Le Martiniere College: real British

Posted on mei 27, 2018 by Argusvlinder

Een van de plaatsen die we bezochten in Lucknow in 2016
was Le Martiniere College. Een van de oudste jongensscholen
in India. Het hoofdgebouw is een opvallend gebouw
dat een aantal keren als filmlocatie is gebruikt.

Le Martiniere College, veel Britser gaat het niet worden. Sinds 1845 in gebruik als school.

In keurige jasjes.

Echt mooi is het gebouw niet. Wel opvallend.

Engelse tuinen.

Spence Hall, als er een gebouw naar je wordt genoemd heb je het helemaal gemaakt!

The Mews, nog een gebouw waar studenten verblijven. Uit 1889.

Blijkbaar is paardrijden onderdeel van de opleiding.

Het is er groot. Dus deze borden helpen.

Lucknow: Residency

Posted on mei 22, 2018 by Argusvlinder

In het vorstendom Awadh was een Britse vertegenwoordiger actief.
“Vertegenwoordiger” is een omschrijving die misschien niet helemaal precies is.
Waarschijnlijk begon die vertegenwoordiger als een handelsreiziger
met assistenten en werd uiteindelijk de koloniale macht ter plaatse.
Als factor van macht heette die Britse vertegenwoordiger de Resident.
Voor hem en zijn staf, waaronder militairen, werd een vestigingsplaats
aangelegd in Lucknow.
Het was hier dat de eerste onafhankelijkheidsoorlog begon.
Dat was een bloedig gebeuren waarbij de verblijven in Lucknow
grote schade opliepen.
Deze gebouwen worden nu als monumenten onderhouden en in stand gehouden.
Dit is een beetje mijn samenvatting van de geschiedenis en die zal
afhankelijk van partij en standpunt wel afwijken van de werkelijkheid.
Maar dat doet niets aan de foto’s af.

De plattegrond zoals we die op de plaats zelf aantroffen.

De toelichting voor de bezoekers van de site.

Residency
The history of the Residency can be tracked back to 1774 AD when Nawab Shujauddhaula agreed to have a British resident stationed in Awadh.
Residency was established at Lucknow when the capital of Awadh was shifted from Faizabad to Lucknow in the year 1775 AD.
Originally, the site of the Residency belonged to Sheikhzads.
Nawab Asafuddhaula started the construction of Lucknow Residency in the year 1775 AD for the British resident and his staff which was completed by Nawab Saadat Ali Khan in 1800 AD.
Later, it was used by Chief Commissioner of Awadh.
Gradually more buildings were added as their regiment grew.
The ruins of Residency, perserved in the same condition in which it came under central protection in the year 1920 AD remind us of the great uprising of 1857.
The evidence of First War of Independence of 1857 can be seen on each and every structure of the Residency.
These structures syffered heavy damages due to constant shelling and counter shelling; some were completely razed to ground and are in ruins.
The Residency complex today consists of ruins of several buildings, each ruins has its own storey to tell about the events of 1857 AD
During its historic siege in 1857 AD, these buildings and every fortified post were named usually after the person who lived there.
They were named as Sago’s house, Dr. Fayerer’s house, Brigade mess, Kanpur Bettery, Redan Battery, Sikh Square, Anderson’s Post etc and covered an area of about 33 acres.
To understand the clear picture of Residency an excavation was taken up here which has brought to light a number of buries structures including the well planned sewer system besides remains of material structure of that period.
A ‘1857 Memorial Museum’ has been set up here to depict an accurate presentation of the First War of Independence of 1857 in Awadh.

Samenvatting/Nederlandse vertaling:
In 1744 besloot Nawab Shujauddhaula een Britse vertegenwoordiging
toe te staan in Awadh.
Toen in 1775 de hoofdstad van Awadh verplaatste van Faizabad
naar Lucknow, verhuisde de Residency mee.
Nawab Asafuddhaula begon de bouw, Nawab Saadat Ali
rondde die af in 1800.
In 1920 werd het complex een monument en vanaf dat moment
werd de toenmalige staat van onderhoud bewaard als
herinnering aan de opstand van 1857.
Het complex bestaat uit verschillende gebouwen, allemaal
met hun eigen verhaal.
Tijdens het beleg in 1857 werd het complex
een verstevigde militaire post.
De gebouwen zijn allemaal zwaar beschadigd als gevolg
van bombardementen en beschietingen.
Een van de gebouwen huist het ‘1857 Memorial Museum’.

The Treasury House. Een handelspost (handel was een belangrijke drijfveer voor het verblijf van de Britten in India) had natuurlijk behoefte aan middelen, geld. Waardevolle spullen en geld moet je ergens veilig bewaren dus vandaar dit gebouw.

The Treasury House.

Supported by plain columns, the long one storeyed treasury was finished in 1851 at a cost of Rs. 16897,00.
During the revolution of 1857 the central part of this building was converted into an ordinance factory for manufacturing Enfield cartridges.

Om Britse soldaten op een verre post te houden moest er voor de volksgezondheid gezorgd worden. De dokter was dan ook een belangrijke post. Dit is het huis van chirurg Dr. Fayrer.

Dr. Fayrer’s house

It was named after Dr. Fayrer, who was Resident Surgeon during the siege of 1857.
Sir Hen(n)ry Lawrence was shifted to this building after being mortally wounded on 2nd July, who succumbed to his injuries on 4th July, 1857.

Het huis van de dokter was natuurlijk een voornaam gebouw met mooie kolommen.

Gelukkig boden deze bomen veel schaduw. Onder andere op de bank. Het was warm die dag, 5 maart 2016, en hier was het even uitrusten.

Maar niet iedereen heeft vakantie.

Dit is het 1857 Memorial Museum, museum en gedenkplaats.

Dit was de woning van de Resident. Het belangrijkste gebouw voor de Britten in dit complex.

Residency Main Building

Originally, it was a three storey imposing building meant for the British Resident which gave its name to the compound as Residency.
The principal entrance to the main building was on the east side under a handsome portico.
Along the west front, extended a wide and lofty colonnaded verandah.
Spiral stairs inside two turrets on the north and south sides led to the roof.
There were numerous lofty windows in this building and roof was protected with Italian bars.
Underground rooms in the southern part of the building provided an effective shield against hot winds of Lucknow summer.
During the siege of 1857, European ladies and children had taken shelter in these underground rooms.
Miss Susanna Palmer, daughter of Col. Palmer was killed in the annexy building and Henry Lawrence was mortally wounded when he was sitting in the library.
The annexy building which formerly used to be model room now houses “1857 Memorial Museum” displaying the model of Residency complex as it was before 1857. lithographs, excavated objects and a diorama showing the siege of Residency.

Samenvatting/Vertaling:
De woning van de Resident.
Heel ruim en mooi van opzet.
Een deel van het gebouw was onderkelderd.
Die plaats bood tijdens het beleg van 1857 bescherming aan
Europese vrouwen en kinderen.
Miss Susanna Palmer kwam om het leven in het gebouw waar nu het museum is.
Henry Lawrence raakte dodelijk gewond terwijl hij in de bibliotheek van dit gebouw zat.

Uiteindelijk onderdrukken de Britten de opstand/Eerste onafhankelijkheidsoorlog. De doden worden begraven op een begraafplaats die deel uit maakt van het complex.

Grafmonument en voederplaats voor vogels.

Grafmonument voor een aantal Britse soldaten. Hieronder de namen.

Nog een grafmonument. Er zijn natuurlijk ook veel niet-Britten gesneuveld. Daar heb ik geen grafmonument van/voor gezien. De overwinnaar schrijft de geschiedenis.

De namen.

Begum Kothi

Originally belonged to Nawab Asaf-Ud-Daula and sebsequently was sold to some Europeans who ran a business of European goods.
Later on, it was occupied by Vilayalti Begum Makhdarah Aliya, the begum of Nasir-ud-din-Heider and after her death, her step-sister Sharfunnisa had built an Imambara and a mosque at this place in traditional style of Avadh unlike other buildings of Residency.

‘Begum’ is de titel van een vrouw van een hooggeplaatste moslim.
Te vertalen met vorstin of hooggeplaatste vrouw.
Dus dit is een appartement voor een belangrijke vrouw: in eerste
instantie de vrouw van Nasir-ud-din-Haider, de tweede vorst van Awadh.
Haar schoonzus liet de moskee bouwen die onderdeel is van
het complex.

Begum Kothi.

De moskee / imambara.

Niet alle ruimtes waren toegankelijk. Een foto door de tralies.

Het complex is prachtig aangelegd.

Watermanagement in India: Shahi Bauli, Stepwell

Posted on mei 9, 2018 by Argusvlinder

Op het terrein van de Bara Imambara ligt ook een stepwell.
Een type gebouw/voorziening waarvan ik het moeilijk vind
de naam te vertalen.
De ‘Step’ staat voor trap en ‘well’ staat voor bron.
Het is een ‘gebouw’ dat grotendeels in de grond ligt.
Op de bodem van het gebouw is een bron te vinden met water.
Heel belangrijk natuurlijk in de sommige heel droge delen
van het Indiaas subcontinent.
Een, soms heel tijk versierde, trap leidt je naar het water.

Hier gaat de trap naar het water. Het gebouw is in dit geval niet heel erg versierd met beelden en dergelijke.

Maar wel met versieringen rond de ramen.

Toen wij er waren werden de hekken geverfd.

Het is altijd leuk om naar werkende mensen te kijken.

Er was veel te zien maar deze moderne bordjes waren toch niet echt op hun plaats. Maar blijkbaar wel nieuw. De spelling is steeds weer anders maar de boodschap is duidelijk.

Bhool Bhulaiya

Posted on mei 7, 2018 by Argusvlinder

Het grote Bara Imambara-complex in Lucknow heeft een aantal
gebouwen. Onder andere de grote Asfi-moskee.
De Bhool Bhulaiya wordt gevormd door de verdiepingen boven op
de Bara Imambara ruimtes.
In het Engels noemt men het een labyrint.
Het woord schijnt te betekenen:

It’s not an easy word to translate, and it sort of means ‘a place where you can forget directions and paths and get lost’!

In het Nederlands iets als een ruimte waar je de richtingaanwijzingen en
de weg vergeet en verdwaalt.
Wat ik me vooral herinner is de verwarring over de term labyrint en
een gebouw met gangen en ruimtes waar je volgens mij heel veel
fantasie nodig hebt om te verdwalen.
Dan was er ook nog dit bord met instructies:

Je mag er geen schoenen of sandalen dragen en stelletjes moeten een begeleider hebben?

Entry fee Rs.50 per person
Ticket for foreigners 500

Wearing shoes and chappals is stricktly prohibited.

Carrying guide is must for couples.

De versiering op het dak.

Uitzicht vanaf het dak.

Het doolhof. Bhool Bhulaiya.

Overal in de wereld hebben monumenten te lijden onder de bezoekers.

De Asfi-moskee.

Bara Imambara

Posted on mei 6, 2018 by Argusvlinder

Uit een Wikipedia-artikel heb ik een aantal zinnen gehaald die
samen het onderstaande verhaal vormen.
Het artikel is, zoals vaker/bijna altijd, door meerdere mensen
opgesteld en dat is aan de tekst te zien. Daarom.

Nog even een kanttekening:
Als wij al iets van de islam weten dan is dat van Soennitische moslims.
Het Sji-isme is de tweede grote stroming in de islam.
Het Sji-isme komt vooral voor in Iran, Azerbeidzjan, Bahrein en Irak.
In Pakistan, India, Libanon, Jemen, Syrië, Afghanistan en diverse Golfstaten
vormen ze een grote minderheid.
Sji-iten of Shi’a kennen we veel minder.
Dat al alleen maakt de monumenten in Lucknow bijzonder.

Wikipedia:

Bara Imambargha is an imambargha complex in Lucknow, India, built by Asaf-ud-Daula, Nawab of Awadh, in 1784.
It is also called the Asafi Imambara.
An imambara is a shrine built by Shia Muslims of Delhi for the purpose of Azadari.
The Bara Imambara is among the grandest buildings of Lucknow.
The complex also includes the large Asfi mosque, the Bhul-bhulaiya (the labyrinth), and bowli, a step well with running water.
Two imposing gateways lead to the main hall.
The design of the Imambara was obtained through a competitive process.
The winner was a Delhi architect Kifayatullah, who also lies buried in the main hall of the Imambara.
It is another unique aspect of the building that the sponsor and the architect lie buried beside each other.

Nederlandse vertaling/samenvatting:

De Bara Imambargha is een imambargha complex in Lucknow.
De term ‘imambargha’ kende ik niet. Dus even opgezocht.
In het webarchief van een Pakistaanse, Engelstalige krant, Dawn,
vond ik het volgende artikel:

Imambargah or mosque?

WHENEVER a place of Shia Muslim worship is assaulted, it is mentioned in the headlines as ‘Imambargah’.
Imambargahs and mosques are two different places in Shia Islam. A mosque is used for Namaz, whereas Imambargah is for preaching Islam and its main purpose is to keep the purity of the mosque retained by restricting entry by women and small children.
On the other hand, everyone (men or women) can go to Imambargah.

Nederlandse samenvatting artikel:

Als er een aanslag plaatsvind op een plaats van gebed voor Shi’a Moslims
wordt in de koppen vaak gesproken van een ‘Imambargah’.
Een Imambargah en een Moskee zijn twee verschillende type gebouwen in de Shi’a Islam.
Een moskee wordt gebruikt voor Namaz (de dagelijkse gebeden).
Een Imambargah is een gebouw waar de Islam wordt verkondigd en het belamgrijkste doel
is om de moskee puur te houden door vrouwen en kinderen in de moskee niet toe te laten.
De Imambargah is voor iedereen (man en vrouw) toegankelijk.

Vervolg Nederlandse vertaling/samenvatting:

De Bara Imambara is gebouwd door Asaf-ud-Daula, de Nawab van Awadh, in 1784.

Nog wat achtergrondinformatie over deze man:

Asaf-ud-Daula (Faizabad, 23 september 1748 – Lucknow, 21 september 1797) was nawab van Avadh, een staat in het noorden van Voor-Indië, van 1775 tot zijn dood in 1797.
Hij was de opvolger van zijn vader Shuja-ud-Daula en werd zelf opgevolgd door zijn adoptiezoon Wazir Ali Khan.
In tegenstelling tot zijn vader was Asaf-ud-Daula weinig geïnteresseerd in politiek.
Hij verplaatste zijn hoofdstad van Faizabad naar Lucknow.
In de laatste stad liet hij vele moskeeën, paleizen en parken aanleggen, en aan zijn hof verbleven kunstenaars die een eigen stijl ontwikkelden, typisch voor Avadh.

De imambara is een heiligdom gebouwd door de Shi’a moslims van Delhi
om te rouwen (Azadari).
Azadari is een jaarlijks terugkerend ritueel aan het begin van het jaar.
De Bara Imambara is een van de grootste gebouwen van Lucknow.

Het complex bevat daarnaast de Asfi-moskee, Bhul-bhulaiya (een soort labyrint,
maar als wij ons een labyrint voorstellen
is het vaak in een tuin bijvoorbeeld.
In Lucknow gaat het om een paar etages boven de ruimtes van de Bara Imambara,
met veel gangen en een uitzicht vanaf het dak) en een step-well met de naam Bowli.
Het ontwerp van de Bara Imambara was het resultaat van een wedstrijd.
De winnaar van de wedstrijd was de architect Kifayatullah, afkomstig uit Delhi.
Kifayatullah ligt begraven in het complex net als de opdrachtgever Asaf-ud-Daula.

Nu de foto’s.

Het gebied waar de Bara Imambara ligt is een onoverzichtelijk gebied. Veel monumenten, poorten, veel verkeer. Dit is een van de poortgebouwen die we later zullen gebruiken.

De afbeeldingen van vissen zien we vaker vandaag.

Dit is de Asfi-moskee die naast de Bara Imambara ligt. De Bara Imambara wordt gevormd door een paar heel grote ruimtes die de benedenverdieping vormen van een gebouw met meerdere verdiepingen. Het bovendeel heet Bhool Bhulaiya en wordt omschreven als een labyrint.

Een van de toegangspoorten naar de Bara Imambara.

Door de grote hekken zie je die toegangspoort.

Links de Bara Imambara en rechts de Asfi-moskee.

Het dak van het gebouw waar de Bara Imambara zich in bevindt.

Zo’n tekst zul je in West-Europa niet gauw zien: To spread filth is the nature of animal, we are human. Vuil verspreiden is de natuur van dieren, wij zijn mensen.

Lucknow, Bara Imambara, Asfi-moskee.

Een van de Bara Imambara-ruimtes.

Een tweede ruimte van de Bara Imambara met het heiligdom.

Een klein balkonnetje hoog tegen de muur.

Versiering van het plafond.

De ruimtes zijn bijna helemaal leeg. De voorwerpen die er staan zeggen me niet zoveel.

De plaats waar p[drachtgever en architect begraven liggen.

Soort miniatuur moskee.

Links de Bara Imambara en rechts de Asfi-moskee.

Het is een enorme oppervlakte.

This is a historical and religious building. Please don’t spit. Dit is een historisch en religieus gebouw. Alstublieft niet spugen.

Onderweg naar de uitgang.

Daar zijn de vissen weer. Deze keer op de toegangspoort tot het complex.

Vrijdagavond filmavond

Posted on mei 4, 2018 by Argusvlinder

Nu was 3 maart 2016 (de dag waarop[ deze foto is genomen) geen vrijdag maar een donderdag, maar vandaag is het wel vrijdag. Vrijdag is meestal mijn filmavond. Geen van de films hier op de posters in Lucknow heb ik gezien en de kans is klein dat ik ze ooit ga zien. Maar het is een mooi beeld zo.

Van Bhopal naar Amritsar: Lucknow

Posted on mei 3, 2018 by Argusvlinder

In 2016 bezochten we Lucknow.
Nu voor veel mensen in het Westen een onbekende plaats.
Maar ooit een belangrijke hoofdstad in Inia.

Wikipedia:

Lucknow is de hoofdstad van de Indiase staat Uttar Pradesh en ligt in het noorden van India. De stad ligt in het gelijknamige district Lucknow en heeft 2.207.340 inwoners (2001).

Lucknow ligt in de historisch bekende Awadh-regio en is altijd een multiculturele stad geweest. Lucknow wordt ook wel de ‘Stad van de Nawabs’ genoemd. Andere bekende bijnamen zijn ‘de Gouden Stad van het Oosten’, Shiraz-i-Hind en het ‘Constantinopel van het Oosten’. Bekende bezienswaardigheden zijn de Bara Imambara en de Rumi Darwaza.

Het was een belangrijke stad voor de Britse bezetter en een van de plaatsen
waar het Indiase nationalisme tot een eerste uitbarsting kwam: de Sepoy-opstand.

Daarover schrijft Wikipedia:

Er was een algemene ontevredenheid over de manier waarop de Engelsen de Indiase vorsten behandelden en over de uitbuiting van de verarmde boeren. De eigenlijke opstand brak uit naar aanleiding van de ontdekking dat geweerkogels met varkens- of rundervet werden ingesmeerd waardoor zowel hindoes als de moslims in hun religieuze gevoelens werden gekwetst.

De opstand mislukte echter doordat de meeste vorsten het Britse bestuur trouw bleven en andere inheemse troepen zoals de Sikhs en de Gurkha’s zich niet aansloten. De opstand duurde tot het begin van 1858 en werd uiteindelijk met barbaarse strafmaatregelen door de Engelsen onderdrukt.

De volgende foto’s zijn in Lucknow gemaakt.
Op de dag dat we er aankwamen.
Maar eerlijk gezegd ben ik er niet helemaal zeker van.
De meeste foto’s tonen een gebouw dat ik in de toeristische informatie
van Allahabad en Lucknow niet kan vinden. Ook niet in mijn aantekeningen.
Maar mooi is het wel.

Ons hotel lag dicht bij het station. Daarom was het er zo druk en om de een of andere reden was in deze straat weinig gemotoriseerd verkeer.

Net als meestal in India een bedrijvige stad.

Deze foto toont het bedoelde gebouw. Je ziet de begane grond niet maar wel alle verdiepingen erboven inclusief de klok boven op dak. Het was aan het eind van de middag.

Op de tweede verdieping versierde onder andere deze pauwen de gevel.

Op de derde verdieping: vissen.

Nog een stel pauwen.

Zo ligt het gebouw in het straatbeeld. Op het gebouw erachter staat bovenop reclame voor een hotel in Lucknow. Ook op een van de borden op het gebouw staat de naam Lucknow in het Engelstalige adres.

Khusro Bagh

Posted on april 17, 2018 by Argusvlinder

Architectuur is belangrijk op deze reis door India.
Hier in Allahabad bezoeken we een park met daarin
een viertal mausoleums. Oogverblindend.
Niet in de laatste plaats door de binnenkant.
Laten we eens een kijkje gaan nemen.

We gaan te voet vanaf onze homestay naar het park. In de homestay troffen we deze handdoek aan. Grappig maar past niet helemaal in de tijd van het jaar.

Onderweg, zomaar ergens tegen een boom.

Khusrubagh (Allahabad)
Originally, it was a pleasure resort constructed by Jahangir when he lived here as a prince.
It came to be known as Khusro Bagh after the tomb of Khusro, the elder son of Jahangir, was erected here.
It contains four beautiful tombs.
Each is decorated wirh fine Mughal frescoes with vaulted apartments which form the most conspicuous features of the garden.
The tombs of Khusrubagh are like a stone coffin richly carved with paintings on the walls and ceilings.
These tombs display the finest quality of ornamentation and paintings of Mughal style, particularly in that of Prince Khusru’s tomb.
A group of four tombs of prince Khusru, his mother, sister and Bibi Tamolan located in the centre of this spacious garden, which is enclosed by fortification walls and divided into squares, provided with channels and fountains
in typical Charbagh pattern of the Moghul gardens.
An imposing gateway on the southern side, built of sandstone is profusely decorated with designs having Persian inscription of Moghul Emperor Jahangir in Nastaliq character, which clearly indicates the date of its construction between AD 1605 – 1627.
The gataway is two-storeyed flanked by massive octagonal bastions crowned with small domed pavilions.

Korte Nederlandse samenvatting:
Oorspronkelijk was het park door Jahangir aangelegd voor het plezier.
Hij leefde hier toen hij prins was.
De naam Khusro Bagh kreeg het door het mausoleum van Khusro, de zoon van Jahangir.
Er zijn 4 mooie tombes.
Vooral de Mogul fresco’s aan de binnenkant.
De vier tombes zijn van Khusro, zijn moeder, zuster en Bibi Tamolan.

Dit is het park met in de verte de mausolea.

Een eerste indruk. Khusro Mirza tombe.

Het mausoleum van Bibi Tamolan.

Tamolon’s Tomb
This fourth mausoleum of the complex locally known as Bibi Tamolon’s tomb stands in the extreme west in the series,
which has no sign of a tomb and is without any inscription.
It is sometimes associated with the Istanbul Begum of Fatehpur Sikri, but another version has it that a sister of Khusru had built it for herself but is buried elsewhere.

Hetzelfde gebouw maar nu met de avondzon mee gefotografeerd.

Het was een geweldige plaats om te zijn. Het warmst van de dag was weg. Veel lokale mensen komen naar Khusro Bagh om een praatje te maken en te genieten van de zon die ondergaat en voor het laatst die dag oranje straalt over de gebouwen. Links de Shah Begum tombe.

Nithar Begum tombe.

Dan plots komt er iemand die voor ons de mausolea wel wil openen zodat we ook de binnenkant kunnen zien. Wat we dan te zien krijgen volgt een volgende keer. Mooie deuren.

Anand Bhavan

Posted on april 15, 2018 by Argusvlinder

Voor India een heel belangrijke plaats.
Het is het familiehuis van de Nehru’s, de politieke dynastie
die lange tijd heel veel invloed had in India
op een cruciaal moment van hun geschiedenis:

Motilal Nehru 6 mei 1861 – 6 februari 1931:
advocaat en actief in de Indiase onafhankelijkheidsbeweging.
Leider van het Indian National Congress (politieke partij)

Jawaharlal Nehru (of Pandit Nehru) 14 november 1889 – 27 mei 1964:
eerste premier in India en invloedrijk
politicus in de jaren voor de onafhankelijkheid.

Indira Priyadarshini Nehru (later Indira Gandhi) 1917–1984
dochter van Jawaharlal Nehru. Eerste vrouwelijke premier van India.

Rajiv Gandhi 1944–1991
De 7e premier van India.

Wikipedia over Anand Bhavan:

The Anand Bhavan is a historic house museum in Allahabad, India, focusing on the Nehru Family.
It was constructed by Indian political leader Motilal Nehru in the 1930s to serve as the residence of the Nehru family when the original mansion Swaraj Bhavan
(previously called Anand Bhavan) was transformed into the local headquarters of the Indian National Congress.
Anand Bhavan was donated to Indian government in 1970 by the then Prime Minister Indira Gandhi,
the granddaughter of Motilal Nehru and daughter of Jawaharlal Nehru.

In het gebouw mochten geen foto’s gemaakt worden. Toen we aan kwamen lopen bij de kassa was het er erg druk maar meteen schieten allerlei mensen te hulp die er voor zorgen dat wij heel snel, langs alle wachtenden naar binnen kunnen. Beetje gênant.

This house is more than a structure of brick and mortar
It is intimately connected with our national struggle
for freedom and within it’s walls
great decisions were taken and great events happened.

Het huis hangt vol met foto’s van leden van de Nehru-familie, Gandhi en
veel andere politieke leiders van India, Engeland en andere landen.

Anand Bhavan.

Sangam

Posted on april 15, 2018 by Argusvlinder

Een eind van de oever af, laten we zeggen ergens midden op
de rivieren, ligt een ondiepe plaats.
Daar liggen heel veel boten.

De situatie kan ik niet helemaal overzien: het is een beetje mistig
en het water van de rivieren Ganges en Yamuna is erg breed.
Dus het is erg moeilijk om je te oriënteren.
Bij al die boten zie je veel mensen.
De meeste gaan zwemmen of dompelen zich in het water.

In de Rigveda staat:

“Those who bathe at the place where the two rivers flow together, rise upto heaven”.

Vertaling: Zij die een bad nemen op de plaats waar de twee rivieren
samenstromen, zullen naar de hemel gaan.

Wikipedia over de Rigveda:

De Rig-Veda is de oudste van de vier godsdienstige hindoegeschriften die bekendstaan als de Veda’s. De Rig-Veda is ontstaan tussen 1700 en 1100 voor Christus.

Deze veda bestaat uit 1017 reguliere verzen (hymnen) plus 11 apocriefe (vālakhilya) verzen 8.49 – 8.59; in totaal 1028 verzen. Ze zijn geschreven in het vedisch Sanskriet. De verzen zijn verdeeld over tien boeken, die bekendstaan als mandala’s.

De lange verzameling korte verzen bestaat vooral uit lofzangen voor de natuurgoden. De drie belangrijkste goden die worden vernoemd zijn Agni, de god van het vuur, Indra, god van de donder en bliksem en Surya, de zonnegod. Het bevat ook fragmentarische verwijzingen naar historische gebeurtenissen, in het bijzonder verwijzingen naar de strijd tussen de vroege vedische volkeren (bekend als de Ariërs of Arya’s) en hun vijanden, de Dravidiërs.

Wij leggen ook aan. Een beetje aan de zijkant. De roeiers willen ook niet dat wij uit de boot gaan. Dat snappen we wel. We blijven in de boot en kijken een tijdje toe.

Onderweg, terug naar de oever.

Onze twee roeiers. Ze waren broers of neven. Dat weet ik niet precies meer. Ondanks dat het mistig was die ochtend werd het al snel warm.

Aan de oever heb je een paar ‘straten’ met allerlei kramen. Vooral met (religieuze) souvenirs en eten.

Het terrein bij Sangam (in de verte een enorme brug) is misschien wel net zo indrukwekkend als het gebeuren op het water. Zo ver al je kunt kijken, een groot deel je horizon, elektriciteitspalen op een lege vlakte. De palen en draden vormen een soort net op een verder kale vlakte. Als het Kumbh Mela is komen hier honderdduizenden, miljoenen mensen bij elkaar en verblijven hier een aantal dagen in tenten.

Er is natuurlijk ook iemand die van dat alles de administratie bij moet houden.

Sangam: bedevaartplaats in het midden van het water

Posted on april 13, 2018 by Argusvlinder

Sangam is een van de heilige plaatsen voor Hindoes.
Het is het punt waarop drie rivieren samenkomen:
de Ganges en de Yamuna, twee grote rivieren op het Indische schiereiland.
De derde rivier de Sarasvati is een mythische rivier.

Bij Allahabad ligt die plaats waar het verschrikkelijk druk kan zijn.
De film Faith Connections van Pan Nalin geeft daar een beeld van.
Heel indrukwekkend.
Toen waren we er ineens zelf. Het was er gelukkig niet zo druk.
Maar je kunt wel de enorme kale velden zien die als het er wel druk is
de mensen verblijven in tenten. Nu zie je alleen elektriciteitspalen
en -kabels door een stoffige vlakte gaan.

Het is een enorm terrein, aan beide zijdes van de rivier.
Ook nu het geen officiële bedevaartsdag is zijn er mensen.
Vanaf de vlakte gaan ze, parallel aan het fort van Allahabad
naar de rivier om er een boot met roeiers te huren.
Met zo’n boot kun je dan naar Sangam, die plaats midden in
de rivieren.

De foto’s in deze blog zijn van onze wandeling over de vlakte
naar de rivier. Ook wij huren een boot.

In de verte de rivieren. Op deze mistige ochtend zie je niet waar Sangam precies is. Dat zien we later.

Aan de oever zoek je een boot en stap je in. Wel even zoeken naar een acceptabele prijs (al weet ik niet wat die is).

Er zijn toch best wat mensen voor een rustige dag.

Genoeg boten.

We vinden een boot en stappen in.

Bedevaartsgangers en roeiers.

In de verte, in de mist, ligt het fort van Allahabad. Het ligt strategisch aan de rivier en naast Sangam. Bij een Mela zal de politie dit wel gebruiken als basis voor al het werk dat er te doen is.

Het water moet wel schoongehouden worden. Volgende keer de foto’s die ik ter plaatse van Sangam maakte.

Varanasi: 1 Hindoetempel en 1 Moskee

Posted on april 9, 2018 by Argusvlinder

Natuurlijk is Varanasi vooral bekend als heilige plaats voor de Hindoes.
Maar dat wil niet zeggen dat er geen moskeeën zijn of andere gebedshuizen.
Een paar foto’s.

Compleet met wilde bijennesten.

Deze relatief kleine moskee ligt boven aan de ghats, bijna aan de Ganges.

Varanasi: de oude stad

Posted on april 7, 2018 by Argusvlinder

Gelijk achter de ghats aan de Ganges in Varanasi
kom je in de oude stad. Erg druk, super kleurrijk.
Fantastisch om daar door de grote en kleine straten en straatjes te dwalen.
Groot verkeer kan en mag daar niet komen.
Dus je ziet naast personenauto’s heel veel handkarren.

Varanasi: rituelen

Posted on maart 23, 2018 by Argusvlinder

Religieuze rituelen en menselijke gewoontes.
Die kwamen voorbij tijdens de wandelingen
langs de ghats in Varanasi in 2016.
Daar maakte ik een aantal foto’s.
Die deel ik graag op mijn blog.

De Manikarnika Ghat is de meest populaire ghat voor crematies voor Hindoes. Westerse toeristen mogen er ook komen maar worden verzocht op enige afstand te blijven. Maar als je langs de ghats gaat lopen kom je er vroeger of later langs. Het is er altijd druk. Hier zie je stapels brandhout die klaarliggen voor de crematies.

De crematieresten gaan het water van de Ganges in. Er is natuurlijk altijd veel rook in de omgeving van de Manikarnika Ghat.

Een verkoper van offergaves.

Iedere avond wordt er een Aarti gehouden bij de Dashashwamedh ghat. In het vroeg van de avond zijn de voorbereidingen in volle gang en verzamelen de pelgrims en toeristen zich.

Bij de aarti gaan een aantal priester/voorgangers voor. Ieder staat op een plateau zoals dit. De rituelen worden simultaan uitgevoerd en er komt veel wierook en licht bij kijken. Het is indrukwekkend om bij te wonen.

Langs de ghat, met uitzicht op de Ganges, staat een aantal plateaus opgesteld.

Niet alle foto’s van de aarti zijn scherp. Het was donker en op grotere afstand doe je niets met flits. Maar ik hoop toch dat de foto’s een beeld geven van de sfeer.

Dan is er ook het ritueel van het verkopen. Ook op de ghats gaat dat de hele dag door.

Daarnaast vinden er allerlei meer private rituelen plaats waar soms een priester voor wordt ingehuurd.

Dit zijn de ‘kandelaars’ die bij de aarti worden gebruikt.

Baden; religieus of ter vermaak.

Als je dan op bedevaart/dagje uit naar Varanasi gaat is er ook het fotoritueel. Bijna iedereen heeft ook in India een mobiel maar een ‘officiele’ groepsfoto laat je toch maken door een beroepsfotograaf die een printer bij zich heeft.

Tussen de rituelen door lees je even de krant.

Geen idee wat voor bijeenkomst dit was maar de toeschouwers waren voornamelijk vrouwen. Erg kleurrijk.

Een bruidspaar.

De bruiloftspartij maakt aanstalten om aan boord te gaan.

Het dagelijks reinigen van de meest gebruikte ghats is ook een ritueel.

Die bloem ligt er toch schitterend!

Wassen en drogen in Varanasi

Posted on maart 22, 2018 by Argusvlinder

De rivier de Ganges wordt voor allerlei dingen gebruikt.
Niet anders dan hoe wij in Europa met het water in
onze rivieren omgaan.
Alleen zijn de wasactiviteiten er meer zichtbaar
langs het water, op de ghats in Varanasi.

Als het er niet te druk is zijn de trappen een prima plaats om je was te drogen. Niet alleen van particulieren maar ook van wasserijen die wassen voor bijvoorbeeld hotels.

Er zijn best wel een groot aantal mensen mee bezig.

Ten minste deels gaat dat wassen met de hand. Lijkt me verschrikkelijk vermoeiend werk.

Waslijnen kent men ook aan de Ganges.

Het zou Varanasi niet zijn als niet alles langs en door elkaar gewoon doorgaat. Drie mannen verrichten een ritueel in de rivier en nog geen 10 meter verderop wordt de was gedaan.

Het drogen van hotelgoed. Het wit zijn misschien gordijnen. Het rood tafellakens.

Allerlei boten in Varanasi (en dingen die er om heen gebeuren)

Posted on maart 16, 2018 by Argusvlinder

De poging die ik doe is om niet een reeks traditionele foto’s
van of over Varanasi in een paar blogs te presenteren.
Ik probeer de foto’s een beetje te ordenen.
Daarom eerst een blog over graffiti en nu over boten.
Er gaan er nog volgen over wassen en rituelen.

De vraag hier is of deze nu hoort bij ‘boten’ of bij ‘wassen & drogen’?

Hier wordt een boot gerepareerd om weer in gebruik genomen te worden. Boten worden heel veel gebruikt. Vooral groepen pelgrims laten er zich mee overzetten naar de andere oever of naar het midden van de Ganges om er hun rituelen uit te voeren.

Er zijn veel boten in Varanasi en dan bedoel ik echt veel.

Hier zie je boten onderweg naar de andere oever en onderweg worden al offers gebracht. Zie de meeuwen en andere vogels.

Ons hotel ligt eigenlijk gelijk boven aan de trappen. De bovenste (dak-)verdieping is de plaats voor ontbijt, lunch of diner. Het uitzicht is prachtig. Zeker als het er minder mistig is.

De bezoeken van de pelgrims gaan de hele dag door. Zeker bij zonsopgang is het druk maar er zijn altijd mensen. Zelfs op het heetst van de dag.

In de avond, elke avond, wordt er een aarti uitgevoerd. Zeg maar een rituele gebedsbijeenkomst voor Hindoes. Voor het begin verzamelen vele boten zich voor de Dashashwamedh ghat, de plaats waar het ritueel wordt uitgevoerd. De meeste pelgrims gaan aan de oever naar het ritueel kijken of nemen er aan deel. Maar er zijn er ook die vanuit de boot deelnemen.

Tussen de boten, de volgende ochtend.

In een boot.

We passeren een boot.

We gaan bijna de boot verlaten.

Tweede boot van een opmerkelijke formaat.

De oever bij Varanasi is volgebouwd met (voormalige) paleizen, tempels, hospices, een paar crematoria, een waterzuiveringsinstallatie, restaurants, hotels in allerlei prijsklasses, huizen, enz. Vanaf die gebouwen lopen trappen naar het water van de rivier de Ganges. Die trappen (ghats) maken de rivier toegankelijk. Hier zie je een deel vanVaranasi achter een boot.

Een tweede boottocht. Ons hotel lag aan de Ganges aan de noordkant van de oude stad. Tussen Dashashwamedh ghat en Manikarnika Ghat. Dag 1 zijn we via Dashashwamedh ghat naar het zuiden gelopen. Over de trappen. Een volgende dag zijn we via Manikarnika Ghat gelopen. Dit is de belangrijkste crematieplaats in Varanasi. Vervolgens naar de Moslim moskee (ja die zijn er in deze heilige Hindoe-plaats, Alamgir Mosque). Terug naar het hotel namen we steeds een roeiboot.

Graffiti in Varanasi

Posted on maart 15, 2018 by Argusvlinder

Het woord ‘graffiti’ gebruik ik hier heel erg ruim.
Ik bedoel dat ik een heleboel verschillende zaken die te maken hebben
met kleur, letters of tekeningen, onderbreng in een blog.

In het verleden is er denk ik een wedstrijd geweest met allerlei
schilders die de muren aan de Ganges mochten beschilderen.
Waarschijnlijk zijn er ook veel mensen die zo hun eigen plan
getrokken hebben en zelf met de kwast aan de slag zijn gegaan.

Het resultaat:

Een Hindoeheilige: Hanoeman.

Krishna is de blauwe Hindoe heilige.

Aan de Ganges is het ook de plaats om te wassen. Waar gewassen wordt moet je drogen. Kunstwerk of niet.

Dit was natuurlijk geen onderdeel van een wedstrijd.

Time Will Reflect, artist: Sangram Soni: Swami Vivekananda

Wikipedia:

Swami Vivekananda (Calcutta, 12 januari 1863 – Haora, 4 juli 1902) wordt beschouwd als een van de belangrijkste recente vertegenwoordigers van de vedanta, de filosofie van het hindoeïsme. Hij was de voornaamste discipel van Sri Ramakrishna (Kamarpukur, 18 februari 1836 – Calcutta, 16 augustus 1886), de grote hindoe-mysticus.

Artist: Jonny Popovich (USA). Musician: Anshuman Maharaj (India).

Volgens mij was dit een soort fake reclame om mensen naar een hotel te lokken.

Volgens mij zijn dit de attributen van Krishna.

Redt de Ganges.

Het maken van tekeningen voor de ingang van een huis is een normale activiteit in India. Vrouwen zijn hier vooral heel bedreven in.

Wat hier staat weet ik niet maar ik vind die lettertekens zo mooi.

Bruiloft in Orchha

Posted on maart 9, 2018 by Argusvlinder

Terwijl we terugliepen van de cenotafen naar de citadel van Orchha
gingen we ook langs de Ram Raja tempel. Die was op dat moment gesloten.
Maar wij waren niet de enige die teleurgesteld waren.
Er waren ook bruiloftsgasten die zich blijkbaar niet aangemeld hadden.
Een kleurige vertoning.

Let eens op de voeten van de bruidegom en de vele polssieraden bij de bruid.

De vrouwen van het gezelschap droegen meestal sluiers.

Na even zoeken vond men toch een plaats om de rituelen uit te voeren.

Orchha: Raja Mahal

Posted on januari 28, 2018 by Argusvlinder

We waren laat aangekomen in Orchha
dus de volgende morgen gingen we gelijk op pad
om het kantoor te zoeken waar kaartjes verkocht worden.
Een combi-ricket voor zowat alle bezienswaardigheden.
Echt een plan hadden we niet maar we begonnen
na het vinden van de kaartverkoop aan de Raja Mahal.

Raja Mahal
The construction of the Raja Mahal was started in 1531 AD by Raja Pudra Patrap (1503 – 1531 AD) and was completed by the year 1539 in the reign of Bharti Chandra (1531 – 1554 AD) later on, his successor Madhukar Shah (1554 – 1592 AD) made some alteration and additions giving it a final shape, designed on a aquare plan, the palace is devided into two wings, with five storeys on three sides and four storeys on one side. The Darbar-I-Am and Darbar-I-Khas are quite imposing. The subjects if the paintings are mainly the life and deeds of Lord Rama and Krishna. The incarnations of the god Vishnu have also been painted. Nayak / Nayikas, Rag- Raginies, wrestling folk, hunting and vignettes and royal amusement have also found place in the depictions.

Korte samenvatting/vertaling:
De bouw van de Raja Mahal begon in 1531 door Raja Pudra Patrap.
Zijn opvolgers zullen het werk afmaken en hier en daar nog
wijzigingen aanbrengen.
Basisvorm voor het paleis is het vierkant.
Het paleis heeft twee vleugels met aan drie kanten vijf
verdiepingen en aan een kant vier verdiepingen.
De Darbar-I-Am en Darbar-I-Khas zijn indrukwekkend.
Deze zalen worden ook wel durbar genoemd en zijn de officiele
zalen voor de heersers.
De schilderingen hebben Lord Rama en Krishna als onderwerp en
de verschijningsvormen van Vishnu zijn er ook geschilderd.
Allerlei activiteiten zoals andere goden uit het Hindoeisme,
de jacht, worstelaars en koninklijk
amusement zijn te vinden in de schilderijen.

Op zoek naar de kaartverkoop koem we bij een van de grote poorten van de Orchha citadel.

Vooral in de Raja Mahal zien we veel schilderingen. De staat waarin ze verkeren verschilt nogal.

Hier een detail van een plafond met een vogel.

Nog meer vogels en planten in een hoek van een plafond.

Dit is het plafond waarvan de vorige twee foto’s details zijn.

Het complex is indrukwekkend met vele mooie doorkijkjes. In de ochtend, gelijk na ons ontbijt zijn er nog maar weinig toeristen. Die zullen later op de dag wel komen als het warm wordt.

Je ziet goed dat de zon al fel is en dat het een beetje nevelig is. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we dicht bij de rivier zijn.

Altijd mooi.

De binnenplaats van Raha Mahal. Op de foto’s van de binnenplaatsen is te zien dat het van buiten zo imposante gebouw in werkelijkheid aan twee zijdes vooral een brede muur is.