal goed moeten bekijken en dan de fragmenten uitkiezen die het mooist zijn. Maar ik was op vakantie en dan speelt toeval een grote rol.

De pilaren zijn prachtig.

Dan die daken, dat is toch super!

Devotie en natuur: één geworden

Posted on oktober 4, 2019 by Argusvlinder

‘Devotie en natuur: één geworden’ is de titel die ik gegeven heb
aan een van de foto’s in dit bericht.
Het bericht gaat over een tocht met een tuktuk van uit Luang Prabang
naar Ban Pak Ou en de Pak Ou grotten.
Op een van de foto’s is een oranje doek die om een boom
gebonden is, helemaal begroeid geraakt door mos en misschien
door stof en zand in de regen.
de boom en de doek kun je op sommige plaatsen
niet meer van elkaar onderscheiden.

Dit is de plaats waar we met de tuktuk naar toe gereden zijn. Het is best een behoorlijk eind buiten Luang Prabang. Waarschijnlijk kun je ook met de boot maar dan heb je waarschijnlijk heel wat tijd nodig. Toen wij gingen was het weer niet zo best en was het best fris. Zeker tegen de avond, onderweg terug. Maar de omgeving van de grotten is schitterend.

Hier zie je nog net een stukje van het dorp en een soort groot, drijvend restaurant. Als je zoals wij over de weg naar deze plaats gaat moet je wel eerst door het dorp met alle toeristische verschijnselen van dien (de zogenaamde ‘tourist trap’).

Daar, rechts, wat boven de boot, daar zie je de opening van een van de grotten.

De aanvaarroute is prachtig.

Er zijn twee grotten. Een ligt maar een klein stukje omhoog van de aanlegsteiger van de boten. Die zie je hier. De aanlegsteiger is flexibel in de zin dat die zich aan de hoogte van het water en in de breedte kan aanpassen aan de hoeveel toeristen die er komen.

Dit is het zicht op het dorp vanaf de grotten.

De grotten staan vol met Boeddha-beelden. Er is vooral natuurlijk licht in de grotten.

History

The first use of the cave for religious purposes was at the time when the local population worshiped Phi, or the spirits of nature.
It is said that the caves are associated with a river spirit.

It is believed that the Lao people first entered the river valley in the middle of the eight century after moving southward from south China.
It was not until considerably later that Buddhism first spread into the area from the west.

By the 16th century Buddhism had been adopted by the royal families of Lao and the caves received patronage from that time until 1975.
Every year the King and the people of Luang Prabang made a pilgrimage to the caves as part of the New Year religious observances.
Artisans were commissioned by the royal family to prepare sculptures.
Many of the carvings of the cave date from between the 18th and 20th centuries.

Korte Nederlandse samenvatting:
Het eerste gebruik van de grotten was van religieuze aard.
Men aanbad er natuurgeesten, mogelijk de geest van de rivier.
De eerste bewoners van de vallei kwamen in de 8e eeuw.
De komst van het Boeddhisme en de ondersteuning van de koninklijke
familie daarvan, zorgden van de 16e eeuw tot aan 1975,
dat er voor de grotten werd gezorgd door de inwoners
van het nabij gelegen dorp.
De gewoonte Boeddha-beelden te plaatsen werd door de
koninklijke familie gestimuleerd.

Ook op de moeilijk te bereiken plaatsen zie je beelden.

De beelden zijn er in alle maten en houdingen.

De tweede grot ligt een heel eind hoger.
Een steile trap brengt je bij de tweede grot en onderweg
krijg je nog een toelichting op het dorp.

Ban Pak Ou

On the eastern bank of the Mekong River opposite the caves of Tam Ting is Ban Pak Ou.
In the past the village Wat received royal patronage in exchange for care taking the caves.
The Wat is a picturesque example of a village style religious complex which has a temple, dormitory and bell tower.
Restoration of the Wat is being undertaken with the assistance of Thai friends.

Nets and fish traps at the mouth of the River Ou indicate that Ban Pak Ou is a fishing village which regularly supplies fish to the market in Luang Prabang.
The villagers grow rice in the paddy fields behind the village.

The village is a peaceful place with a thriving elementary school.
Small ships sell among other things sweets and bottled drinks.
The department of Tourism has erected a large rest house for day use by parties of visitors.

Korte Nederlandse samenvatting:

Tegenover de grotten (Tam Ting) ligt een dorp waarvan de tempel
in het verleden bescherming kreeg van de koninklijke familie
in ruil voor onderhoudswerkzaamheden aan de grotten.
Het dorp was oorspronkelijk een vissersdorp maar het toerisme
is vandaag de belangrijkste inkomstenbron.

Devotie en natuur: één geworden.

Een Boeddha ‘bewaakt de grot’ of ‘steunt de pelgrims’.

Het is mij niet helemaal duidelijk of de twee grotten samen of alleen de bovenste grot de Tam Ting shrine genoemd wordt. Het is wel zo dat de ingang naar de bovenste grot beter is afgeschermd dan de onderste.

Conversation work

The preservation of the Tam Ting shrine is a constant duty.
Each April as part of the annual religious ceremonies shrine are cleaned and painted surfaces renewed.
At this time worshipers bring their household statues of Lord Buddha to be washed in holy water.

A plaque at the entry to the upper cave states that restoration work had been done in 1932 and an inscription on the rock surface behind the large figure at the entry to the Upper Cave states that a monk has repaired the belly of the sculpture following the Second World War.

In 1992, the Australian and Lao governments commenced a five year conservation project which recorded and catalogued the sculptures, excavated six tons of fallen debris, rebuilt the masonry structures as well as conserved many of the objects.
As much as possible, all historic material has been retained.

Korte Nederlandse samenvatting:

Het onderhoud is een proces dat constant aandacht vraagt.
In april bij de jaarlijkse religieuze evenementen wordt
alles schoongemaakt en opnieuw geverfd.
Pelgrims brengen hun beelden van huis mee om ze hier te reinigen.
Een plakkaat geeft aan dat er een restauratie was in 1932
en een monnik heeft de buik van het Boeddha-beeld bij de ingang
gerepareerd na WOII, aldus een inscriptie.
In 1992 startte een vijf jaar durend restauratie project door
de Australische en Laotiaanse regering.
Zo veel mogelijk van het historische materiaal is bewaard.

De ingang van de bovenste grot van binnen uit gezien.

De trap.

Op de weg terug naar de boot kom je nog even langs de onderste grot.

Hier zijn we al weer terug op de oever bij het dorp.

Het toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten hier. Toen wij er waren was het niet erg druk maar de fasciliteiten geven aan dat het er ook veel drukker kan zijn. Dit was meer één van de vele winkeltjes die er in het dorp zijn.

Op de terugweg naar Luang Prabang vanuit de tuktuk.

Op die dag heb ik ook foto’s gemaakt met mijn telefoon. Die waren soms beter dus neem ik er een paar in dit bericht op.

Naar de uitgang van de bovenste grot.

Top 10 van Puglia

Posted on oktober 1, 2019 by Argusvlinder

Mou ja, top 10 beste foto’s……
Het werden er 23.

Gewoon toepasselijk als laatste foto.

Voor namen en rugnummers is het nodig de meer
gedetailleerde blogberichten in de toekomst bij te houden.

Luang Prabang: de heuvel

Posted on september 27, 2019 by Argusvlinder

In Luang Prabang (in Laos) kun je nauwelijks om de heuvel heen
die voor het Koninklijk Paleis ligt.
Die heuvel heet: Phou Si heuvel en de tempel op de top, Wat Tham Phou Si.
Het weer was niet fantastisch maar dat maakt het beklimmen
van de heuvel niet minder leuk.
De voorkant ga je op voor het uitzicht (naar het Koninklijk Paleis
en de stad), de achterkant is voor de Boeddha beelden.

Dit is Haw Pha Bang, de tempel die voor het Koninklijk Paleis ligt, tegenover de heuvel.

Wat Pa Houak. een tempel met een verhaal.

Story of Wat Pa Houak

Wat Pa Houak “monastery of the Thorn less Bamboo Forest” located at the foothill of Phousi mount
on a site of the thorn less bamboo forest (in front of
the former Royal Palace) was founded in 1861 during
the reign of King Chanthathep Paphakhoun.
A set of murals in the interior possessed the
depiction of a story about the haughty Thao Jambupati.
The story of the Buddha’s teachings
was that humans should not behave haughty and angry.
One scene demonstrated a bravery of Thao Jambupati
by shooting an arrow seeking for
somebody who was mightier than him.
Once he met the Buddha who appeared in front of him
and showed him Dharma thereby the perceived about
sin merit goodness and badness.
Finally, he asked for ordinate as follower of Buddha as described by some mural pictures like on the left wall of the main Buddha statue, picture of Thao Jambupati shot
Buddha by an arrow but it returned from where it came.

In 1928, His Majesty King Sisavangvong
offered funds for restoration of the temple while his
right queen KhamPhan offered funds for
restoration of the stupa in the back side of the temple.

In 1942 Ministry of Religious Affairs asked
monks and novices of this temple to move to an other
temple, then both dwellings (made of wooden floor,
walls, clay tile roof, columns on stone base)
facing royal Palace and canteen (made of bamboo floor,
walls and roof) were demolished due to location of
both in front of the temple and the Royal Palace was
considerably inappropriate and ugly.
Further Pahouak temple was used as Buddhist library
and office of educated people.

In 1995, under the grant from kingdom of Thailand,
the court in front of the temple had been paved
by bricks and the depiction of murals in the interior
gad been conserved.

In 2016, under support of French Development agency (AFD), restoration of the temple such as roof, decoration patterns on both sided facade, drainage system and retaining walls has been done.

De tekst is een beetje onsamenhangend.
Het vertelt het verhaal van Thao Jambupati.
een hooghartig persoon die een lesje leert van Boeddha.
de tempel is bekend vanwege zijn muurschilderingen maar ondanks
de bijzondere bewegwijzering heb ik wel deze tekst gefotografeerd
maar hebben we de tempel niet bezocht.

Met zo’n bord het je de ‘Tourist Information’ niet nodig.

Onderweg naar boven kom je allerlei gedenkplaatsen tegen.

Zo gaat de trap naar boven. Het is dus maar beter dat het niet te druk is.

Dit is het uitzicht vanaf de top, van de stad af.

Dit is dan het zicht op de stad.

Je hebt ook zicht op de achterkant van de heuvel. Hier is een bruiloft in voorbereiding. Heb je dan onvoldoende plaats in huis dan zet je een tent op straat. Het verkeer schikt zich.

Dit is de top van de heuvel. Dit is Wat Tham Phou Si.

Aan de andere kant van de heuvel veel beelden van Boeddha, een klooster en nog een paar bijzondere gelegenheden. Echt de moeite waard om te gaan kijken.

Ssttt.

In deze kleine tempel wordt een voetafdruk van Boeddha vereert. Ik moet zeggen dat ik de afdruk niet kon vinden maar dat ligt vast aan mij.

Kleine klusjes na de vakantie

Posted on september 17, 2019 by Argusvlinder

Terug gekomen van een korte vakantie had ik een paar ‘klusjes’
meegebracht. Die klusjes zie je hier:

Leren veters, een blauw glas uit een bril gevonden (?), stukken papier waar een souvenir uit Puglia in was verpakt, een tasje uit Puglia en een kapotte zonneklep.

Het papier (2 vellen, groter van A4, 1 beschadigd bij het uitpakken) met de spreuk: Puglia… da sempre calore e tradizione. Ik spreek geen Italiaans maar ik denk dat dit zoiets betekend als: “Puglia…met altijd warmte en traditie”.

Dit is het tasje dat ik open gesneden heb. Ook dit is groter van een A4. Het is van een biologisch afbreekbaar materiaal dat tot compost vergaat. Zowel het papier als get tasje wil ik op een of andere manier verwerken in te maken boek(jes).

Voor de veters zoek ik nog een toepassing.
De zonneklep van mijn bril heb ik gerepareerd.
Trouwens de afbeeldingen op het papier en het tasje zijn Trulli
(enkelvoud is trollo).
Wat ik met het blauwe plastic rondje moet, weet ik nog niet.

Terug van vakantie door met een vorige vakantie

Posted on september 16, 2019 by Argusvlinder

De meeste foto’s van ons verblijf in Cambodja en Laos
zijn gier al te zien geweest maar er zijn er nog een paar.
Deze keer gaat het over Saa-papier, een papiersoort die in Laos wordt
gemaakt van boomschors en in dit geval gemengd wordt met bloemblaadjes.

Aan de andere kant van de rivier waar Luang Prabang aan ligt zijn een aantal ambachtsbedrijven te vinden. Ik gebruik bewust de term ‘ambachtsbedrijven’. Het zijn winkels waar handmatig (?) gemaakte producten verkocht worden. Eem van die winkels verkoopt saa-papier.

Luang Prabang ligt hoog. Dus in januari is het er niet altijd schitterend zonnig. Maar voor ons is de temperatuur redelijk. De lokale mensen vinden het koud. Maar zon of niet, de natuur is er prachtig.

Voor de winkels steken we dus de rivier over met de bamboebrug. Dan is het een klein eindje lopen.

Natuurlijk loop je dan wel ergens tegen een tempel aan of een serie stoepa’s.

De tempel heet Wat Xiengleck.

Dit is een van de tempelbewakers.

Met een dergelijke trap kom je bij de tempel.

Bij een van de winkels staan wat van deze schepramen met daarin het saa-papier dat ligt te drogen (?).

Dit is de winkel: ‘Nalongkone shop saapaper handicraft’. De mevrouw in de deur vindt het duidelijk koud. Maar het papier dat men verkoopt is heel interessant. Ik heb er losse vellen gekocht en er een fotoboek mee gemaakt.

Een foto van de omgeving van de winkels.

Boekvondst in Luang Prabang

Posted on augustus 20, 2019 by Argusvlinder

Op vakantie valt mijn oog ook op boeken of dingen
die met boeken te maken hebben.
Zo ook in Laos, in Luang Prabang, in Wat Aham Outama Thany.
In deze tempel liep ik eerst de ventilator voorbij.
Pas daarna zag ik waar die ventilator op stond.

Even later zag ik ook ergens een bordje staan: Manuscript boxes. Kisten om manuscripten in te bewaren.

Manuscript boxes 18th – 19th century. Wood, red and black lacquer, gold leaf.

These boxes were used by temples to hold palm leaf manuscripts, containing texts of history, chants, medicinal knowledge, and folk stories.
These are in the Luang Prabang style of art.

Please do not touch.

Korte nederlandse samenvatting:

Kisten uit de 18e of 19e eeuw.
Gemaakt van hout met rood en zwart lakwerk en bladgoud.

Dit soort kisten zijn typisch voor tempels in Laos.
Ze werden gebruikt om manuscripten die op palmbladeren zijn
geschreven te bewaren.
Typisch bevatten ze teksten met geschiedenis, liederen,
kennis van medicijnen en volksverhalen.
Zijn zijn uitgevoerd in een stijl typisch voor Luang Prabang.

Niet aanraken!

Ik was een beetje overrompeld. Daarom heb ik maar 1 foto van de twee kisten. Maar ik licht ze er toch nog even uit. Dan zie je goed dat het eigenlijk prachtige kisten zijn.

Deze heeft een hele mooie vorm. Op de foto is de tekening van de kist niet zo goed te zien.

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Categorie archief: Vakantie

Santo Tomas

Aangekomen op de hotelkamer…..

San Andrés Xecul

In de aanloop naar Kerst in Quetzaltenango

21/12/2018 Quetzaltenango

Dynamisch beeld van een Nobelprijs winnaar

Nacional Museum of Archeology and Ethnology (II)

Nacional Museum of Archeology and Ethnology (I)

Hou in gedachten, het was 20 december

Zona 1

Guatemala City, 20 december 2018

Laatste stukje wandeling in Luang Prabang

Wandeling bij boekhandel

Laatste wandeling in Luang Prabang

Devotie en natuur: één geworden

Top 10 van Puglia

Luang Prabang: de heuvel

Kleine klusjes na de vakantie

Terug van vakantie door met een vorige vakantie

Boekvondst in Luang Prabang

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: