Iedere fiets en ieder bord wordt opgepakt op het Kasteelplein.
En naar de opslag gereden/gedragen. In de ochtend volgt het proces in omgekeerde volgorde.
4100
De vorgie post op mijn blog was nummer 4100.
Dat maakt dit het 4101-ste stukje op mijn blog!
Met Hart en Ziel in de Grote Kerk van Breda
FOTO-EXPOSITIE Met Hart en Ziel
In het Paasweekend (19 tot en met 21 april) is in de Lanterneau (de glazen overkapping aan de noordzijde van de ruimte) van de Grote Kerk de expositie “Met Hart en Ziel” van de fotogroep “Het Fotopaleis” te zien. Dertien fotografen tonen een selectie van hun werk. Daarnaast worden een tiental grote werken op canvas gepresenteerd in de kooromgang.
Daar ben ik gisteren nog even geweest en heb op deze wandelingen
wat foto’s gemaakt.
‘Wandelingen’ zeg ik omdat ik eerst in de ochtend ging kijken
om er achter te komen dat de kerk pas vanf 13:00 uur open was.
Tijdens de ochtendwandeling heb ik ook een foto gemaakt die hier te zien is.
Voor mensen zoals ik die niet weten wat een ‘Lanterneau’ is en
waar die dan te zien is in de Grote Kerk, hier een beeld
van de glazen overkoepeling tussen de kerk en de huizen in de Reigerstraat.
De Lanterneau van de Grote Kerk in Breda (rechts de kerk, links de Reigerstraat).
Zonlicht en schaduw op een raam van een van de huisjes tegen de Waalse Kerk in de Catharinastraat.
Aangezien de tentoonstelling niet echt in de kerk was,
was de kerk weer eens een keer goed leeg.
Dat is een mooi zicht.
Een Vermeer-straatje in Breda.
De voormalige koningin Wilhelmina kijkt vanaf een foto in de kansel, de kerk in.
Dan de tentoonstelling.
Twee foto’s sprongen er wat mij betreft uit.
Die volgen hieronder.
de tentoonstelling was mooi van opzet.
Iedere fotograaf had drie foto’s.
Bij iedere serie van drie hing een toelichting.
De serie met de huidige beiaardier Paul Maassen verdient speciale vermelding.
Carla Bertelsmann, uit haar trappenhuisserie. Voor mij de mooiste foto.
Deze foto is ook van Carla Bertelsmann. Hier is het een foto op canvas op groot formaat.
Pascal de Groot
Prachtige foto’s van doorkijkjes in huizen (of resten ervan) gevuld met zand.
Prachtige kleuren.
Thuis in de Bijbel; Oude meesters, grote verhalen
Onlangs bezocht ik de tentoonstelling
‘Thuis in de Bijbel; Oude meesters, grote verhalen’.
De tentoonstelling is een samenwerking tussen Museum Catharijneconvent
en het Nederlands Bijbelgenootschap.
Een beetje een zwaar onderwerp voor 2e Paasdag,
maar ik heb afgelopen week de laatste pagina’s
van het boekje dat bij de tentoonstelling verscheen gelezen.
Daar wilde ik nog wat over zeggen.
Mijn interesse in de tentoonstelling komt voort uit
mijn belangstelling voor kunst.
In de westerse kunst komen verhalen uit de bijbel steeds terug.
Veel van die verhalen kennen we vandaag niet meer
en de schilderijen vertellen hun verhaal dan ook moeilijk.
Wat je van een tentoonstelling als deze dan verwacht
is een verbreding en verdieping van je kennis
en heel veel mooie kunstwerken.
Aan dat laatste is geen gebrek op de tentoonstelling.
Een boek bij de tentoonstelling kan de verwachtingen
nog verder uitwerken: meer verbreding en verdieping.
En juist daar gaat het bij het boek mis.
Wat ik mis in het boekje ‘Thuis in de bijbel; Oude meesters, grote verhalen’
zijn de volgende zaken:
= meer eenheid
hetzelfde verhaal (bijvoorbeeld ‘de verloren zoon’ komt vele malen
in de tentoonstelling en in het boek terug op verschillende afbeeldingen.
De teksten in het boek verschillen dan niet zo veel.
Ik had deze situaties meer als een (1) hoofdstuk behandeld
en dan de onderwerpen dieper uitgewerkt.
= waarom zijn deze werken gekozen
naast de verhalen die op de werken in de tentoonstelling afgebeeld zijn,
zijn er noog veel meer Bijbelverhalen die vaak terugkomen.
Waarom is voor deze verhalen gekozen, wat zijn zoal die andere verhalen?
Daarnaast viel ik over een stukje tekst van Tanja G. Kootte
op pagina 89. Daar staat:
De tekst luidt:
“Gehuwd met de vrome Sara
keert hij terug naar zijn vader Tobit en moeder Anna.
Het verhaal van Tobias en Anna,
Tobit en Sara,
beschreven in het apocriefe boek Tobit,
is erg geliefd in de zeventiende eeuw. (TGK)”
In de tekst geeft ze een opsomming van de vier centrale figuren in het verhaal.
Er staat: ‘Het verhaal van Tobias en Anna, Tobit en Sara’.
En volgens mij is dat niet correct.
Op het net heb ik wat achtergrond informatie gezocht.
Ik kwam op de site van het Museum Meermanno:
http://collecties.meermanno.nl/handschriften/tobias1
Daar staat het volgende verhaal van Peter van Huisstede:
Wat zijn de bouwstenen of ingrediënten die je nodig hebt voor een wonderlijk verhaal als dat van Tobit en Tobias? Allereerst een flinke dosis rampspoed en ellende. Tobit is een vrome Jood die wordt getroffen door ongeluk: Een poepje van een zwaluw maakt hem blind en het gezin raakt in geldnood. Sara verliest al haar echtgenoten door een demon. Verder: een lange reis. Tobias onderneemt een lange reis om geld voor zijn vader op te halen. Een trouwe helper. Azarias (de door God gezonden de aartsengel Rafaël in vermomming) is een handig baasje. Hij weet overal wat op: De ingewanden van de vis kun je gebruiken om Tobit te genezen en de demon te vangen. En een happy end. Tobias komt weer veilig thuis, getrouwd met Sara, hij is nu rijk en hij geneest zijn vader Tobit.
Tobit is een vrome Jood die zich, zelfs nu hij in ballingschap in Nineve woont, aan de wetten van de Joodse religie houdt. Hij voedt de hongerigen, kleedt de naakten en begraaft de doden. Op een dag vertelt zijn zoon Tobias hem dat er in de straat een vermoorde man ligt. Tobit begraaft de man tegen zonsondergang. Omdat Tobit zich onrein voelt, slaapt hij die nacht buiten, tegen de muur. ’s Nachts krijgt hij vogelpoep uit een zwaluwnest in zijn ogen. Zijn ogen raken bedekt met een witte laag en Tobit kan niet meer zien.
Anna, de vrouw van Tobit, onderhoudt nu het gezin met spinnen. Tevreden met haar werk, krijgt zij van haar baas een jonge geit als extraatje. Tobit denkt dat Anna het geitje heeft gestolen en beveelt haar het dier terug te brengen. Ondanks Anna’s aandringen weigert Tobit haar te geloven. Anna wordt kwaad en noemt haar man een huichelaar. Tobit legt dit uit als een teken van God’s toorn en vraagt God om dood te mogen gaan.
Diezelfde dag, in het verre Ekbatana, wil een jonge vrouw ook sterven. Het is Sara, de dochter van Raguël. Sara is zeven maal getrouwd, maar telkens stierf haar echtgenoot in de huwelijksnacht door toedoen van een demon.
God hoort de gebeden van de twee ongelukkigen en stuurt Rafaël, zijn aartsengel, om hen te helpen.
Tobit roept zijn zoon Tobias bij zich en vertelt hem hoe hij zich moet gedragen: wat hij wel en wat hij niet moet doen. Hij vraagt Tobias geld op te halen dat hij nog tegoed heeft van een man in Medië. Hij raadt Tobias aan een reisgezel te zoeken voor deze lange reis. Tobias gaat naar buiten en treft, hoe kan het ook anders, Rafaël die zichzelf Azarias noemt. Tobias ziet niet dat Azarias eigenlijk de aartsengel Rafaël is. Tobit bespreekt met Azarias het salaris en Tobit stelt Azarias een bonus in het vooruitzicht bij een behouden thuiskomst.
Tobias en Azarias vertrekken vergezeld door het hondje van Tobias. Bij de rivier de Tigris wordt Tobias aangevallen door een vis. Azarias laat Tobias de vis vangen. Ze ontdoen de vis van galblaas, hart en lever; de rest eten ze op. Azarias vertelt Tobias dat hart en lever van de vis gebruikt kunnen worden om slechte geesten te verdrijven. De gal is een goed geneesmiddel bij blindheid. Alle ingrediënten voor een happy-end zijn nu aanwezig en het verhaal ontwikkelt zich nu rap.
In Ekbatana gaan onze twee reizigers direct naar het huis van Raguël. Hij is familie van Tobit. Na wat nieuws te hebben uitgewisseld, wordt Tobias de achtste echtgenoot van Sara. Het huwelijk vindt nog diezelfde dag plaats. Wanneer het jonge echtpaar alleen is, verbrandt Tobias het hart en de lever van de vis en de reuk ervan verdrijft de demon. Tobias en Sara bidden en gaan daarna slapen. Raguël, voorbereid op het ergste, is al begonnen met het graven van een graf. Wanneer hij van een dienstmeid hoort dat alles goed gaat, is hij erg blij. Nu wordt het huwelijk pas echt gevierd. Tobias vraagt aan Azarias het geld in Medië op te halen. Na twee weken festiviteiten ontvangt Tobias de helft van Raguëls bezittingen en beginnen ze aan de terugtocht.
De vetgedrukte stukken tekst zijn van de auteur.
De dikgedrukte, paarse aanduiding is van mij.
Petrus Comestor, Bible Historiale, De bruiloft van Tobias en Sara, 1372.
In Nineve hebben Tobit en Anna al bijna de hoop op de terugkeer van Tobias opgegeven. Anna is dan ook verrukt wanner ze Tobias en Azarias ziet. Tobit loopt, in zijn haast om buiten te komen, tegen de deur aan. Tobias loopt naar zijn vader en smeert de gal van de vis op zijn ogen. Nu kan de witte laag weggehaald worden en kan Tobit weer zien. Ook in Nineve wordt het huwelijk van Tobias en Sara nog een week gevierd. Tobit dringt er bij Tobias op aan Azarias te betalen. Wanneer Tobias hem de helft van zijn bezittingen aanbiedt, maakt de engel bekend wie hij is. Tobit en Tobias knielen vol ontzag en bedekken hun gezicht uit angst. Wanneer ze opkijken is Rafaël / Azarias verdwenen.
Het verhaal eindigt met een dankgebed van Tobit die, zo lezen we, acht jaar blind is geweest.
Als ik de vier centrale personen van het verhaal zou opnoemen zou ik zeggen:
Vader Tobit en moeder Anna, zoon Tobias en schoondochter Sara.
Ik denk dat in het boek Tobit en Tobias zijn omgewisseld.
Overigens is het verhaal van Museum Meermanno
geplaatst bij een boek. Dat boek is:
Petrus Comestor, Bible historiale (vertaling uit het Latijn door Guyars des Moulins)
Parijs, Raoulet d’Orléans (kopiist), Jean Bondol,
Eerste Meester van de Bijbel van Jean de Sy,
en anderen (verluchters); 1372
Beschrijving
1 bladgrote miniatuur (214×155 mm);
11 miniaturen (168/54×151/102 mm);
247 kolomminiaturen (70×70 mm);
Een van deze miniaturen is hierboven opgenomen.
12 gehistorieerde initialen (45/25×41/25 mm);
4 randversieringen;
gedecoreerde initialen met randversiering (ff. 3r, 4v, 5r, 5v, 6v, etc.);
penwerk initialen met penwerk-versiering door het hele handschrift
Al deze miniaturen zijn op de website van Museum Meermanno te zien.
De afbeelding ‘De bruiloft van Tobias en Sara’ die ik hierboven gebruik,
is een van de 247 kolomminiaturen van het boek.
Okay, een te zwaar verhaal voor Pasen,
maar het lag al een tijdje te wachten.
Mooie tentoonstelling. Is nog te zien tot 10 augustus 2014.
Reflect post project
Helaas is de documentatie van het Graphical Design Festival Breda
– net als zijn naam – in het Engels.
Natuurlijk, de ambitie is internationaal, maar de tentoonstellingen zijn in Breda.
Maar goed.
Als onderdeel van het festival worden 50 posters getoond
op het Kasteelplein in Breda.
Dit maal heeft men wereldwijd ontwerpers opgeroepen
posters in te zenden die als onderwerp ‘veranderingen’ hebben.
Grote of kleine veranderingen.
Men ontving ruim 2000 inzendingen uit 69 landen.
Daaruit koos men de 50 beste posters.
En daaruit koos de Argusvlinder de posters die hem het meest opvielen.
Omdat ze een idee goed verbeelden, omdat het een sterk beeld is,
omdat ik de kleuren zo mooi vind, vul maar in.
Onder het standbeeld van Stadhouder Willem III zijn de posters te vinden.
Met vandaag een voorzichtig zonnetje.
Tegen de achtergrond van het Kasteel.
Fatih Yapar, Turkey, Consumer Society.
Krachtig beeld. Maar de link naar de tekst….
Ropp Schouten, Nederland, Heart to get.
Mooi beeld, mooie dubbelzinnige boodschap.
Jeroen de Boer, Nederland, Dr. Ank.
Heb ik volgens mij al eerder gezien. Sterke metafoor.
Thijs Slootjes, Nederland, De beurs is eerg technisch. Alle in en verkopen gaan via computers en algoritmes. De beste algoritme-ontwerper aannemen kan je veel geld opleveren. Echter de meeste mensen die met de algoritmes werken weten niet hoe die echt werken.
Duidelijke boodschap.
Che Che, China, Politieke dialoog, vredesonderhandelingen, interactie.
Krachtig beeld, cynisch.
Josch Weiand, Duitsland, Mensen worden continue afgeleid door de sociale media. Er zijn zoveel mooie dingen te zien en te doen, je moet gewoon dat vervelende stuk electronica wegleggen. De schaduw van de tak is omdat de foto in de openlucht werd gemaakt.
Beeld is goed maar het lijkt haast of de poster
met een ander doel voor ogen gemaakt is.
Giacomo Bagnara, Italy, Living on the edge.
Heel sterk beeld. Niet veroordelend, gewoon vaststellend.
Dit is een detail van de poster gemaakt door White Stone Design Studio uit China.
Prachtig hoe uit die kleine pixels die op zich zelf niets voorstellen of betekenen
toch een traditioneel Chinees landschap te voorschijn komt.
White Stone Design Studio, China, Chinese Landscape Painting.
Aleksandra Tosman, Serbia, Please try not to yawn.
Probeer, alstublief, niet te geeuwen.
Sterk beeld, mooie tekst.
Oka Tatsuya, Japan, Right to know (Recht om te weten). In Japan is in 2013 een wet aangenomen om spedifieke geheimen te beschermen. Echter ook aanvullende informatie wordt voor het publiek gecensureerd. Het publiek heeft het recht om te weten.
Op zich een sterk beeld.
Je gebruikt de censuurtechniek van het doorstrepen van tekst
met een grote zwarte stift, als een middel om je mening
over een Japanse wet duidelijk te maken.
Helaas is de poster op de foto en op afstand, sterker
dan van dicht bij.
Dasha Zaichenko, Belarus, Jonge mensen die naar de grote stad trekken hebben hetzelfde lot als vliegen die op een plakstrip afgaan.
Wat een vergelijking!
De fietsen staan er omdat het de bedoeling was dat mensen (de toeschouwers ?)
met zo’n fiets en het aanhangwagentje met de poster,
door de stad zouden fietsen zodat ook niet-bezoekers
een beeld krijgen van de tentoonstelling.
er ging helaas iets mis met de techniek.
Ik begrijp dat er aan gewerkt wordt.
Beatrix Ruf: name dropping
Een nieuwe directeur bij het Stedelijk.
De introductie van de nieuwe persoon is altijd een scene uit een opera.
Drama, schimmigheid, achterklap.
Waarom niet open?
Waarom niet gewoon vertellen waarom deze persoon gekozen is en
wat zij (in dit geval Beatrix Ruf) ons wil gaan brengen.
Als ze dat niet weet, dan is het beter om dat maar gewoon te zeggen.
Zie het artikel deze week in Vrij Nederland!
Ik heb haar officiële biografie eens doorgenomen en alle kunstenaars
die ze er noemt, heb ik eens opgezocht op het web.
Eerste indruk: van de meeste kunstenaars is niet veel bekend.
Het meeste werk is erg obscure.
Veel exposities in galeries waar gewone kunstliefhebbers niet komen.
Maar laat de beelden voor zich spreken, tenslotte zijn het de werken
waar het om gaat.
Yang Fudong
Chinese fotograaf/filmer. Jonge ster in/uit China.
Maakt films, foto’s en video’s. (Vrij naar Wikipedia).
Op de website van het Stedelijk val bij een tentoonstelling in 2005/2006 te lezen:
Yang Fudong werkt in zijn films en video’s doorgaans in een narratieve trant, zonder dat daar een conventionele dramaturgie aan ten grondslag ligt. Er is geen duidelijke vertellijn. Flarden van dialogen of een commentaarstem voedt de beschouwer met rijke associaties. De protagonisten in zijn werk zijn meestal jonge mensen in afwachting van dingen die komen gaan, soms bijna grenzend aan regelrechte verveling.
In deze werken komt Fudong dicht in de buurt van de Nouvelle Vague met bijvoorbeeld Jean-Luc Godard, die ook een scherp beeld gaf van zijn generatie jonge (quasi-) intellectuelen. De collage-achtige stijl, waarin tekst, beeld en beweging onafhankelijk van elkaar zijn, heeft Yang Fudong gemeen met Godard. Hij past constant en afwisselend suggestieve picturale beelden toe zoals close ups, tableaux vivants of landschappen, met op de achtergrond gecomponeerde muziek, of een vertelstem.
Ian Wallace
Canadees kunstenaar: fotograaf en maker van conceptuele kunst. Geboren in 1943.
Ian Wallace, Jazz-Street I – II, 2001.
Wilhelm Sasnal
Oorspronkelijk Pools kunstenaar (1972), veelvuldig te zien in de trendy galleries. Schilder.
Wilhelm Sasnal, Man at the control panel, 2000.
Keren Cytter
Israelisch, visueel kunstenaar: film, video installaties, performance, schetsen en foto’s.
Trisha Donnelly
Amerikaans conceptueel kunstenares geboren in 1974.
Trisha Donnelly, Untitled, 2007 – 2008, digital print.
Wade Guyton
Amerikaans conceptueel kunstenaar geboren in 1972.
Wade Guyton, Untitled, 2008, Epson ultra chrome inkjet prints on linen.
Seth Price
Israelisch multi-disciplinair, post conceptueel kunstenaar geboren in 1973.
Seth Price, Cheap wall with flower, 2006.
John Miller
Schilder van stranden. Ik weet niet helemaal zeker
of ik de juiste John Miller gevonden heb op internet.
John Miller, Sunrise of wonder III, 1931 – 2002, oil on canvas.
Jaartal van het werk is bij mij onbekend.
In plaats daarvan zijn geboorte- en sterfjaar.
Richard Prince
Amerikaanse schilder en fotograaf. Werd beroemd met zijn re-foto,
een foto van een foto die werd gebruikt voor een advertentiecampagne.
Zijn carrière valt op door de hoge prijzen die voor zijn werk worden betaald.
Richard Prince, Untitled (Cowboy), 1989, ektacolor photograph.
Heimo Zobernig
Oostenrijkse kunstenaar.geboren in 1958.
Heimo Zobernig.
Isa Genzken
Duitse beeldhouwster. Geboren in 1948.
Wikipedia: Genzken werkt al meer dan dertig jaar aan een veelzijdig en complex oeuvre dat bestaat uit beelden, installaties, films, video’s, schilderijen, werken op papier, foto’s en kunstenaarsboeken. Genzken werkt met vele verschillende materialen zoals hout, gips, epoxiehars, beton en vooral ook plastics en kunststoffen, maar ook met alledaagse gebruiksvoorwerpen en producten uit de consumptiemaatschappij. Met haar werk weet de kunstenares de hedendaagse realiteit op subtiele wijze maatschappijkritisch te reflecteren.
Isa Genzken, Bild (Painting), 1989, concrete and steel
Sarah Lucas
Engelse kunstenares, geboren in 1962. Haar werk bevat visuele woordspelingen,
soms grove humor, en omvatten fotografie, collage en gevonden voorwerpen (Wikipedia).
Sarah Lucas, Installation view in White Chapel Gallery, 2013 photography Stephen White.
Rosemarie Trockel
Wikipedia: Rosemarie Trockel (Schwerte, 13 november 1952) is een Duitse kunstenares. Zij is een vertegenwoordiger van de conceptuele kunst (schilder, tekenaar, beeldhouwer, video-, object- en installatiekunstenaar).
Rosemarie Trockel, Zonder titel (Gewohnheitstier I), 1990, brons, collectie De Pont.
‘Vergeten kunstenaars’ (toevoeging van Beatrix Ruf):
Lutz Bacher
Wikipedia: Cult kunstenares. De naam is een pseudoniem. De echte naam van de kunstenaar is niet bekend. Ze wordt omschreven als “Eclectisch,” “ruwe, open einde,” en “verontrustend”.
Lutz Bacher, Kunsthalle Zurich, Snow, november 2013.
Bruce Connor
Wikipedia: Bruce Conner (November 18, 1933 – July 7, 2008) was een Amerikaans kunstenaar die bekend is van zijn werk in assemblage, film, schetsen, beeldhouwen, schilderen, collage, en fotografie, en andere disciplines.
Zwitserland:
Fischli & Weiss
Wikipedia: Peter Fischli en David Weiss vormden een Zwitsers kunstenaarsduo. Zij waren actief in verschillende vormen van kunst. Weiss overleed in 2012.
In 1979 begon de samenwerking tussen David Weiss en Peter Fischli. Vanaf dan handtekenen ze hun werk met F/W, zodat alle werken worden toegeschreven aan beide kunstenaars. Ze passen voorwerpen en situaties uit het dagelijkse leven aan en plaatsen ze in een artistieke context, vaak met behulp van humor en ironie. Vanaf de samenwerking in 1979 werden alle werken een combinatie van film, foto, boeken en sculpturen vervaardigd uit klei, hars en polyurethaan.
Kunsthistorici plaatsen Fischli en Weiss regelmatig onder de conceptuele kunst, maar die redenering wordt niet door iedereen gevolgd. Zeker omdat ze ook ander werk maken, kunnen ze niet in één stijl worden geduwd. Zo zijn hun films en foto’s van onstabiele constructies eerder onder te verdelen bij de assemblage. De kunstenaars hielden zich ook graag bezig met filosofische thema’s. De manier waarop objecten van doel of betekenis veranderen wanneer zij in een andere omgeving terechtkomen, intrigeert hen dermate dat zij dit thema in bijna elk werk aan bot doen komen.
Fischli & Weiss, Strangers in the night, exchanging glances, from ‘Suddenly This Overview’, 1981-2006.
Fischli&Weiss, Mick Jagger and Brian Jones, going home satisfied after composing ‘I can’t get no satisfaction’. Foto van dezelfde tentoonstelling als de vorige foto.
Olivier Mosset
Zwitsers kunstenaar die nu in de Verenigde Staten woont en werkt.
Was in zijn jonge jaren assistent van Jean Tinguely. Was Neo-expressionist,
Olivier Mosset, Sans titre, 1970, huile sur toile.
Olivier Mosset, Installation view, april 2012, Indipendenza Studio Rome.
Ugo Rondinone
Zwitsers kunstenaar, geboren in 1964. Nu actief in New York. Mixed media kunstenaar.
Ugo Rondinone, Big Mind Sky installation view.
‘niet-Westers’
Christodoulos Panayitou
Dit is een kunstenaar geboren in 1978 in Cyprus.
Christodoulos Panayitou, Untitled (Diptych), painting and gold on wood, 2012.
Alejandro Cesarco
Geboren in 1975 in Montevideo, Uruguay. Werkt in New York.
Alejandro Cesarco, A printed portrait of Julie Ault, 2013, archival inkjet print, edition of 5.
Julie Ault is een kunstenares en organisator van tentoonstellingen.
Yüksel Arslan
Turkse kunstenaar met relaties naar surrealisme.
Geboren in Istanbul in 1933. Woont in Parijs.
Of de door mij gekozen kunstwerken recht doen aan de kunstenaars,
ik weet het niet.
Soms was er niets te vinden.
Er zullen zowel missers en winners tussen mijn selectie zitten.
Is dit wat we in Amsterdam kunnen gaan verwachten?
Crowdfunding is hot!
Neil Young haalt ruim 6 miljoen dollar op via Kickstarter.
Neil Young is nooit een fan geweest van de CD of van de iPod.
Volgens hem is de kwaliteit die we van de muziekindustrie
aangeboden krijgen ronduit slecht.
Daarom is hij al lang bezig zijn eigen muziek uit
te brengen in een hoge kwaliteit.
Maar daarbij hoort een speler die de hoge kwaliteit kan afspelen: de Pono.
De huidige mp3 spelers zijn daarvoor namelijk niet geschikt.
Hij is dus een bedrijf gestart en is geld gaan ophalen via Kickstarter.
Zijn project was al binnen een dag overschreven.
Aan het eind van de 30 dagen periode staat de teller op 6.2 miljoen dollar.
Het op twee na meest succesvolle project op Kickstarter.
Het Rijksmuseum vandaag: Melchior d’Hondecoeter
Melchior d’Hondecoeter, Zeven kuikens, ca 1665 – 1668.
Vandaag, woensdag voor Pasen, maakt het Rijksmuseum bekend
dat het museum een werk van Melchior d’Hondecoeter heeft aangekocht.
Het werk heet ‘Zeven kuikens’.
Een prachtig werk van een fantastisch kunstenaar.
De museumsite schrijft:
Het kleine, verfijnde doek geeft een uniek inzicht in de werkpraktijk van Melchior d’Hondecoeter (1636-1695). D’Hondecoeter maakte dit soort studies in voorbereiding op zijn monumentale parklandschappen die hij voorzag van de meest uiteenlopende vogelsoorten. Op dit doek staan zeven kippenkuikens in verschillende houdingen afgebeeld, die hij over een periode van bijna twintig jaar liet terugkeren op meer dan negentig van zijn schilderijen.
Hoewel D’Hondecoeter een groot aantal vergelijkbare studies van andere vogels moet hebben gemaakt, zijn de overgebleven voorbeelden zeldzaam. Er is momenteel slechts één ander exemplaar van zijn hand bekend, waarop eendenkuikens zijn afgebeeld. Het schilderij Zeven kuikens (ca. 1665–1668) is vanaf vandaag te zien in zaal 2.24 in het Rijksmuseum. Het schilderij is afkomstig uit de vermaarde collectie Gustav Rau waarvan de opbrengst ten goede komt aan Unicef. De aankoop is mogelijk gemaakt door de familie Van Poecke en anonieme schenkers via het Rijksmuseum Fonds.
Met dank aan de familie Van Poecke!
GDFB: Graphic Design Festival Breda 2014
Het start pas morgen, het festival, maar vanochtend
heb ik nog wat foto’s gemaakt op het Kasteelplein in Breda.
Op het Kasteelplein zijn drie grote borden geplaatst, bijna tegen het kasteel, met daarop aan iedere kant een andere ‘infographic’.
Een infographic is een afbeelding van informatie. Dus in plaats van de informatie uit te schrijven gebruik je grafische elementen als grafieken, afbeeldingen, lettertypes, diagrammen, kleur, enz om die informatie snel en makkelijk inzichtelijk te maken voor de toeschouwer.
St. Franciscus in Rome
Het goede nieuws is dat de crowd funding actie geslaagd is
die als doel het restaureren van de cel van Franciscus in Rome heeft.
Kickstarter heeft voldoende geld opgehaald om dit project te starten.
Graphic Design Festival Breda 2014
De opbouw van het festival is begonnen.
GDFB2014 begint deze week en vanochtend liep ik al iets tegen het lijf
in het Valkenberg. Gauw even een foto gemaakt.
Vanavond was het resultaat al te zien.
‘Reconnect the dots’ kondigde het als volgt aan
op de website:
(@Park Valkenberg)
Tom Gilmour (GB) en Paul Paetzel (DE)
Stadspark Valkenberg in Breda is een bekende looproute om van en naar de stad te gaan. Hier passeer je fundamenten van een oude verdedigingstoren uit de 14e eeuw. Het GDFB laat zich hierdoor inspireren en bouwt een nieuwe toren als toegangspoort tot het festival. Samen verbeelden de illustratoren het ontwerpproces en de maatschappelijke aanleiding van het festival aan de binnen- en buitenkant van de toren.
Vanochtend voor 08:00 uur.
Het resultaat aan het eind van de dag.
Binnenkant van de toren.
Kunstvaria
Bernard Buffet, Femme au grand chapeau, 1960, oil on canvas.
Carrie Mae Weems, May flowers, printed 2013, chromogenic print.
De May Flower is de naam van het schip waarin een aantal Engelse
en Nederlandse kolonisten naar Amerika voeren
om daar een nieuw leven, vrij van religieuze vervolging, te beginnen.
Deze passagiers worden in de verenigde Staten de Pilgrim Fathers genoemd.
Deze kolonisten op weg naar een leven in vrijheid zijn een van de vele stromen
van kolonisten die later slaven zouden houden in Amerika.
Deze ‘Meibloempjes’ op de foto hebben dus een dubbele betekenis.
Head of a statue depicting Cleopatra, 69 bc – 30 bc.
John Register, Man on bed, 1995, oil on canvas.
Maqbol Fida Husain, Untitled (Horses).
Mask Middle Sican, Peru, 900 – 1100 AD.
Mohammad Bozorgi, Kindness, 2012, mixed media on canvas.
Pieter Brueghel the Younger, Calvary, 1615, oil on oak panel.
Triptych icon with Christ Emanuel and Archangels, Russia, Moscow, 1700 – 1735, tempera on wood with gilding.
Unknown artist, Saint Matthew, 1133, tempera colors, gold leaf, gold paint and ink on parchment.
Yaksha, Central Vietnam, early 6th century, sandstone.
12 years a slave
Francois Duhamel, 12 years a slave. Verhaal van een ontvoerde Noord-Amerikaan die 12 jaar als slaaf gehouden wordt in het zuiden van de Verenigde Staten.
Gezien afgelopen vrijdagavond.
Het verhaal is een verhaal dat vertelt moet worden.
Het gaat om onrecht aangedaan aan 1 man maar tegelijkertijd
geeft het een beeld van de verwerpelijke praktijk van het houden van slaven.
Het is een dondere bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis, zeg maar
een donker hoofdstuk. En niet alleen van de Amerikaanse geschiedenis.
De westerse mogendheden van die tijd, waaronder Nederland,
werkten hard mee aan deze praktijken.
Maar een goed verhaal maakt nog geen goede film.
Naar mijn gevoel leent het verhaal zich niet zo voor een film.
Daarvoor gebeurt er te weinig.
De film is met zorg gemaakt en het resultaat is onderhoudend.
Een Oscarregen zou onterecht zijn geweest.
Neem de rol van Brad Pitt.
Hoewel belangrijk in de film,
door zijn toedoen verandert het leven van de hoofdpersoon definitief,
is de rol krap in tijd bemeten.
Daardoor wordt onduidelijk wat de persoon daar, op dat moment precies doet.
Hoe hij er komt. Wat zijn relatie met de andere personages in de film is.
Voor het algemene verhaal over Slavernij is de rol ook van geen belang.
Voor het persoonlijke verhaal wel.
De regiseur is er niet op een goede manier uitgekomen
om de rol een goede plaats te geven.
De film is goed, een beetje lang, ga er naat kijken
maar de oscars hadden naar ‘Wolf of Wall Street’ gemoeten.
Trein avonturen
Sinds kort is de trein mijn dagelijkse vervoermiddel.
Heel anders dan wanneer je altijd met de auto gaat:
Wachten
Aankomst en vertrektijden op elkaar afstemmen
Ongevraagd deel mogen uitmaken van gesprekken van andere reizigers
Treinen die niet gaan
Relaxter
Mooi, Zeeuwse, vergezichten (trip naar Goes deze week)
Phillip Morris
Als het goed weer is zoals vanochtend dan is het prima te doen.
Wel is het erg duur. Zo krijg je niemand uit de auto.
Lamb Weston
Op de terugweg, mee moeten luisteren naar een groep pubers in de coupe.
Het is heur niet altijd een plezier.
Ziek
Ik ben ziek (verkouden, neus en keel, hoofd vol, gister veel water nu vast).
Mooi dat mobiel mogelijk maakt dat ik kan bloggen vanuit bed.
St. Franciscus – Kickstarter – Crowdfunding
De crowdfunding actie waarover ik al eerder een blog schreef
heeft gisteren de New York Times gehaald.
De test in Engels is:
Aging Church Passes Digital Collection Plate
(Oude kerk geeft de digitale collectiesachaal door).
Not far from the banks of the Tiber
River, the 800-year-old church of St. Francis at
Ripa has never been one of Rome’s most famous
destinations. A quietly glorious Baroque
sanctuary, with the famous statue by Bernini
tucked into a side chapel, it has often been
overlooked by tourists and Roman Catholics in a
city so rich with other splendors.
Then, a year ago, a new pope was elected from
Argentina who unexpectedly took the name
Francis, in honor of St. Francis of Assisi, the
venerated Catholic saint born in the 12th century
who dedicated himself to the poor. It so
happened that the small church by the Tiber
(named for St. Francis) had a dark upstairs room
where he slept centuries ago during his visits to
Rome. It even had the stone that St. Francis
purportedly used as a pillow.
Interest suddenly ticked up. Tour groups started
coming by. For the Rev. Stefano Tamburo, the Franciscan friar in charge of
the church, this was welcome news, except that the building had not been
significantly renovated since the 17th century. The room, or cell, used by St.
Francis needed repair, yet the church did not have $125.000 for the project.
Franciscans take a vow of poverty and for centuries
have depended on charity. So that is
what Father Tamburo and the other
Franciscans at the church are now doing, if
with a contemporary approach: They have
begun a 30-day online fund-raising campaign,
using the crowdfunding website Kickstarter.
‘We have nothing against modern tools of
communication,’ Father Tamburo said, ‘What
is important to us is our tradition. Not the
tools that we use to spread that tradition.’
The church and attached monastery house
nine Franciscans, about a dozen or so
migrants who are receiving shelter and
assistance, and three computers. Father
Tamburo said he had not known much about online fund-raising untill the
idea was suggested by a media relations firm, but now he checks several
times a day to see how the campaign is progressing. (So far, the answer is
slowly. The campaign has raised just over $34.780 with nine days to go.)
Situated at the edge of Trastevere, an ancient neighborhood of narrow,
cobblestone streets now known for its restaurants and night life, the St.
Francis at Ripa church dates to the early 1200s and was erected on the site
of a medieval hospital. St. Francis had won admiration for his work with
lepers at the hospital, and the land was eventually handed over to his
Franciscan order.
His cell is above what is now the church’s choir stall, located behind
the altar. It is a spare, darkened room, with a wooden altar, which contains
relics such as shards of bones from saints and martyrs. Behind a metal
screen is a stone that St. Francis is said to have used as a pillow to lean
against as he slept in a sitting position in the cell, (Such stones were
considered holy in medieval Christianity.)
Father Tamburo said the cell was nearly destroyed during the 17th century,
when wealthy patrons financed a major renovation that transformed the
simpler medieval sanctuary into one with the lush, ornate features
of the Baroque era.
This is not the Franciscan style, Father Tamburo said, chuckling as he
walked through the nave, which was filled with dusty statuary of former
cardinals and noble patrons, and with fading frescoes on the ceiling
of the side chapels.
During the Baroque-era renovation, the architect wanted to raze the
St. Francis cell in order to expand and elevate the choir stall.
Franciscan monks opposed the razing, according to letters found at the chuch,
and eventually the cardinal overseeing the project intervened.
The cardinal had a dream in which St. Francis appeared to him and said,
‘So, do you want to kick me out of my house?’, Farther Tamburo said.
The current renovation aims to preserve the cell and possibly reveal its
original character. Alessia Scazzuso, a restauration artist, first examined the
cell in 2009 and proposed using laser technology to asses the walls and
learn what is underneath. One question is whether St. Francis inscribed the
walls with the tau symbol from the ancient Hebrew alphabet, as he was
known to do in some other places.
‘We want to give back the real history of the cell by studying the layers
in the walls,’ she said. ‘We don’t know what is under the walls.’
MS. Scazzuso’s proposal was approved in 2009 by Italy’s Ministry of
Interior, which owns and administers the church along with 750 historical
churches across the country. But the fund dedicated to maintenance and
renovations was only 1.7 million euros, or just over $2 million, last year after
the budget cuts that were part of austerity efforts by Italy’s government.
No money was allocated for renovating the St. Francis cell.
‘Funds were not enough before the cuts, and they are less so now,’
said Lucia Di Maro, the government official in charge of the fund. ‘Just repairing
the electrical system of an ancient church can cost 200.000 or 300.000 euro.’
Father Tamburo said he and other friars decided against even asking the
state to pay for the renovation, given the economic crisis in the country and
the needs of the poor. He now compares the Kickstarter campaign to the
ancient tradition of questua, or asking for public donations, as St. Francis
himself did.
Under the rules of Kickstarter, the campaign must reach the goal of
$125.000 in the allotted 30 days; in the case of a shortfall, donations are
returned. The friars have tried to stir interest through the Italian news media.
‘I’m convinced we’ll find a way forward,’ Father Tamburo said. ‘We hope
we’ll make it.’
Josua Wechsler en Floris Visser
Josua Wechsler.
Er is een tentoonstelling georganiseerd door KOP in Gebouw-F,
het huis van de beeldcultuur in de Reigerstraat in Breda.
De tentoonstelling gaat over zelfportretten en selfies.
Daarnaast worden kunstenaars uitgenodigd een tijd te werken
in Gebouw-F.
Volgens mij is Josua Wechsler een van die kunstenaars.
Floris Visser is initiatief nemer van een wekelijks radioprogramma
van 2 minuten dat via de voicemail van een bepaald telefoonnummer
te beluisteren is.
Wat het programma en de steen met de ‘diskjockeys’ van doen heeft
met Floris Visser en de tentoonstelling in Gebouw-F weet ik niet.
Het telefoonnummer is 06-1973 6-0 48.
Het is interessant de namen op dit paneel eens op te zoeken op het web!
Halfvatjesbal
Met een kroegentocht op de Grote Markt van Breda
werd gisteren in prachtig weer afscheid genomen van carnaval 2014.
Ik maakte er de volgende foto’s:
Het was heel druk op de Grote Markt.
Bij verschillende kroegen bandjes die hun kunnen nog eens toonden.
Het drukst was het op de kop van de Veemarktstraat.
Voor sommige deelnemers reden om de vuile was buiten te hangen.
Maar het ging niet alleen om de muziek.
Het is een cliché, maar het was dorstig weer.
Dus naast het muziek maken was het ook een goed weerzien.
Als een schilderij….
Het boeket wordt steeds mooier.
Vacature: dynamische zaalhulp
We zijn deze week 2 dagen naar Kortijk in Belgie geweest.
Kortrijk is geen Brugge, Gent of Leuven, maar verrast wel.
Na op dag 1 de stad verkend te hebben, hebben we op dag twee
de volgende foto’s gemaakt.
Kortrijk is een belangrijke plaats in de Vlaamse geschiedenis.
In 1302 vond hier namelijk de Guldensporenslag plaats.
De Vlaamse partij haalt daar een overwinning op de Franse overheerser.
Een legende is geboren met Hendrik Conscience is een van de vele hoofdrollen.
In het museum Kortrijk 1302 wordt een genuanceerd beeld van deze slag gegeven.
Maar vandaag begint de tocht door Kortrijk vanuit Hotel Brasserie Het Duivels Paterke,
bij de Groeningepoort (Bij de 600ste verjaardag van de Guldensporenslag in 1902
werd het initiatief tot deze poort genomen, 1908 gerealiseerd).
Deze poort geeft toegang tot het monument voor de veldslag van 1302.
Twee monumenten staan op het Groeningeveld: Grote sporen en het beeld van de Vlaamse Maagd.
De gouden sporen.
Het Groeninge monument.
De Vlaamse Maagd houdt de leeuw onder controle. Van hier is het niet ver naar minder, minder, ….
De tekst op bovenstaand bord is:
De stad Kortrijk en het Groeningecomite
kozen in 1902 dit ontwerp
van Godfried Devreeze (Kortrijk 1861-Brussel 1941)
naar aanleiding van de viering
van 600 jaar Guldensporenslag
Officiele onthulling op 5 augustus 1906.
Beschermd monument.
De St. Maartenskerk domineert het stadsbeeld van Kortrijk.
Op de Grote Markt tref je dit stadhuis aan.
Detail.
In dit deel van Belgie kom je veel monumenten tegen die verwijzen naar de Eerste en Tweede Wereldoorlog, zoals hier op de Grote Markt van Kortrijk.
In Kortrijk is ook een mooi beginhof, het St. Elisabeth.
Via deze grote poort kom je in het hof.
Op bovenstaand bord staat de volgende tekst:
Oorspronkelijk werd het in 1238 gestichte
begijnhof omringd door het grafelijk kasteel,
de stadswallen en het Sint-Maartenskerkhof.
Het werd verscheidene malen vernield, een
eerste maal tijdens de Guldensporenslag en
nadien door huurlingen in 1382 en de Fransen in 1684.
De circa 40 barokke huisjes stammen uit
de 17e eeuw. De gotische Sint-Matteuskapel
uit 1464 werd tussen 1764 en 1768 verbouwd
in barokke stijl. Het gebouw met dubbele
trapgevel (1649) was dat van de grootjuffrouw.
De merkwaardige traptoren is de hoektoren
van de vroegere Sint-Annazaal uit 1682.
In 1998 werd het begijnhof door UNESCO
erkend als werelderfgoed.
Sommige huisjes hebben dringend restauratiewerkzaamheden nodig en volgens mij staan die ook gepland.
het huisje van de Grootjuffrouw.
De Onze-Lieve-VrouweKerk vanaf het Begijnhof.
Het bronzen beeld van Juffrouw Marcella.
Juffrouw Marcella
Laatste der Kortrijkse Begijnen
van de hand van mevr. Renee Gerard,
werd gerealiseerd in opdracht van
het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk welzijn
van Kortrijk
Zaterdag 29 seprtember 2001.
De Artillerietoren.
Maar er zijn meer bijzondere gebouwen en details te zien in Kortrijk.
De voormalige abdij is nu Kortrijk 1302. De roestige muur is de achterkant van een heel grote maquetten van Kortrijk in 1302.
In het museum is ook een tijdelijke tentoonstelling over de woelige tijden rond onder meer de Beeldenstorm. Dit stuk damast vond ik bijzonder omdat het een afbeelding heeft van Stadhouder Willem II te paard. Net als het standbeeld op het Kasteelplein in Breda.
Kortrijk 1302 met een moderne kijk op de Guldensporenslag.
Het Vlaamsch Huis.
Borstbeeld van Guido Gezelle.
In een van de kerken troffen we dit lijdensbeeld aan. Dat zie je in Nederland nauwelijks en in Belgie soms.
Het Belfort op de Grote Markt.
Het ziekenhuis.
De Broeltorens.
Deze torens staan pal naast het Broelmuseum.
Een heel mooi museum met een mooie verzamelijk kunstwerken uit alle tijden.
Wikipedia:
De naam broel verwijst naar bruul, een afgebakend stuk land, meestal moerassig of braakliggend. De torens zijn een overblijfsel van de middeleeuwse stadsomwalling die tijdens verscheidene bezettingen en oorlogen verwoest werden. Ze beschermden de Broelbrug die na de Eerste en Tweede Wereldoorlog weer opgebouwd werd. Ze zijn opgetrokken uit kalk- en zandsteen.
De oudste van het duo torens, de zuidelijke ‘Speytorre’ of ‘Blauwe Toren’, werd samen met de Broelbrug gebouwd in 1385 om het verkeer op de Leie te controleren. Deze toren was een deel van de versterkte omheining van het eerste grafelijk kasteel van Kortrijk waar de graven van Vlaanderen resideerden.
De tweede, noordelijke, toren, de ‘Inghelburghtorre’, uit 1415 diende als wapenopslagplaats, en was voorzien voor het gebruik van artillerie. Vandaar zijn tweede naam ‘Armorietorre’.
Kortrijk was ook een culinaire zoektocht.
De eerste avond hebben we gegeven bij het voortreffelijke restaurant Nata:
Niet goedkoop maar erg lekker.
Het gaat ook wel eens mis.
De Zwitserse kaasfondue bij ‘Bistro ’t Fonduetje’ had niets met kaasfondue te doen.
Heel jammer.
Maar de meeste culinaire tijd werd doorgebracht op de Grote Markt.
Het weer was immers schitterend:
Tongerlo Bruin.
Ommegang.
