Er zijn meerdere mensen die zich laten strikken
door het idee om voor een langere periode
iedere dag een tekening te maken.
Hier gaat het om David Litchfield.
Het vertaald zich in het Engeld bijvoorbeeld in:
A Drawing A Day (ADAD).
Lijkt wel erg veel op ADHD.
David Litchfield, Nick, 31/08/2010.
Poster voor een tentoonstelling van twee kunstenaars: Becker Schmitz en Il-Jin Atem Choi: Kraftraum.
Jan Fabre is niet alleen een beeldend kunstenaar.
Hij is misschien vooral een theaterman.
Een met gevoel voor marketing.
Als je Jan Fabre opzoekt op het internet
stuit je gelijk op twee verschillende bedrijven.
Een voor zijn theateractiviteiten en een
voor zijn activiteiten als beeldend kunstenaar.
Een bedrijf dus als Damien Hirst.
Maar goed de tijd dat een kunstenaar moest lijden
ligt gelukkig ver achter ons.
Jan Fabre zorgt gewoon goed voor zichzelf,
zijn werk en zijn medewerkers.
Jan Fabre, Pietas, Installatiezicht, foto Pat Verbruggen.
Toen ik iets van de tentoonstelling in Antwerpen liet zien
aan mijn Chinese collega was hij eerst verward.
Hij spreekt heel aardig Nederlands maar ‘Pietas’?
Pie-tas? zei hij vragend.
Nee Pie-e-tas, antwoorde ik.
De correcte schrijfwijze is: Pixebta.
Waarom kiest een kunstenaar die graag blijk geeft
van grondigheid, van diepzinnige filosofie,
voor een verkeerd gespelde titel?
Jan Fabre, Fontein van het leven, mimesis van een miniatuur naar vorm en stijl, Pixebta III, Objecten van poxebtisch terrorisme, Pixebta I, Cocon, foto Pat Verbruggen.
Deze laatste foto toont drie onderdelen van het werk.
De basis wordt steeds gevormd door een stel hersenen.
Alle werken, behalve de veelkleurige cocons die aan het plafond hangen
en de goudkleurige vloer (het altaar), zijn van marmer.
Het witste marmer dat er bestaat.
Dat maakt het fotograferen ook zo moeilijk.
Het wit straalt zowat van de beelden af.
Om het makkelijk te maken hebben de drie onderdelen allemaal
hun eigen titel:
Fontein van het leven, mimesis van een miniatuur naar vorm en stijl, Pixebta III
Objecten van poxebtisch terrorisme, Pixebta I
Cocon
‘Objecten van poxebtisch terrorisme’ is een titel die ook gebruikt wordt
bij een opstelling in het MAS.
Jan Fabre, Barmhartige droom Pixebta V, foto Pat Verbruggen.
Als een kunstenaar met internationale ambities
moet de titel ook in het Engels: Merciful dream.
Het Frans raakt blijkbaar uit de mode in Belgixeb.
Dit zelfverklaard hoogtepunt van het werk
is geinspireerd op de Pietxe0 van Michelangelo.
Maar hier ligt niet Christus in de armen van een bedroefde Maria
maar Jan Fabre zelf in de armen van een vrouwenfiguur met een doodshoofd.
Net zoals de andere onderdelen van het werk
bevinden er zich veel insekten op het werk.
Vlinders, torren, enz.
Jan Fabre, Barmhartige droom (detail).
Jan Fabre, Fontein van het leven, mimesis van een miniatuur naar vorm en stijl (denk ik) en Cocon (detail).
Technisch is het erg verfijnd. Bijna kitsch.
Je krijgt daar een heel goed beeld van als je in pantoffels
over de gouden vloer schuifelt om op dit altaar
de diverse onderdelen van het werk in detail te bekijken.
Weer een museum.
Dat klinkt zo stoffig.
Nou het MAS in Antwerpen is alles behalve stoffig.
Het moderne gebouw is een attractie op zich.
Zeker gezien zijn ligging in de oude haven
waar de stad zijn best doet gebouwen nieuwe functies te geven
en hen er goed uit laat zien.
Het MAS is leuk, voor iedereen.
Dit is het moderne gebouw. Midden op een ‘landtong’ in de haven.
Dit is het interieur van een grote gang door een oud pakhuis. Het is helemaal opgeknapt en er zit nu onder andere een grote horecagelegenheid: St. Felix Pakhuis. Hoog in de gang een fototentoonstelling.
De wand van het museum met alle kleuren van de rode regenboog.
Het MAS geeft bovenop dak gelegenheid om ver over de stad te kijken. Het weer was afgelopen zaterdag niet fantastisch maar het uitzicht is er niet minder om. Hier in de verte de Schelde, de havens en industriegebieden van Antwerpen.
Het St Felix Pakhuis vanaf het Mas.
De Koepel van het Centraal Station van Antwerpen.
De Grote Kerk bij de Grote Markt van Antwerpen.
De muren rond de grote roltrappen worden bevolkt met Reuzen. Die reuzen houden vast verband met een van de verhalen rond het ontstaan van de naam Antwerpen. Kijk maar eens goed naar deze plaat. Verborgen zie je het (H)ant werpen.
De gezamelijke musea van Antwerpen werken samen in een tentoonstelling: Meesterwerken. Zowel oude als moderne kunst wordt samengebracht rond een hele serie thema’s. Zo ontstaat er een erg afwisselende tentoonstelling met voor iedereen aantrekkelijke zaken. Een van de werken die ik niet eerder gezien had maar die me erg beviel was dit van Antoine Steenwinkel, Vanitas portret van de schilder.’Haast een Trompe-l’oeil. Ik heb een foto proberen te maken maar dit mislukte. Daarom deze afbeelding van Wikipedia.
Een andere tentoonstelling betreft een bezoek aan het depot.
Niet alles in nieuw rond het MAS. Dat wordt dan gecamoufleerd met muurschilderingen.
De humor ligt op straat.
Nog een muurschildering van Jan Scheirs naast cafe Lux.
Deze graffiti vat mijn oordeel goed samen.
Afgelopen zondag was het druk op St. Joost.
Het was de eerste keer dat ik de school op deze nieuwe locatie bezocht.
De reden was de eindexamententoonstelling.
Ik heb er wat foto’s gemaakt van dingen
die me opvielen of die ik mooi vond.
Daarna ben ik met de business cards van de afgestudeerden
op zoek gegaan naar meer informatie op het internet.
daar heb ik ook het een en ander gevonden.
Dat komt allemaal terug in 12 plaatjes.
Mihail Mihaylov. Zijn afstudeeropdracht ging over Rotterdam en hoe een selectie van bekende bedrijven, evenementen of organisaties kan inspireren tot een avontuur met lettertypes.
Erik van der Blom, Afval bestaat niet.
Van zijn website:
HERGEBRUIK;
AFVAL BESTAAT NIET
Waarom gooien we massaal spullen weg? Zijn deze spullen echt zxf3 waardeloos? Ik denk het niet. Sterker nog, verschillende afvalverwerkingsbedrijven propageren slogans als ‘Afval bestaat niet’ en ‘Afval is niet niks’! Blijkbaar zegt dit niet genoeg! Wanneer je namelijk over straat loopt kom je nog bergen afval tegen.Wat ik daarom heb gedaan is straatafval verzameld en dit getransformeerd tot nieuwe vellen papier. Deze vellen heb ik samengebracht in een publicatie waarmee ik mensen op een andere manier naar straatafval wil laten kijken.
Soms weet ik de naam van de maker niet meer. In dit geval is een serie borden ontworpen die de staat van een land in de Eurozone aangeeft ten aanzien van de financiele crises. Het aantal scheuren geeft aan hoe ernstig de situatie is.
Een enorme wandschildering met verf, pen maar ook door stroken papier/karton op de muur aan te brengen. Op sommige plaatsen zaten ook ‘extensies’ op de muur die weer mooi in de tekening verwerkt waren.
Linda Rommens.
De uitspraken waren leuk.
Het verband met het werk was me minder duidelijk:
Computers zijn nutteloos, ze geven enkel antwoorden
— Picasso
Biologie is de wetenschap van de 21ste eeuw
— Clinton
De Wet? Ik laat me liever een gedicht voorschrijven
— Loesje
De business cards.
Twee publicaties: een krant met een dubbele pagina voor alle grafisch vormgevers. Een boekje met een of meerdere foto’s van de afgestudeerde fotografen.
Josua Wechsler.
Zijn werk vond ik niet heel bijzonder.
Het werk maakte een erg experimentele indruk. Niet doordacht.
Maar het is wel met veel kleur uitgevoerd.
En dat kan van de meeste andere werken
in deze blog niet gezegd worden.
Guusje Houwen, La pulp fileer, video still van haar website.
Guusje Houwen, La vision de tunnel, Adem, video still van haar website.
Van haar waren een aantal video’s te zien.
Complex samengesteld door meerdere videoprojecties een verhaal te laten vertellen
of door de combinatie van video en andere middelen.
Het werk maakt een erg gedreven, haast obsessieve indruk.
soms bijna beangstigend.
Jonathan Gaarthuis, Horizon, 2012.
Dit werk maakte op mij echt indruk.
Het was zomaar ergens in een hoek weggedrukt.
Maar mijn aandacht werd er door getrokken.
Dat was bij veel ander werk niet.
Van zijn website:
Mijn werk is een gevolg van een proces dat zich afspeelt tussen tijd en ruimte. Ik laat daaruit een moment zien, of het hele proces. Een belangrijk onderdeel daarvan is hoe ik mijn fascinaties waarneem en hoe ik die ervaar.
De momenten die ik waarneem zijn vaak natuurlijke fenomenen die zich tussen het vaste en vloeibare in bewegen. Zoals water, stof en licht. Materie tussen de tijd en ruimte. Materie die niet te grijpen valt maar zich overal om ons heen verplaatst. Het zweeft tussen ons voorbij, het ontgaat ons.
Hierdoor is het voor mij als kunstenaar moeilijk om het vast te grijpen. Het gaat mij niet zozeer om het vastgrijpen maar meer om een moment uit het ongrijpbare te laten zien. Ook al is dat maar een fractie van een seconde.
Het helemaal controleren lukt toch niet. Maar dat is niet erg. Soms is het verliezen van de controle het mooiste wat er is. Wat ik wel probeer is de materie zo puur mogelijk te laten. De materie moet zichzelf blijven. Ik probeer geen illusie te laten zien, alleen maar een moment van een eindeloze ongrijpbare beweging. Ik probeer iets dat we wel zien maar waar ons oog aan voorbijgaat zichtbaar te maken.
Wat nemen we waar en wat niet?
Wat zijn de grenzen daarvan?
Youri Swanenberg, Overlevering, 2012.
Veel van het fotografisch werk was erg documentair.
Op zich is daar niets mis mee maar dat trekt mij minder.
Deze foto uit een hele serie trok mijn aandacht
omdat het achterliggende verhaal minder voor de hand liggend was
dan bij een deel van de andere afstudeerders.
Hier ging het om een wereld van sprookjes te creeeren met behulp
van technische hulpmiddelen als licht.
In mijn ogen erg geslaagd doordat dicht op het onderwerp werd gebleven
en het ook erg mooie beelden oplevert.
Vaak zag ik best goede verhalen maar het leverden geen echt
aantrekkelijk beeldmateriaal op.
Hier wel.
Jan Fabre, Pietas.
Gisteren gezien in Antwerpen.
Afgelopen zondag ben ik naar de tentoonstelling gegaan
met werken van de studenten die dit jaar zijn afgestudeerd
op de St. Joost in Breda.
Al vast een voorproefje.
Van een van de beeldend kunstenaars (er zijn in Breda
vier afdelingen te zien: grafisch ontwerp, fotografie,
beeldende kunst en ruimtelijke ordening).
Roos Holleman, Vuurgoudhaantje, 2012, tekening.
Op de Oude Delft, zicht op de Oude Kerk.
Zomaar een winkeltje, nou zomaar.
Dit staat er op de gevel: …eer schept men water met een zeef dan wijsheid zonder boeken.
In de Nieuwe Kerk worden heel wat verhalen verteld met glas-in-lood. Hier het werk van Annemiek Punt: De opwekking van het dochterje van Jairus
Dit raam is duidelijk uit een andere tijd: Hugo Grotius raam.
Haast on-Nederlands is dit grafmonument voor de Vader des Vaderlands: Willem van Oranje.
Gelukkig was het redelijk tot goed weer in Delft.
eigenlijk tot we vertrokken.
Toen we de parkeergarage uitreden spoelde het.
Het duurde gelukkig niet lang.
We hadden het vorige maand al gemeld maar nu staat er ook
een officiele aankondiging in de nieuwsbrief van het museum.
In het najaar is in Breda een overzichtstentoonstelling te zien
van het werk van Petrus van Schendel:
Voor het eerst te zien: het oeuvre van Petrus van Schendel
Op dit moment wordt er in Breda’s Museum gewerkt aan een van de belangrijkste tentoonstellingen ooit in het museum: ‘Petrus van Schendel: meester van het avondlicht’. Deze tentoonstelling is van 10 november 2012 tot en met 17 februari 2013 in Breda’s Museum te bezichtigen en zal daarna ook in Museum Villa Vauban in Luxemburg te zien zijn. Het is de eerste keer dat er van deze internationaal vermaarde kunstenaar een overzichtstentoonstelling bijeen wordt gebracht. Een tentoonstelling als deze is uniek voor Breda’s Museum, uniek voor ons land en heeft ook internationale uitstraling.
In het licht van Petrus van Schendel.
Tussen de regenbuien door ben ik zondagmiddag wat gaan lopen.
Ik kwam langs Galerie Ecker.
Daar was ik nog nooit binnen geweest maar er hingen deze
keer werken die me meer trokken dan anders.
Het waren werken waarbij tekst een grote rol speelt.
Sinds kort weet ik dat sommige mensen
dat Asemic writing of Asemic Art noemen.
Of Dhr. Vloemans vindt dat zijn werk ook onder deze term valt
weet ik niet maar mooi vond ik het in ieder geval.
De afbeeldingen hier komen van zijn website.
Net als de tekst die hieronder volgt.
Piet Vloemans, Gerrit Achterberg, Gebed aan God, 02 2012, balpen, acryl op papier.
Piet Vloemans
Movements
In de tentoonstelling bij galerie Ecker zien wij recente werken waarin Piet de gelaagdheid van zijn rationeel denken en zijn emotie heeft onderzocht. Gelaagdheid die letterlijk in zijn werk is terug te vinden en gexefnspireerd door muzikale composities en gedichten.
Het repetitieve gegeven dat in zijn werkwijze is verweven resulteert in kunstwerken op papier in series van 4 of 5 en soms 8, die elkaar in horizontale lijn volgen, terwijl de gelaagdheid in de bladen zelf is opgebouwd in 3 of 4 werksessies.
Iedere laag is een subtiele toevoeging, die in samenhang met het geheel een speciale belevenis laat voelen. De muziek of het gedicht is x91te lezenx92, terwijl wij als beschouwers volop ruimte vinden voor interpretatie.
Dat voor deze werkwijze ijzeren discipline vereist wordt is evident, wetende dat emotie tijdens de productie van toch ook een impulsief proces, de maker niet te veel in de weg mag staan.
Wat soms -op het eerste gezicht- een x91geordende wanordex92 lijkt te zijn, blijkt bij nadere beschouwing een virtuoos ritmisch proces waarin de intenties van de bron op subtiele expressieve wijze gedragen wordt.
Piet Vloemans, Simeon ten Holt, Canto Ostinato, deel 3, 022012, balpen, potlood, acryl op papier.
Piet Vloemans, Arvo Part, Stabat Mater, deel 2, 022012, balpen, potlood, acryl op papier.
Dit laatste werk was in ieder geval in de galerie.
Het bestaat uit 2 delen. Op het eerste gezicht identiek maar
bij nadere beschouwing heel anders.
Intrigerend.
Via, via, vond ik op het web een web site van een gallery
die werken tentoonstelt die afkomstig zijn uit nieuw Guinea.
Museumstukken.
Prachtig van vorm en kleur.
Maar de meeste zijn wel voorwerpen die in een orrlog of ten minste
bij geweld gebruikt worden.
Dat geeft het soms een ongemakkelijk gevoel.
Alsof je wapenschilden van de ME op je website zet.
Maar mooi zijn ze.
War shield, Wonanara, Eastern Highlands, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
Als moderne kunst: war shield, Tambul, Western Highlands, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
War shield, Simbu, Gumine region, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, cassowary feathers, pigment.
War shield, Simbu, Chuave region, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
War shield, Mendi Valley, Southern Highlands, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
War shield, Kewa People, South Highlands, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
War shield, Huli People, Southern Highlands, New Guinea, early 20th century, wood, fiber, pigment.
Timbuwarra figure, Wiru People, Southern Highlands, New Guinea, Mid-20th century, rattan, pigment, candle nuts.
Timbuwarra figure, dit is een voorwerp waarvan de functie(s) onduidelijk zijn.
Zoveel is duidelijk dat het bij rituelen gebruikt werd en dat het te maken
zou kunnen hebben met vruchtbaarheid van de aarde.
Er zijn weinig van dergelijke voorwerpen bekend.
Meestal in particulier bezit.
Ik heb er alleen een hier, in virtueel bezit, op mijn weblog.
Aardewerk.
Uitgangspunt zijn exotische zeedieren.
Dit is absoluut niet eenvoudig en het resultaat
is verbluffend.
In dit voorbeeld gaat het om beelden van zeeegels.
Shane Keena, Strongylocentrotus Purpura, 2008, multifired earthenware, luster glaze.
Shane Keena, Strongylocentrotus Ibara, 2011, multifired earthenware.
Shane Keena, Strongylocentrotus Ibara, detail 2011.
Binnenkort is er in de Hermitage in Amsterdam de tentoonstelling
Impressionisme: Sensatie en Inspiratie.
vandaag twee werken die op de tentoonstelling te zien zullen zijn.
Paul Cezanne, Les bords de la Marne, 1888 – 1890, olieverf op doek.
Pierre-Auguste Renoir, Portrait de mlle Jeanne Samary, 1878, olieverf op doek.
Een paar weken geleden las ik een artikel over dit museum.
Ik had een paar jaar gelden al eens van ze gehoord.
In het verleden ben ik een paar keer in Boston geweest
Maar het Museum Of Bad Art (Museum van slechte kunst)
heb ik toen helaas niet bezocht.
Gelukkig is via het internet een overzicht van hun meesterwerken te bestellen.
Vandaag een korte eerste indruk.
De catalogus van MOBA genaamd Masterworks. Geschreven door Michael Franks en Louise Reilly Sacco.
MOBA, Andrea Schmidt, Mana Lisa. Een schilderij van een ‘trans gender’ versie van de Mona Lisa. ‘Trans Gender’ is de Amerikaanse uitdrukking voor mensen die een operatie zijn ondergaan die van geslacht willen wisselen.
Sinds deze week weet ik dat er zo iets bestaat als Asemic Writing of Asemic Art. Kunst waarbij gebruik wordt gemaakt van al dan niet bestaand schrift. Verwant aan Kaligrafie. Hier: Anonymous, Sensitive.
Op Tweede Pinksterdag heb ik een paar hofhuizen in Breda bezocht.
Daar heeft u nog wat foto’s van tegoed.
Het weer was hehoorlijk anders dan vandaag.
In de hofhuizen was werk te zien van verschillende kunstenaars. Dit werk van de Beeldenbouwers (Arno Tummers en Ellen Seegers) vond ik fantastisch: Mooie vogel.
Mooie vogel
Eindelijk een mooie plek voor je gevonden veren!
Mooie vogel is een verzameldoos en podium voor gevonden veren.
De productie van Mooie Vogel is handwerk en wordt met aandacht door Beeldenbouwers zelf gedaan in eigen atelier.
Wil je Mooie vogel ophangen, boor dan een gaatje (6 mm). Duw daar de bijgeleverde plug in en timmer voorzichtig de spijker met houten knop en kraaltje er zover in dat het veergat van de verzameldoos ietwat stroef achter het houten knopje kan haken en kan rusten op het kraaltje.
Even het evenwicht zoeken en klaar!
WWW. BEELDENBOUWERS.NL
Dit is het werk ‘Mooie vogel’, verzameldoos en podium voor gevonden veren.
Het werk ‘Mooie vogel’ was te zien in een van de hofhuizen (Catharinastraat 18). Kijk eens naar de prachtige wanden.
Glas-in-lood ramen in Catharinastraat 18.
De trap.
Versiering boven de (binnen)deur.
Nu met zonlicht erdoor.
Detail.
Miquel Barcelo, Marche de Shanga, la jupe verte, 2000.
Miquel Barcelo, Marche de Shanga, vendeuses de papayes, 2000.
iquel Barcelo, Porc-Epic, 2000.
Anthony Abrahams, Leaning, bronze.
Boris Dmitrievich Grigoriev, Faces of Russia, early 1920’s.
Clyde Connell, Memorial, 1955, acrylic on board glazed with oil.
Hassan Massoudy, Untitled, 2009, ink and pigments on paper.
Howard Hodgkin, Dark evening, 2011, oil on wood.
Jan Steen, The rhetorians at a window, 1662 – 1666, oil on canvas.
Jean Bourdichon, The Virgin in prayer, circa 1480, oil on panel.
Manuel Mandive, Se alimenta mi espirit, 2007, arcylic on canvas.
Matthias Stom, The supper at Emmaus, circa 1636, oil on canvas.
Meyndert Hobbema, A watermill by a woody lane, 1665 – 1668.
Pablo Picasso, Pierrot and Harlequin, 1920, pen and black ink with gouache on cream paper.
Pair of spotted horses, Pech Merle Cave, Cabrerets, France, about 25000 years old.
Rembrandt van Rijn, Scholar at his writing table, 1641.
Roger Ballen, Five hands, archival pigment print.
Roy Lichtenstein, I can see the whole room…..and there’s nobody in it!, 1961.
Vessel in the shape of a Nubian male, third to first century BC, bronze.
In de tweede week van 1925 staat een schilderij van Rembrandt centraal:
Een weinig bekende Rembrandt: Saskia als Deborah.
Op de omslag staat dat het zou gaan om Saskia als Deborah.
Ik vind het schilderij op het web als Minerva.
Deborah is een naam die in de bijbel voorkomt
en wel in het bijbelboek Rechters (Richteren).
In Rechters 4, 4-5 staat (Uit: De Nieuwe Bijbelvertaling):
In die tijd was een zekere Debora rechter over Israxebl. Deze Debora, de vrouw van Lappidot, was profetes. 5 Ze hield zitting onder de Deborapalm tussen Rama en Betel, in het bergland van Efraxefm, en daar kwamen de Israxeblieten haar hun rechtsgeschillen voorleggen.
Op het schilderij van Rembrandt zit de vrouw voor een groot boek.
Naast haar, prominent in het zicht, zijn een helm, een speer en schild te zien.
Op het schild is een afbeelding van Medusa te zien.
Debora wordt wel in verband met strijd gebracht.
Even terug naar het boek Rechters (Rechters 4, 6-7):
Debora liet Barak, de zoon van Abinoam, afkomstig uit Kedes in Naftali, bij zich komen en zei tegen hem: x91De HEER, de God van Israxebl, gebiedt u: x93Trek met tienduizend man uit de stammen Naftali en Zebulon op naar de Tabor. Dan zal ik Jabins legeraanvoerder Sisera met al zijn strijdwagens en soldaten laten optrekken tot in het dal van de Kison en hem aan je uitleveren.x94x92
Uiteindelijk vormt hoofdstuk 5 een lied van Deborah op God en de (gewonnen) strijd.
Dus ik kan de toewijzing wel plaatsen.
Nu Minerva.
Minerva is de godin van de oorlog.
Rembrandt schilderde een aantal grote portretten die goden of godinnen voorstellen:
Bellona, Flora en bijvoorbeeld Artemisia.
Het is de gouden helm, speer en schild die typisch de uitrusting zijn
van de Griekse god Pallas Athene, in het Latijn Minerva.
Op de omslag wordt gesproken over x91een weinig bekende Rembrandtx92.
De reden daarvoor is dat al vroeg in de 18e eeuw dit schilderij
in de privxe9collectie kwam van de Graaf van Somerville (Earl of Somerville).
Ook na de verkoop op een veiling in 1924 bleef het in privxe9 verzamelingen.
Later onderzoek heeft aangetoond dat dit werk op hetzelfde linnen
is geschilderd als twee andere werken van Rembrandt (ze hebben dezelfde weeffout).
Vooral de gouden helm wordt gebruikt als bewijs van identificatie.
Karel van Mander beschrijft Pallas Athene (Minerva) nadrukkelijk
met een x91glanzend gouden helmx92.
De teksten van Van Mander zijn zeker bekend geweest bij Rembrandt.
Overigens was het thema van Minerva een bekend en geliefd thema
onder de regenten van Amsterdam.
Zo is er een tekening met de naam “Minerva in her study”
in het vriendschapsalbum van Jan Six.
Minerva was overigens ook de beschermvrouwe van schilders,
misschien nog meer dan de evangelist Lucas.
Het feit dat de wapenuitrusting wat op de achtergrond
en in het donker is afgebeeld is volgens Volker Manuth en Marieke de Winkel
de reden voor de identificatie als Rebekah in 1924.
De veronderstelling dat het model voor dit schilderij Saskia is,
kan niet worden bevestigd.
Er zijn meerdere werken van Rembrandt met vrouwen met min of meer
dezelfde gelaatstrekken. Maar het zou best kunnen.
Lees ook: Rembrandtx92s Minerva in her study of 1635:
The splendour and wisdom of a goddess.
Geschreven door Volker Manuth en Marieke de Winkel.
Publicatie van galerie Otto Naumann.
Rembrandt van Rijn: Minerva, 1635, oil on canvas.
Vorige week heb ik een prent gekocht van Marc Johns.
Marc Johns is een illustrator uit Canada.
De prent is zo groot als een prentbriefkaart.
Getekend met pen.
Zijn humor is te omnschrijven als absurdistisch.
Dit is wat ik van hem ontving.
De stevig ingepakte envelop.
Een kaart met een typisch voorbeeld van zijn humor: I’m de happiest. Drie niet echt blije, vrijwel identieke gezichtjes waarvan de middelste zegt: ik ben de gelukkigste.
Een bijgaande kaart met een handgeschreven groet, een extra tekeningxa0 en ondertekening. Altijd klantvriendelijk. Daar kunnen wij Nederlanders nog iets van leren.
Dit is dan de prent die ik gekocht heb. Hij zit nog in het plastic. De naam is: Diamond and Rockets. Ink and Watercolour. May 2012. Marc Johns.
Op Koninginnedag kocht ik tijdens de vrijmarkt twee boeken.
Ik had geen idee wat voor boeken het waren maar de foto’s spraken me erg aan.
Het bleken ingebonden jaargangen te zijn, 1925 en 1926,
van een volksuniversiteit in Amsterdam.
Op het web kan ik over dit instituut niet zo veel vinden.
Maar de boeken dpreken voor zich.
De omslag, niet meteen de meest aanlokkende omslag die je ooit gezien hebt. Meer degelijk en geleerd.
Dit is de kop bovenaan het titelblad van iedere wekelijke editie.
De blaadjes zijn een combinatie van interessante artikelen, ter leering ende vermaeck,
en advertenties voor cursussen, puzzels en trainingen. Natuurlijk gegeven door
Dalmeyer’s Volksuniversiteit.
Werkt.
J.C. Dalmeyer gaf leiding aan het instituut.
Deze volksuniversiteit straalt hoge waardes uit
Denkt.
Je kon lid worden van de Volksuniversiteit maar het weekblad kon ook in de losse verkoop gekocht worden. 20 Cent per week.
De eerste week van 1925 had een paar deuren als onderwerp: De deuren van het Universiteitsgebouw Abu Inan te Marokko zijn wonderen van houtsnijkunst.
Het gaat hier om de Al-Karaouine universiteit. De oudste, nog in gebruik zijnde universiteit van de wereld.
Argusvlinder 