Helaas, Kunstroof, de kunstwinkel die nu al weer
een paar jaar op de hoek Veemarktstraat/Catharinastraat
is gevestigd, die gaat sluiten.
Kunst in de oliebollenkraam
Kunst in de oliebollenkraam: Maxima jarig?
Afgelopen vrijdag ben ik naar de kermis in Breda geweest.
Voor het eerst in jaren in de zon.
Dat is dan ook gelijk een heel ander beeld.
Boobytrap Hotel.
The Band (met een knipoog).
De beelden op de kermis zijn zo heerlijk stereotype.
De draaimolen.
Er is niet veel Chinees aan deze afbeeldingen.
Idem.
Al die kleuren, fantastisch!.
Hoezo stereotiep? Go Apres Ski.
De Arm.
Apres Ski.
Operator.
De Botsauto’s. Altijd een succesnummer.
Fun city.
Ice Age.
Booby Trap Hotel.
De ‘i’-gekste is hier ook toegeslagen.
Een Siberische tijger.
Kunst in de oliebollenkraam.
Breaking news: Hoe goed nieuws slecht te brengen
Vanochtend ontving ik een soort ‘Breaking news’-sms van de NOS
op mijn telefoon.
Je krijgt dan van kalamiteiten spontaan een bericht op je telefoon.
Vanochtend was het zo ver.
Het bericht slaat alleen nergens op.
Toen ik op de mobiele NOS site ging kijken was het bericht ook niet aanwezig.
Nu.nl, een site waar volgens mij niet 1 afgestudeerde journalist werkt,
had het bericht automatisch overgenomen. Zie hieronder.
Wat is er aan de hand.
In de cijfers over de Nederlandse economie wordt de export van gas meegenomen.
Begrijpelijk misschien in normale tijden maar in een crisis is het belangrijk
ook verder te kijken dan je neus lang is:
Quote 1 uit het artikel:
De bedrijfsinvesteringen namen verder toe, het herstel in de industrie is verder doorgezet en er werden meer uitzendkrachten ingehuurd. De industriële productie lag bijna 4 procent hoger dan een jaar eerder.
Als het gas buiten beschouwing wordt gelaten, werden er bijna 3 procent meer Nederlandse goederen en diensten uitgevoerd. Met uitzondering van landbouwproducten, groeide de uitvoer van alle exportproducten.
Quote 2 uit het artikel:
Vooral chemische en elektrotechnische producten en metaalproducten zijn in het afgelopen kwartaal meer geëxporteerd dan een jaar eerder.
Quote 3 uit het artikel:
De investeringen in de bouw namen toe, omdat bouwvakkers door het mooie weer vaker konden bouwen. En in de glastuinbouw hoefde er minder gas verstookt te worden. Verder lokte de horeca door het warme weer meer bezoekers.
Ook de Duitse economie kon profiteren van het warme weer tijdens de winter. Vanwege de hoge temperaturen kon er in de bouwsector langer worden doorgebouwd. De Duitse economie groeide in het afgelopen kwartaal met 0,8 procent.
Trouwens in een tijd waarin de voorraad fossiele brandstoffen snel afneemt,
waar het verbruik van fossiele brandstoffen de grootste vervuiler van het milieu is,
is het goed dat het verbruik wat langzamer verloopt.
Wie heeft er zitten slapen bij de media?
Grantortelli con funghi porcini
Ik ben een kunstvaria-blog aan het voorbereiden.
Daarom geen nieuwe blog vandaag
behalve dan de mededeling dat de
Grantortelli con funghi porcini van Pasta e Dolci
fantastisch was vanavond!
Dit is er mis in de kunstwereld
Natuurlijk zijn de beweringen van Alain de Botton
soms wat ongenuanceerd.
Op dit moment is hij met de School Of Life ook heel
zweverig bezig. De jaren ’60 opnieuw aan het uitvinden.
Dat staat een aantal mensen tegen.
Maar nuchter beschouwt maakt hij wel een aantal punten.
Neem bijvoorbeeld het volgende nieuws van een paar dagen geleden.
Vanochtend ge-retweet door Wim Pijbes (kunsthistoricus en hoofddirecteur
van het Rijksmuseum).
Een stukje uit een artikel van Jason Farago van 8 mei 2014 in The Guardian over ‘De machtigen in de kunstwereld’.
Het hele artikel gaat feitelijk niet over kunst.
Het gaat over de mensen die op veilingen werken kopen
en verkopen voor miljoenen dollars.
Toppunt in het artikel is Leonardo DiCaprio (prima acteur overigens!).
Hij is een van die Olie B. Bommel-achtige figuren
voor wie geld geen rol speelt.
Dus heeft hij onlangs een veiling gehouden voor een of ander
goed doel en haalde daarmee een kleine 40 miljoen dollar op.
Bijzondere vermelding was een werk van Elizabeth Peyton
met DiCaprio als onderwerp dat alleen al 1 miljoen ophaalde.
Er is overigens niets mis met goed geld verdienen.
We leven in een kapitalistische wereld waar zeldzame zaken
veel geld kosten.
Maar dat kan ook heel anders.
In ‘Kunst als therapie’ geven de Botton en Armstrong
het volgende voorbeeld (pagina 180):
Nasser David Khalili is een van de rijkste mensen ter wereld. Als geboren Iranier maar woonachtig in London vergaarde hij een fortuin (naar schatting vele miljarden) met het bouwen en verkopen van winkelcentra, bedrijfsgebouwen en woningen. Nu zijn geld veilig binnen is, besteedt hij grote bedragen aan liefdadigheid. Daarnaast is hij erg geinteresseerd in kunst, en hij spendeert dan ook veel geld aan het aankopen en exposeren van meesterwerken in diverse genres. …… Maar is het misschien beter en meer in overeenstemming met de achterliggende waarden van menig kunstwerk als iemand het ware, goede en schone continue in zijn zakelijke carriere tot leven brengt en toegankelijk maakt voor het grote publiek.
Alain de Botton en John Armstrong definieren in hun boek
‘Kunst als therapie’ 7 functies van kunst.
Verrassing!
Geld verdienen was niet 1 van die functies.
Ze zijn volgens hen namelijk:
-1 Herinneren
-2 Hoop
-3 Leed
-4 Weer in balans komen
-5 Zelfinzicht
-6 Ontwikkeling
-7 Waardering
Lees het boek maar eens.
Brandalarm
Voor de tweede keer in korte tijd ging vanavond het brandalarm
weer af in de Kadettenflat van de KMA in Breda (Prins Bernhard Paviljoen).
Volgens mij is dat de enige manier om de kadetten uit die flat te krijgen?
Erg urgent zag het er allemaal niet uit. Vals alarm.
Goodies & Foodies in Breda
Gisteren hebben we in Breda de eerste editie meegemaakt
van een nieuw evenement dat volgens mij een prima aanvulling
is op de evenementen in onze stad: Goodies & Foodies.
Volgens henzelf:
Gratis, Gezellig en Gezond!
Goodies & Foodies is de nieuwe all-in-one lifestyle & culture markt die zes maal plaatsvindt in Breda! Goodies & Foodies combineert alles in één markt, waar je de hele dag kunt verblijven en genieten.
Het was een erg leuke markt met veel eten:
verse pasta, olijfolie uit Griekenland, taarten in Portugese stijl.
heerlijke worsten, kazen uit alle windstreken, hamburgers
vanuit de achterbak van een pick-up, kleding, kunst.
Versierde pannenkoeken en smeerdiploma’s.
Te veel om op te noemen.
Heel uitnodigend zag het er door het weer niet uit maar eenmaal op het terrein viel dit 100% mee.
Het weer zat niet mee maar dat mocht de pret niet drukken
wat mij betreft.
Er waren een heel stel bijzondere kramen zoals die van Tante Ans.
Wij hebben onze slag geslagen en een aantal dingen gekocht.
Goodies & Foodies: onze aankopen.
Wat is op de foto zoal te zien?
= verse paste gevuld met truffel (Lunette al tartufo)
= verse pasta gevuld met eekhoorntjesbrood (Grantortellone con funghi porcini)
= een rode wijn worst
= een knoflookworst
= een rode pestokaas
= fris gedroogd fruit.
De pasta is van een bedrijf dat ‘Pasta e Dolci’ heet.
Een soort cateringbedrijf uit de regio Den Bosch.
De ‘Lunette al tartufo’ hebben we inmiddels op en
het was erg lekker!
Natuurlijk ook op het web: http://www.pastaedolci.nl/
De worsten zijn van MeatCuisine.
Een bedrijf met erg interessante producten.
Ik verwijs je graag naar hun website:
http://www.meatcuisine.nl/
Het fruit is een verhaal apart.
Dit is een product dat ik niet eerder gezien heb.
Ik ben ook nog niet overtuigd van alle eigenschappen
zoals de verkoper die me voorschotelde.
Maar lekker, fantastisch durf ik wel te zeggen.
Het bedrijf zit in Den Haag en heet Fris Gedroogd Fruit:
http://www.frisgedroogdfruit.nl/
Op de website beschrijft men het procedé als volgt:
De gedroogde zuidvruchten zijn afkomstig van kwaliteitsproducenten. In zuidwest Frankrijk worden ze op een ambachtelijke wijze bewerkt waardoor ze anders van textuur en smaak zijn dan standaard gedroogde zuidvruchten.
Op een ecologische wijze wordt stapje voor stapje water aan de gedroogde zuidvruchten toegevoegd. Door de producten geleidelijk en niet te warm te pasteuriseren worden de natuurlijke ingrediënten zo veel mogelijk behouden.
Bovendien worden er geen suikers en geen geur-en smaakstoffen aan toegevoegd.
Dat van die suikers, ik heb het de verkoper twee keer gevraagd,
en het antwoord van de website, zie hierboven, is in lijn
met het antwoord dat ik kreeg: geen suikers toegevoegd.
Ik heb mango gekocht.
Die is zo heerlijk!
Aan de rode pestokaas ben ik nog niet begonnen.
Misschien vanavond.
Op 15 juni is de volgende editie.
Normaal gesproken zullen wij er weer zijn.
Gezien: De 100-jarige Man die uit het Raam Klom en Verdween
Trouw, Sofie Messeman − 16/04/11
Samenvatting van de recensie over het boek.
‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’ (Jonas Jonasson) is misschien geen grote literatuur, het is meeslepend om te lezen. Een hele reeks figuren wordt bevrijd uit het keurslijf van het alledaagse om geweldige, absurde, spannende avonturen te beleven. Dit boek is niets minder dan een loflied op de ongebreidelde fantasie.
Nu.NL schrijft als conclusie over de film – 30-04-2014:
Kluchtig maar luchtig
De snelle opeenvolging van absurde ontwikkelingen en karikaturale personages doet nogal eens kluchtig aan en werkt in de filmversie vermoeiender dan in het boek. Maar regisseur Heringren weet wel dezelfde lichtvoetige toon te treffen: hoewel de doden bij bosjes vallen blijft het een luchtige komedie.
De fans van Jonasson kunnen dus tevreden zijn.
Het boek heb ik niet gelezen maar de film heb ik gisteravond gezien
met oa mijn moeder en schoonmoeder, ter gelegenheid van Moederdag.
De film is erg leuk.
Twee uur lang heerlijk vermaak.
Echt een film voor een onbezorgde avond uit.
Gezien: Is Paris Burning (Paris brûle-t-il?, Staat Parijs in brand?)
Eerder schreef ik een recensie over de film ‘Diplomatie’.
Een film die het dilemma van de vernietiging van Parijs
op de laatste dag en nacht van de bezetting als onderwerp heeft.
Daar, in ‘Diplomatie’ een kleine film, kleine groep acteurs,
veel speelt zich af in 1 kamer.
De film ‘Is Paris burning’ heeft niet helemaal hetzelfde onderwerp.
De geplande verwoesting van Parijs komt er wel in voor
maar de nadruk in de film ligt op het Franse verzet
en de bevrijding van Parijs door de troepen
van de Franse generaal Leclerc (Philippe Leclerc de Hauteclocque).
Deze film, geregistreerd door René Clément in 1966, met hier en daar
journaalbeelden, heeft een sterrenbezetting:
Kirk Douglas, Glenn Ford, Gert Fröbe, Orson Welles, Anthony Perkins,
Charles Boyer, Yves Montand, Leslie Caron, Jean-Paul Belmondo,
Simone Signoret, Michel Piccoli, Jean-Louis Trintignant,
en bijvoorbeeld Alain Delon
Het verhaal van de film is door Gore Vidal en Francis Ford Coppola
geschreven op basis van het boek van Larry Collins en Dominique Lapierre.
De muziek van de film is geschreven door Maurice Jarre.
Al bij al, een soort The Longest Day (1962, D-Day).
Interessant om te zien maar meer om de historische waarde
dan om de cinematografische waarde.
En om te zien dat de zwart-wit visie op het verzet en de oorlog
niet alleen in Nederland bestaat en bestond.
De titel van de film is de tekst die je op het eind van de film hoort.
Je ziet een telefoon en je hoort een stem van het Duitse hoofdkwartier
vragen ‘Staat Parijs in brand?’ (zoals de opdracht was
aan de Duitse Generaal Dietrich von Choltitz.
De bevrijding van een zo goed als ongeschonden Parijs is dan
zo goed als afgerond.
Gezien op DVD: Is Paris burning?
Reclame voor het beste cafe van Nederland
Donderdag 15 t/m zondag 25 mei:
Week van het Nederlandse Bier
13 Nederlandse bieren van het vat !
Zaterdag 17 mei:
10 jaar Brouwerij de Beyerd
16u. Verlenging licentieovereenkomst ‘Drie Hoefijzers Klassiek’
17u. Presentatie jubileumbieren Beyerd Honingblond & Eikenbruin.
22u. Feestavond met muziek van ‘The Electrophonics’
Zondag 18 mei:
1e Beyerd Bierfestival
14u. Opening en presentatie 6 Brabantse streekbrouwerijen.
Muzikale ondersteuning van El Passionato’s
17u. Feestelijke inbreng van huiskapel ‘Tartouffe’
Donderdag 22 mei:
Masterclass bierbrouwen
9u. Wij nodigen u graag uit voor deze laagdrempelige masterclass
waarin onze brouwer, Joppe de Bres, u tijdens een brouwdag
informeert over de in’s & out’s van het brouwproces.
U zult zeker in de verleiding worden gebracht een keer
een thuisbrouwsel te maken.
Kosten voor de Masterclass zijn € 40,- p.p.
inclusief lunch en productconfrontatie.
Zondag 25 mei:
OBKB Open Bredase Kampioenschappen Bierproeven
12u. Kom op Bredase bierliefhebbers.
Doe mee aan de O.B.K.B. Voor deze wedstrijd is geen ervaring vereist.
U krijgt 10 bieren te proeven, bij elk bier krijgt u 4 mogelijkheden
die het zouden kunnen zijn.
Kijk, ruik, proef en kies.
Diegene die de meeste bieren juist gekozen heeft
mag zich Bredaas Kampioen Bierproeven noemen.
U bent in elk geval zeker weer een bijzondere bierervaring rijker.
Deelname is gratis!
Poetin steeds stap dichter bij totale dictatuur
Met minder dan 200 lezers per dag
hoef ik me geen zorgen te maken over de nieuwste
censuurwet van Poetin over weblogs in Rusland.
Tweakers.net vandaag over Poetin’s nieuwste blogwet.
De Gierenclub
Afgelopen zaterdag kocht ik de graphic novel
‘De Gierenclub’ van Rudi Vranckx (Tekst) en
Caryl Strzelecki (Tekeningen).
Rudi Vranckx is van huis uit journalist en werkt voor
een Belgische omroep.
Caryl Strzelecki is een Belgische illustrator,
striptekenaar, reclametekenaar en cartoonist.
Zelf noemen de makers Joe Sacco als inspiratiebron.
Dat is begrijpelijk al zijn de verhalen van Sacco meer
geconcentreerd rond 1 verhaal, 1 gegeven.
In De Gierenclub worden eigenlijk verhalen verteld
rond 4 landen: Tunesie, Egypte, Libie en Syrie.
Ik vind het ook wel wat weghebben van Guy Delisle.
Hij schrijft op een meer poetische manier over zijn
journalistenbestaan.
Meer literair, meer met het oogpunt een stripverhaal te maken.
Het werk van Rudi Vranckx en Caryl Strzelecki is meer
een ‘verstript’ artikel of tv-rapportage.
Het resultaat is erg geslaagd.
De tekenstijl wordt aangepast aan het verhaal.
Zo komt er geregeld een stuk waarin de schrijver met de tekenaar overlegd.
Een soort introspectie. Daarvoor is een aparte uitvoering gekozen.
De misschien wel zwartste bladzijde uit de Arabische Lente,
de arrestatie en moord op Moammar Khadaffi,
is ook als zwarte bladzijdes opgenomen:
Het overleg tussen schrijver (en ervaringsdeskundige) en de tekenaar en soms zoals in dit voorbeeld: introspectie.
De term ‘Gierenclub’ is een geuzennaam voor dezelfde internationale groep journalisten
die elkaar steeds weer tegenkomen bij brandhaarden. Waar ook ter wereld.
Een fenomeen dat door Vranckx verder niet wordt uitgewerkt.
Maar dat is niet storend omdat wat er verteld wordt, er echt toe doet.
Als een serie verstripte foto’s.
Ceci n’est pas une pipe
In de Willemstraat in Breda loop ik dagelijks voorbij een raam
waarin het volgende te zien is:
Doet me denken aan Rene Magritte. Lees de tekst nog maar eens:
4 mei op 5 mei in de ochtend
Toen ik vanochtend door het park liep naar het station
kwam ik langs de plaats waar gisteren
de dodenherdenking werd gehouden in Breda.
De kransen en bloemstukken zijn er geluige van.
Medewerkers van de gemeente waren bezig met de vlaggen.
4 mei op 5 mei
Gezien: Diplomatie
Volker Schlondorff, herinnert u zich die nog?
De filmer van Die verlorene Ehre der Katharina Blum naar
de roman van de roman van Heinrich Böll en
Die Blechtrommel naar de roman van Günter Grass.
Een literatuurverfilmer.
Een literatuurverfilmer uit Duitsland.
Diplomatie gaat over de nacht van 24 augustus 1944.
Parijs is nog bezet door de Duitsers maar de geallieerde troepen
breken al door het front heen.
De Duitse generaal Von Choltitz heeft de opdracht van Hitler
om Parijs te vernietigen.
De Zweedse consul, Raoul Nordling, probeert dit te voorkomen.
Een eerdere film ‘Is Paris burning’ (1966, Rene Clement) heeft hetzelfde onderwerp.
Die film heb ik even op DVD besteld maar nog niet gezien.
Maar hier in Diplomatie concentreert de film zich op het centrale thema:
hoe ver gaat loyaliteit?
Loyaliteit aan een dictator, een land, een politieke overtuiging, je familie;
ten opzichte van loyaliteit naar de kunst, je filosofie, de mensheid.
Mooi gespeeld, compact (de meeste actie speelt zich af in 1 ruimte),
acteurs Andre Dussollier and Niels Arestrup.
Schoonmakers NS staken
De schoonmakers van de NS staken en dat is te zien in de treinen.
NS: Kansloos!
Sinds begin deze maand werk ik in Tilburg.
De lease auto is de deur uit en ik reis met de trein
van Breda naar Tilburg en terug.
Maar iedere dag een kaartje kopen, dat is het ook niet.
Bovendien kan dat goedkoper.
Dus op internet gezocht naar een oplossing.
Daar zie je dan veel reclame voor een nieuwe vorm.
Te bestellen via internet (niet dus bleek achteraf).
Bij te schrijven op de OV-kaart (niet dus bleek achteraf).
Enfin, OV-kaart gekocht, een uur gezocht op internet
om daar een abonnement bij te kopen. Kan niet.
Je kunt alleen een e-ticket kopen
(een papieren kaartje dat je zelf mag printen).
Me ingeschreven voor MijnNS en MijnOV.
Allemaal voor niets.
Ik heb nu een OV-kaart met 50 euro tegoed die ik niet nodig heb en
een papieren kaartje (abonnement), samen in een hoesje.
Vanaf 1 juni wordt het allemaal beter (belooft men).
De mevrouw achter het loket deed haar best maar als je niet eens
je abonnementen op een duidelijke, morderne manier kunt verkopen,
hoe moet het dan met de echte problemen van deze organisatie:
= sneeuw op de rails;
= vierkante wielen;
= bladeren op de rails;
= op tijd rijden;
= klantvriendelijk.
NS = KANSLOOS!
PS: mevrouw van de NS, bedankt voor de hoesjes.
Gelezen: Kunst als therapie
Al eerder heb ik boeken besproken
die de functie van kunst proberen uit te leggen.
Vaak zijn die werken moeilijk begrijpbaar
en helemaal vinden in de theorie kan ik mezelf niet.
Het kan ook anders.
Ik ben het niet helemaal eens met de opvattingen
die in ‘Kunst als therapie’ worden verkondigd
maar dit is in ieder geval een samenhangende, complete theorie,
die begrijpelijk is en ergens op slaat.
Alain de Botton timmert flink aan de weg op dit moment.
Onder andere met een tentoonstelling in het Rijksmuseum, zijn Twitter account
en de Schools of Life die overal ter wereld als paddestoelen
uit de grond lijken te schieten.
Dus binnenkort ga ik wat dieper in op de materie.
Maar voor nu:
het boek is prima leesbaar, mooi gemaakt met prachtige afbeeldingen.
Tot aan het deel over ‘Geld’ klopt het behoorlijk.
Dan als het er op aan komt (geld) wordt het verhaal zwakker en zweverig.
Dat is jammer.
Alain de Botton en John Armstrong, Kunst als therapie.
Gedundrukt
Ik ken Simon Carmiggelt van vroeger, van de tv.
Mijn herinneringen zijn niet heel gedetailleerd:
de begin tune ‘In a sentimental mood’ The Duke Ellington Orchestra,
zijn stem, zijn tempo.
Dus meer de sfeer dan feitelijke dingen.
Maar als ik hem lees hoor ik hem weer.
Nu ik hem lees ervaar ik hoe goed de Kronkels geschreven zijn.
De details, de slotzin, de situatieschets, het portret, de humor.
Over de humor valt veel te zeggen.
De droge vertel trant in combinatie met soms diepe triestheid,
levert komische situaties op.
Situaties die je ook bij andere komische talenten ziet
als Charles Chaplin of Buster Keaton.
Hun timing is net als bij Simon Carmiggelt perfect.
Net als Simon Carmiggelt schuwen ze schrijnende situaties niet.
Simon Carmiggelt schrijft bijvoorbeeld regelmatig over Amsterdamse Joden
en hun lot tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Scherpe constateringen gaat hij daarbij niet uit de weg.
Het effect is dat de boodschap beter blijft hangen
dan wanneer hij dijenkletsers zou schrijven.
Iets wringt er namelijk, in het verhaal maar achteraf ook in je hoofd.
De Kronkels gaan vaak over op zich alledaagse situaties met gewone mensen.
Allemaal in Den Haag of Amsterdam.
Er staan er gelukkig een aantal op YouTube.
Normaal zou ik nu een stukje aanhalen maar
dat doe ik hier niet.
Het boekje is niet duur en erg leuk.
Gewoon kopen en lezen!
Aanraders: ‘De heer Cohen’ (1947) en bijvoorbeeld ‘Buigen’(1980).
Deze keer boog ik ook.
Simon Carmiggelt, Gedundrukt (uitgegeven door Van Oorschot).
Het boek heb ik meegenomen naar India.
In Pushkar ben ik begonnen het te lezen.
De afgelopen dagen heb ik de laatste verhalen gelezen.
De extra grijze omslag heeft de vliegreis niet overleefd.
Koningsdag 2014 – Deel II
Na de wandeling in de ochtend
ben is ’s middags nog gaan kijken bij 538.
Breda Centrum – ingang Grote Markt aan het Kasteelplein.
Vanaf het station, te voet, direct naar de sluis van 538 op de Claudius Prinsenlaan.
De sluis van 538 op de Claudius Prinsenlaan.
538-spotters bij het Stadskantoor.
Chasse Parking.
Stadskantoor.
De afzettingen liepen tot in de Singel. De brug op de kruising Claudius Prinsenlaan – Wilhelminasingel was dan ook onbereikbaar.
Controles bij de ingang voor de 40.000 bezoekers.
Het 538-terrein was verder als een vesting.
Verdwaald terrasje.
Nieuwe Pasbaan.
De Haven.
Ponton op de Nieuwe Mark bij de Nieuwe Prinsenkade.
De stad was weer helemaal oranje.
