Gezien in Zutphen: Home is where my books are.
Zoals in ‘Indiana Jones and the Last Crusade’ al wordt
aangegeven, gaan we in Nederland in 2024
met het huidige kabinet dezelfde weg op:
Professor Henry Jones:
My son, we’re pilgrims in an unholy land.
Ook los van de Librije is de Walburgiskerk een bezoek waard.
Ik doe het nog even rustig aan (want ik heb vakantie) maar
laat twee bijzondere dingen zien van die kerk:
de plafondschilderingen en een altaarkast.
De Walburgiskerk heeft een Credokapel. De naam is vast afgeleid van de Latijnse spreuk die bij Petrus te lezen is: Credo in Deum, Patrem omnipotentem creatorem celi et terra (Ik geloof in God, de almachtige Vader, schepper van hemel en aarde). Kijk in de kapel naar het plafond en je ziet er een sterk programmatische afbeelding, beter gezegd een hele groep plafondschilderingen van heiligen met bijpassende spreuken. Zoals hier van Petrus met de sleutel.
Jacobus de Meerdere (Pelgrimsstaf en schelp, Santiago de Compostela) met als spreuk: Ibi sedet ad dexteram Dei Patris omnipotentis (Daar zit hij ter rechterhand van God de almachtige Vader).
Zutphen, Walburgiskerk, Altaarkast, eerste helft 15e eeuw, Maria Magdalena-altaar.
Op de achterkant van de linkerdeur zie je de verrezen Christus als tuinman met een schop (Noli me tangere).
De afgelopen twee nachten was ik in Zutphen.
De reden om daar naar toe te gaan is de Librije.
Maar in dit eerste bericht komen de Walburgiskerk
en de Librije nog niet echt in beeld.
Een paar toeristische foto’s wel.
Zutphen ligt aan de Ijsel en was daardoor al heel vroeg een handelsplaats met verre contacten. De hanzestad voerde aan de ene kant handel tot in Scandinavië en aan de andere kant tot diep in het binnenland in Duitsland. Dat het de stad lange tijd goed ging is te zien aan de gebouwen die er nu nog staan, al dateren ze in hun huidige vorm meestal uit de 17e eeuw. Dit is de Wijnhuistoren.
Dat ‘handel’ het thema was dat de stad groot maakte is op veel plaatsen te zien. Bijvoorbeeld aan dit ‘uithangbord’ met de tekst Verkooplokaal.
Het is een leuke plaats om te wandelen en het is er niet erg groot. Verdwalen lijkt me geen optie. Nadeel van zo’n kleine plaats is dat de horeca volledig op toeristen is afgestemd. In het geval van Zutphen vooral op dagjesmensen. Over het algemeen zijn dat mensen die op korte termijn niet een tweede keer komen. Dat doet wat met de kwaliteit.
De eerste middag ben ik al wel even langs de Walburgiskerk gelopen en zag daar dit beeld van de heilige. Met boek in de hand!
Later op de dag werd het weer goed, zeker voor september. Maar donderdagochtend was het nog mistig bij de historische houthaven.
Twee recente gevelstenen die me opvielen.
Boven een deuropening van het Oude Convent hangt dit boek met de tekst Letter op. De maker, wederom Hans ’t Mannetje heeft hier weer een mooie dubbele betekenis meegegeven.
Er staan LETTER (S) OP het boek. Maar tevens hangt dit zware boek in een beugel boven de deur. Hij zou zomaar kunnen doorroesten en het boek zou …op uw hoofd kunnen vallen, dus “let er op”.
De steen eronder heeft als tekst: “Geheugenis”.
Ook een doordenkertje?
Vandaag ben ik even weg.
Ik ontloop het.verschrikkelijke gedoe van het bruine kabinet.
Gisteren viel me het woord ‘ingewikkeld’ ineens op.
Het woord heeft meerdere betekenissen.
Bijvoorbeeld ‘Ingewikkeld’ in de betekenis van moeilijk of complex.
Maar als we een cadeau in pakpapier rollen , noemen we
dat ook ‘Ingewikkeld’.
Maar dat is niet moeilijk. Dat is juist eenvoudig.
Ik kan geen noot lezen, ik bespeel geen instrument.
Daar snap ik helemaal niets van.
Afgelopen week beluisterde ik een aflevering van de podcast
‘Vrijdagconcert’. Leonard Evers besprak daar Beethovens zevende symfonie.
Ik vond zijn verhaal nogal opgeklopt, vergezocht en weinig
waarschijnlijk. Maar toen hij een fragment van de muziek liet
horen, was ik om. De muziek was prachtig, schijnbaar eenvoudig.
Mooi, geniaal mooi.
De ervaring was ‘Ingewikkeld’ in beide betekenissen tegelijk.
Zo is het met veel dingen in het leven:
soms zijn zaken ingewikkeld en onbegrijpbaar voor sommigen,
terwijl anderen ze juist eenvoudig en mooi vinden.
Sommige mensen vinden cultuur ingewikkeld.
Ze snappen het niet.
Ze gunnen anderen ook niet er van te genieten.
Daarom willen ze er ook geen geld aan uitgeven.
Dat je de waarde van cultuur (eventueel voor anderen) niet kunt
erkennen en dat je die de anderen niet wil gunnen,
dat is een voorbeeld van rancune.
De basis om alle zaken die je niet kent, niet mooi vindt, ook
anderen niet te gunnen en daarom bij voorkeur kapot maakt.
Een heilloze weg.
Eenvoudig.
Vanmiddag ben ik van Meersel-Dreef, op de grens
tussen België en Nederland naar Breda gewandeld.
Natuurlijk maakte ik weer wat foto’s.
Ook in België leeft de nostalgie naar een niet-bestaand boerenleven.
Die grenspaal kwam ik net voorbij toen ik in de bus zat.
‘Natuurlijke’ marmers in de Mark.
Ulvenhout.
En ik ben weer thuis.
Gisteren ben ik nog verder gegaan met het boek, vanochtend
trouwens ook. Dus het boek is verder dan de foto’s
in dit bericht. Maar daarover binnenkort meer.
De platten zijn goed gelukt. Het marmerpapier laat zich goed verwerken. Dat is natuurlijk altijd afwachten. Nu haal ik de hoekjes er af en lijm ik de omslagen.
De vraag is dan: hoe ga ik de rug maken.
Daar loop ik al even over na te denken maar ik kom er niet uit.
Als ik een boek voor mezelf maak neem ik gerust een gokje.
Maar nu ik een boek maak voor iemand anders (en dan ook nog
twee die min if meer hetzelfde moeten worden), denk ik wat
langer na. Je krijgt maar 1 kans.
Ik besluit dummy’s te maken.
Als boek gebruik ik stukken van de achterkant van de Allerhande.
Ik wil beter begrijpen hoe ik het moet aanpakken.
Dummy 1:
Het materiaal. De achterkant van de Allerhande en twee stukken afvalkarton.
Dan is dit het resultaat. Ik gebruik het groene materiaal dat ik ook op het boek wil gebruiken. Het is een soort van geplastificeerd papier. Ik ervaar meteen hoe het zich laat verwerken (heel prettig). Ik maak de rug door de platten met het ‘rugmateriaal’ aan elkaar te bevestigen, zonder extra ruimte in de rug en zonder rugversteviging. Het boek dat nu ontstaat is nog niet ‘onder bezwaar’ geweest maar gaat makkelijk open staan. Wat meer ruimte in de rug is dus wel een idee.
Maar de kop laat zich eenvoudig plakken.
Dummy 2:
Het materiaal. Een klein stukje van de Allerhande en een reststukje karton.
Daarmee maak ik deze rugbasis.
Dan is dit de beklede rug.
En dan is dit het boekje. Ik heb het zelf open weggezet voor de foto. Deze vorm is mooier dan dummy 1. Dit wordt de aanpak.
Materiaal uitgerekend, uitgesneden, dan meten, passen, ontdekken dat je een meetfout hebt gemaakt, opnieuw snijden, weer passen en meten en aftekenen.
Alles goed klaarleggen, de rug, de platten en het bekledingsmateriaal, de lijm en de lijmkwast. Dan beginnen.
De boekband is gereed. Nu het boekblok nog in de boekband zetten. Het uur van de waarheid.
Gisteren ben ik begonnen met de boekband.
De kern is karton. Die zal ik dus eerst op maat moeten
gaan snijden. Ik ga twee boeken maken dus snij ik
nu al vier platten.
De banden bekleed ik met een marmer. Het marmer heet
Sustain & Heal, het is een handgemaakt marmer.
Het is door fairtrade gecertificeerde vrouwen gemaakt
in Bangladesh. Het papier is gemaakt op basis van jute
en weegt ongeveer 68 gram.
Dit is het karton waar de platten uit moeten komen. Een boekbinder zei ooit dat je dat niet met de hand moet doen. Het snijden van groot karton is met de hand bijna onmogelijk. Het vraagt gedoseerde kracht en om te komen tot een rechthoek
is niet eenvoudig. Gelukkig mag je bij mijn boeken zien dat het handwerk is maar een bordschaar zou ideaal zijn. Daar beschik ik niet over en ook niet over de ruimte die nodig is voor een bordschaar.
Dit zijn de marmers. Je ziet dat ieder blad een eigen ‘rekening’ heeft. Het papier heeft aan alle zijdes nog de scheprand. Deze keer laat ik de scheprand niet terugkomen in het boek. Het mettalic goud dat door het zwart en petrol (groen/blauw) loopt vind ik zo mooi. Het is een werveling die in de ruimte zou kunnen voorkomen en de strip gaat over ruimtevaart.
Dit zijn de platten voor het eerste boek.
Hier snij ik de marmers op maat voor de platten.
Als ik een boek voor mezelf maak zou ik misschien meer op ‘overhouden’ hebben gesneden maar ook deze randen gaan niet weg. Die gaan vast op of in een volgens boek belanden. Daar zijn ze te mooi voor.
Ik leg eerst het marmer weg, Dan leg ik de plat op de plaats waar ik hem wil hebben. Op die manier zorg ik ervoor dat de randen aan alle zijdes even breed zijn. Dan leg ik de grote hoeklineaal aan een hoek van de plat. Dan kan ik dadelijk de plat snel en eenvoudig op de juiste plaat terugleggen. Vervolgens klap ik de plat om en leg die op een stuk papier, lijm de plat in en plaats hem terug op het marmer. Dit heb ik zo voor het eerst zo gedaan en dat beviel goed.
Mijn boekenpers is helaas niet groot genoeg om de platten er in te laten drogen. Dus ik moet improviseren. Bakpapier op de grond, gelijmde plat er op,…….
…….afdekken met bakpapier, een plant (die ik vaker begruik in de boekenpers), ……….
…….dan de boekenpers er boven op. Het gewicht van de gietijzeren boekenpers zorgt er voor dat het karton en het papier mooi vlak blijft tijdens het drogen.
Vandaag weer verder.
Vermoedelijk is de vlag stuk en was hij op de grond gevallen. Iemand heeft hem vervolgens aan het hek opgehangen. BredaPhoto Festival, Journeys. Breda, Haven. Een kleine reis.
In de middag bezoeken we de Imperial Kiln Site.
Een ‘kiln’ is een oven om aardewerk te bakken. Denk aan de
ovens die met regelmaat worden gebouwd en (deels) weer
afgebroken om bakstenen te bakken.
In China deinst men niet terug voor een lange naam:
Imperial Porcelain Factory National Archaeological Site Park.
Dat van die lange naam zal ook wel met de vertaling te maken hebben.
Het is een enorm complex waar het die eerste oktober,
de dag van de grote militaire parade in Beijing, erg druk is.
Het complex omvat een museum (niet bezocht, te druk), een pagode,
een stad met straten van gerestaureerde werkplaatsen annex
woonhuizen met winkels, opslagplaatsen enz, en archeologische
opgravingen van werkplaatsen.
Overblijfselen van kleinbaden uit de Ming Dynasty.
Imperial Porcelain Factory National Archaeological Site Park
The history of the imperial porcelain factory can be traced back to the year 1278, when the Kublai Khan (reign 1260 – 1294) of the Yuan Dynasty (1271 – 1368) established the first official kiln, the Fuliang Porcelain Bureau, in Jingdezhen. Upon the establishment of the Ming Dynasty (1368-1644), Emperor Hongwu (reign 1368 – 1398) built a factory based on the Fuliang Porcelain Bureau, which was named after the emperor’s reign as the “Hongwu Official Kiln”. It then became the specific porcelain production site for the imperial families from 1369 to 1911, serving 27 emperors in total and reflecting the highest level of Chinese porcelain technology and art during the Ming and Qing dynasties. It also contributed to the majority of the porcelain collections of that period by major museums in the world.
China, Jingdezhen, Imperial Kiln Site, Ming Dynasty forming workshop remains (Overblijselen van een werkplaats om de klei te vormen).
Covering nearly 50,000 square meters, the site of the imperial porcelain factory is home to a great number of buried cultural relics. Five large-scale surveys and excavations of the site have been carried out since the founding of the People’s Republic of China, during which 11 official kilns dating to the Ming Dynasty were discovered. The discovery of 2003 was designated one of the Top 10 National Archaeological Discoveries of that year and drew great attention in the archaeology field at home and abroad.
Bisque drying pond C2, late Qing Dynasty (Biscuit is ongeglazuurd aardewerk).
Clay storage pool C8, late Qing Dynasty (klei-opslag).
Potter’s wheel pit (kuil voor een pottenbakker’s draaischijf).
Alles bij elkaar is ook deze Imperial Kiln Site weer een driedimensionale puzzel.
Horseshoe kiln Y10, Ming Dynasty, meer precies de Wanli periode (2 February 1573 – 27 August 1620) (hoefijzervormige oven).
Veel mensen op weg naar de pagode.
Daar lagen ook de straatjes (soms met originele naam) en de gerestaureerde werkplaatsen, huizen, winkels en magazijnen.
Echt een hele stad.
Hier zie je de restanten van zo’n oven in de volle lengte van een gebouw liggen.
Op dinsdag is de weekmarkt beperkt maar het weer en het uitzicht was er niet minder om. Ik heb geen aandelen of band met de betreffende groenteboer.
Komend weekend begint BredaPhoto Festival. Daarom hangen in de binnenstad veel van deze vlaggen. De vlag hangt mooi strak vanwege de strakke wind vanochtend. Ik heb nog even gekeken voor een ticket. Ik maak graag foto’s. Iedereen kan dat zien op deze blog maar bijna 50 Euro voor een kaartje…… Breda is een middelgrote provinciestad. Dan is 50 Euro voor een tentoonstelling veel geld.
Twee grote kranen zijn aan het werk bij het voormalige PTT-gebouw op de hoek van de Houtmarkt en Keizerstraat in Breda.
Die ochtend zouden we naar een porceleinmarkt gaan.
Zoals je kunt zien was er van alles te koop. Er waren ook
cursussen pottenbakken. Maar het was zo druk, dat moest
nog even wachten.
De markt was op een soort van semi-permanent terrein. Maar al voor de poort zaten er handelaren op de stoep om hun porcelein te verkopen. Nieuwe of oud? Dat weet ik niet helemaal zeker. Oordeel zelf.
Op de stoep. Deze handelaar verkocht zelfs ‘orginele, oude’ schervan. Het verhaal gaat dat ze soms scherven bemachtigd hebben van mislukte partijen die uit de oven meteen gebroken werden. Maar als dat keizerlijk porcelein zou zijn geweest dan heeft dat toch een zekere waarde. Misschien ‘broodje aap’.
De ingang.
Het porcelein kwam in allerlei groottes, kleur, onderwerp, gebruik enz.
Naast deze aardenwerk kaki’s waren er aardbeien, appels, citroenen, enz.
Miniatuurserviezen.
Deze maker wisselde dikker en heel dun aardenwerk af. Daardoor werden sommige plaatsen meer doorschijnend. Leuk effect.
We hadden honger (drie volwassenen en twee kinderen) maar het was op veel plaatsen heel druk. Hier zitten mensen op de gang buiten het restaurant te wachten. We konden niet meer reserveren omdat het restaurant niet kon garanderen voldoende ingekocht te hebben. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant.
Jingdezhen is bekend van porcelein.
Wikipedia geeft wat achtergrond.
The town was established during the Jin dynasty under the name Changnan (昌南), due to its location on the south bank of the Chang river. The town’s name would be changed twice, first in 742 CE to Fuliang (浮梁), and then in 1004 to Jingdezhen, its current name, after the era name of the Emperor Zhenzong of Song during whose reign its porcelain production first rose to fame.
China, Jingdezhen vanuit het hotel.
Jingdezhen porcelain (Chinese: 景德镇陶瓷) is Chinese porcelain produced in or near Jingdezhen in Jiangxi province in southern China. Jingdezhen may have produced pottery as early as the sixth century CE, though it is named after the reign name of Emperor Zhenzong, in whose reign it became a major kiln site, around 1004. By the 14th century it had become the largest centre of production of Chinese porcelain, which it has remained, increasing its dominance in subsequent centuries. From the Ming period onwards, official kilns in Jingdezhen were controlled by the emperor, making imperial porcelain in large quantity for the court and the emperor to give as gifts.
Ik besloot vroeg in de ochtend te gaan wandelen.
Porcelein zie je overal.
Maar voor de inwoners zijn er ook andere dingen belangrijk, bijvoorbeeld bewegen.
De draak in de ruststand.
Er was al hotelkunst te zien in een eerder bericht over Shanghai.
Maar op de laatste ochtend van het eerste bezoek (ik zou later
vanuit Shanghai terugvliegen naar Nederland) bij het ontbijt,
ontdekte ik nog iets.
Een beetje achter het ontbijtbuffet hing dit werk. Dit heb ik eerder gezien. Dat klopt natuurlijk. Ik zag het de laatste keer nog op de grote Vermeer-tentoonstelling in het Rijksmuseum. Daar maakte ik de volgende foto.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Gezicht op Delft, 1660 – 1661, olieverf op doek. Normaal hangt het in het Mauritshuis in Den Haag.
De vogende berichten bevatten foto’s die ik maakte in Jingde Zhen
of Jingdezhen.
Het is in deze plaats dat de keizerlijke porceleinfabriek stond.
Dat wordt prachtig beschreven door Edmund de Waal in zijn
boek uit 2015: De Witte Weg – Verslag van een obsessie.
Hij beschrijft zijn eigen obsessie met het materiaal waarmee
hij zijn keramieke kunstwerken maakt maar ook de obsessie van
liefhebbers van keramiek door de eeuwen heen.
Het boek leest als een avonturenroman en brengt Edmund (een
Engelsman) en de lezers in onder andere China (Jingdezhen),
Duitsland (Meissen) en Engeland (Wedgewood).
Gisteren begon de wandeling in Meersel-Dreef. De eerste foto
is gemaakt in de buurt van het vertrekpunt.
Meersel-Dreef, Café Moskes.
Een bij (-achtige?) vliegt aan. Het was druk met insecten die, de bloemen die er nog zijn, een voor een nagaan voor nectar.
Rechts de bloemen nog vol in bloei en links verpluizen de vruchten al.
In een vorig bericht zag je de andere kant van de paal waar een bord met een Franse zin hangt. Deze kant vind ik misschien nog wel mooier. Dat lijnenspel.
Het bezoek aan het Shanghai Film Museum gaat verder.
China, Shanghai, SFMA of het Shanghai Film Museum, Copper head statue of “Three hairs”, donated by Wang Longji.
Wikipedia:
Sanmao (Chinese: 三毛; pinyin: Sānmáo) is a manhua character created by Zhang Leping in 1935. He is one of the world’s longest running cartoon characters and remains a landmark as one of the most famous and beloved fictional characters in China today.
The name Sanmao means “three hairs” in Chinese or “three mao” (a reference to his poverty). While the character has undergone a number of transitions over time, he has always been drawn with the trademark three strands of hair, which implies malnutrition as a result of poverty.
Jincheng Monthly, published by The Lyric Theatre of The Guohua Productions.
Cast photos made by Shanghai Film Studio in the 1950s.
English typewriter used for filming ‘Dr Norman Bethune’.
Dr. Norman Bethune, the Canadian doctor who served with the loyalists during the Spanish Civil War and with the North Chinese Army during the Sino-Japanese War. In Spain he pioneered the world’s first mobile blood-transfusion service; in China his work behind battle lines to save the wounded has made him a legendary figure.
Maar de tekst hierboven gaat over een film uit 1990 met Donald Sutherland
als Dr. Norman Bethune en Helen Mirren als Frances Penny Bethune.
Copilot kwam eerst met bovenstaande tekst.
Toen ik aangaf dat ik zoch naar een Chinese film kreeg ik
de volgende informatie:
I see, you are referring to the Chinese movie “白求恩大夫” (Doctor Bethune). This 1964 film is a classic Chinese movie that tells the story of Dr. Norman Bethune, a Canadian physician who became a hero in China for his medical work during the Second Sino-Japanese War1.
The film highlights Dr. Bethune’s dedication and selflessness as he provided medical care to Chinese soldiers and civilians, often under very challenging conditions. His contributions left a lasting legacy in China, and he is remembered as a symbol of international solidarity and humanitarianism.
The cutting table.
Atmosphere sketch for Lord of Shanghai by Shen Lide, instructed by David Brisbin, 2013.
Shooting storyboard for Uproar in Heaven, Wan Laiming, scene no 9, 1964.
Havoc in Heaven, also translated as Uproar in Heaven, is a 1961 Chinese donghua feature film directed by Wan Laiming and produced by all four of the Wan brothers. The film was created at the height of the Chinese animation industry in the 1960s, and received numerous awards, earning the brothers domestic and international recognition. The story is an adaptation of the earlier episodes of the 16th-century Chinese novel Journey to the West.
The stylized animation and drums and percussion accompaniment used in this film are heavily influenced by Peking opera traditions.
Background design by Zhang Zhengyu for Uproar in Heaven.
Sanmao, Three hairs. Op de laatste twee foto’s make-up delen die gebruikt zijn door een acteur in een film met Three hairs in de hoofdrol.
Dit borstbeeld van Xie Jin staat in de tuin rond het museum.
Xie Jin (Chinese: 谢晋; 21 November 1923 – 18 October 2008) was a Chinese film director. He rose to prominence in 1957, directing the film Woman Basketball Player No. 5, and is considered one of the Third Generation directors of China. Most recently he was known for the direction of The Opium War (1997).
Xie was a popular director amongst the older generations of Chinese, with six of his films being voted Best Picture in the Hundred Flowers Awards. He was the only Chinese director to date to be a member of both the Academy of Motion Picture Arts and Sciences as well as the Directors Guild of America
Een heel onverwacht en erg leuk onderdeel van de vakantie in China.
Er zouden er nog meer volgen.
Het station voor de snelle treinen in Xi’an.
Een willekeurig beeld onderweg.
Hotelkunst in Shanghai.
Als je het museum binnengaat (na de kaartverkoop) loop je door een gang die een soort van ‘Tunnel of fame’ is (zelf bedachte term). In een gang zijn steeds wisselende beelden te zien met filmfragmenten. Heel indrukwekkend.
In deze gang stonden onder andere deze voorwerpen. Een foto met tekst over Yu Ling. Op internet kan ik niets vinden over Yu Ling, hij is volgens mijn de scriptschrijver van de film ‘Nie Er’. Iik daar kan ik niet veel over vinden behalve dan dat er in de film een lied voorkomt dat het volkslied van China werd. Maar details heb ik niet.
Het is in Shanghai dat de westerse invloed een inspiratie werd voor een eigen Chinese film. Het museum toont dat met maquettes.
Het centrum daarvoor was blijkbaar ‘Nanjing Road’.
In Nederland kennen we het ‘Gouden kalf’, in China ‘The Golden Rooster award’. Hier het beeldje voor decorontwerp uit 1977.
Er hingen Aankondigingen/advertenties voor westerse films zoals Marlene Dietrich in The song of songs.
Laurel and Hardy, The sons of the desert.
Maurice Chevalier.
Chinese filmposters en filmbladen mochten niet ontbreken.
We zeggen steeds dat inze landen zo enorm verschillend zijn
maar volgens mij is dat helemaal niet zo.
Voldend bericht gaat verder in het Shanghai Film Museum.
Maandagmorgen, strijkplank voor de deuren van de St Antoniuskerk in de St Janstraat in Breda. Waarschijnlijk een restant van een heel ‘gezellig’ vrijgezellenfeest.
Boter, kaas en eieren met de Grote Kerk van Breda.
Argusvlinder 