Mijn bladerboek krijgt natuurlijk ook een tekst. Die ga ik niet met de hand op de bladen schrijven. Onze bladeren zijn daar niet geschikt voor. Ik druk de tekst af op doorzichtig papier. Maar eerst wil ik uitzoeken waarmee ik die tekst straks het best kan lijmen: boekbinderslijm of mod podge?
De eerste zes exemplaren van het project
‘Stringing together’ zijn allemaal gereed.
De laatste handeling was om al de boekjes
een titel te geven: SPUUG.
Ieder boekje is anders. Kaft of geen kaft, ieder boekje heeft een titel gekregen die ik gemaakt heb met mijn foliepers. Er moet nog wel wat ervaring worden opgedaan voor dit perfect werkt.
In de tussentijd hangen ze allemaal voor mijn raam van mijn werkplaats in de FutureDome in Breda.
Zeker, het is vroeg.
Maar ik heb vandaag de eerste kerstbomen gezet in de FutureDome Breda.
Deze week is er ook een nieuwe scanner geinstalleerd dus kan ik weer, net als een tijd terug, documenten inscannen en op mijn weblog gebruiken. Nu maakte ik vaak foto’s maar scannen kan een mooier resultaat geven. Suburbicon. Een film gemaakt door George Clooney met in de hoofdrol Matt Damon en Julianne Moore.
Een leuke film.
Niet hééél bijzonder maar leuk voor een avondje bioscoop.
De film past een klein beetje in de tradition van Pulp Fiction
en Reservoir Dogs in dat het geweld, dat er veel in voor komt,
heel direct en bot wordt weergegeven.
Dan weet je dat je naar een soort persiflage zit te kijken
en dat geeft de film humor in plaats van het geweld te verheerlijken..
De dialogen zijn in Pulp fiction wel van een veel hogere kwaliteit.
Tegen de achtergrond van veel racisme en rassengeweld
speelt er zich een misdaadverhaal af.
Uiteindelijk komen alle bad guys om het leven en een
blanke pit in een ruwe bolster.
Eigenlijk een te veel dus.
**** (3½)
Waarschijnlijk is dit de afbeelding van Indra op de driekoppige witte olifant, Airavata.
Met deze korte serie foto’s ben ik weer terug bij
Banteay Srei, een van de vele tempels in Angkor.
Detail van Indra.
Airavata, de driekoppige olifant.
Dit fantastische waterballet maakt deel uit van dezelfde partij.
Deze grote afbeelding bevindt zich onder de vorige. Het is de bosbrand in het Khandava bos. Het waterballet eerder was een poging om regen te maken en de bosbrand te stoppen. De brand is aangestoken door de god Agni om de naga Taksaka te doden. Krishna en zijn broer Balarama stellen zich op aan weerszijde van het bos om de dieren tegen te houden zodat ze niet kunnen vluchten en om met hun pijlen de regen te stoppen.
De dieren en mensen die in het Khandava bos wonen.
Vogels schieten weg.
Een aapje en een van de boogschutters.
De ‘bibliotheek’ waarop deze afbeeldingen te zien zijn.
Toen de uitgeverij Das Mag startte, begon men
een soort crowd funding actie. Ze zochten medestanders
die bereid waren een bedrag neer te tellen in
ruil voor een paar boeken die dan later zouden volgen.
Ik heb toen meegedaan omdat ik het een goed idee
vond om in een crises, met afnemende omzet bij boekverkopen,
de aanval in te zetten met een plan om het beter te doen.
Herman Koch en Wanda Reisel, Of heb ik het verzonnen?
Het zat hen mee, er was denk ik nogal wat sympathie
in de markt voor het idee schrijvers beter te betalen
en mooiere boeken uit te brengen.
Een paar hits waren het resultaat.
Of schrijvers bij Das Mag beter betaald krijgen?
Ik weet het niet.
Of er meer aandacht is voor de vormgeving van het boek?
Tot nu toe vind ik dat tegenvallen.
Maar de optimistische, positieve sfeer zit er
nog steeds goed in en de nieuwste productie
ziet er mooi uit.
Een hardcover met mooie kleuren en in het boek afbeeldingen en een mooi schutblad!
Nu maar hopen dat het ook nog een goed geschreven boek is. We gaan het zien. Ik ben optimistisch.
De film The Square is een grappige persiflage op
de internationale kunstwereld.
Beatrice Ruff all over the place.
Een curator die het contact met de echte wereld
helemaal kwijt is, gescheiden, vader van twee kinderen,
Tesla (hele dure auto), duur appartement, omringd
met niet al te snugger personeel en een bestuur
dat zich handig uit beeld houdt en dus ook nooit
verantwoordelijk is.
Bestuur hoofdzakelijk in zwart gekleed.
De mensen die de vernisages bezoeken komen eigenlijk
voor het buffet, de geldschieters zijn oude mensen
die eigenlijk niet meer kunnen volgen wat er gebeurd.
Maar wel betalen. Het buffet is van een sterrenkok.
De curator is communicatief sterk maar zegt,
als hij over kunst praat, eigenlijk niets.
In de echte wereld zie je Beatrice Ruff
als een zonnekoningin, jury hier, snabbel daar (oh sorry,
kunstadvies), onredelijke inkomsten, chefkoks aannemend,
even een weekend naar New York, volgende week Doha.
The Aquare, Ruben Ostlund.
In de film komen een paar kunstvoorwerpen voor.
Ze verwijzen naar werkwijzes of echte werken van kunstenaars.
Zo is er de grap met een werk dat bestaat uit piramide-
vormige stapels materiaal.
Ik moet dan direct aan Anish Kapoor denken.
Anish Kapoor, To reflect an intimate part of the red, 1981.
Even later zien we op de achtergrond een grote stapel stoelen.
Dat deed me gelijk denken aan:
Ai WeiWei, Bang, 2013, wood, stools.
Alles bij elkaar: erg leuk, misschien iets te lang.
****
Het schutblad is gereed.
Misschien ga ik er nog tekst op zetten maar
de basis is gereed.
Eerder kon ik al wel laten zien hoe het ging
worden maar vandaag is alles gelijmd.
Dan ziet het opengeslagen schutblad er als volgt uit:
Dit is het shabloon dat ik gemaakt heb en dat ik wil gaan gebruiken om het schutblad van mijn bladerboek te illustreren. Niets beter dan de natuur.
De bladeren had ik met spelden geprikt op het papier en vervolgens heb ik het blad/de pagina met een kleine gelli plate voorzien van verf.
De bladeren die worden dan natuurlijk ook geverfd. Daarom kan ik die weer gebruiken als illustratie. De details van de bladeren (kleur, textuur, individualiteit) zijn niet meer te zien maar die zijn straks verderop in het boek uitgebreid te zien. Hier gaat het om de kleur, de vorm en het feit dat deze twee complementaire bladzijdes tegenover elkaar in het boek komen.
Shiva Nataraj, als ik de gids goed interpreteer. De god met meerdere armen voert een dans uit. Aan zijn voet een drummer.
Dit is die drummer.
Deze keer zie je boven de deur vooral florale motieven.
Banteay Srei.
Afgelopen zaterdag was ik op de BoekKunstBeurs 2017
in Leiden.
Daar kocht ik een viertal boekjes van de margedrukker
Onder de Korenmaat / Hof van Jan.
De boekjes zijn gemaakt is samenwerking met de
schrijver, vaak mooi geillustreerd en in een kleine
oplage verschenen.
Dat waren de volgende vier juweeltjes:
Heel mooi, heel nieuw: Martin Michael Driessen, Dodendansjes.
Arnon Grunberg, Aan Roos.
Erg mooi gemaakt. Ester Naomi Perquin, Brug.
Twee verhaalvormen, twee perspectieven van dezelfde gebeurtenis. L. H. Wiener, Op zaterdagmorgen na de lessen.
Voor mijn bladerboek ga ik zelf een ontwerp
maken voor het schutblad.
Dat kan denk ik het best met bladeren,
herfstbladeren.
Met relatief kleine blaadjes van allemaal dezelfde vorm maak ik een soort sierslinger. De bladeren lijm ik aan elkaar. Ze gaan straks een deel van het sjabloon vormen.
Boven de sierslinger komt dan het centrale vignet. Dat zijn blaadjes van verschillende groottte en vorm.
Dit is een voorstelling achter een van de ramen van De kookwinkel in de St. Janstraat in Breda.
Vandaag ook een serie foto’s.
We zijn in Banteay Srei en we naderen het
centrale deel van het heiligdom.
De deurposten zijn prachtig bewerkte kolommen.
Het complex bestaat uit een aantal gopura’s, kapellen met laat ik maar zeggen, een bergvormige bovenkant. Hier zie je die mytische berg die van boven tot onder bedekt is met beeldhouwwerk en voor de kapel de tempelwachters.
Even inzoomen.
Persoonlijk vond ik dit een van de mooiste voorstellingen. De demoon met meerdere hoofden, Ravana, schudt de berg Kailasa. Op de berg zitten Shiva en Uma.
De details zijn oogverblindend. Dit doet absoluut niet onder voor het beeldhouwwerk dat we in westerse kathedralen en kerken aantreffen.
The multi-headed demon Ravana.
Vandaag de volgende korte serie met foto’s
die ik maakte in Banteay Srei.
De kwaliteit van de foto is matig door de lichtinval. Dit is een afbeelding van Shive en zijn vrouw Uma die op een stier zitten. De stier is Nandi. Deze voorstelling heet Umamahesvara. Met heel veel prachtige versieringen er om heen.
Dit is een detail van de Unamahasvara-afbeelding. Je ziet dat dit geen eenvoudig relief meer is maar dat dit bijna driedimensionaal beeldhouwen is.
De details en de kwaliteit van de uitvoering van wat je te zien krijgt in Banteay Srei is overweldigend.
De tempel is zoals gezegd relatief klein en heeft veel bezoekers.
Net als de meeste tempels in Angkor ligt banteay Srei prachtig.
Een hoeksteen met twee koppen, aan iedere kant dezelfde, die elkaar ontmoeten op de hoek van de steen.
…..met open mond.
Detail van de bekroning van een deur.
Door de deur, nog een deur. De versiering is niet eenvoudiger.
De centrale afbeelding van de vorige foto.
Het centrale thema.
Zomaar een detail van de florale motieven en de figuren die zich daar tussen begeven.
De laatste details van deze deurversiering.
De oppervlakte van deze niet-koninklijke tempel
is relatief klein. De gopuras zijn relatief klein,
Het bouwplan is eenvoudig: een weg leidt naar een vierkant,
ommuurd gebied met daarbinnen kapellen.
De versiering is overdadig.
Iedere centimeter is bedekt.
Je kijkt je ogen uit.
Vandaag een eerste serie foto’s.
Ze zijn vooral van de weg naar de tempel.
Er zijn veel toeristen die dag.
Vooral Japanse toeristen.
Dat maakt foto’s maken al moeilijk maar
dan is er ook nog de felle zon.
Je mag niet overal lopen dus sommige foto’s hebben een
lichtinval die ik liever niet gezien had.
Direct zie je de typische versiering van de deuren. Zowel de deurstijlen, soms rijk gebeeldhouwde pilaren alsook de ruimte boven de deur. Het beeldhouwwerk gaat soms bijna verder dan een strikt relief. Sommige elementen worden bijna driedimensionaal uitgevoerd. Het doet bijna barok aan als dat geen aanduiding was voor westerse kunst.
De hier gebruikte restauratietechniek heet ‘anastylosis’.
Een manier van werken die niet zonder nadelen is.
Wikipedia:
Anastylosis (from the Ancient Greek: αναστήλωσις, -εως; ανα, ana = “again”, and στηλόω = “to erect [a stela or building]”) is an archaeological term for a reconstruction technique whereby a ruined building or monument is restored using the original architectural elements to the greatest degree possible. It is also sometimes used to refer to a similar technique for restoring broken pottery and other small objects.
Anastylosis has its detractors in the scientific community. In effect, the method poses several problems:
No matter how rigorous preparatory studies are, any errors of interpretation will result in errors, often undetectable or incorrigible, in reconstruction.
Damage to the original components is practically inevitable.
An element may be, or may have been reused in, or may have originated in, different buildings or monuments from different periods. To use it in one reconstruction obviates its use in others.
Helaas kon ik deze tekst niet in het Nederlands vinden.
Maar het komt neer op een restauratietechniek die bij
een ruine de overgebleven delen zoveel mogelijk hergebruikt
om een reconstructie te maken.
Nadelen zijn dat zelfs bij een goede voorbereiding,
er fouten gemaakt worden die je niet snel zult zien.
Daarnaast zal er altijd origineel materiaal verloren gaan.
Dat lijkt me het belangrijkste argument.
Dan kom je ook nog op het punt dat vondsten op zich
hergebruikt kunnen zijn geweest van eerdere bouwprojecten.
Iets wat je verwerkt in reconstructie ‘B’ kan niet
gebruikt worden bij de reconstructie van ‘A’.
Gevolg is wel dat je een heel mooie indruk krijgt
van hoe het misschien had kunnen zijn.
In dit geval zijn een deel van de originele beelden
vervangen. De originele beelden zijn in Phnom Penh
of andere verzamelingen.
Detail van de versiering boven de deur. Als ik de gids goed interpreteer is dit een afbeelding van Indra op de olifant met drie hoofden, Airavata.
De tempel is geconsecreerd (plechtig in gebruik genomen) op 22 april 967. (Is dus 1050 jaar oud)
Kapiteel langs de kant van de weg.
Gezicht op de weg met de grensstenen die de weg markeren.
De kop van een fantasiedier. We zullen hem nog vaak zien. Misschien heeft hij een naam. De wereld van het Hindoeisme is nog greotendeeld een mysterie voor mij.
Narasymha grijpt Hiranyakasipu.
Wikipedia:
Narasimha (man-leeuw) is beschreven als de vierde avatara (incarnatie) van Vishnoe in de oudere teksten van het hindoeïsme. Hij heeft een menselijk onderlichaam, het bovenlichaam van een leeuw en heeft ook de klauwen en de kop van een leeuw.
Details van een deurstijl.
Daar ligt dan de tempel Banteay Srei. Binnenkort meer.
Vandaag heb ik de geritste strook van de drager
van de herfstbladen voorzien van een stapeltje
op elkaar geplakte stroken groen papier.
Het groen geeft misschien een accent.
Als de bladen straks aan elkaar genaaid zijn
dan ga ik de geritste strook dichtplakken
en het groene papier garandeert me dan
een bepaalde dikte die er voor moet zorgen dat
het boek mooi dicht kan.
Genoeg gepraat. Wat bedoel je nou?
Hier zie je een willekeurige pagina als voorbeeld. Vijf kleine strookjes groen papier zijn gelijmd tot een dikke strook papier van zo’n 6 centimeter lang. Zowel aan de bovenkant als aan de onderkant van de pagina is zo’n dikke strook groen papier geplakt. De kant van de groen strook die je nu ziet wordt na het inbinden ingesmeerd met lijm en naar binnen geklapt op de drager. Dan gaat er iets ontstaan zoals je op de volgende foto ziet.
Het wordt een boek. Ik gebruik een aantal technieken die bij het maken van een boek worden toegepast. Maar sommige ook niet omdat de herfstbladen een aparte aanpak nodig hebben. De pagina’s zijn niet allemaal gelijk. Ik denk niet dat ik het boekblok straks kan schoonsnijden. Deze verschillen zal ik moeten accepteren. Toch zeker bij deze eerste versie.
Op deze foto is dat niet te zien. Dit is alleen een ander zicht op de stapel van het boekblok. Maar het boek krijgt schutbladen. Hetzelfde papier als de drager. Maar een deel ervan ga ik ‘illustreren’ met bladmotieven. Sommige bladeren zijn groter dan de drager. Dat is een bewuste keuze. Eigenlijk zou ik het liefst het boek maken zonder de drager. Maar inbinden wordt dan ingewikkeld. Bewust hou ik het gedeelte van het blad dat niet ondersteund wordt door de drager zo klein mogelijk. De drager geeft steun en bescherming aan de kwetsbare, want droge, bladeren. De schutbladen aan voor- en achterkant hebben de grootte van het grootste blad.
Voor mij was Banteay Srei ongelofelijk.
Was ik eerder uit het veld geslagen door Bayon,
het kon nog fantastischer.
Banteay Srei ligt een fors eind van Siem Reap.
Dus de dag begon met een lange rit.
De belofte: een soort heel verfijnde tempel.
Nou dat was het ook.
Banteay Srei is prachtig gelgen tussen de bossen. De logistiek is er erg goed. Natuurlijk kun je zeggen dat dit afdoet aan het karakter van het monument maar je moet wat doen om de grote aantallen toeristen te kunnen verwerken bij zo’n relatief kleine site. Vergeleken met andere monumenten is het haast niet-Aziatisch.Voor de logistiek van toeristen is er vooral voor gekozen alles in hout uit te voeren wat het minst schade toebrengt aan het monument. Althans dat was mijn indruk.
Banteay Srei is een prima georganiseerde site.
Duidelijke parkeerplaatsen, een wandel route langs
de toegang, door het monument en terug en dan naar
de toeristische winkels, toiletten en eetgelegenheden.
Het was er warm.
Als ik al mijn foto’s van die ochtend in een blog zou stoppen,
heb ik er wel veel plezier aan maar veel bezoekers
zullen misschien door de overdaad na een paar
foto’s afhaken.
Dus ga ik ze verspreiden over een aantal blogberichten.
Dit fantastische waterballet is een heel klein detail van een versiering van een deur.
How was Banteay Srei Restored?
Discovered in 1914, it was only after the looting of several bas-reliefs in 1923 that the Ecole française d’Extrême-Orient (EFEO, French School of Asian Studies) began clearing the site one year later.
The Angkor Conservation under the aegis of the EFEO implemented the first restorations in Banteay Srei between 1931 and 1936.
Additional restauration efforts were implemented in 1952.Due to the political situation from 1972 until 1992, no restauration work was carried our at that time.
After the inscription of Angkor on the Unesco World Heritage List in 1992, the Banteay Srei site remained isolated until 1998, as visiting the monument was forbidden by the authorities on security grounds.
In 2001 the APSARA National Authority (APSARA) began maintenance work on site and closed the central part of the temple to the public in order to protect the bas-reliefs.From 2002-2005 the APSARA and the Swiss government together implemented a conservation programme.
The cooperation was continued in 2007-2008 with the new development of the Banteay Srei forecourt, better protecting and facilitating the management of tourism-flow.
Dit is de tekst van een van de duidelijke borden
die in de buurt van het monument geplaatst zijn.
Korte vertaling/samenvatting.
Pas in 1914 werd de tempel ‘ontdekt’.
Pas een jaar nadat er plunderingen hadden plaatsgevonden
in 1923 (waar heb ik dat eerder gehoord), begon de
Ecole Francaise d’Exteme-Orient de site op te ruimen.
Tussen 1931 en 1936 vonden de eerste restauraties plaats.
Dan nog eens in 1952.
Door de politieke omstandigheden tussen 1972 en 1992
gebeurde er niets.
In 1992 werd Angkor toegevoegd aan de World Heritage List
en bleef Banteay Srei geisoleerd omdat toegang verboden was.
In 2001 werd het centrale deel afgesloten voor bezoekers
maar konden bezoekers de site zien.
Tussen 2002 en 2005 en nog eens tussen 2007 en 2008
werd er door APSARA met de Zwitserse regering gewerkt
aan een conserveringsprogramma en het verbeteren
van de logistiek van de site.
Banteay Srei.
Sinds vrijdagavond vraag ik me af waar de titel van deze film vandaan komt. Maar de filmdatabase IMDB weet raad: “The film name “Seto Surya (White Sun)” refers to one of element of the National Flag of Nepal, which contains a white sun and a crescent moon in the red background with blue boarder in 2 different triangular section.”
Het tempo van de film is weldadig.
Dat wordt onder andere veroorzaakt door de afwachtende,
observerende houding van de hoofdpersoon, Chandra,
gespeeld door Dayanhanc Rai.
De maker en de acteurs, ik kende ze niet.
Maar de film is prachtig.
De aanpak mag klassiek zijn: verpak een enorm groot
probleem als een veel kleiner, heel persoonlijk
verhaal. Maar om dat dan zo te doen dat je er toch
in slaagt zoveel verschillende aspecten op een
natuurlijke manier met elkaar in samenhang
te brengen. Dat is knap, zeker als de film dan nog
zo aantrekkelijk blijft.
De menselijke werkelijkheid is niet eenvoudig (politieke
overtuiging, tradities, leeftijdsverschil, kastes,
bureaucratie, mensenrechten, oorlog, enz.) ook
al zijn er mensen die ons willen overtuigen dat
het wel zo is.
Ik weet niets van de Nepalese filmindustrie en traditie
maar hier zien we mensen aan het werk die hun vak verstaan
en een geweldige film gemaakt hebben.
Ga kijken!
Het is bijna weer zo ver: de Sint zal met een paar
weken hier weer in Nederland zijn.
In 1967 was hij er natuurlijk ook en daar vond ik een
paar foto’s van.
De naam van de boot gebruikte ik om op de website van het Stadsarchief te achterhalen van welk jaar dit is. Daar is ten minste een foto die ongeveer gelijk is aan deze foto en waarvan de site aangeeft dat de foto uit 1967 is. Het stadswapen op de zijkant vertelt ons dat het om de aankomst in Breda gaat.
Van deze foto kan ik niet zoveel zeggen behalve dan dat dit in de Krogten is. Een water/industrierterrein in Breda. Onder de rook, rechts van het midden is vaag de Grote Kerk te zien.
De maker van de foto’s is waarschijnlijk een oom van mij. Je ziet hier de Sint in de Spoorstraat in Breda. Vergelijk de foto maar eens goed met de Google street view van dezelfde foto en dan kom je tot dezelfde conclusie.
Google street view van de Spoorstraat.
