ODS: Over De Schutting

Ik kende de locatie niet zo goed dat ik direct begreep waar de titel ODS
precies verband mee hield.
In een aantal oude schoolgebouwen aan de Haagweg,
de Oranjeboomstraat en de Havermansstraat in Breda,
zijn de ateliers van een groep kunstenaars gevestigd.
Om van het ene gebouw naar het andere te komen,
moeten de bezoekers letterlijk x91over de schuttingx92 heen gaan.
Zo komt men van de ene tuin in de andere en kunnen
de beelden in de tuin en de ateliers
in de aanpalende gebouwen bezocht worden.

Het bezoek was zeer de moeite waard.
De hele maand september zijn de ateliers te bezoeken
En zijn er allerlei activiteiten.

Een beeld in de tuin.


De trappenhal in een van de gebouwen. Het zijn prachtige ruimtes voor kunstenaars. Heel verschillend van grootte.


Jaap de Vries, Clown hanging, 2009.


Jaap de Vries, Remains of the lunapark bordello after the discov, 2012, watercolor on aluminium.


Jaap de Vries, links ‘Vulnerable’ (kwetsbaar).


Jaap de Vries, Vis.


Het volgend atelier: de verf.


Het werk. Haast boetseren met verf.


Felix Buiks (maar ik ben daar niet helemaal zeker van).


Felix Buiks (hier wel).


Beeld in de tuin.


Maker onbekend (bij mij).


Tom Claassen.


Myrthe Rootsaert.


Werkelijk ‘Over de Schutting’.


De bezoekers van de opening.


Roodharigendag

Roodharigendag groeit langzaam maar zeker uit tot een echt evenement.
Er waren veel mensen vandaag op af gekomen.
Je hoorde mensen uit Vlaanderen, Duitsland en Engeland.
En natuurlijk veel rood haar.
Maar het begon langzaam.
Ik liep om 12 uur in het Valkenberg en het was er toen
nog erg rustig.
Maar dat zou gauw veranderen.

Roodharigendag in het Valkenberg.


Voor een recordpoging was het nog wat rustig.


De helicoptercamera stond al klaar.


De eerste rode hanekam.


Op de Grote Markt was het al veel drukker.


Zicht op de menigte voor het Stadhuis tijdens de opening.


Een stoet maakt aanstalte om naar de recordpoging te gaan.


De stoet loopt van de Grote Markt in de richting van de Reigerstraat.




De stoet loopt door het park.


De eerste deelnemers aan de recordpoging ‘on the green’.


Het is nu aanmerkelijk drukker bij de recordpoging.



Een tweede hanekam.


Een roodharige tweeling.


Uithangborden

De Haagdijk is een straat, een winkelstraat,
in Breda die al vanaf de late middeleeuwen bestaat.
Het is nu een typisch multiculturele winkelstraat.
De winkels zijn niet van de topketens maar van
mensen die gewoon een eigen winkel hebben.
Speciaalzaken.
Een dergelijke straat heeft het niet altijd gemakkelijk
en werkt dan ook hard om de straat nog aantrekkelijker te maken.
Een van de acties die men in het verleden heeft gedaan
is de winkels verrijken met een modern uithangbord
dat de naam van de middeleeuwse bestemming verbeeldt.
Een gewillig onderwerp voor een paar foto’s.

De winkels hadden de volgende namen:
het IJzeren Kruys,
de Vergulden Lelie,
de Eentvogel (de Witte Entvogel?),
de Drie Toebakspijpen,
de Tondeldoos,
den Vetten Os,
de Kleyne Engel,
de Sevensterre,
de Blauwe Hand,
de Kleyne Wildeman,
de Cuyp,
de Visch (de Zilveren Vis?),
de Trompet,
de Sint Mertenspoort,
de Croon,
den Vijghenboom,
de Drie Snoecken,
de Blauwe Schuyt,
de Princenmantel
het Roode Hert

De borden zijn ontworpen door Klaartje Scheer en Eloi Koreman.

De namen van de uithangborden waren mij bij het fotograferen
niet gelijk duidelijk.
Ik heb ze mijn eigen naam gegeven maar probeer zoveel mogelijk
de link naar bovenstaande namen te leggen.
De informatie op de website van Klaartje Scheer en de ontwerpen
van haar helepen daarbij.
Die ontwerpen neem ik dan hier over.

In willekeurige volgorde:

Mijn naam: St. Martinus, de Princenmantel. Misschien hoort deze niet thuis in deze reeks. De stijl is namelijk erg afwijkend van de andere borden en er komt nog een Princenmantel voor.


Mijn naam: Verkenners, de Vergulden Lelie.


Mijn naam: Drie bomen, ergens las ik De Drie Lindekens.


Mijn naam: De Drie Vissen, de Drie Snoecken.


Mijn naam: De kroon, de Croon.

Klaartje Scheer, Croon.


Mijn naam: Een schip met muziek, de Blauwe Schuyt.


Mijn naam: Vis aan de haak, de Visch (de Zilveren Vis?). Dit bord hangt aan de gevel van een dierenspeciaalzaak!


Deze foto hoort misschien niet in de reeks wabt hij heeft niets te maken met de middeleeuwse naam maar hij valt wel op dit uithangbord van Muziekhandel Dijkmans.


Mijn naam: De Trompetter, de Trompet.


Mijn naam: Man in een wastobbe, de Cuyp.

Mijn naam: Klaartje Scheer, Cleyne Cuyp.


Mijn naam: Paard in de maan, Peerd in de wieghe.

Klaartje Scheer, Peerd in de wieghe.


Mijn naam: Schoepenrad, De Gampelmolen.


Mijn naam: Oermens, Cleyne Wildeman.

Klaartje Scheer, Cleyne Wildeman.


Mijn naam: Papegaai, De groene papegaai.


Mijn naam: Cupido, de Kleyne Engel (?).


Mijn naam: De Stier, den Vetten Os.

Klaartje Scheer, Vetten Os.


Mijn naam: Kaarslicht, de Tondeldoos.


Mijn naam: Vier Heemskinderen.

Klaartje Scheer, Vier Heemskinderen.


Mijn naam: silhouette, Princemantel.

Klaartje Scheer, Princemantel.


Mijn naam: Watervogel, de Eentvogel (de Witte Entvogel?).


Mijn naam: Dubbelhert, het Roode Hert.


Mijn naam: Blad, den Vijghenboom (?).


Klaartje Scheer, Duysent Vreesen.

Dit uithangbord heb ik over het hoofd gezien.
Ik weet dat het er is dus daar moet ik nog voor terug.
Dan ‘de Blauwe Hand’, ik heb er een foto van gezien.
Dat bord moet er dus zijn maar ik heb het gisteren niet gezien.
Onderwerp voor een volgende blog.


Zaterdag – Marktdag

Een aantal jaren heb ik op kamers gewoond
aan de Nieuwe Haagdijk in Breda.
Iedere zaterdag markt voor de deur.
Dat is nog steeds iedere week het geval.
Vanmiddag liep ik over de markt.
Genoot van de geuren van etenswaren en de kleuren en het aanzicht
van de bijzondere producten die men er verkoopt.
Natuurlijk heb ik ook wat foto’s gemaakt.

De groentekramen van achteraf de kramen gezien. Dit is aan de kant van de Haagdijk. Altijd druk.


Kop van de markt op de Nieuwe Haagdijk. Rechts (in blauw) de viskraam van Jonk. Ik proef de nieuwe haring nog.


Kop van de Markt op de Haagweg.


Bekend adres voor NAC-artikelen en kantoormaterialen: Benoit.


Engel van Breda

Dit weekend is er weer een editie van de Roodharige-dag in Breda.
Er worden een aantal evenementen georganiseerd waaronder
morgen een recordpoging om zoveel mogelijk roodharige bij elkaar te brengen.
Een van de evenumenten speelt zich af
iun de Grote Kerk van Breda.
Werken van verschillende kunstenaars worden er getoond.
Reden om er even naar toe te gaan
en de ‘Engel van Breda’ te gaan bewonderen.

Muurschildering in de Grote Kerk van Breda. Zou dit een van de 12 wijdingstekens van de kerk zijn geweest?.


Ellen Wolff, Engel van Breda. ‘Beroemd’ beeld want het stond vandaag in BN/De Stem.


Johanna Schweizer, Maskers.


Anne Pillen, Wees gegroet. Dit werk bestaat uit bloemblaadjes. Hier worden de blaadjes nog uitgestrooid.


Detail van een muurschildering in de Grote Kerk van Breda. in de kerk is een heel grote afbeelding van de heilige Christoffel of Christoforus. Daarvan is dit figuurtje een detail.


Johanna Schweizer, Waterman.


Dit is geen afbeelding van een moslima. Dit is een Middeleeuwse versiering in de Grote Kerk.


Albrecht Durer

Albrecht Dxfcrer, Self-portrait, Study of a hand and a pillow, recto, 1493, pen and brown ink.

Drie pentekeningen met bruine inkt op een blad papier:
een zelfportret, een studie van een hand en een kussen.


Details van Breda

Twee details van de stad.
Heel verschillend, het een heel groot, het ander klein.

Voorheen De Drie Hoefijzers, grote brouwerij op de hoek van de Terheijdenstraat en de Oranjesingel.


Detail van een deur in de Teteringenstraat.


Wouter Hamel in het Concertgebouw

Het is al weer even geleden, maar de avond was er niets minder om. Op 15 augustus was er een carte blanche concert van Wouter Hamel. Met een grote groep stijkers, een harpiste uit Engeland, een achtergrondkoortje, een blazersgroep, Benjamin Herman en nog meer vrienden. Zoals altijd was de ambiance van het Concertgebouw weer perfect.


Cucina de Linie

Om de wijk ‘Het Liniekwartier’ meer aandacht te geven in Breda
is vandaag voor het eerst een culinair festival gehouden in Breda
onder de naam: Cucina de Linie.
Het gaat om een kleinschalig festival voor amateurs en kleine ondernemers.
Niet gelikt, maar klein, leuk, goedkoop, vriendelijk.
De spoorzone in Breda moet de komende jarem op de schop.
Er moeten naast een nieuw station, nieuwe winkels,
huizen en kantoren komen op een terrein dat nu nog vol
bouwmateriaal en onkruid staat.
Vandaag gingen de hekken even open.
De espresso en de bruschetta was voortreffelijk.
Ik waande me in Zuid Frankrijk (nog nooit geweest).

Cucina de Linie.


De hoofdtent van Cucina de Linie.


Ik ga de volgende keer weer.


Tranen van Van Cooth

Tranen van Van Cooth is een feest van het levenslied.
Imca Marina zal vanavond het hoogte/diepte-punt zijn.
Vanmiddag leek het wel of 50+ zijn partijconventie hield in Breda.
Grijs was de hoofdkleur bij al die koren die met hun liederen
de stad versierden.

Allemaal imitaties van ‘De Zangeres’. Veemarktstraat.


Allemaal hun eigen stijl. Veemarktstraat.


Niet overal erg druk. Kasteelplein.


Aaron Huey: Indianen

Aaron Huey is een Amerikaanse fotojournalist.
Zijn camera is zijn gereedschap om verhalen te vertellen.

Een recent verhaal is het resultaat van 7 jaar
fotograferen in het Pine Ridge Indian Reservation.
Een reservaat of gevangenenkamp zoals hij het noemt.
Een gevangenenkamp zonder bewakers.
Het ergste soort van kamp dat er bestaat.

De Indianene die in de reservaten leven, hebben een leven
met bendegeweld, slechte leefomstandigheden, alcohol, drugs,
weinig opleidingsmogelijkheden enz.
De Amerikaanse overheid heeft, naar de mening van Huey, de verdragen
die met de diverse stammen zijn gesloten, stelselmatig geschonden.

Zijn foto’s zijn sterk.
Ze geven een heel betrokken beeld, zover zelfs dat hij zelf zegt
dat hij eigenlijk geen journalist meer is, maar dat hij een kant gekozen heeft.
De kant van de indianen.

Zijn foto’s hebben geen naam, geen detailbeschrijving, geen datering.
De namen van de foto’s heb ik dan ook verzonnen.
Ze zijn mijn interpretatie van wat er op de foto’s gebeurt

Wij kennen Pine Ridge allemaal van Wounded Knee.
het legendarische slagveld waar de Amerikaanse overheid
korte metten maakte met de Sioux (1890).
97% van de bewoners aldaar leven onder de armoedegrens.
(voor meer info:
http://www.popphoto.com/news/2011/05/american-photo-invisible-wounds)

Sommige van zijn foto’s zijn hard, realistisch,
andere geven een zachter, haast romantisch beeld
met prachtige kleuren.
De foto’s staan hier in een volkomen willekeurige volgorde:
op alfabet van mijn verzonnen, Engelstalige, titels.

Aaron Huey, Black Hills.


Aaron Huey, The Chief.


Aaron Huey, Gang.


Aaron Huey, Hope. Ik gaf deze titel omdat ik niet te negatieve titels aan de foto wilde geven. Ik was me toen nog niet bewust van het project dat Aaron Huey heeft gedaan met de grafisch ontwerper Shapard Fairey, de maker van de ‘Obama Hope-poster’.


Leefomstandigheden.


Mannen I.


Mannen II.

Twee mooie foto’s, beide fel van kleur maar de sfeer is totaal anders.
De mannen kunnen wel eens dezelfde zijn.
De eerste foto: mannen zonder iets om handen, hangen maar wat bij elkaar.
De tweede foto: kracht, eenheid.


Aaron Huey, My heroes have always killed cowboys. Graffitti: Mijn helden hebben altijd cowboys vermoord.


Pijnlijke geschiedenis.


Romantisch beeld van het indianenleven.


Aaron Huey, Tattoo.


Aaron Huey, Het Kruis.


Reizen.


Aaron Huey, Wild Boyz.


Aaron Huey, Jonge vrouw.


Aaron Huey, Jonge man.


Poster gemaakt door Shepard Fairey, Fairey gebruikt foto’s als basis van zijn grafisch werk. Foto’s van anderen. In dit geval een foto van Aaron Huey. Aanleiding is een campagne tegen de Amerikaanse overheid vanwege het breken van overeenkomsten met de indianen in de VS.


Schorsmolenstraat 13

Er is nog een gebouw in Breda
dat een onzekere toekomst tegemoet gaat:
het kapucijnenklooster aan de Schorsmolenstraat.
Het gebouw is gebouwd in 1889 en is al die tijd in gebruik
geweest door de ‘Bruine Paters’.
Ik herinner me nog goed dat ik een tijdlang volleybal gespeeld heb
in de Fidelis. Een gebouw naast de kloosterkerk
voor allerlei (opbouw)activiteiten en sport.
Maar de huidige kloostergemeenschap gaat in april 2013 verhuizen.
De Kapucijnen in Nederland nemen af in aantal en moeten zich
dus steeds meer terugtrekken op minder huizen.
Wat er met het klooster gaat gebeuren is nog onduidelijk.
Het complex bestaat uit de kloosterkerk (de Fideliskerk), het klooster
met eigen begraafplaats en een bibliotheek, een grote tuin
en bijgebouwen.
Reden genoeg om nu het nog kan een serie foto’s te maken.
allemaal van de buitenkant.

Mijn wandeling ging onder andere over de Haagdijk. Hier de gevelversiering van Haagdijk 8.


Dit gebouw heeft ook niets met het Kapucijnenklooster te maken maar lag op de route: Haagdijk 71, voorheen groothandel in kaas.


Zicht op het klooster vanaf de Haagdijk.


Het beeld links van de ingang van de kloosterkerk.


Dit beeld siert de rechterkant van de gevel.


Een kijkje vanaf de Schorsmolenstraat in de kloostertuin.


Kapucijnenklooster aan de Schorsmolenstraat.


De lange muur van de kloostertuin in de Schorsmolenstraat.


Zo ziet het gebouw er uit met Street view van Google.


En hier zie je goed hoe groot de oppervlakte van dit historische gebouw neigenlijk is.


Herindelingswerkzaamheden aan de Tramsingel. De achterkant van het klooster.


Het Klooster, de kloostermuur en de Kerktoren (?) vanaf de Tramsingel.


Een van de bijgebouwen is in gebruik als ruimte voor de Franciscaanse orientatie.


De kloostermuur langs de Nijverheidssingel.


Kloostertorens.


Kapucijnenklooster.


Kapucijnenklooster.


Ik zou best graag de binnenkant nog eens op de foto zetten.

Tang Yao Hoong

Tang Yao Hoong, Feather of Life. Levensveer. Ik denk geinspireerd door de ‘Tree of Life’, een bekend thema in de kunst. Hier een grafische interpretatie.


Tang Yao Hoong, Songbird. Zie je de vogel of zie je de oude platenspeler?


Over de schutting

In de maand september is een een kunstmanifestatie in Breda
met de naam ‘Over de schutting’.

Heel de maand september op de zaterdagen.


Met verschillende activiteiten.


Zoals open atelierdagen, een beeldententoonstelling.


Acts, een nachttentoonstelling, poezie en muziek.


Ik ga er zeker kijken.