De dans was nog maar net begonnen in het stadion
van Pushkar. Nog maar een paar foto’s gemaakt.
Pushkar stadion tijdens de Pushkar Camel Fair.
Categorie archief: Vakantie
De dans in Pushkar
De dansgroep, een grote groep jonge vrouwen, komt van de tribune af om plaats te nemen op het centrale veld van het stadion. Daar gaan ze een dans uitvoeren.
De groep verspreidt zich over het stadion.
Er is veel plezier.
Henna.
Als een vorst komt deze meneer het stadion binnen met een enorme parasol. De dromedaris is niet onder de indruk maar veel van de toeschouwers wel.
Waarom deze herinneringen worden uitgereikt en aan wie weet ik niet maar zo’n hele groep bij elkaar is wel een mooi beeld.
De organisatie deelt bij deze bijeenkomst een poster uit, misschien wel de officiële poster van de 2013-versie van de Pushkar Camel Fair.
De dans kan beginnen.
Nog even overleg.
Sommige vrolijker, anderen meer serieus.
Het laatste stuk van de dans volgt in het volgende bericht.
Vlagceremonie, een dansgroep en een paardendans
Het lijkt er op dat het officiële deel van het programma gaat starten. Al lijkt er ook een probleem te zijn bij de vlaggenmast. Dat trekt veel aandacht.
Gelukkig is er iemand die het probleem kent en kan verhelpen.
Dat lijkt er meer op. Goed dat we even oefenden..
De erewacht kijkt rustig toe.
Intussen komt op een andere plaats in het stadion een dansgroep binnen.
Genoeg geoefend, nu officieel.
Het is een grote groep. De kleuren spatten van de tribune af. Het is een mooi gezicht.
In overpeinzing.
Traditioneel en modern.
De leden van de dansgroep versieren de vlaggenmast.
Dit is de hoofdrolspeler van de dans met het paard. Hij vervult twee rollen: berijder en paard. Bij deze act is een eigen muziekgroep (de mannen in glimmend roze) en een parasoldrager (zie de kleurrijke kwasten aan de bovenkant van de foto).
De dans begint.
Dan blaast deze man het eerste sprookje uit. Er gaat nog meer volgen maar dat komt in een volgend bericht.
Niet onder één noemer te vangen: Pushkar
Maar de meeste foto’s in deze reeks
verdienen eigenlijk een eigen blogbericht.
Terwijl de paarden aan het oefenen waren en ergens anders kamelen binnen kwamen deed deze koorddanseres wat een koorddanseres doet: koorddansen.
Het zijn niet alleen de professionals die laten zien wat hen bezig houdt.
Intussen op een tent.
Een ballonvaart boven de Pushkar Camel Fair.
Een stalletje voor een snack. Prachtig geordend en prachtige kleuren.
Pushkar – paarden
Natuurlijk springen de dromedarissen het meest in
het oog, in Pushkar. Maar dat zijn niet de enige dieren
die je er kunt zien. Er zijn ook behoorlijk veel paarden.
Terwijl we in het stadion zijn begint er een soort van oefening
voor een paardenshow.
Er werd niet echt een race gehouden met de paarden maar er werd toch flink de vaart in gezet (dat noem je bij paarden vast anders).
Maar ook buiten het stadion zijn veel paarden te bewonderen.
De oranje vlekken op het veulen vielen me op. We zullen dat later vaker zien.
Dan zie je er best veel van deze haast melkwitte paarden. Het lijken wel albino’s.
Als je goed kijkt zie je hier drie paarden.
Het linkse paard hapt in de rode kwast die aan het hoofdstel van het rechtse paard hangt…..
…..dan trekt het de kwast eraf…..
…..en doet dan alsof er niets gebeurd is. Wat een prachtige dieren.
Opgetrokken wenkbrauwen
Menig dierenvriend, medewerker van de kinderbescherming
of medewerker van een evenementenbureau zal zijn wenkbrauwen
optrekken bij het zien van de foto’s van vandaag.
In 2013 waren we in Pushkar en na een wandeling van het
tentenkamp naar het festivalterrein waren we uitgekomen
bij het stadion. Deze keer was daar wel het een en
ander te doen.
Het echte programma zou later volgen maar in de marge
proberen mensen ook wat te verdienen.
Bijvoorbeeld met deze aangeklede apen.
Het publiek vond ik ook interessant. De kinderen kijken vol aandacht naar de dieren. Je zou denken dat kinderen in India wel vaker een aap zien.
Gekleed zullen ook de toeschouwers de apen niet vaak tegenkomen.
In tussentijd was men nog bezig de geluidsinstallatie gereed te krijgen.
Je ziet dat niet iedereen uitloopt om de acrobaten te zien. Het is nog rustig in het stadion.
De band bij de acrobaten.
Er zijn niet alleen veel dromedarissen maar ook het aantal tenten is toegenomen.
Er gaat een acrobaten-act komen. Een van de sterren spreekt het publiek toe.
De grootste van de serie acrobaten doet een eerste reeks radslagen (linksonder). De tweede in lengte staat rechtsboven gereed voor haar oefening.
De grootste (op de rug gezien) kijkt toe hoe de anderen een voor een de oefening doen.
Met de menselijke piramide wordt de show afgesloten.
De paardenshow is voor de volgende keer.
Kermis in India
Vandaag maar een kort bericht. De regering,
minister-president Mark Rutte en minister Hugo de Jonge,
hervat vandaag de serie met persconferenties.
Daar heb ik naar gekeken. Vandaar.
We liepen in de richting van het stadion (daarover volgende keer meer) en daar stond iemand te spreken. Het lijkt me een standwerker maar zeker ben ik niet. Misschien is het iemand van de organisatie die uitlegt hoe de fair verloopt. Maar leuk is dat er heel aandachtig wordt geluisterd.
In dezelfde groep.
We hadden al een vermoeden maar nu is het duidelijk. Er wordt een reuzenrad opgebouwd.
Deze schoenmaker werkt rustig verder.
Nog wat onderdelen van de kermis en het circus in opbouw.
Allerlei handgereedschap voor in de landbouw. Dus dit soort kramen vind je ook op de Pushkar Camel Fair.
Dromedarissen, heel veel dromedarissen
Een maal op onze plaats in de tent ondernamen we
meteen een eerste taxirit in een dromedariswagen
(camel kart) naar het festival terrein.
Er waren weer veel dromedarissen,
heel veel dromedarissen.
Het is heel enerverend voor ons toeristen maar de handelaren in kamelen, paarden enz, vermaken zich ook prima. Het weer is goed, je ziet weer eens iemand, er is vermaak, wat wil je nog meer?
Overal waar je kijkt: dromedarissen. Je kunt alles gaan bekijken, je kunt overal bij, het is echt een feest.
Zoals ik al zei: veel. Hier bij de waterbak.
Had ik al gezegd dat het er erg veel zijn?
Even de haren op de oren bijknippen.
Ik durf het bijna niet te zeggen: veeel.
Er blijven nog steeds kuddes bijkomen.
Eerlijk gezegd vind ik ze wel leuk (en groot, en sterk, dus ogen open houden).
Het mooie is dat de dromedarissen iets majestueus hebben. Ze zijn niet gauw gestoord. Ze kauwen rustig door, maken zich niet druk, heel onderkoeld. Flegmatiek.
I’m a star!
Deze lijken wel op de uitkijk te staan.
Na het deel met de dromedarissen zijn er ook veel kramen
met allerlei andere producten en er is natuurlijk
ook nog het stadion.
Daarover meer de volgende keer.
Camel kart
Het liet niet lang op zich wachten: na twee
nachten zouden we van het hotel verhuizen naar een tent.
In de drukke periode tijdens de fair worden tijdelijke tentenkampen
ingezet om toeristen op te vangen.
Er is gelegenheid om er een maaltijd te gebruiken.
Je kunt gebruik maken van een safe en het kamp wordt
goed bewaakt. Dag en nacht.
Vanaf het tentenkamp, dat een wandeling vanaf het
Pushkar Camel Fair-terrein ligt, kun je ook
gebruik maken van een van de kamelentaxi’s.
Al bij een eerdere gelegenheid sliepen we in een tent in India. Deze tenten zijn best luxe. Zeker naar de standaarden in India. Er staan er veel maar voor mij bleef tijdens al die dagen onduidelijk hoeveel er in werkelijkheid gebruikt werden.
Dit was ‘onze straat’.
Onze tent lag recht tegenover de Spa van het Royal Desert Camp. Niet dat we daar veel last van hadden want je zag er niet vaak bezoekers. Als je naar een evenement als de Pushkar Camel Fair gaat dan breng je niet veel tijd door in je hotel. Wij in ieder geval niet.
Met straatverlichting.
Zo ziet de tent er aan de binnenkant uit.
Er is in iedere tent een eigen douche- en toiletgelegenheid. Er was een klein beetje wateroverlast maar in een woestijn is dat voor de tijdelijke bewoner geen probleem.
Buiten het kamp staat een aantal kamelentaxi’s te wachten. Volgens de informatie bij de reis is dit inclusief maar de bestuurders denken daar anders over. Omgekeerd kun je vanaf de fair terug naar het kamp. Niet 24 uur per dag. Ze houden de tijden aan van de luxe reizigers. Dus het is niet de bedoeling dat je in de avond in de stad gaat eten of met zo’n kar terug kunt. Maar het is een rechte weg die wel een beetje heuvelachtig is. Maar dat was te voet prima te doen.
Natuurlijk zijn wij ook met zo’n taxi gegaan. Het uitzicht is dan ongeveer zo iets.
Niet bang voor kleur
In 2013 waren wij in Pushkar voor de Pushkar Camel Fair. We zijn er een kleine week geweest. Eerst in een hotel maar toen de kamerprijzen omhoog gingen in een tentenkamp. Maar als deze foto’s gemaakt worden is het nog relatief rustig in Pushkar en op de ruimte buiten de stad waar de handelaren in dromedarissen en paarden hun tenten opzetten en hun dieren houden. Er zijn ook tenten voor handelaren in andere zaken: landbouwgereedschap, textiel, ijsjes, maar bijvoorbeeld zal er ook een circus staan en een soort van kermis.
Dit is ook een concurrent voor de kamelen: de tractor. Hier kun je met een lastdier niet tegen op.
Als je dan door Pushkar en de omgeving rondloopt, zie je van alles. Volgens de officiële volkstelling woonden in 2001 een kleine 15.000 mensen in Pushkar. Het is dus geen grote plaats. Zie Wikipedia.
Deze heilige koeien maken geen onderdeel uit van de fair.
Als er iets typisch voor India is, is het wel het kleurgebruik. Daar kent men geen angst voor. Daar kan men heel uitbundig mee om gaan.
Leave your shoes here, laat uw schoenen hier. Zo’n bord zie je natuurlijk vaak bij een tempel.
Terug bij het meer van Pushkar. Zo’n meer wordt ook wel sarovar genoemd.
Het is er warm dus de paarden worden uit de zon gehouden.
Er is ruim gelegenheid om bij te praten.
Dit is de ‘paardenwijk’. Alle handelaren in paarden staan bij elkaar, niet ver van het stadion.
Hier staan de paarden zowat in huis.
De meeste toeristen die hier komen, zien we maar kort. Vaak komen ze in de loop van de middag aan. Kijken dan rond op de fair en bij het meer. In de avond eten en verblijven ze in Pushkar om de volgende dag weer door te reizen.
Je kunt de dromedarissen zelf laten lopen maar zo kan het ook.
Kleur, druk en veel geluid en geuren.
Er is veel belangstelling voor het veulen.
Twee keer ‘drie op een rij’.
De oren van het paard.
Let op: je moet wel je schoenen uitdoen voor je mag aanschuiven.
Op de fair zie je grote handelaren die met vrachtauto’s hun goederen meebrengen maar je ziet ook kleine, soms nomadische handelaren die hun hele huishouding bij zich hebben op een wagen. Slapen doe je dan in een tent maar andere dingen doe je gewoon op je wagen.
Een dromedaris is een leverancier van allerlei diensten en producten: lastdier, trekdier, vervoersmiddel. Hier lijkt de dromedaris wel deels geschoren.
In de stad wordt nog even snel een stuk van de weg onderhouden.
De volgende dag gaan we naar het tentenkamp.
Dan zullen de foto’s vanuit een andere hoek van de stad komen.
Een kudde komt drinken….
Deze meneer kijkt toe, eigenlijk net als wij.
We staan in de buurt van een grote drinkbak en in de verte komt een kudde dromedarissen aan. Eens zien wat er gebeurt.
Al snel komen ze bij de waterbak aan.
Terwijl de eerste al staat te drinken komen er nog steeds dromedarissen aan.
Het is een prachtig gezicht.
India, Pushkar Camel Fair.
Je moet goed drinken.
Het is overal stoffig. De foto’s tonen niet veel zon terwijl het er best warm was en de zon de hele dag scheen.
Het is een goed moment om met elkaar van gedachten te wisselen over de kwaliteiten van die dromedaris (ik vind het een prachtig, groot dier).
De kameel en zijn concurrent
Hier zie je een dromedaris aan het werk, gelijk naast zijn concurrenten: de vrachtauto. Ook de landbouwmachine is zijn concurrent. Die zullen we later nog zien.
Dit is zo’n beetje het stereotype beeld van de dromedaris als schip van de woestijn. Hier in Pushkar in de staat Rajasthan in India.
Maar blijkbaar is dit ook een houding waarbij ze uitrusten.
Op sommige plaatsen in Pushkar vind ik het al enorm druk. Zoals hier voor de ingang van een tempel. De Brhama tempel. Nou dit is nog niks.
Dat er bij een kraam met de naam Ganesh Arts dan een versie van de Mona Lisa hangt (rechts).
Natuurlijk is India kleurrijk.
Als je dan buiten de stad door de velden loopt, dan struikel je, bij wijze van spreken, over de dromedarissen.
De handelaren hebben tenten tussen de kuddes staan waar gegeten en geslapen wordt. En ook veel plezier gemaakt want het is waarschijnlijk niet iedere week dat men elkaar ziet.
De kamelen verschillen nogal van kleur. Veel zijn lichtbruin maar deze is echt donker.
De dromedarissen worden versierd. Met verf. Hier houdt de linker persoon de dromedaris stil terwijl de andere met verf en kwast de decoratie gaat uitbreiden.
Toch geweldig!
Wat zei U?
Drie op een rij in Pushkar.
Ben niet bang.
De volgende berichten zullen ook vol met kamelen staan.
Mijn eerste kameel (in Pushkar)
Die eigenlijk geen kameel is in het Nederlands spraakgebruik.
In het Engels wordt de term ‘Camel’ gebruikt voor drie
verschillende dieren: de dromedaris (1 bult), de kameel (2 bulten,
‘Bactrian camel’ in het Engels) en de Wilde kameel (2 bulten,
‘Wild Bactrian camel’). De laatste groep is een bedreigde diersoort
die in China en Mongolië voorkomt.
Maar zover zijn we nog niet.
We gaan eens door de stad, rond het meer wandelen en zien wel.
Mooi schommelbed.
In de stad blijken veel hotels of hostels te zijn. Niet in de laatste plaats voor de pelgrims.
Ik heb een zwak voor grote houten deuren. Misschien kan Freud daar iets mee?
Shri Rama Vaikunth Temple.
Typische informatieborden.
Children, Socks, Shoes, goods, Umbrellas, Wet cloth, Stick, Camera, Smoking items, Leather and any other articles of bones etc; are not allowed to be carried within the premises of the temple.
Pilgrims should keep a watch upon their belongings.
Please follow the direction of the watchman for enteries in the temple premises.
Er is veel dat niet mag.
Om een paar dingen te noemen:
kinderen, sokken, schoenen, goederen, paraplu’s,
leer en elk ander voorwerp van been.
Maar als we later gaan zien hoe druk het hier kan worden
dan is het duidelijk dat men de instructies van de
bewaking moet volgen.
Zelfde tempel, ander bord. We mogen de tempel niet betreden.
De eerste keer na lange tijd dat je weer een dergelijk mozaïek met bloemmotieven ziet, roept dat allerlei herinneringen op.
Bloembetegeling.
Mahatma Gandhi.
Later ontdekken we dat Pushkar ook voor de Sikhs een belangrijke bedevaartplaats is.
Rietsuiker. Sapana Juce Center.
Dan buiten de bebouwde kom komen we op het festival terrein.
De opbouw is in gang.
Dit is het stadion. De plaats van de georganiseerde activiteiten.
Kamelen zijn niet de enige dieren die we op de fair zullen zien. Er zijn ook heel wat paarden.
Soms zie je dan van die prachtig witte paarden (en bijzonder interessante mensen).
Daar is hij of zij dan. Mijn eerste, gefotografeerde kameel in Pushkar.
Eerste blikken van Pushkar
Je gaat natuurlijk niet naar India voor de hotels.
Prima als het goede hotels zijn maar je gaat voor het land,
de mensen, de cultuur.
We gingen naar Pushkar voor de Pushkar Camel Fair.
We wilden niet één dag en één nacht gaan maar meerdere dagen,
zodat we de opbouw en de afbouw konden meemaken.
Toen we op de eerste dag aankwamen waren er al wel voorbereidingen
aan de gang maar de drukte zou nog moeten komen.
De kameel is voor de Indiase landbouw wat voor ons het paard
was: vervoermiddel en hulp in de landbouw.
Dat is net als in Nederland aan het veranderen.
Kamelenhandelaren zijn er dan ook steeds minder.
Maar als je nooit in Pushkar bent geweest maakt het niet zo veel
uit hoeveel kamelen er komen.
Mijn foto’s in volgende berichten gaan dat hopelijk tonen.
De eerste nachten konden we in een hotel verblijven.
De prijzen waren nog acceptabel.
Daarna zouden we naar een tentenkamp voor toeristen verhuizen.
Mooi hotel. We hadden een kamer op de begane grond.
Ontbijt in de tuin. Fantastische sfeer.
Maar dit beeld door een raam in de muur van de hoteltuin maakte diepe indruk. We waren al eerder in India geweest maar dit overtrof toch weer mijn verwachtingen,
Ook op een gewone dag is het blijkbaar best druk in Pushkar.
Overal waar je kijkt zie je wel een plaats die als tempel dienst kan doen. Hoe vaak je ook in India komt, dat blijft steeds indrukwekkend.
Pushkar is een pelgrimsoord voor Hindoes en Sikhs. Daarom zijn er al die tempels en ghats (trap aan het water die door pelgrims gebruikt worden).
Trap naar de weg waar vrouwen zitten bij een winkel.
Door een sluier ziet alles er nog romantischer uit.
De heuvel op de achtergrond (links) heeft op de top natuurlijk een heiligdom.
In de avond maakte ik een paar foto’s vanaf het dak van het hotel.
Deze foto maakte ik verder op in de stad.
Als je denkt: waar zijn nou die kamelen?
Rustig maar, nog heel even.
India in 2013
Er is een vakantie waarvan ik ooit de hoogtepunten al eens had
laten zien maar waar ik nooit uitgebreid bij stil heb gestaan.
Tenminste niet op internet.
In 2013 (november) gingen we naar de Pushkar Fair.
Jaarlijks komen in Rajasthan, bij het plaatsje Pushkar,
de handelaren in kamelen bij elkaar.
Het evenement is een combinatie van een beurs voor zakenmensen
en een religieus festival.
Eerst een aantal dagen met de kuddes kamelen en dan gaat het
aan het eind van de week over in een religieus festival.
Pushkar is een kleine stad die rond een meer ligt.
Het terrein van de Pushkar Fair ligt buiten de stad.
De handelaren brengen hun eigen tenten mee.
De reis er naar toe was heftig (voor ons).
Eerst de vlucht naar New Delhi, dan kort slapen (paar uur),
dan met de auto naar Jaipur. Daar bleven we een dag en nacht
en dan door naar Pushkar.
Op de terugweg brengen we meer tijd in Jaipur en New Delhi door.
In 1995 waren we al eens in New Delhi en Jaipur geweest.
De wegen in Jaipur waren toen nog niet verhard.
Dat was nu wel.
Het hotel waar we deze keer verbleven was een voormalig stadspaleis.
Een koninklijke familie van buiten Pushkar had een eigen
paleis in de stad Jaipur om de invloedrijke maharadja
van Jaipur te bezoeken.
Het paleis wordt deels door de nazaten van de familie zelf gebruikt
en deels als hotel.
Let the magic begin.
Zo keken we vanaf het brede balkon van de kamer naar de omgeving, overdag.
Aan het begin van de avond verschijnt dan het buitenrestaurant.
Met het licht aan wordt alles een sprookje.
De entree van de hotelkamer.
Hotelkunst. Het bovenraam van een van de deuren. Tijd om te gaan slapen en morgen naar Pushkar.
RefugiArte
Op het moment dat we op vakantie in Guatemala en Honduras waren
zat een groot deel van de wereld in een andere crises:
de vluchtelingencrises.
We vlogen van Flores naar Guatemala City en op de
luchthaven van Flores zagen we een expositie met cartoons.
Ondersteund door UNHCR, was er een verzameling cartoons te zien
over de vluchtelingencrises door kunstenaars uit de regio
Zuid- en Midden-Amerika.
Die crises is er natuurlijk nog steeds alleen hebben we onze
aandacht op dit moment bij een ander probleem.
Een paar voorbeelden.
Angel Boligán, Cuba.
Flio (?), Territorio Hostil.
Ricardo Clement, Alecus, Mexico.
Luis Demetrio Calvo Solís, Mecho, Costa Rica.
Aangekomen in Guatemala City restte ons nog één nacht in
een hotel voordat we terug naar Amsterdam vlogen.
Dus nog één voorbeeld van hotelkunst:
Guatemala, Flores: Sta. Barbara Inn Museo
Museum is een groot woord.
Een privéverzameling, misschien uit de hand gelopen.
Op een klein eiland op zwemafstand van Flores.
Je kunt er alleen per boot komen en het hoort bij
een hotel in Flores.
Een eerste blik in het museum.
Heel verschillende gasten in de tuin.
Excéntricos de pedernal. Van veel culturen vinden we scherven steen die gewoon een stuk steen kunnen zijn maar soms ook (een stuk van) een vuistbijl of mes. Hier een hele verzameling. Zo’n scherf noem je in het Engels een ‘flint’. De cartoon serie ‘The Flintstones’ dankt er de naam aan.
Met gevoel voor drama neergelegd.
Zouden die uit een tuincentrum komen?
Ook elektrische voorwerpen als telefoons.
Ook heel grappig: Radios y bombillas Holandeses. Dat laat zich vertalen als ‘Radio’s en lampen uit Nederland’. Maar ik denk ook als ‘Radio’s en bloembollen uit Nederland’. Beide vertalingen passen bij Philips en Nederland (van die tijd).
Dit bord met de naam van het museum stond binnen. Sta. Barbara Inn Museo.
Leuk gedaan.
Terug naar Flores.
Wie zou er niet zo’n museum entree willen?
In het hotel werden we weer opgewacht….
Bedoel je Flores of Floris?
Nee ik bedoel niet het televisieprogramma dat Rutger Hauer
een bekende Nederlander maakte.
Ook niet Flores, een van de Kleine Soenda-eilanden in Indonesië.
Ik heb het over het plaatsje of eiland Flores in het meer
Petén Itzá in Guatemala.
Een van de mogelijke uitvalsplaatsen naar Tikal.
Er ligt een weg van het vaste land naar het eiland dat volledig
door een kleine stad in beslag wordt genomen.
Vanaf dit eiland ondernemen we een kleine boottocht.
De boot vaart als eerste op deze oever af, aan de andere kant van het meer.
Zoals het hoort ligt het centrum van het dorp bij die witte kerk.
Monument voor een rennend paard.
Misschien niet allemaal spectaculair maar wel heel relaxed.
Er is daar nog een klein eiland.
Daarop een aanlegsteiger, plaats om thee te drinken en
een soort van privé-museum.
Dat wilden we natuurlijk zien.
Dus daarover de volgende keer.
Creatief met handdoek
Het vorige bericht van Tikal met de ‘Leiden plate’
was misschien iets meer van een eye opener (is dat
voorwerp in Nederland?),
de voorwerpen in dit bericht zijn ook mooi en
stonden in dezelfde vitrines.
Tikal, Schaal met opstaande rand. Dish high wall, late classic, 550 – 900 AD.
Escondite heeft als eerste vertaling op Google Translate
‘hiding place’. Een plaats om dingen te verstoppen.
Maar ook ‘hide out’ is een vertaling.
Dat is in het Nederlands ‘onderdak’.
Dat is denk ik beter op zijn plaats: gevonden in huis 142 in Tikal.
Vasua estucada con tapadera (vaas en deksel met stuco), 250 – 550 AD. Figuras de deidades con tocados y simbologia (godenfiguren met hoofdtooien en symbolen).
Fascinerende afbeelding.
Geen idee waar die kleine ‘schaaltjes’ links voor dienen. Mooie heldere afbeelding in het midden van de schaal.
Tikal, jade figure of a jaquar, tomb 196 van K’inich Ah Chak Tzukte.
Op internet is een uitgebreid rapport te vinden van de opgraving.
De twee pdf’s dateren uit 1967 met als titel:
STRUCTURE 5D-73, BURIAL 196, TIKAL, PETEN, GUATEMALAA
PRELIMINARY REPORT
by Nicholas Matthew Hellmuth
Tikal, two incised bones, tomb 196 van K’inich Ah Chak Tzukte.
Er was in het hotel weer iemand heel creatief geweest met de handdoeken.
Een avontuur uit Guatemala: de Leiden plate
Dit is weer zo’n avontuur dat ik graag meemaak.
Het avontuur begon 19/12/2018 toen we aankwamen in Guatemala City.
Vervolgens bezochten we Tikal op 04/01/2019 (Parque Nacional Tikal).
Op zich een avontuur maar het was pas afgelopen donderdag
toen ik door kreeg waar dit verhaal om ging.
Op 4 januari bezochten we in de ochtend en rond
het middaguur de tempels en de acropolis van Tikal.
Na afloop bezocht ik daar de twee musea.
Het ene museum toont reproducties van de stelae en het ander
is niet echt een museum. Het is het laboratorium dat door
de archeologen wordt gebruikt.
Daar is een hal met een aantal voorwerpen.
Bij een van die voorwerpen ligt deze tekst:
Kopie geschonken door de inwoners van Nederland aan de inwoners van Guatemala.
Dit is de tekst (let op er zitten wat fouten in de vertaling)
The place de Leiden is known since 1864, when it started to form part of the collection of the National Mueseum of Antiquities in Leiden, Holland.
It was found near to Puerto Barrios, Guatemala, by the German engineer J. V. van Brann.
It represents a scene of a noble keeping a holding a bar of power in form of a snake with two heads, from which emerge two gods- K’ihnich, the sun god and K’awiil, the god of real power and wealth.
From his belt emerge two bodies, most probably ancestors and the real bar presents a crowned jaguar with the name “God Fool”, whose attribute is the power of the Mayan noble class.
The governor is standing above the back of a captive from the war with both hands handcuffed.
The difference of scale between the governor and the captive is often represented in Mayan art as the sign of hierarchy and other people represented in a scene.
Een gift van Nederland aan Guatemala?
Wat is dat dan wel.
Dit is het voorwerp. Dit is een kopie van iets dat wij in Nederland hebben. Dit voorwerp heet dus de ‘Leiden plate’. Niet de ‘Leiden place’ uit bovenstaande tekst. Verder bleek al gauw dat het voorwerp niet in de collectie is van de ‘National Mueseum of Antiquities in Leiden’. Wij kennen dat als het Rijksmuseum van Oudheden. Het voorwerp is onderdeel van de collectie van het Museum Volkenkunde. Hrt lijkt erop dat de ‘vinder’ niet de ‘German engineer J. V. van Brann’ was maar de ‘Nederlandse ingenieur Van Braam’ (de initialen zijn mij niet duidelijk).
Dit is de achterkant van de hanger.
Dit was een soort van transcript van de hiërogliefen op de achterkant die naast de kopie lag.
Ik ging op zoek naar een foto van het origineel.
Het Museum Volkenkunde heeft er een maar die moet je kopen.
Beetje ouderwetse manier van doen.
Maar daardoor ging ik op internet zoeken en kwam nog wat
interessante dingen tegen.
Dit is de informatie bij het voorwerp in Leiden:
De ‘Leiden Plate’ is een hanger die in 1864 werd gevonden tijdens het graven van een kanaal in Guatemala.
Het object is wereldberoemd vanwege de datum die erop is gegraveerd, decennia lang de vroegste datering die uit de Maya tijdrekening bekend was.
In Guatemala staat de Leiden Plate op het bankbiljet van één quetzal afgebeeld.
De gliefentekst luidt: “Na de periode bestaande uit 8 baktuns, 14 katuns, 3 tuns 1 uinal en 12 kins, op dag 1 Eb, toen de vijfde Heer van de Nacht heerste en de maand Yaxkin begon, werd Balam-Ahau-Chan als heerser geïnstalleerd.”
Hiermee werd de troonsbestijging van Balam-Ahau-Chan gememoreerd, die plaatsvond op vrijdag 17 september 320.
Op de andere zijde staat Balam-Ahau-Chan afgebeeld met waardigheidstekens, zoals de dubbelhoofdige slangenstaf.
De heerser staat op een overwonnen vijand, die met gebonden handen op de grond ligt.
Het sieraad is zelf ook een statussymbool, zoals Balam-Ahau-Chan toont door aan zijn ceintuur drie ‘Leiden Plates’ te dragen.
Het nummer van dit voorwerp in de collectie is: RV-1403-1193.
Deze tekst roept ook weer vragen op:
‘Het sieraad is zelf ook een statussymbool, zoals Balam-Ahau-Chan
toont door aan zijn ceintuur drie ‘Leiden Plates’ te dragen’.
Op Pinterest heb ik één foto gevonden van het voorwerp.
Misschien is dit zelfs wel de foto van het museum.
Maar die drie hangers zie ik niet.
Dit is een foto van de echte ‘Leiden plate’. Dit soort afbeeldingen zijn voor mij moeilijk te ‘lezen’. Dat heeft vast te maken met mijn beperkte kennis. De kleurverschillen in de natuursteen helpen ook niet. Maar daarom was ik blij met de tekst op Wikipedia en de literatuurverwijzingen.
Op Pinterest stond ongeveer de volgende tekst:
Dit is een hanger gemaakt van jadeïet.
Hij werd in 1864 in Guatemala gevonden door de Nederlandse ingenieur J.A. van Braam.
Bij graafwerkzaamheden in de buurt van Puerto Barrios stuitte hij daar bij het verwijderen van een grafheuvel op enkele Maya voorwerpen.
De Leiden Plate is bekend omdat de datum die in de tekst voorkomt, lange tijd de oudst bekende Mayadatering was.
De troonsbestijging van de Maya vorst Balam-Ahau-Chan, wordt hier herdacht.
In onze tijdrekening komt de datum overeen met vrijdag 17 september 320 na Christus.
De afbeelding is dus een man die rijk versierd is.
Hij heeft een teken van macht in zijn handen,
een dubbelhoofdige slangenstaf en hij vertrapt een
gebonden, overwonnen krijger.
Wat helpt is dat er tekeningen gemaakt zijn van de afbeeldingen.
Dit is de voorkant volgens een tekening van de website van het Famsi. Een organisatie die ik verder niet ken.
De achterkant.
The Foundation (FAMSI) was created in 1993 to foster increased understanding of ancient Mesoamerican cultures.
The Foundation aims to assist and promote qualified scholars who might otherwise be unable to undertake or complete their programs of research and synthesis.
Projects in the following disciplines are urged to apply: anthropology, archaeology, art history, epigraphy, ethnography, ethnohistory, linguistics, and related fields.
Maar deze tekening helpt mij het meest. Ook van de Famsi Resources. Dit is een detail van een tekening met links de afgebeelde persoon met, interessant, de manier waarop hij zijn handen houdt. Rechts boven zie je dan de dubbelhoofdige slangenstaf.
De details van de tekening heb ik nog eens gecombineerd met de
foto van de ‘Leiden plate’. Met wit heb ik het gezicht van
de man ingekleurd, met bruin zijn handen en met geel de
dubbelhoofdige slangenstaf.
De drie gele delen vormen samen 1 voorwerp (de ‘ogen’ heb ik niet ingekleurd). Maar de man houdt het voorwerp achter zijn armen en handen, tegen zijn lijf geklemd. Aan de polsen draagt hij een sieraad dat ik bruin had kunnen inkleuren maar dat ik gelaten heb zoals het voorwerp is.
Er is een Engelstalige Wikipedia-pagina over
de Leiden plate. Ik heb de verwijzingen proberen te volgen.
Soms, bij artikelen in kranten of bladen lukt dat.
Meer academische teksten zitten helaas achter een betaalmuur.
Dat is jammer want het voorwerp wat ik in Tikal zag is een
gift. Volgens de tekst op Wikipedia is dat een gebruik dat
vaker voorkomt. De tekst waar de anekdote vandaag komt
is een boek dat je kunt lezen mits je lid wordt van de
website. Beetje te duur voor een anekdote.
Maar goed op Wikipedia kun je het volgende lezen:
Intro
The Leyden plaque, sometimes called Leiden plate or Leiden plaque, is a jadeite belt plate from the early classic period of the Maya civilization. Although the plate was found on the Caribbean coast of Guatemala, it may have been made in Tikal. The plate is now in the National Museum of Ethnology in Leiden, Netherlands, hence its official name.[1][2][3] It is one of the oldest Maya objects using the Mesoamerican Long Count calendar.
History
The plate was discovered by chance by a Dutch engineer, S.A. van Braam, in 1834.
He was part of a team employed by a lumber company to dig a canal near Puerto Barrios in Guatemala, in the lower Motagua Valley.
The team accidentally knocked down what looked like an ancient Central-American funeral mound.
There he found many objects in bronze and in jadeite, the little jade plate amongst them.
The plate was brought back to the Netherlands in 1864 and was gifted to the National Museum of Ethnology.The first scientific description of the plate was made by Leeman in 1877, and many others followed, notably Holden in 1880 and Valentine in 1881, who started deciphering the inscriptions.
A lot of ground work on the dating of the plate was done in 1938 by Frances and Sylvanus Morley.
Their study remains one of the more conclusive made on the plate.The date on the plate was used to study time and calendar in the Maya world, and the plate remains one of the earliest examples of the usage of a cyclical calendar in the Central-American world.
It is remarkable for being the oldest known usage of a Maya ordinal zero, which symbol (graphically derived from the drawing of a sitting man, typically representing a king’s crowning) appears two times, one to form the date “0 Yaxkin” from the first day of the seventh month of the festive year in Haab’ calendar, and one to denote the Moon-Bird king accessing its throne on the other side of the plaque.
Description
The plaque is a small rectangular object of pale green jadeite measuring 21.7 by 8.6 centimeters.
Its faces are carved with both drawings and glyphs.
A hole at its top hints that it was used as a pendant, probably as a waist plate.
While it was found far from its possible original location of Tikal in a post-classic archeological context, it dates from the Early Classic era.
It poses as an example of precious object preserved and used several centuries after its making, which is common in Mesoamerica.The front face has a picture of a richly-dressed man.
His head and the lower part of his body are seen from profile, but his breast is turned toward the front, with the feet placed one behind the other.
It represents a victorious lord, possibly an otherwise-unknown ruler of Tikal, wearing six celts and some trophy heads around his waist, standing with bound captives he vanquished.
He also carries an atlatl, or two head serpent, in his hand.
The serpents have a human head in their mouth, a characteristic feature of the Sun God.
The posterior face is engraved with an inscription bearing traces of cinnabar, documenting the crowning of a king on 15 September 320 (Gregorian) in Long Count calendar.
The other face of the plate bears some glyphs giving one of the earliest registered dates of the Maya Classic period.
These inscriptions are composed of fifteen glyphs neatly carved in one column.
The date written is 8.14.3.1.12 1 Eb 0 Yaxk’in (15 September 320 A.D. using the Goodman-Martinez-Thompson correlation).
The plate probably represents the accession of a ruler.
This accession may have happened at the Moon-Zero-Bird Place and involved a ruler named Way Ko? Chanal Chak Wak.
The motif of the ascension of a ruler depicted on the Leiden Plate isn’t uncommon at all, and similar carvings are found on stelae and other celts around the Maya world.For a long time authors considered “Moon-Zero-Bird”, to be the name of the king (despite carrying the NAL-“place” affix) and one of the first kings of the Tikal dynasty.
This interpretation is contested in recent publications: though the plaque may be tied with Tikal, there is no hard evidence of this, and “Moon-Zero-Bird” does not appear in Tikal dynastic listings.
It does, however, appear as a place name associated with creation and the Maize god at Tikal on Stela 31.
The Leyden plaque today
The Leyden plaque is now displayed in the Central-American gallery of the National Museum of Ethnology in Leiden, the Netherlands.
It is the most recognisable object of the museum collection, with replicas gifted to museum, politicians and organisations around the world.
Its image is also featured on the one quetzal bank note, the Guatemalan currency unit, after it was chosen as one of the national symbols of Guatemala in 2006.
Controversies remains regarding the return of the original Leiden plate in Guatemalan soil.
During a Maya exhibition in the Kimberley Museum in Texas in 1986, the National Museum of Ethnology of Leiden asked for a Declaration of Immunity From Public Seizure in order to protect the plate from being seized by a third party.
Op Wikipedia wordt een tekst genoemd van Frances and Sylvanus Morley.
Van hun kon ik een artikel vinden ( LeydenPlateMorley) dat erg interessant is.
Argusvlinder 