Herfst in de boom

Posted on oktober 14, 2017 by Argusvlinder

Het zou zo maar kunnen zijn dat dit niet goed is voor de boom of dat de zwammen meer weten dan wij aan de boom kunnen zien. De herfst zit er goed in, zullen we maar zeggen.

De boom staat in het Valkenberg in Breda en er zitten meerdere ‘elfenbankjes’ op zijn stam. De term ‘elfenbankjes’ is denk ik hier niet helemaal op zijn plaats. Op verschillende plaatsen, tot 3, misschien wel 4 meter hoog zitten groepen zwammen. Bij het voorbeeld op seze foto, een van de lagere groepen op de boom, zijn een aantal van de zwammen beschadigd.

Hier zie je de verschillende groepen zwammen op de stam van de boom zitten.

Dit is een bovenaanzicht van een klein groepje.

Save

Free as a jail bird

Posted on oktober 13, 2017 by Argusvlinder

Voor het boek dat ik ga maken met als titel
‘Free as a jail bird’, heb ik eerst ervaring
opgedaan met het zetten van een titel op
een boekband.
Vandaag heb ik gewerkt met lijnfileten en een
rolfilet om lijnen blind en met folie op
verschillende materialen te kunnen zetten.

Dit is dan een lijnfilet. Dit soort gereedschap is gemaakt van messing met een houten handgreep. Het messingdeel komt in veel vormen en diktes. de filet kan recht zijn of gebogen. Ze zijn er in verschillende lengtes. Er zijn verschillende bochten en andere vormen. Het idee hiermee is om een tekening te kunnen maken in een boekband. De voorbeelden spreken misschien beter.

Wikipedia:

Messing of geelkoper, is een legering van koper (55-70%) en zink (45-30%).

De naam geelkoper is afgeleid van de kleur. Het is duidelijk geler dan zuiver koper of brons (een legering van koper en tin). Wanneer het materiaal lang is blootgesteld aan de buitenlucht wordt het donkerbruin.

Messing is een waardevol materiaal vanwege zijn hardheid en goede zelfsmerende eigenschappen. Er bestaan drie types messing:

Alfamessing, met minder dan 40% zink, is flexibel en kan koud gesmeed worden

Bètamessing, met meer zink naar verhouding, kan alleen heet gesmeed worden. Dit type messing is harder en sterker.

Wit messing, met meer dan 45% zink, is te bros om algemeen bruikbaar te zijn.

Dit zijn de proefstukken van de vorige keer toen ik letters op de materialen gezet heb. Toen zagen we al dat sommige materialen zich beter lenen voor deze technieken en dat je steeds op zoek moet naar de beste temperatuur en druk voor het materiaal. Er is voor vandaag een proefstukje aan toegevoegd. Het geel op de voorgrond heb ik eerder ook gebruikt bij het inbinden van drie jaargangen Boek Behoud Bericht. Alle proefstukken zijn boekbindmateriaal gelijmd op grijsbord.

Hier liggen twee lijnfileten op te warmen op een warmhoudplaatje.

Hier heb ik lijnen blind gedrukt (dus zonder kleur of inkt) tussen de letters. Zo ontstaat een raster dat met een beetje fantasie lijkt op de tralies van een gevangenis. De lijnen zijn hier aangebracht op het boekbindlinnen. Dat werkte al niet zo gewelding met de letters. Met de lijnen werkt het ook niet super.

Dit is een kurkbekleding. De temperatuur let hier veel nauwer dan je zou verwachten. Ik weet niet van welk materiaal dit precies gemaakt is. Op sommige plaatsen ‘rafelt’ de lijn. Dat is misdchien wel een leuk effect maar dit materiaal is al druk uit zich zelf qua structuur. De lijnen voegen niet veel toe behalve misschien verwarring.

Dit materiaal is ‘Arbetex E’. Dat werkt best goed.

Maar bij dit materiaal: ‘Dainel Original’ werkten de letters goed en de lijnen eigenlijk ook. Met dit resultaat ben ik tevreden.

Hier in het midden, het grootste stuk gereedschap, ligt een rolfilet. Het wieltje is verkrijgbaar in verschillende groottes en vorm. Dit is een enkele maar er zijn bijvoorbeeld ook dubbele. Dan kun je twee lijntjes tegelijk zetten, strak naast elkaar.

Dit ‘kunstleer’ is waarschijnlijk van een synthetisch materiaal. Daardoor lette de temperatuur heel precies. Te koud heeft weinig effect en al helemaal niet egaal. Te warm levert bijvoorbeeld bij de dubbele lijnfilet het probleem op dat het materiaal tussen de twee lijnen gewoon los kwam. Het bleef aan de filet hangen. Dat is hier te zien rechts van het midden. Daar zie je twee keer een blinddruk van een dubbele lijnfilet waarbij bij de rechtse het begin aan de onderkant los is gekomen. Van het grote vierkant zijn de korte kanten met een lijnfilet gezet en de lange zijdes met de rolfilet. Dit brengt allerlei uitdagingen met zich mee: rechte hoek, rechte lijn, hoe de lijnen op elkaar aan te laten sluiten enz.

Ik ben nog een tijd doorgegaan met proberen. De ronde lijn is uit de hand gezet met een rolfilet. De meeste rechte lijnen met behulp van een stuk karton als ‘lineaal’.

Hier gebruik ik een dun stukje karton als ‘stopper’. Het karton ligt over een vorm met lijnen. De nieuwe lijn moet daar op aansluiten maar met een rolfilet is dat niet eenvoudig. Het karton stopt me niet met rollen maar zorgt er wel voor dat de schijf geen indruk in het boekbindmateriaal achterlaat.

De lijn sluit mooi aan op het ‘vierkant’.

Als laatste ben ik nog bezig geweest met folie op het kurk. De temperatuur moest veel hoger dan bij de andere materialen. Maar te warm zorgde meteen voor rafelige randen. Het loodrecht houden van de lijnfilet was ook een belangrijke faktor in het resultaat.

Het was weer een heel leerzame ochtend.
Het was ook de laatste in een serie van drie.
Nu het ontwerp van het boek gaan afmaken
en als de kaft bijna gereed is,
ga ik er de tekst op zetten en misschien ook de lijnen.

Ta Prohm, tempel/klooster in Angkor

Posted on oktober 12, 2017 by Argusvlinder

Misschien denkt er iemand dat ik werk voor het verkeersbureau
van Cambodja maar dat is echt niet het geval.
We zijn dit jaar een dag of 4 in Siem Reap geweest.
Siem Reap is een stad (en de naam van een provincie)
in Cambodja waar vlakbij Angkor Wat ligt (en een
internationale luchthaven).
Angkor Wat is echter niet de naam van de enorme
verzameling tempels en koninklijke paleizen
die er half verscholen in de jungle ligt.
Het is de naam van 1 tempel. De bekendste tempel.
Maar de rest mag er ook zijn.
Vandaag is de laatste tempel en het bijbehorende complex
van gebouwen van onze eerste dag in Angkor aan de beurt:
Ta Prohm.
Volgens een inscriptie die er gevonden is, werd het complex
in 1186 in gebruik genomen.
Dat was tijdens het koningschap van Jayavarman VII.

Een van de poorten naar het complex. De poort verraadt al dat de stijl van dit complex Bayon is.

You are here. In de Franse tijd is besloten het complex zoveel mogelijk in zijn oorspronkelijke staat te behouden. Met begroeiing, omgevallen muren en ingestortte daken. De uitstraling is dan ook erg Indiana Jones. Bomen en struiken overgroeien grote delen en sommige delen zijn ingestort en de stenen liggen daar zoals ze er al heel lang liggen. Je voelt je (okay wel met een kaart en bordjes) als een ontdekkingsreiziger. Zeker daar waar het niet te druk is. Maar voor ons was het ook warm en we werden moe.

Ruine of niet, de decoraties door middel van reliefs en beelden zijn er niet minder om.

Dus niet een grote piramide maar vele grote en kleinere gebouwen in een enorme ommuring. Het was binnen de buitenste ommuring dat de bevolking leefde die direct bij het complex betrokken was. De oppervlakte daarvan is iets van 1 kilometer bij 650 meter.

Op mijn foto’s staan niet vaak veel mensen maar dat is omdat ik daar speciaal op let. Dat wil niet zeggen dat het er rustig is op een gewone dag tijdens het hoogseizoen. Veel van de toeristen zijn mensen uit Azia.

Deel van hetzelfde complex als op de vorige foto.

De versieringen zijn prachtig en heel divers.

Ta Prohm, weinig gerestaureerd en daarom romantisch van uitstraling.

Deze muren, of de restanten er van, zijn de muren rond het centrale complex. Niet die muren ook het daarbuiten liggende woongebied omvatten.

Ta Prohm, details van een toren in de binnenste ommuring.

Klein beetje uitzoemen.

De licht en donker werking van die bomen en struiken maken het geheel nog geheimzinniger.

De decoratie boven het beeld is misschien wel het mooiste deel van de foto.

Save

Ta Keo tempel, een enorme berg in Angkor

Posted on oktober 11, 2017 by Argusvlinder

In de omgeving (en we zien dat later nog vaker, en mooier) zien we struiken en bomen die boven op muren en tempels groeien.

Ta Keo is gebouwd in de stijl die Khleang heet.
Het is een van de eerste stenen tempelbergen en hij werd gebouwd
onder de regering van Jayavarman V, einde 10e eeuw –
begin 11e eeuw.
De tempel heeft 5 pieken en daarmee is het de verafbeelding
van Mount Meru.

Ta Keo.

Hopelijk geeft deze foto een nog beter beeld van de omvang van deze berg: Ta Keo.

Op de foto’s is dat niet goed te zien maar de berg bestaat uit meerdere lagen. Terassen genaamd. Om die terassen staan muren. Soms zijn dat ‘blinde’ muren maar soms zijn ze uitgevoerd zoals op deze foto. En soms hebben ze hele grote ‘ramen’. Ta Keo.

Save

Ginder ’t vreeverbont bezegelt

Posted on oktober 10, 2017 by Argusvlinder

De bundel met essays over ‘De Vrede van Breda’ onder redactie
van Raymond Kubben was al eerder op mijn weblog te zien
maar toen had ik het boek nog niet helemaal gelezen.

Nu wel.
Het prachtige boek bevat verhalen in de Nederlandse en
Engelse taal en is prachtig verzorgd.
De band is schitterend met het logo van de viering
van de ‘Vrede van Breda’ in blinddruk.
Het eerste schutblad bevat belangrijke stukken
van het vredesverdrag uit 1667..
Vervolgens wordt er op allerlei maar dan ook allerlei
aspecten van het vredesverdrag ingegaan.

Het plotselinge overlijden van Petrus Coyet, Zweeds ambassadeur
bij de besprekingen, de tocht naar Chatham, de impact
op de grenzen – in Europe en de rest van de wereld,
de publieke opinie in Engeland over de Hollanders,
de positie van het verdrag ten opzichte van eerdere
en latere verdragen, enz, enz.

Waarom zet Zweden eigenlijk om tafel in Breda?
Lees het boek!

Het is de beste publicatie voor een breed publiek die ik
over de Vrede van Breda dit jaar gezien en gelezen heb.
De inleiding is van de burgemeester van Breda en de
uitgeverij is van Kemenade.

Chau Say Tevoda tempel in Angkor

Posted on oktober 9, 2017 by Argusvlinder

Aan de ene kant van de weg ligt Thommanon
en aan de andere kant ligt de tempel
met de naam Chau Say Tevoda.

Midden 12e eeuw.

Misschien niet de mooiste of bekendste tempel
in Cambodja maar het leverde toch
een paar prachtige foto’s op.

Het is echt de naam: Chau Day Tevoda.

Je camera even wegzetten en dan een foto maken levert vaak een verrassende foto op. Zo ook hier.

De dames stonden er weer prachtig te zijn.

Wat te denken van dit ‘randje’.

Van herfstblad naar boek

Posted on oktober 8, 2017 by Argusvlinder

Het is een experiment.
Het is nog niet helemaal doordacht.
Misschien wel helemaal niet doordacht.
Het begin is gemaakt met het verzamelen
van herfstbladeren en die te laten drogen.
Nu probeer ik ze een beschermlaag te geven
zodat ze jaren mee kunnen.

De bladeren hebben al zo’n twee weken onder bezwaar liggen te drogen. Dadelijk met een beschermlaag wil ik er op kunnen schrijven en ze inbinden.

Die teksten wordt interessant want die oppervlaktes zijn niet zo glad. Ga ik de teksten drukken of met de hand schrijven?

Schrijven met zwart is misschien niet zo’n goed idee vanwege de donkere kleur van de meeste bladeren. We zullen zien. Het leuke is dat terwijl ik dit schrijf/overdenk, krijg ik al wat ideeen hoe dit op te lossen. Wordt vervolgd.

Boekkunstbeurs in Leiden

Posted on oktober 8, 2017 by Argusvlinder

Van ‘Drukwerk in de marge’ ontving ik de poster van de Boekkunstbeurs voor de editie van dit jaar. Zoals altijd is het ook dit jaar weer in de Pieterskerk in Leiden.

De poster hangt al op de deur van mijn Argusvlinder-werkplaats in de FutureDome in Breda.

Anton Heyboer

Posted on oktober 8, 2017 by Argusvlinder

Anton Heyboer, Documenta III, 1963, ets. Deze afbeelding wordt gevormd door twee grote bladen, twee grote etsen.

De tentoonstelling die ik afgelopen vrijdagmiddag
in het Gemeente Museum in Den Haag zag
van het werk van Anton Heyboer is zonder twijfel,
een van de moeilijkste tentoonstellingen die ik dit jaar heb gezien.
Misschien wel van de afgelopen jaren.
Ook ik ken de filmpjes van die rare man met vijf vrouwen
die in heel primitieve omstandigheden woont.
Die zich er niet voor schaamt, nee,
die met zijn manier van leven te koop loopt.
Die de kunstwereld te kijk wil zetten als een vreemde
wereld, maar die zelf heel, heel vreemd overkomt.

Dan nu, serieus naar zijn werk gaan kijken.
Vooroordelen proberen los te laten
(ze zitten al heel lang in dat hoofd).
Moeilijk.

Het interview door Netty Rosenfeld (1921 – 2001),
‘Een mens is ook maar een mens’ uit 1969,
in zwart-wit, helpt.
Je ziet daarin een man die weet wat er in de wereld gebeurd
maar die bewust zijn eigen keuzes maakt.
Niet meegaat in wat algemeen geaccepteerd is maar
eigen regels opstelt en die naleeft.
Regels opstellen is tot daar aan toe, maar naleven,
daar is durf en doorzettingsvermogen voor nodig.
De keuzes die hij maakt zijn alles behalve eenvoudig.
Dit is geen dwaas.

Foto’s maken met je telefoon was moeilijk. Het licht is waarschijnlijk prima voor de werken op papier maar voor de camera minder geschikt. Anton Heyboer, Het goede moment, 1963, ets. Je kunt zeggen wat je wil van Heyboer maar dit is niet zomaar in elkaar geflanst. Dit zijn 27 grote etsen die samen 1 afbeelding vormen. 5 Meter breed, ruim 3 meter hoog. Je hoeft het niet mooi te vinden of te begrijpen maar dit maak je niet even op een achternamiddag zonder na te denken.

Dat dit ontwerp in een eenvoudige multomap zit vind ik mooi.

Nog twee ontwerpen, overdenkingen. Op briefpapier van J.H. Piers, plastisch chirurg in Amsterdam.

De haast obsessieve manier waarop Anton Heyboer duidelijk wil maken dat een werk van hem is, doet me denken aan de rode stempels op Chinese kunstwerken. Daar zie je vaak zo’n afdruk van een stempel voorzien van tekst die er met de hand bijgeschreven is. Hier zie je ook die rode kleur, tekst en oets dat op vingerafdrukken lijkt. Op de tentoonstelling zie je steeds andere manieren om duidelijk te maken door wie het werk gemaakt is, om echtheid vast te stellen. Dit is van lang voor de opname met Andre van Duin in 1996.

Op de foto’s die op de tentoonstelling hangen zie je dit merkteken. Heyboer Goats milk & cheese, Den Ilp, Noord Holland.

Anton Heyboer, Parapsychologie, 3de schilderij, 1962, zink en teer op hout.

Een voorbeeld van de foto’s die of Anton Heyboer zelf maakte of een van de vrouwen. Vervolgens beschildert Anton Heyboer de foto met ‘het systeem’.

Anton Heyboer, Zonder titel, 1975, olieverf en lakverf op doek. Op veel van zijn werk zie he dingen terug van zijn systeem. Nummers, cirkels, elkaar kruisende lijnen en eenvoudige mensverbeeldingen.

Teksten, heel veel teksten. Daar zit ook wel een probleem. Niet dat Anton Heyboer teksten gebruikt op zijn werk maar de interpretatie ervan is een probleem. Vaak is de naam van het werk een van de teksten. Zoals hier. Anton Heyboer, World, 1976, olieverf op doek. Maar die teksten zijn niet eenduidig. Wat is de belangrijkste tekst. Wat wordt er bedoeld.

Anton Heyboer, Me is to exist I is creation, 1974, olieverf op doek.

Anton Heyboer, Zonder titel, 1975, olieverf op doek.

Anton Heyboer, To fall is reason to life, 1974, olieverf op doek.

Op hetzelfde doek staat: Life and living is the moving of excistence, Anton Heyboer, 197x (datering mij onduidelijk).

Anton Heyboer, To fall is reason to life, 1974, olieverf op doek. Detail.

Ondertekening van: Anton Heyboer, Mens zonder illusies, 1966, ets.

Anton Heyboer, Mens zonder illusies, 1966, ets.

Een voorbeeld van hoe Anton Heyboer bezig was de echtheid van zijn werk duidelijk te maken. Op een van de eerste etsen zijn later stukken papier toegevoegd. Door Anton zelf. Dat wil zijn handtekening in ieder geval bewijzen. Anton Heyboer, Man ziet naar zijn bloed, 1970, ets en collage op papier.

De handtekening is over de toevoegingen en het eerste werk aangebracht.

Het systeem van Anton Heyboer. In de catalogus is de tekst uit 1976 van Hans Locher opgenomen waarin hij probeert het systeem van Anton Heyboer en de ontwikkelingen daarin te volgen.

Anton Heyboer, Etsplaat van het systeem.

Een van de vijf panelen van het werk met de titel Vrij lijden van Anton Heyboer uit 1967, ets.

Anton Heyboer, Vrij lijden, 1967, ets.

De ondertekening van Anton Heyboer met de aantekening: Eigen druk.

Bij de tentoonstelling verscheen ook een mooie catalogus met veel stof tot nadenken.

Velen zien Anton Heyboer (1924 / 2005) als de belangrijkste volkskunstenaar van Nederland.
Hij is niet alleen beroemd door zijn werk, maar vooral ook om zijn leven.
Desondanks is het veertig jaar geleden dat in een groot Nederlands museum een tentoonstelling van zijn werk te zien was.
Heyboer staat vooral bekend als die dwaas met vijf vrouwen, zijn persiflage van het kunstenaarsgenie en om zijn handelsmerk: de kip.
Maar wie weet nog dat zijn werk in de jaren zestig wordt aangekocht door het Museum of Modern Art in New York?
Dat hij in 1964 op Documenta III exposeert en dat hij met Francis Bacon (1909 – 1992), David Hockney (geb. 1937) en Jean Dubuffet (1901 – 1985) in 1975 in het Los Angeles County Museum of Art wordt gepresenteerd als een van de belangrijkste Europese schilders van dat moment?
En dat zijn werk tot halverwege de jaren zeventig actief wordt aangekocht en geëxposeerd door het Gemeentemuseum Den Haag en Stedelijk Museum Amsterdam?

Save

Stringing together

Posted on oktober 7, 2017 by Argusvlinder

Geinspireerd door een van de boeken die gevonden is
bij Dunhuang in China, maak ik een boekje met als
soortnaam ‘Stringing together’.
Een heel eenvoudig boekje bestaande uit pagina’s
die straks met 1 koordje aan elkaar gebonden worden.

Blad een bevat uitspraken van Arnon Grunberg.
blad twee het eerste deel van een vertaalde versie van
een verhaal uit Dunhuang.
Dat blad is vandaag gereed gekomen.

Blad drie gaat straks het tweede deel
van het verhaal bevatten.
Daar ga ik morgen aan beginnen.

Op blad 1 zijn de illustraties gemaakt met lino’s
en twee vrije vormen.
Op blad 2 zijn het twee Boeddha’s die elkaars
spiegelbeeld zijn.
Voor alle illustraties Zijn meerdere drukgangen
met verschillende kleuren gemaakt.

De Boeddha’s die drie of vier drukgangen hebben ondergaan zijn vanochtend eerst op maat gesneden. Vervolgens heb ik steeds twee afbeeldingen bij elkaar gezocht die ik qua kleur of qua uitvoering bij elkaar vind passen. Zo ontstonden er negen setjes. Ik heb er voor blad 2 tien nodig.

Dit zijn de Boeddha’s die nog ten minste 1 drukgang nodig hadden naar mijn idee. Hiervan heb ik er twee gekomzen die gereed zijn en die in de middag op blad 2 kunnen worden aangebracht.

Dit is het origineel waarnaar ik mijn Boeddha’s gevormd heb. Ik kan alle details niet in de lino verwerken maar dart vind ik ook niet nodig. Wel viel me iets op aan de kleuren van de aura’s.

De kleuren van het ‘buitenaura’ zijn Geel, Rood, Blauw.

De kleuren van het ‘binnenaura’ zijn precies omgekeerd: Blauw, Rood, Geel (van buiten naar binnen). Zo kun je een aura rond het hoofd maar ook nog een rond de hele figuur van Boeddha realiseren zonder dat de afbeelding onduidelijk wordt. Voor nu vond ik dat nog iets te hoog gegrepen.

Zo zien de pagina’s er dan uit. Straks voor het inbinden worden de pagina’s nog korter gesneden en in het midden, van boven naar beneden, komt een vouw. Het wordt zo gevouwen dat de afbeeldingen en teksten aan de buitenkant komen. Aan iedere kant 1 afbeelding en 1 kolom met tekst. Dan ga ik de losse hoeken aan de bovenkant, vastplakken op een klein stukje vierkant karton russen de koeken..Op die hoeken en door het blad en het karton maak ik dan een gaatje waar het koord door kan.

Hier liggen de eerste vier pagina’s te drogen. Intussen liggen alle tien de pagina’s met afbeeldingen onder bezwaar.

Schetsboeken van Isaac Israëls

Posted on oktober 6, 2017 by Argusvlinder

Wikipedia:

Isaac Lazarus Israëls (Amsterdam, 3 februari 1865 – Den Haag, 7 oktober 1934) was een van de voornaamste Nederlandse schilders uit de groep van Amsterdamse Impressionisten. Naast zijn schilderwerk was hij tekenaar en aquarellist en maakte hij pastels, etsen en litho’s.

Wikipedia (vervolg):

Opgeleid in het atelier van zijn vader Jozef Israëls, een van de meesters uit de Haagse School, liep hij nauwelijks een paar jaar academie in Den Haag, van 1880 tot 1882. Hij bleef verder autodidact, naast zijn vader. In 1881 debuteerde hij met De repetitie van het signaal op de Tentoonstelling van Levende Meesters in Den Haag. Het schilderij werd, nog voor het af was, gekocht door Hendrik Willem Mesdag.

Een klein deel van de schetsboeken in de collectie van het Haags Gemeente Museum.

Wikipedia (vervolg):

Hij bleef in Amsterdam wonen tot 1908. Daar maakte hij kennis met het mondaine stadsleven en ontmoette er George Breitner en Willem de Zwart, die zijn schildersvrienden werden. Hij werd de schilder van het turbulente nachtleven met een vrije, zwierig impressionistische toets. In 1904 trok hij voor het eerst naar buiten met de schildersezel om er aan plein-airschilderen te doen en aldus het directe licht op doek te verwerken in strand- en duinenscènes.

Even inzoemen: een tafel met allerlei voorwerpen.

Wikipedia (vervolg):

Van 1905 tot 1913 leefde Israëls in Parijs, waar hij onder de indruk kwam van Edgar Degas en van het werk van Henri de Toulouse-Lautrec. Hij had er zijn atelier op de Boulevard de Clichy. Hij schilderde er de specifiek Parijse motieven: het publiek in de parken, de cafés, cabarets en bistro’s, naast de circus- en kermisacrobaten.

Schetsboek nummer 63 van Isaac Israëls.

Wikipedia (vervolg):

In 1923 keerde hij terug naar Den Haag. Hij ging voorgoed aan de Haagse Koninginnegracht 2 wonen, in het huis van zijn ouders, die eerder op Koninginnegracht nr. 6 woonden. In het koetshuis van nr. 2 hadden Isaac en zijn vader ieder een eigen atelier. De vader van Israëls was overleden in 1911. In 1928 won Isaac op het kunsttoernooi van de Olympische Spelen een gouden medaille in de categorie schilderkunst met het werk Ruiter in roode rok (ook wel getiteld Ruiter met de rode jas, De rode rijder of De roode ruiter).

Israëls overleed thuis, op 7 oktober 1934, twee dagen nadat hij werd aangereden door een auto, waar hij geen uitwendige verwondingen door had opgelopen.

Isaac Israëls, schets van een straatgezicht.

Thommanon, bescheiden tempel in Angkor

Posted on oktober 6, 2017 by Argusvlinder

Thommanon, een kleinere tempel, mooi tussen de bomen verstopt.

Van top tot teen bedekt met versieringen.

Deel van de decoraties boven een van de ingangen van het gebouw.

Soms zijn de deeldjes en reliefs vervaagd door de weersomstandigheden. Menselijk ingrijpen speelt daarbij zeker ook een rol.

Maar de vlinder op het beeld is haarscherp.

Hier is een stuk van het relief beschadigd. Maar het deel dat nog intact is, is schitterend.

De plattegrond van het gebouw heeft onder andere de vorm van een kruis. Hier een ‘zijbeuk’.

Kasteelplein deels op de schop

Posted on oktober 5, 2017 by Argusvlinder

Gelijk na de Singelloop 2017 zijn de werkzaamheden
begonnen. Wat men precies doet? Onbekend.

Kasteelplein, Breda op 3 oktober.

X marks the spot, het rode teken geeft denk ik aan waar men moet beginnen.

Phimeanakas & The Royal Palace

Posted on oktober 4, 2017 by Argusvlinder

Sommige plaatsen (ik denk de meeste) zijn door de eeuwen heen aangepast en veranderd. Hun functie veranderde. Er kwamen beelden bij, men brak stukken af en voegde weer nieuwe delen toe. Dat maakt het voor niet-deskundigen heel moeilijk om op waarde te schatten wat je zoal ziet. Dat is in Siem Reap niet anders. Dit is de plaats die zowel in boeken als ter plaatse op borden wordt aangeduid als Phimeanakas & The Royal Palace. Maar de drie niveau’s lijken aan te geven dat dit Phimeanakas is. Dit is een tempel. De overblijfselen van het paleis zijn voor archeologen. De oudste delen van deze site zijn van de 10e eeuw, andere delen zijn 300 jaar jonger.

Het kononklijk paleis is gebruikt van de 11e tot de 16e eeuw.
Origineel gebouwd door Suryavarman I.

In de verte Baphuon. Het was een beetje een doolhof daar en we hadden geen idee op wat voor afstand de tempels en paleizen van elkaar lagen. Sommige liggen op kilometers afstand: Banteay Srei ligt op meer dan 20 kilometer hier vandaan.

BredaBarst: the after party

Posted on oktober 4, 2017 by Argusvlinder

Er wordt hard gewerkt om de schade van BredaBarst in het Valkenberg van Breda te verhelpen. De gemeente doet dat door het gras opnieuw in te zaaien en de kippen door vervolgens het zaad op te eten.

St. Franciscus

Posted on oktober 4, 2017 by Argusvlinder

photo FranciscusCimabue.jpg

Fresco van Cimabue: St. Franciscus.

Ga ik nu toch maar nieuwe loopschoenen kopen?

Posted on oktober 3, 2017 by Argusvlinder

Laat ik dat maar eens gaan doen.

Baphuon, enorme piramide in Angkor Thom, Siem Reap, Cambodja

Posted on oktober 3, 2017 by Argusvlinder

Een beetje door de bomen en dan kom je bij de volgende tempel:
Baphuon.
Een enorme piramide, met meerdere verdiepingen.
Gebouwd in de 11e eeuw rijdens de regering van Udayadityavarman II.
Gelukkig hoef ik die naam niet uit te spreken.

Het is een piramide maar daar omheen een lang, verhoogd voetpad dat naar de tempel leidt en hier en daar een waterpartij.

De eerste aanblik was overweldigend. De dagen erna zouden we nog meer piramides zien. Al heeft deze tempel een verrassing die we pas op het eind zagen.

Pas op je hoofd.

De verhalen in steen verbazen je enorm.

Dit zijn delen van een gebouw dat voor de tempel ligt en deel uitmaakt van het pad naar de tempel.

Het wordt tijd om te klimmen. Het uitzicht is prachtig.

Slangenkoppen. Eens niet op een reling.

Gedecoreerd raam.

Hier is de maker van de afbeelding op een paar plaatsen door het kader heengegaan met de afbeelding. Net als een moderne striptekenaar.

Met een strijdwagen. Bij deze tempel was min of meer een vaste looprichting aangegeven.

En dan zie je plots in de zijkant van de tempel een ‘Reclining Buddha’ of slapende Boeddha.

In het begin een beetje onduidelijk maar langzaam maar zeker worden de contouren duidelijker. Wat een idee om dat in de zijkant van een tempel aan te leggen.

Zoals deze toelichting aangeeft: de restauratie was niet eenvoudig. Vooral op die plaatsen waar het gezicht uit de tempel naar voren komt. Daar zijn verstevigingen aangebracht om er voor te zorgen dat ook wij nu nog van dit fenomeen kunnen genieten.

Of de restauratie al gereed is, dat vertelt het verhaal niet.

De foto’s die nu volgen zijn niet van de Baphuon-tempel zelf maar van (restanten) van gebouwen in de omgeving.

Baphuon-omgeving.

Een gevallen leeuw in de omgeving van Baphuon.

Klein bericht over de Singelloop 2017

Posted on oktober 1, 2017 by Argusvlinder

Het weer was goed om te lopen maar
ik had vandaag pech bij het maken van foto’s.
Maar daar zit dan ook wel weer humor in.

In afwachting van de koplopers. De motoren roepen je aandacht op.

De kopgroep – humor.

De volgers komen beter in beeld.

Op het Kasteelplein staan mensen van de organisatie te wachten met water, eten en medailles.

Geel!

Posted on oktober 1, 2017 by Argusvlinder

Gisteren nog bezig geweest met mijn lino’s
van Boeddha voor Stringing together.
Stringing together is een eenvoudige boekvorm
waarvan er in Dunhuang slechts 1 gevonden is.
Maar het is zo’n logische boekvorm:
een paar bladen met tekst en afbeeldingen en
dan op één hoek een touwtje erdoor.

De teksten die ik ga gebruiken zijn bekend:
twee teksten van Arnon Grunberg en een vertaling
van een Chinees verhaal uit Dunhuang van W. L. Idema.

De afbeeldingen voor de teksten van Grunberg zijn
gereed en al op de pagina’s geplakt.
Voor de pagina’s van Idema ben ik Boeddha’s aan het
maken.

Tot nu toe heb ik al wat drukgangen doorgemaakt.
Vooral met zwart of blauw voor lino 1 en
rood voor lino 2.
Vandaag is het de beurt aan geel en (donker)groen.

Veel geel.

Hoe meer afdrukken ik maak, des te beter worden de gele afdrukken. De kleur dekt beter.

Het geel is geen overheersende kleur (bij deze verfsoort), hij vult hier en daar aan.

Dit is een voorbeeld van hoe het er uiteindelijk uit gaat zien. Links de teksten van Grunberg met afdrukken aan de bovenkant van de pagina’s van abstracte lino’s. Ik kies bewust voor een afbeelding boven iedere kolom omdat dit een populaire manier van boeken maken en illustreren was in China. Bovendien zal ik voor het definitieve boek iedere pagina in de lengte vouwen. Rechts de eerste pagina van het door W. L. Idema vertaalde Chinese verhaal. Bovenaan die pagina, per kolom, een afbeelding van Boeddha.

Geel op zwart of geel en zwart met op het zwart rood.

Na het geel nog donkergroen.

Argusvlinder

De avonturen van de Argusvlinder

Maandelijks archief: oktober 2017

Herfst in de boom

Free as a jail bird

Ta Prohm, tempel/klooster in Angkor

Ta Keo tempel, een enorme berg in Angkor

Ginder ’t vreeverbont bezegelt

Chau Say Tevoda tempel in Angkor

Van herfstblad naar boek

Boekkunstbeurs in Leiden

Anton Heyboer

Stringing together

Schetsboeken van Isaac Israëls

Thommanon, bescheiden tempel in Angkor

Kasteelplein deels op de schop

Phimeanakas & The Royal Palace

BredaBarst: the after party

St. Franciscus

Ga ik nu toch maar nieuwe loopschoenen kopen?

Baphuon, enorme piramide in Angkor Thom, Siem Reap, Cambodja

Klein bericht over de Singelloop 2017

Geel!

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: