Onderweg van de Sint Paulusabdij naar Sint Catharinadal.
Sint Catharinadal.
Het poortgebouw.
Categorie archief: Kunst
Zaadjes uit de Heilige Driehoek
Gisteren stond ik al even stil bij het armbandje
dat je krijgt als bezoeker van Kunst in de Heilige
Driehoek in Oosterhout: het bevat zaadjes.
Wat voor zaadjes het zijn weet ik niet.
Misschien zaadjes van die prachtige bermplantjes
die je op meerdere plaatsen op de complexen en
er om heen kunt zien.
De planten die deze biënnale zo compleet maken
met heerlijke geuren.
Vandaag tijd om iets met de zaden te doen.
Eerst de materialen verzamelen.
Eerst een potje zoeken waar de zaadjes in kunnen opgroeien. Ik heb geen idee hoe ik de zaadjes het best kan planten, hoe groot ze worden enzovoort. Ik volg maar de methode die ik onlangs bij het Groei- en bloei-avontuur heb gevolgd. De zaadjes niet te diep in zand plaatsen en dan goed nat houden.
Het is een heel mooi potje. Beetje Japanse stijl.
Hopelijk gaat het lukken met potgrond uit de berging.
Hoe stop ik dat nu het best in de aarde zodat alle zaadjes kans krijgen uit te komen?
Mijn idee is het armbandje in stukken te knippen zodat ze naast elkaar, op gelijke diepte in de aarde komen. Om het groeiproces te vereenvoudigen heb ik de stroken maar even in het water gelegd.
Eerst een laag aarde als basis. Dat goed nat gemaakt. Vervolgens de armbandstukjes naast elkaar gelegd. Nu nog een beetje zand en water en dan op de vensterbank in de zon.
Dan op de vensterbank in de zon. Hopelijk gaan de zaadjes aan de gang.
Kunst in de heilige driehoek: Hoop
Vandaag begon mijn dag met een busrit naar Oosterhout. De eerste keer dat ik in het openbaar vervoer zat sinds 01/02/2020. Van het bezoek aan al die mooie kunst en de prachtige omgeving, de heel verschillende religieuze gebouwen, de sfeer de planten en de geuren, daar wil ik hier verslag doen maar ik maakte wat veel foto’s. Dus ik doe het in etappes.
In Oosterhout was het een klein stukje lopen naar de Monnikendreef. Als je dat hier ziet leek het heel rustig. Maar schijn bedriegt. Het was de hele dag door druk. Gelukkig is het terrein groot en alleen bij een paar onderdelen, en dan nog alleen als het binnen was, was het eigenlijk te druk.
Een eerste indruk van de omgeving. Dit is een klein deel van de Sint Paulusabdij.
Op de terreinen staan allerlei gebouwen. Die zijn natuurlijk niet allemaal onderdeel van deze biënnale. Maar wel interessant en intrigerend.
Mijn eerste gedachte was: Panamarenko. Maar dit werk is van Joost Conijn, Vliegtuig, 2000.
Joost Conijn, Vliegtuig, 2000. De link naar het thema Hoop is voor mij hierbij wat moeilijk. Maar het werk trekt wel je aandacht.
De Hoop zit er hem in dat niets onmogelijk is zelfs een vliegtuigje maken van primitieve materialen en een kleine motor en daar dan mee kunnen vliegen.
Nog een hemelbestormer: Leendert van Accoleyen, Onderweg naar Mars 002, 2021. Een omgewaaide boom en wat losse takken aan elkaar en overeind proberen te zetten.
Hoopvolle humor: de lijnen van een voetbalveld trekken en dan als doelpalen jonge boompjes gebruiken. Maarten Baas, Growing Goals, 2021.
Een weiland afzetten met eieren. Het ei als rode draad in het werk van Maria Roosen. Wei, 2021.
Er was natuurlijk nog veel meer te zien en
daarvan gaat het een en ander volgende de komende dagen.
Voor vandaag eindigde mijn dag met een foto:
Nog een hoopvol beeld: een armbandje gevuld met zaadjes. Dan kan nog ergens toe leiden de komende tijd.
Het avontuur van morgen
Morgen heb ik vrij genomen om een bezoek te brengen aan de
biënnale in Oosterhout.
Het thema is ‘Hoop’ en de manifestatie gaat onder de naam:
‘Kunst in de heilige driehoek’.
Alleen die naam al, die kan ik niet weerstaan.
Hendrik Driessen en Rebecca Nelemans zijn de curatoren.
Het werk van twintig kunstenaars is te zien in een gebied
met drie kloostercomplexen.
De Onze Lieve Vrouwe Abdij, de Sint Paulusabdij en
Sint Catharinadal.
Ik ben zeer benieuw en foto’s volgen de komende dagen
net als een verslag van het bezoek.
Volgens mij heeft een van de kloosters nog een boekbindatelier. Dat hoop ik morgen ook nog te achterhalen.
Kunstvaria
Wel een hééél korte kunstvaria deze keer: één werk.
Sam Doyle, Sailboat, circa 1960s, house paint on metal.
Grote Kerk, Breda – restauratie
Al een tijdje loop ik bijna degelijks langs de
restauratiewerken aan de Grote Kerk in Breda.
Ik vroeg me af hoe men aan de motieven komt die verschijnen
op de pas gerestaureerde gevels. Als nieuw zien ze er uit.
Dit is een voorbeeld van een stukje dat volgens mij nog maar kort uit de steigers is. Zie die prachtige bogen in de ramen, de grote gekrulde bladeren langs de lijst die de muur in verschillende compartimenten verdeeld en dan het beeldhouwwerk dat die vakken opvult. Die donkere delen zijn waarschijnlijk alleen schoongemaakt. Dit is een gevel op de grens van de Grote Markt/Kerkplein.
De versieringen met beeldhouwwerk zijn heel erg gevarieerd.
De volgende kleine reeks foto’s geven daar een beeld van.
Maar ik heb geen kennis van de restauratieplannen. Dus de achtergronden ken ik niet. Maar de details zijn mooi maar zijn ze ‘orgineel’?
Daarom ben ik nog eens gaan kijken op plaatsen waar de restauratie
nog niet is geweest. Niet dat die plaatsen garanderen dat je
het origineel ziet maar die geven wel een indicatie wat voor
veranderingen we nu zien. Zeker als ik binnenkort foto’s kan maken
van deze geveldelen na restauratie.
Bij de geveldelen die nog niet aan de beurt zijn geweest (maar misschien nog wel komen) zie je bijvoorbeeld een heel “Leeg” exemplaar. Die gekrulde bladeren op de lijsten zie je ook hier.
Hier zie je een gedeelte dat nog niet onder handen is genomen. Duidelijk is te zien dat daar versieringen hebben gezeten maar dat die bijna helemaal verdwenen zijn door regen, wind, vervuiling enz.
Toen ik zo die verschillende geveldelen bekeek viel me ook op
dat bij veel van de ramen heel verschillende ‘bogen’ te zien zijn.
De bogen hebben een vorm die je misschien al wel eerder ergens zag. Geometrisch opgebouwd. Maar vergelijk die maar eens met de andere foto’s en de volgende. De decoratie in de vlakken die ontstaan door de lijsten zijn gevuld met een soort van cirkelvormen met daarin vormen die aansluiten bij de bogen in de ramen.
Hier zijn de boogvormen een soort van uitgerekt in verticale zin. Misschien moet ik dit nog eens breder gaan bekijken.
Kunstvaria
Albert York, Still life green apples, oil on canvas.
Eileen Agar, Dance of peace, 1945. Collage and gouache on paper.
Frederick Childe Hassam, Church procession Spanish steps, 1883.
Kazunori Hamana, Untitled, 2021, ceramic. Hierbij moest ik meteen denken aan de vaas zonder bodem die hier pas nog te zien was van Yeung Yuk-Kan. De tegenstelling kon niet groter zijn want hier geeft de bodem zelfs een functie gekregen.
Wayne Thiebaud, Candy apples, 1987.
Kunstvaria
Ferdinand Hodler, Portrait of Clara Pasche-Battié, 1914, oil on canvas.
Vandaag weer eens een Kunstvaria.
Een serie kunstwerken die ik onlangs zag op Internet
en die ik interessant of mooi vond.
Yinka Shonibare, Hybrid mask (Banda), 2020 – 2021. Hand painted wooden mask.
Ashley Bryan, Sea calm (From Sail Away), 2015.
Jan Davidsz. de Heem, A banquet still life. Signed ‘jd de heem’.
Louise Bourgeois, Spider IV, 1996, steel. Wall piece.
Danielle Lemaire
Een andere tentoonstelling die ik afgelopen zaterdag
zag in het Stedelijk Museum Breda is die van Danielle Lemaire.
Ik zag eerder werk van haar en heb ooit eens op
het punt gestaan werk van haar te kopen.
Iets in de sfeer spreekt me aan. Wat dat precies is weet ik niet.
Bij de tentoonstelling ‘You know I am not There’ in
het Stedelijk Museum Breda draait het allemaal om
Nick Drake.
Eerlijk gezegd springt mijn hart daar niet van op.
Beetje vage artiest met dito muziek die je nauwelijks
lelijk of mooi kunt vinden. Vind ik in ieder geval.
Danielle Lemaire is wel van Nick Drake onder de indruk en
vandaar een verzameling van haar werk naar aanleiding
van Drake en folders van fan meetings, foto’s enz.
De titel van de tentoonstelling is een zin in het
nummer ‘Know’ van Nick Drake.
Dit is de tekst:
Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know that I love you
Know I don’t care
Know that I see you
Know I’m not there
Know
Know
Know
KnowWriter: Nick Drake
Gelukkig kan kunst intrigeren ook al deel je niet
de opvatting van de maker, zelfs al begrijp je
niet waar het om gaat.
Danielle Lemaire, Dreaming black, saving grace, 2019. Conté, potlood, acrylverf op papier. Het werk van Danielle Lemaire is heel herkenbaar. Het heeft iets surrealistisch. Je herkent de voorwerpen maar de ordening, de gelaagdheid roept een soort van vervreemding op. Florale motieven zie je in het werk met grote regelmaat.
Ik ben wel benieuwd wat ‘Conté’ is.
Dat moet ik nog uitzoeken.
Danielle Lemaire, De geschiedenis is mijn gezelschap, 2020.
Danielle Lemaire, The light and its visitors, 2019. Pastelkrijt en acrylverf op papier.
Razende stilstand
De tweede tentoonstelling waar ik even bij wil stil staan.
Na de tentoonstelling met het werk van Helen Vergouwen
volgt de collectietentoonstelling (verplichte looproute).
Vooral voorwerpen die ik ken van eerdere bezoeken.
Daarna volgt ‘Razende stilstand’, een tentoonstelling met kunst
uit Breda en omstreken gemaakt tussen 1970 en nu.
Ik heb vooral naar de werken op zich gekeken.
De boodschap van de curator kwam niet echt binnen en
daarbij komt dat ik een tentoonstelling over dynamische
moderne kunst nooit ‘Razende stilstand’ zou noemen.
Waarschijnlijk een titel die heel slim bedacht is maar
misschien te slim is.
De kunst deed me veel plezier.
Sommige werken kende ik van vorige tentoonstellingen zoals
de geënsceneerde foto’s van Teun Hocks maar ook heel
vaak zag ik werk dat ik nog niet kende van bekende
en onbekende kunstenaars van Breda.
Daarbij moet je Breda ruim zien.
Pieter Laurens Mol is een bekende naam in het Bredase maar dit zag ik voor de eerste keer. Ik ben verkocht. De strik en zwaluwstaarten in het zwarte hout: Pieter Laurens Mol, Nachtzwaluw.
Dit is een werk waar ik meteen op af liep. Je herkent het werk van Jaap de Vries gelijk. Op de tentoonstelling waren twee werken van zijn hand te zien. Een tweede foto volgt dadelijk. Jaap de Vries, Bos II.
Dit schilderij is enorm groot en daarom viel het niet mee om het op een goede manier op de foto te krijgen. Maar die paarse kleur doet het zo goed. Op zijn website heet het werk overigens Graaf Hendrik III.
Voor Breda (en niet alleen voor Breda) was graaf Hendrik TTT
belangrijk, zie Wikipedia:
Hendrik III van Nassau-Breda (Siegen, 12 januari 1483 – Breda, 13 september 1538) was graaf van Nassau en Vianden, heer van Breda en de Lek, en heer van Asse van 1504 tot 1538.
Hendrik III was een zoon van Jan V van Nassau-Dillenburg, stadhouder van Gelre, en Elisabeth van Hessen-Marburg. Hij was de broer van Willem de Rijke, graaf van Nassau-Dillenburg en dus een oom van Willem van Oranje. In 1504 erfde hij de bezittingen van zijn kinderloos overleden oom, Engelbrecht II van Nassau.
Hendrik trad in dienst van Filips de Schone die hij vergezelde op zijn reizen door Europa. In 1504 werd hij drossaard van Brabant. Op 17 november 1505 nam Filips de Schone hem op in de Orde van het Gulden Vlies. Op 31 december 1510 werd hij aangesteld als kastelein (rentmeester) van Slot Loevestein. Van 1515-1521 was hij stadhouder van Holland en Zeeland.[1] Ook was hij buitenlid van het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap in ‘s-Hertogenbosch. In 1517-1518 betaalde hij het verschuldigde ‘ante obitum’ (doodschuld) aan deze broederschap. Ook werd hij een van de gouverneurs over de jonge Karel V met wie hij een goede band opbouwde. In 1521 overleed zijn tweede vrouw, Claudia van Chalon.
In datzelfde jaar, aldus Michel de Montaigne (Essais I,5), was Hendrik III betrokken bij het beleg van de Franse stad Mousson. Ook was hij het die namens Karel V Lyon innam (zie Italiaanse Oorlog van 1521-1526). Tussen 1522 en 1530 verbleef hij als raadsman en opperkamerheer van Karel aan diens hof in Spanje, de hoogste functie aan het hof. In 1524 trouwde hij op aanbeveling van Karel met de zestienjarige Mencía de Mendoza, die als dochter van Rodrigo de Mendoza uit een van de rijkste en aanzienlijkste geslachten van Spanje stamde. Ook nam hij deel aan een veldtocht tegen de Ottomaanse sultan Süleyman I. Hij stierf in 1538 en werd in de Grote Kerk in Breda begraven. Zijn weduwe, Mencia de Mendoza, hertrouwde in 1540 met Ferdinand van Aragón, hertog van Calabrië, zoon van koning Frederik IV van Napels. Zijn zoon uit zijn tweede huwelijk, René van Chalon, volgde hem op.
Tijdens het beheer door Hendrik beleefde Breda een periode van grote bloei. Hendrik gaf in 1536 opdracht tot de bouw van een renaissance-paleis, het Kasteel van Breda. De Henricuspoort, de voornaamste toegangspoort tot het kasteel draagt nog zijn naam. Het kasteel werd niet voltooid tijdens zijn leven.
Dit vond ik vooral heel leuk. De schaduwen op dit voorwerp zijn geschilderd. Daarom heet dit werk van Margot Zweers, Flat object #14.
De namen van de kunstenaars en hun werk stonden, als dat kon,
op de muur.
Dat leverde bij het werk van Margot Zweers dan de volgende bonus op:
De tentoonstelling toonde ook een aantal vazen. Ruth Terwiel maakte deze Geel-Zwart met oren. Ik neem aan dat er geen verband is met NAC?
Wat jammer is aan een dergelijke tentoonstelling is dat er geen
catalogus is. Dat hoeft voor mij niet gelijk een duur boekwerk
te zijn maar een tekst met de afbeeldingen van de werken waarin
toegelicht wordt waarom de werken voor deze tentoonstelling zijn
geselecteerd. Leuk als naslagwerk en eventueel meer kennis op te
kunnen doen van museum, curator, kunstenaar en werk.
Tegen een kleine betaling zou dat mogelijk moeten zijn.
Deze vaas vind ik heel bijzonder. Als ik het goed begrepen heb vertegenwoordigen de beide vazen van Ruth Terwiel het jaar 2020 in het overzicht. Ruth Terwiel, Ezelvaas.
Deze vaas vertegenwoordigt 2021. Hij is gemaakt door Yeung Yuk-Kan en heeft geen bodem. Niet gemaakt om echt als vaas dienst te doen. Meer als canvas met een prachtig rode stempel zoals zo vaak op Aziatische kunst.
De vaas heet Home III.
Dit werk van Colin Peters maakt op mij veel indruk. De titel roept bij mij niet direct herkenning op: Het laatste uur van Sebastiaan Matte. Op de wand las ik er iets over.
Veel razends, heel weinig stilstand. De bewering dat Sebastiaan Matte de Beeldenstorm ontketende is misschien wat zwaar aangezet maar de verbinding naar de Twin Towers is interessant.
Jaap de Vries, Bos (Lichaam in het bos). Het rustige bos waarover in de tekst net gesproken werd is bij Jaap de Vries dus niet altijd rustig.
Josua Wechsler, Ikarus. Sommige werken hangen hoog tegen de muur. Misschien mooi voor het effect en goed voor de ruimtebenutting maar soms moeilijk voor de fotograaf.
Melanie de Vroom, Zonder titel.
Er was nog veel meer te zien.
Alles bij elkaar een heel goede reden voor een
bezoek aan het Stedelijk Museum Breda.
Nu eerst cultuur met Helen Vergouwen
Zaterdag gingen de musea open en ik had al eerder vorige
week een kaartje gekocht voor het Stedelijk Museum Breda.
De tentoonstelling Realisten met werk uit Arnhem was
er niet meer te zien. Helaas. Maar er waren wel een paar
andere leuke tentoonstellingen te zien.
Eerder in de ochtend werd een groep mensen, proostend voor dit museum op de foto gezet. De sfeer zat er dus goed in. Het museum gebouw is gevestigd in het oudste gasthuis van de stad. Voor de gelegenheid versierd met gekleurde slierten.
Het gasthuis heeft een kleine binnenplaats. Daar zijn wisselende tentoonstellingen te zien van kunstenaars die werken maken die geen probleem maken van de verschillende elementen van het weer.
Dat geldt dus zeker voor het cortenstaal dat Helen Vergouwen
gebruikt voor haar beeldhouwwerken. Hier in de tentoonstelling
‘Evenwicht in cortenstaal’.
Cortenstaal, ook bekend onder de merknaam COR-TEN-staal, is een metaallegering, bestaande uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom zijn toegevoegd. De sterkte is vergelijkbaar met die van andere gelegeerde staalsoorten zoals roestvast staal. Cortenstaal is een weervast staal en de bruine roestkleur is het meest typische uiterlijke kenmerk.
Dit is de binnenplaats van het museum met een paar van de werken van Helen Vergouwen.
Helen Vergouwen.
Leuk aan de tentoonstelling is dat je ook iets kunt zien van de werkwijze bij het uitdenken, ontwerpen en uitproberen van de vormen voordat ze in staal worden uitgevoerd. Hier een klein model uitgevoerd in hout, op schaal naar ik aan neem en volledig uitgevoerd zoals het uiteindelijke beeld gemaakt zal worden.
Dit is zoals het begint. Schetsen en nog eens schetsen. En stiekem toch nog een boek…..
Kunstvaria
Zéh Palito, Can’t colonize the vibe, 2020.
Joan Mitchell, Untitled, 1989.
Karl Bodmer, Hotokáneheh, Piegan Blackfoot man, 1833. Watercolor and graphite on paper.
Dromedarissen op papier
Van een paar werken op papier heb ik toen ook nog foto’s gemaakt. New Delhi, National Museum. The Divine Couple; Radha and Krishna. Jaipur, Rajasthan, circa 1750 AD. Paper.
Maar van deze kerstscene stond ik toch wel het meest te kijken.
Er is van alles te zien. Zoals Maria die Jezus de borst geeft maar ook Europeanen die op bezoek lijken te zijn, decoraties, dieren, oh, ja, en Jozef die er een beetje bedremmeld bij staat te kijken. The Nativity. Mughal, Mohammadshah period. Circa 1720 -1725 AD. Paper.
Maar het allerleukste is voor het laatst.
New Delhi, National Museum. Daily life in a desert village. Bikaner, Rajasthan. Circa 1720 – 1725. Paper.
Met dromedarissen in een kraal. We gingen naar India voor de Pushkar Camel Fair waar we veel dromedarissen zagen. We zagen er nog meer in Jhalawar en dan hier in New Delhi op papier. Bijna aan het eind van onze reis.
Kunstvaria
El Anatsui, In the world but don’t know the world, 2009, aluminum and copper wire.
Félix Vallotton, The Lie, 1897, oil on artist’s board.
George Grosz, Metrópolis, 1916 – 1917 (detail). Oil on canvas.
Nainsukh of Guler, The Trumpeters, 1735 – 1740.
Salman Toor, Man with face creams and phone plug, 2019.
Omdat we niet kunnen
Naar een museum gaan kan even niet.
Dat is heel vervelend voor al die mensen die hard werken
om tentoonstellingen te maken.
Overigens geldt dat ook voor muzikanten, toneelspelers, dansers, enz.
In de NRC las ik een artikel over Collector’s Item.
Pieter en Marieke Sanders waren verzamelaars van moderne kunst.
Nu vindt er een schenking en een overdracht plaats van maar
liefst 225 werken aan de Staat der Nederlanden.
Deze bijzondere schenking wordt gevierd met de tentoonstelling
Collector’s Item, waarin de collectie
nog één keer als één geheel te zien is.
Deze collectie is namelijk uitgekozen door een vijftal Nederlandse
musea om hun verzameling aan te vullen.
Naar het Centraal Museum gaan kan nu even niet maar
de catalogus bekijken en lezen kan wel.
Een tentoonstelling en boek over verzamelaars en hun
verzameling en de bijzondere kunstwereld.
Mijn tips in willekeurige volgorde:
Martine Stig, Profiles #4, Project Vertigo, 2017.
Marc Mulders, Fazant, 2005.
Thierry Oussou, Zonder titel.
Irene Vonk, Light Dancing, 1993.
Rudi de Wint, Koperen Schil, 1999.
Roger Raveel, Een karretje om de hemel te vervoeren, 1979.
Marlene Dumas, Mary is the stairway by which God came down to earth, 1985 – 1986.
Jitka Hanzlova, Green Snake.
Wat een prachtige collectie.
De catalogus bevat een paar interessante essays over het ontstaan
en de ontwikkeling van de collectie van Pieter en Marieke Sanders.
Dat je bij het schrijven van je essay rekening houdt met
het feit dat je schrijft over de mensen die net meer dan 200
kunstwerken schenken, lijkt me duidelijk.
Maar het essay van Nadia Abdelkaui beschrijft de (correcte?) werking
van de kunstwereld. Een wel erg vreemde wereld.
Of je daar als verzamelaar met overgave aan mee wilt werken,
daar ben ik niet zo zeker van. Dat het een ‘wereldvreemde’ wereld is
had best in de tekst mogen staan.
De catalogus van de tentoonstelling Collector’s Item in het Centraal Museum in Utrecht naar aanleiding van de schenking van de familie Sanders aan Nederland.
Kunstvaria
Cleve Gray, Roman Wall (Blue), 1979. Roman Wall series. Mixed media on paper.
Suzuki Goro, Bento box Goribe, 2019, stoneware.
Attributed to Aqa Mirak, Book cover, Iran, third quarter of the sixteenth century. Watercolor, gold-colored pigments, lacquer on pasteboard.
Ferdinand Hodler, Lake Thun and the Niesen, 1912 – 1913, oil on canvas.
Een week van kunstnieuws samengevat in vier beelden.
Kees Goudzwaard: fijnschilder
Club Solo in Breda heeft een solotentoonstelling van Kees Goudzwaard. Ik ging er kijken met een mondkapje voor.
De kenners zullen zich kapot lachten: ‘fijnschilder’.
Maar dat is Kees Goudzwaard. Kijk maar eens mee.
Dit is de introductie van Club Solo:
Regel twee is een tekst die helemaal niets zegt. Waarom toch altijd dat hoogdravende gekwakel? Zin 1 was voldoende, de rest is alleen interessant voor de curator en mensen die moeilijk willen doen.
Het is dus een tentoonstelling die poogt een overzicht te
geven van wat Kees Goudzwaard zoal in zijn loopbaan heeft gemaakt.
Ik had nog nooit van hem gehoord.
Misschien zegt dat meer van mij dan van hem maar dit is precies
waarom ik Club Solo interessant vind: ik zie er nieuwe dingen, nieuwe namen.
Terug naar Kees Goudzwaard.
Deze tekst gaat over zijn werkwijze. Weer dat toontje.
Goudzwaard maakt eerst een werk met folie en plakband.
Als de compositie en de kleur is zoals hij die hebben wil
is stap 1 gereed.
Stap 2 is dan het schilderen, heel precies, precies zo groot,
dezelfde verhoudingen en net zo dun als het ontwerp.
Veel, heel veel aandacht voor details.
Dat schilderen doet hij met olieverf op een doek maar
hij gebruikt ook de zeefdruktechniek.
De behoefte een ontwerp te maken is van alle tijden.
Dat is op zich niet zo vreemd.
Het geeft je de kans dingen opnieuw te doen, te proberen,
steeds opnieuw totdat het is zoals je het wil hebben.
Dan ga je het uiteindelijke werk maken.
Dat het uiteindelijke werk identiek is aan het ontwerp
is wel bijzonder. Dan moet je wel heel erg overtuigd zijn
van je ontwerp.
Als ik zelf iets maak, bijvoorbeeld een tekst, dan blijf ik
er meestal aan sleutelen. Ook als ik met de definitieve versie bezig ben.
Dat blijven veranderen vind ik interessant, is ook onderdeel
van het finale werk. Maar bij Kees Goudzwaard is dat niet zo.
Ondanks dat het ontwerp ook voor hem heel belangrijk is,
richt hij zich bij het maken van het finale werk helemaal
op de techniek van het schilderen.
Als een fijnschilder.
Kees Goudzwaard, Two gaps, olieverf op canvas, 2014.
Het witte interieur en de vele TL-buizen vormen geen optimale
ruimte om de werken te fotograferen.
Dus daar waar werken vaak veel helderder zijn, zien ze er
hier soms donkerder uit.
Ga dus gauw een keer kijken bij Club Solo.
Kees Goudzwaard, All plain, darker at the top than at the bottom, olieverf op canvas, 2012.
Kees Goudzwaard, Brushstroke drawing, olieverf op canvas, 2014.
Kees Goudzwaard, Arranged fragments, olieverf op canvas, 2019.
Dat met een mondkapje was niet zo’n succes.
Om te beginnen was het buiten fris en stap je dan binnen
met zo’n ding voor je mond en neus, dan beslaat telkens je bril.
Bovendien zie je minder omdat een deel van de onderkant van
je zicht belemmerd word.
Als er dan ook nog eens nauwelijks iemand als bezoeker binnen is…….
Kees Goudzwaard, Built-up, olieverf op canvas, 2014.
Kees Goudzwaard, Collage, olieverf op canvas, 2014. Voor mij persoonlijk het mooiste werk.
Kees Goudzwaard, Stirred, olieverf op canvas, 2008.
Om nog meer gevoel te geven voor het fijne werk dat Goudzwaard levert hier een detail van het werk ‘Stirred’. Zie de prachtige scheurrandjes en de kleurverschillen naast het ritme en de compositie van het werk.
Kees Goudzwaard, Kraag, zeefdruk op karton, 2019.
Voor wie de tekst van de hele flyer nog wil lezen.
Soraya Zaman: American Boys
Een van de fotoseries van BredaPhoto is te zien in de Chassé Parking in Breda. Parkeergarages, net als leegstaande gebouwen, lenen zich erg goed voor het maken van bijzondere foto’s. Dit is de ingang van de parkeergarage voor auto’s. Langs deze in- en uitrit hangen de werken uit de serie American Boys van Soraya Zaman. Omdat je snel van de openbare weg naar je parkeerplaats kunt rijden noemt BredaPhoto deze plaats de Drie minuten galerij.
De stemming van de personen op de foto’s is heel wisselend en dat
trof mij zo. Sommige foto’s hebben een hele zachte sfeer
terwijl die van anderen een veel harder beeld geven.
Een paar voorbeelden.
De serie American Boys van Soraya Zaman.
Zicht op een van de voetgangersuitgangen van de Chassé parking.
Mateo Ancis, Ghiacciaio di Planpincieux
Ook de Stadsgalerij is een van de locaties van BredaPhoto.
Er is daar één werk te zien van de landschapsfotograaf Mateo Ancis.
In dit geval een video.
Het is prima van BredaPhoto om ook veel ruimte te geven aan
digitale fotografie en video. Maar het zijn wel media met
andere mogelijkheden.
Het is wel prachtig om dit werk te kunnen zien op deze schaal.
Om je een beetje het gevoel te geven van het timelaps effect (het
geluid kan ik je helaas niet laten horen).
Mateo Ancis, Ghiacciaio di Planpincieux.
Yellapah of Vellore
Het is geen complexe afbeelding.
Er staan maar een paar mensen op en een draagstoel.
Maar de persoon met het meeste macht en aanzien,
die zit er maar een beetje ongelukkig bij.
Dat maakt het zo’n goed schilderij.
Je ziet hem denken: ‘Dit is een luxe vorm van vervoer,
al mijn kennissen reizen zo, iedereen zegt dat het comfortabel is
en daarom zal ik er in blijven zitten/hangen’.
Yellapah of Vellore, A station palanquin with an army officer (perhaps the Fort Adjudant who commissioned the set), circa 1828, opaque watercolour on paper. Topstuk uit het boek Forgotten Masters, de catalogus bij de gelijknamige tentoonstelling met medewerking van William Dalrymple.
