Gezien: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

1996-98AccuSoftIncFrancesMcDormandThreeBillboardsOutsideEbbingMissouri2017

Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.


Dit is een goede film.
Niet zo speciaal als de Oscars en andere onderscheidingen doen geloven,
maar een goede film.

Wat mij aansprak is dat de film een hele reeks van vormen van discriminatie
laat passeren: sekse, ras, seksuele geaardheid en lichamelijke verschillen.
En die overtuigend afwijst.

‘Zwarten martelen’ wordt regelmatig genoemd als een activiteit van de politie.
Vrouwen zijn lustobjecten.
Homoseksuelen worden in elkaar geslagen.
Dwergen zijn een circusattractie.

Deze thema’s zijn redelijk levensecht in het verhaal verweven.
De film is een echte schrijversfilm en niet zozeer een acteursfilm.

De film heeft een open en pessimistisch einde want het zou zo maar
kunnen dat de ‘slachtoffers’ dezelfde methodes gaan hanteren als de daders.

Op sommige momenten zijn de ‘zetten op het schaakbord’, de wendingen in de
film, minder levensecht. Wel erg slim in elkaar gestoken.
Maar een echt goede film heeft dit soort wendingen en zorgt ervoor
dat die levensecht overkomen.
Als ze niet levensecht overkomen dan gaat de film over in een ervaring
zoals bij een opera: mooie beelden, goede muziek, goede thema’s
maar gekunsteld.
Dus hulde aan Martin McDonagh, de schrijver!

Oscar:
Best Performance by an Actress in a Leading Role * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role * Sam Rockwell

Golden Globe:
Best Motion Picture – Drama
Best Screenplay – Motion Picture * Martin McDonagh
Best Performance by an Actress in a Motion Picture – Drama * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture * Sam Rockwell

Bafta:
Best Leading Actress * Frances McDormand
Best Screenplay (Original) * Martin McDonagh
Best Film * Graham Broadbent, Peter Czernin, Martin McDonagh
Best Supporting Actor * Sam Rockwell
Outstanding British Film of the Year * Martin McDonagh, Graham Broadbent, Peter Czernin

****

Gezien: Leven? of Theater?

De DVD bevat twee zaken: een documentaire over het leven en werk van
Charlotte Salomon en de film gemaakt door Frans Weizs met
min of meer hetzelfde onderwerp.
De documentaire heb ik gezien.
Die is goed maar is inmiddels al weer gedateerd.
Immers die is gemaakt terwijl een deel van het werk van Charlotte
(de brief) nog onbekend was.

De film heb ik niet kunnen afkijken.
Dat kan komen omdat de griep me nogal heeft aangepakt
of omdat mijn analyse correct is en de film wel erg zweverig is.
Mijn advies: haal die DVD uit de handel.
Verkoop in plaats daarvan het boek: Charlotte van David Foenkinos.

WP_20180303_12_10_04_ProLevenOfTheaterFransWeisz


Gezien: The Post

ThePostMerylStreep

Afgelopen vrijdagavond zag ik de film The Post
in een volle zaal in het Chasse in Breda.

Om meerdere redenen is dit een film die me aanspreekt:
= de film is geregiseerd door Steven Spielberg;
= de twee top acteurs: Meryl Streep en Tom Hanks;
= mijn eigen, korte, achtergrond bij een krant;
= de actualiteit.

Grote vraag is dan ook op welk element je zo’n film dan beoordeelt?

Grappig is dat de vorige film die ik in een bioscoopzaal zag
ging over een ‘goede leider’ (Darkest Hour).
Een figuur met een visie op goed en kwaad, hoewel niet onbesproken,
die er in slaagt om die visie de basis te laten zijn van de politiek.

Deze film gaat over een slechte leider.
Nixon is niet vaak in beeld, maar deze man was fout.

Vandaag de dag zit er een man in het Witte Huis die geen visie heeft
behalve dan dat hij zijn graaizucht en dat van zijn volgelingen
zijn politiek laat bepalen.
Daarbij verzint hij zelf zijn waarheid.
Alleen de onafhankelijke media kunnen dit steeds opnieuw aan de kaak stellen
om de regering op het rechte pad te houden of…….

In The Post zien we de onafhankelijke media aan het werk. Letterlijk.
Je ziet de journalisten, redacteuren, typografen, drukkers, krantenbezorgers
en krantenverkopers in actie.
Je ziet de redactielokalen, de linotypes, de smeltpotten, het zetsel,
de eigenaar en de rotatiepers.

Als ik een film gezien heb bezoek ik vaak de site van IMDB.
Deze database over films bevat allerlei interessant materiaal zoals foto’s
maar ook trivia, feitjes die niet heel belangrijk zijn maar
wel leuk om te lezen. Over The Post las ik daar onder andere:

In all of the scenes depicting President Nixon on the phone in the Oval Office, Nixon’s actual voice is heard from White House tapes.

Ik vermoedde al wel dat het geluid van de beelden waarop we Nixon in het Witte Huis zien
afkomstig was van de tapes die Nixon opnam van gesprekken die hij voerde.

This film ends almost exactly where “All The President’s Men” (1976) begins. The final shot in “The Post” is of the night watchman discovering the Watergate burglars. The opening shot in “All The President’s Men” is almost the exact same shot of the watchman discovering the burglars, making “The Post” almost a “prequel” to “All The President’s Men.”

Het verhaal van “All The President’s Men” is bekender, denk ik,
dan het verhaal van The Post. Vooral door de succesvolle film.

Maar de verhalen liggen achter elkaar:
Daniel Ellsberg maakt copieen van een overheidsrapport waarin bewezen wordt
dat de Amerikaanse overheid loog over de Vietnam Oorlog.
The Post gaat, in navolging van The New York Times, over tot het publiceren
van die rapportage en de pogingen van het Witte Huis die publicatie tegen te houden.
Dit is onderwerp van de film “The Post”.

In een poging de verkiezigen naar hun hand te zetten werd door de Witte Huis-staf
een aantal ongeoorloofde activiteiren georganiseerd.
Onder andere een inbraak in het Watergate-gebouw.
Het boven water krijgen van de achtergronden van en de organisatoren van
die inbraak, verloopt als een spannende thriller.
Daarover gaat “All The President’s Men”.

Spielburg laat The Post dan ook eindigen met een inbraak.
Dezelfde inbraak die het begin vormt van All The President’s Men.

Katharine Graham, The Washing Post publisher whom Meryl Streep portrays, was sometimes called “The Iron Lady” by her colleagues. Meryl Streep played a different Iron Lady, Margaret Thatcher, in the 2011 movie The Iron Lady (2011).

Gewoon grappig.

The last scene of the film shows the Watergate break-in, which was famously reported on by the Post. In Forrest Gump, Tom Hanks witnesses this event.

Gewoon grappig.

Hoe beoordeel ik de film?
De film gaat het denk ik niet erg goed doen bij de Oscars maar
de film is goed gemaakt, goed geacteerd en politiek heel relevant.

Kijken dus!

*****

Darkest Hour

GaryOldmanInDarkestHourPhotoByJackEnglish2017

Gary Oldman in Darkest Hour. Foto van Jack English, 2017.


Afgelopen vrijdag zag ik deze film.
Twee invaldhoeken kwamen bij mij op toen ik naar deze film keek:
= de historische gebeurtenissen, zeg maar het verhaal zoals dat gepresenteerd wordt.
= leiderschap, wat is echt goed leiderschap.

De eerste invalshoek levert een mooie film op.
Goed gemaakt met een fantastische Gary Oldman.
Met overtuiging, met prachtige decors en prachtig taalgebruik.
Maar de meeste feiten zijn al bekend.
Veel kijkers zullen daar dus niet door getroffen zijn.
Dat is meteen de archilleshiel van de film.
Gelukkig zit er voldoende humor en spanning in de film
om Oldman het verhaal te laten dragen.

De tweede invalshoek is interessanter.
Je zou kunnen beweren dat we in de film een politicus zien
die populistische trekken heeft en zich apart gedraagd.
Maar veel meer dan iemand met reclameslogans en toespraken
waarvan de inhoud bepaald wordt door enquetes of ‘alternate facts’,
die zich opvallend gedraagt om op te vallen en stemmen te trekken,
zie je een overtuigd politicus die een visie heeft en die
er alles aan doet om die visie uit te dragen.

Achteraf is het natuurlijk eenvoudig de kant van Churchill te kiezen
tegen een dictator die een massamoord op miljoenen Europeanen
zou plegen maar op dat moment was dat niet zo evident.

Dan wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een echte leider.
In de Nederlandse politieke arena zien we veel populisten
die alleen maar bezig zijn met hun eigen belang en zich graag voordoen als leider.
Van Marijnissen (kies maar welke je wil) tot Baudet.

De internationale politieke arena behoeft geen toelichting lijkt me.

De tweede invalshoek levert voor mij ineens een verrassend actuele film op.

*****

Film

Omdat ik een beetje achterloop ben ik vergeten twee films
te vermelden die ik de afgelopen tijd heb gezien in
de bioscoop.

Allereerst de film ‘Final portrait’.
Een film over de van oorsprong Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti.
Zijn werk maakt op mij steeds weer een diepe indruk.
In de film wordt Alberto schitterend gespeeld door Geoffrey Rush.
Je ziet een man die steeds tot het uiterste gaat en steeds ontevreden
is over het resultaat van in dit geval een portret.
Prachtig.

FinalPortraitGeoffreyRush

Geoffrey Rush in Final Portret.


De andere film is Wonder Wheel.
Veel mensen worden Woody Allen moe omdat ‘het steeds hetzelfde is’.
Nou dat is het dus echt niet.
Deze keer weer een slim scenario waarin Kate Winslet een prachtige
rol speelt. Alleen daarom al moet deze film gemaakt en gezien worden.

WoodyAllenWonderWheel

Bij vlagen zit je te kijken naar ‘A Streetcar Named Desire’.
Allen slaagt er iedere keer weer in een iconisch beeld uit het verleden
(jazz, Coney Island) te koppelen aan problemen van gewone mensen
(liefde, kinderen, scheiding, ruzie).
De setting is misschien vreemd (strand/pier met amusement) maar ook mooi
klein (de belangrijke acteurs zijn er in totaal slechts 4) en de thema’s
doen niet onder voor Shakespeare of een opera.

Gezien: Murder on the Orient Express

De film is overladen met bekende acteurs.
Dat levert niet perse een goede film op.
Dat bewijst Murder on the Orient Express.

Waarom maak je een detective-film waarvan iedereen al weet
wie de moord gepleegd heeft en die al vele malen verfilmd of
in series te zien is geweest?
Wat denk je dan extra te kunnen bieden?

Als je bijvoorbeeld de film Oliver Twist (1946) van David Lean
(met een onvergetelijke rol van Alec Guinness) vergelijkt met
de versie Oliver Twist (2005) van Roman Polanski.
Het acteerwerk wordt niet overtroffen maar de 2005-versie
heeft wel het einde dat de originele roman ook heeft en de
versie van 1946 niet. Een stuk dat ik niet kende (en veel mensen niet,
denk ik) omdat van Dickens houden en Charles Dickens lezen
twee verschillende dingen zijn.

Die vraag ‘Wat denk je dan extra te kunnen bieden?’
blijft onbeantwoord in ‘Murder on the Orient Express (2017)’
en daarmee is de film voor mij gelijk minder interessant geworden.
Het acteerspel is niet zodanig dat je denkt dat moet ik zien.
Het gebruik van computer animatie past niet bij deze detective.
Dat kan prima als je bijvoorbeeld een film-versie van
een musical maakt of een surrealistische film als “The Grand Boedapest Hotel”.
Hier volledig ongepast, het haalt de aandacht weg van de twee
kernen van het boek van Agatha Christie:
exotisme en de detevtivepuzzel.

Als je een avond naar de film wil, zonder na te hoeven denken,
dan heb je een redelijke avond met Kenneth Branagh.

**

Gezien: Suburbicon

SuburbiconKaartjeChasse

Deze week is er ook een nieuwe scanner geinstalleerd dus kan ik weer, net als een tijd terug, documenten inscannen en op mijn weblog gebruiken. Nu maakte ik vaak foto’s maar scannen kan een mooier resultaat geven. Suburbicon. Een film gemaakt door George Clooney met in de hoofdrol Matt Damon en Julianne Moore.


Een leuke film.
Niet hééél bijzonder maar leuk voor een avondje bioscoop.
De film past een klein beetje in de tradition van Pulp Fiction
en Reservoir Dogs in dat het geweld, dat er veel in voor komt,
heel direct en bot wordt weergegeven.
Dan weet je dat je naar een soort persiflage zit te kijken
en dat geeft de film humor in plaats van het geweld te verheerlijken..
De dialogen zijn in Pulp fiction wel van een veel hogere kwaliteit.

Tegen de achtergrond van veel racisme en rassengeweld
speelt er zich een misdaadverhaal af.
Uiteindelijk komen alle bad guys om het leven en een
blanke pit in een ruwe bolster.
Eigenlijk een te veel dus.

**** (3½)

Gezien: The Square

De film The Square is een grappige persiflage op
de internationale kunstwereld.
Beatrice Ruff all over the place.

Een curator die het contact met de echte wereld
helemaal kwijt is, gescheiden, vader van twee kinderen,
Tesla (hele dure auto), duur appartement, omringd
met niet al te snugger personeel en een bestuur
dat zich handig uit beeld houdt en dus ook nooit
verantwoordelijk is.
Bestuur hoofdzakelijk in zwart gekleed.

De mensen die de vernisages bezoeken komen eigenlijk
voor het buffet, de geldschieters zijn oude mensen
die eigenlijk niet meer kunnen volgen wat er gebeurd.
Maar wel betalen. Het buffet is van een sterrenkok.

De curator is communicatief sterk maar zegt,
als hij over kunst praat, eigenlijk niets.

In de echte wereld zie je Beatrice Ruff
als een zonnekoningin, jury hier, snabbel daar (oh sorry,
kunstadvies), onredelijke inkomsten, chefkoks aannemend,
even een weekend naar New York, volgende week Doha.

WP_20171110_20_28_56_ProTheSquareRubenOstlund

The Aquare, Ruben Ostlund.


In de film komen een paar kunstvoorwerpen voor.
Ze verwijzen naar werkwijzes of echte werken van kunstenaars.
Zo is er de grap met een werk dat bestaat uit piramide-
vormige stapels materiaal.
Ik moet dan direct aan Anish Kapoor denken.

AnishKapoorToReflectAnIntimatePartOfTheRed1981

Anish Kapoor, To reflect an intimate part of the red, 1981.


Even later zien we op de achtergrond een grote stapel stoelen.
Dat deed me gelijk denken aan:

AiWeiweiBang2013WoodStools

Ai WeiWei, Bang, 2013, wood, stools.


Alles bij elkaar: erg leuk, misschien iets te lang.

****

Gezien: White Sun of Seto Surya

WP_20171103_18_50_12_ProDeepakRauniyarWhiteSun

Sinds vrijdagavond vraag ik me af waar de titel van deze film vandaan komt. Maar de filmdatabase IMDB weet raad: “The film name “Seto Surya (White Sun)” refers to one of element of the National Flag of Nepal, which contains a white sun and a crescent moon in the red background with blue boarder in 2 different triangular section.”


Het tempo van de film is weldadig.
Dat wordt onder andere veroorzaakt door de afwachtende,
observerende houding van de hoofdpersoon, Chandra,
gespeeld door Dayanhanc Rai.
De maker en de acteurs, ik kende ze niet.
Maar de film is prachtig.

De aanpak mag klassiek zijn: verpak een enorm groot
probleem als een veel kleiner, heel persoonlijk
verhaal. Maar om dat dan zo te doen dat je er toch
in slaagt zoveel verschillende aspecten op een
natuurlijke manier met elkaar in samenhang
te brengen. Dat is knap, zeker als de film dan nog
zo aantrekkelijk blijft.

De menselijke werkelijkheid is niet eenvoudig (politieke
overtuiging, tradities, leeftijdsverschil, kastes,
bureaucratie, mensenrechten, oorlog, enz.) ook
al zijn er mensen die ons willen overtuigen dat
het wel zo is.

Ik weet niets van de Nepalese filmindustrie en traditie
maar hier zien we mensen aan het werk die hun vak verstaan
en een geweldige film gemaakt hebben.

Ga kijken!

Save

Gezien: Dunkirk

Dunkirk

Dunkirk van de regisseur Christopher Nolan.


In de besprekingen van deze film werd vaak de vergelijking gemaakt
met ‘Saving private Ryan’.
Geheel ten onrechte.
Dit is geen Hollywoodfilm.
De film is erg ingetogen. Mooi gefilmd.
Of het de werkelijkhewid goed weergeeft is een ander ding.

****

The Sense of An Ending

 photo WP_20170721_005TheSenseOfAnEndingJimBroadbentCharlotteRampling.jpg

The Sense of An Ending, Regie Ritesh Batra met in de hoofdrollen Jim Broadbent en Charlotte Rampling.


Super! *****

Dat is nog eens een verhaal vertellen.
Geen moment saai.
Gewoon schitterend.

Na een eerste kennismaking ontrolt zich een complex verhaal.
De manier waarop het verhaal verteld wordt, brengt je als toeschouwer
in een soort detectiverol.
Dat verhaal had van ieder van ons kunnen zijn.
Maar eigenlijk is het verhaal op zich zelf niet het belangrijkste.
De manier waarop door de filmmaker het verhaal verteld wordt,
komt centraal te staan in deze film.

Vorige week gezien: Viceroy’s House

 photo WP_20170624_014ViceroysHouseTheEndOfAnEmpireTheBirthOfTwoNations.jpg

Viceroy’s House, the end of an empire, the birth of two nations.


Met acteurs van Downtown Abbey had de film een fiasco kunnen worden.
Een film is echt iets anders dan een serie.
Maar een fiasco zou ik het niet noemen.
Een goede film dan.
Nee, daarvoor is de film te onevenwichtig.

Pas op, ik ben bevooroordeeld.
India is een fantastisch land met veel uitersten.
Daarom is zo’n deels heel mooie film over India aantrekkelijk voor mij.
Maar de grote onthulling bleef uit.
Die komt te laat in de film, is onvoldoende uitgewerkt
en maakt geen diepe indruk.

De film is voor mij niet romantisch, ja er is een liefdesverhaal in de film,
maar daar staan de bioscoopnieuws films tegenover.
Die tonen de ellende die de rellen voor de onafhankelijkheid en
de scheiding van India en Pakistan tot gevolg had.
Voor Moslims en Hindoes.

De regisseur (Gurinder Chadha) is te betrokken en daardoor moet er te veel in de film
met als gevolg dat niets voldoende diepgang heeft om echt interessant te zijn.
De muziek van A.R. Rahman is niet bijzonder genoeg om te blijven hangen.

Rest een aardige film, leuk voor een avondje bioscoop of
straks thuis op de video of pc.

Gezien: De keuze van mijn vader

Afgelopen vrijdag geen speelfilm in de betekenis van de films
die je op mijn blog vaker voorbij ziet komen.
Deze keer een inventieve documentaire:
‘De keuze van mijn vader’ gemaakt door Yan Ting Yuen.

 photo WP_20170630_009YanTingYuanDeKeuzeVanMijnVader.jpg

Yan Ting Yuen 袁欣婷. Van haar zag ik nog niet eerder een film. Er zou afgelopen vrijdag, na afloop van de film een vraaggesprek met haar zijn over de film. Helaas ging dat niet door. De keuze van mijn vader is een mooi werkstuk.


De film toont beelden van een reis naar China die de ouders van
Yan Ting Yuen maakten toen ze besloten na een lang verblijf in Nederland,
toch terug te gaan naar Hong Kong.
De ouders van Yan Ting Yuen komen uit China, zijn verhuisd naar Hong Kong
en besloten later naar Nederland te gaan.
Daar begonnen ze een Chinees restaurant.
Nu ze ouder zijn besluiten ze terug naar China te gaan.

Een deel van de film bestaat uit heet poetische beelden gemaakt
in het voormalige Chinese restaurant dat op punt staat
verbouwd of gesloopt te worden.

Weer een ander deel van de film bestaat uit archiefbeelden met
fragmenten van journaals en dergelijke.

Yan Ting Yuen probeert met de documentaire te onderzoeken
wat de invloed van de keuzes van haar vader op haar eigen leven hebben.
We hebben je gewoon meegesleurd, zeggen de ouders tegen haar
als antwoord op een vraag aan haar ouders.
Yan Ting Yuen gaat wel terug naar China met haar ouders voor een familiebezoek
maar blijft in Nederland wonen.

De film geeft een prachtig beeld van emigratie en emigranten,
van China en de moderne Chinese cultuur, van keuzes die mensen maken
en de impact daarvan op hun eigen leven en dat van anderen.
De film is persoonlijk maar tegelijk universeel.

In een interview met de NRC zegt Yuen over de huidige inwoners van China
‘Dus als je ze zou vragen waar ze jaloers op zijn,
dan zeggen ze waarschijnlijk zoiets als de frisse lucht’.
Dat is precies het antwoord dat een Chinese vriend van mij gaf
toen ik hem in Shanghai vroeg wat hij nu, terug in China,
mist van Nederland.

Interview met Yan Ting Yuen in de NRC

Gezien: My cousin Rachel

De film wordt aangeprezen via het acteerwerk van
de actrice die Rachel speelt.
Volgends mij volledig ten onrechte.

De film is goed vanwege het knappe verhaal.
Als een film, een soort detective is,
(in de pers wordt gesproken van thriller),
waarbij je als toeschouwer verleid wordt
om binnen twee uur tijd meerdere keren
van sympathie te veranderen,
dan heb je een goede film gemaakt.
Overtuigend, spannend.

Natuurlijk is het acteerwerk goed.
Het landschap is adembenemend mooi.
De huizen, interieurs, het straatbeeld, de aankleding,
het is allemaal zo als je dat van een Brits kostuumdrama
kunt verwachten.
Maar het verhaal maakt het verschil.

 photo WP_20170624_013MyCousinRachel.jpg

Er is een moment waarin de film niet echt overtuigd:
er wordt een ruimte doorzocht.
Zonder te veel van de film weg te willen geven, lijkt de film
tegen het einde plots in een stroomversnelling te komen.
Alsof de maker plotseling de cijfers van de accountant te zien kreeg
en bleek dat 97% van het budget op was.
Jammer.
Een Oscar gaat de film niet krijgen of er is geen bijzondere
competitie, maar de film is prachtig om te zien en beleven.

 photo MyCousinRachel.jpg

Dan even een voorbeschouwing.
Binnenkort is de film ‘Viceroy’s House’ te zien.
De film heeft als ondertitel: ‘The end of an empire.
The birth of two nations.’

De scheiding van India en Pakistan ging ten koste van veel levens.
De onafhankelijkheid vond plaats, of de Britten het nu wilde of niet.
Ze waren de controle volledig kwijt.
Daar zit weinig glans op.
De scheiding van India en Pakistan is nu, 70 jaar later
nog steeds een probleem (14 – 15 augustus 1947 – 2017).

Natuurlijk is de film geen natuurgetrouwe documentaire,
geen waarheid. De Indiase en Pakistaanse politiek en samenleving
zijn nog niet klaar met wat er 70 jaar geleden gebeurde.
Ga maar eens naar wisseling van de wacht kijken, 30 kilometer buiten Amsitsar.
Nationalisme, fanatisme, Hindoe-Moslim tegenstellingen.
Je krijgt het als vermaak opgeserveerd.

‘Viceroy’s House’ is op zijn best een romantisch, Brits kostuumdrama.
Laat ik het nou leuk vinden om naar zo’n film te gaan kijken.
Hopelijk met veel mooie beelden van India en Pakistan.
Want de landen zijn prachtig.

 photo WP_20170624_014ViceroysHouseTheEndOfAnEmpireTheBirthOfTwoNations.jpg

Gezien: The Mummy

 photo WP_20170616_003TheMummyTomCruiseRusselCrowe.jpg

Dat is wel wat anders dan de films waarvan ik anders verslag doe als ik ze gezien heb. Tom Cruise en Russel Crowe, ver onder hun kunnen als acteur, in een snabbel die waarschijnlijk veel geld voor hen oplevert.


Er is niets mis met deze 3D-film.
Het verhaal is niet echt origineel.
Vooral de opbouw van het het begin doet me denken aan
Indiana Jones. Ook het geluid.
De manier waarop het in beeld wordt gebracht (kostuums,
omgeving, voorwerpen, enz.) heeft wat gekost.
Goed vermaak.
Niet bij nadenken.
Geen Oscars.

King of the Belgians

Ze zouden willen in Belgie,
dat hun koning zo gemakkelijk kon wisselen van het
Frans naar het Nederlands.
Een erg leuke film, met een beperkte crew, weinig decors
en weinig middelen, maar een redelijk sterk verhaal.
Er zitten mogelijkheden in om de film verder uit te breiden
en verdiepen maar gegeven de minder dan 100 minuten is dit
een prima resultaat.
Absurdistisch bij vlagen.

 photo WP_20170602_001KingOfTheBelgiums.jpg

King of the Belgians. Over Europa (vrije quote): Een land dat als een knoop 2 helften van een hemd samenhoudt.


Jessica Woodworth en Peter Brosens schreven en regiseerde samen
deze film.

Gezien: Aki Kaurismaki, The other side of hope

 photo WP_20170421_003AkiKaurismakiTheOtherSideOfHopeSherwanHajiSakariKuosmanen.jpg

Een film van filmmaker Aki Kaurismaki, The other side of hope met in de hoofdrollen Sherwan Haji en Sakari Kuosmanen.


Finse film, volgens mij de eerste Finse film die ik
ooit gezien heb in een bioscoop.

De film kenmerkt zich door een laag tempo, en humor.
Geen dijenkletsers maar vooral visuele grappen.

‘De andere kant van hoop’ is natuurlijk wanhoop.
Maar hoe triest de positie van de vluchteling en eigenlijk van
alle andere Finse acteurs ook is,
het drama gutst niet van het scherm.

Volgens De Filmkrant behoort de film tot een soort films die
filosoof Thomas Elsaesser ‘Cinema of abjection’ noemt.
Volgens Ronald Rovers staat dat voor:

een uitgebeend narratief,
een focus op de personages die niet om onze sympathie vragen,
aandacht van de materialiteit van objecten,
aandacht voor de ruimte waar de personages zich in bewegen
en vooral ook de weigering van de personages om als slachtoffer te worden gezien.

Los van het taalgebruik en de vertaling (‘narratief’ als je verhaal bedoelt en
‘de materialiteit van objecten’ terwijl ik in onderstaande tekst lees
dat de mens in deze films gezien wordt als een object,
‘object’ een filosofische term voor een passief ‘ding’
tegenover een actief handelend mens),is dit wel interessant.

Zeker in het perspectief van het boekje ‘Onbehagen’ van Bas Heijne
dat ik op dit moment aan het lezen ben. Daarover later meer.

Volgens een website waar een verslag staat van een toespraak
van Thomas Elsaesser Thomas Elsaesser zes keer aangehaald
zegt hij volgens Kevin B. Lee:

The abject is also the narrow gap that separates the useful from the useless, and marks the radical negation of the human, when seen merely as material object. It is therefore as much a perspective and a perception as it is a situation and a state.

 

In this way, abjection can also be seen as one of the horizons and degrees zero of what it is to be human today, as well as how the values of a community or society are defined by how it deals with its limits.

 

A cinema of abjection is also a cinema that foregoes identification, resists sympathy and blocks empathy.

Abjection strategically upholds the human against the post-human, but also accepts there is no easy return to the inclusive ideals of bourgeois-liberal enlightenment. The abject is a place­holder for something we suspect is now a mere crinkly skin and probably dead matter, but still too much part of us and too deeply needed to be buried yet.

Het lijkt er sterk op dat Ronald Rovers (De Filmkrant) bij dezelfde lezing
is geweest als Kevin B. Lee. Maar de vertaling is nogal ruim.

Maar goed, ik heb een interessante film gezien die je tot denken aanzet.

Gezien: Going in style

 photo WP_20170409_002GoingInStyle.jpg

Going in style met Morgan Freeman en Michael Caine.


Een film zoals je die van deze heren kunt verwachten:
vol humor en luchtig. Ik heb enorm gelachen.
In bijrollen: Christopher Lloyd, Ann-Margret, Matt Dillon,
Siobhan Fallon Hogan, enz

Je kunt er ook drie Trump-stemmers in zien die hun pensioen
kwijtraken door een buitenlandse firma en daardoor doorslaan.0
Ze nemen wraak op de bank.

Gezien: Jackie

 photo WP_20170306_001Jackie.jpg

Goede film.
De focus ligt in de film op de gebeurtenissen van november 1963.
Dat is de kracht en tegelijk de beperking.
Met in de hoofdrol Natalie Portman en in een van de
bijrollen John Hurt.

 photo Jackie.jpg