Het Koepelcomplex in Breda ziet er anders uit
als het gesneeuwd heeft.
Omdat we niet zoveel sneeuw meer zien de laatste
jaren heb ik nog even de kans gegrepen.
Luchtplaats 4.
De grote buitenmuur.
Een bushalte (?) tussen de verschillende gebouwen in het complex.
In de verte de koepel. Dit hoort allemaal bij het Koepelcomplex/FutureDome.
Achter de muur de gebouwen van het Chasseveld. De UWV zit daar nu bijvoorbeeld.
Zo ziet het er wel erg somber uit.
Twee letterbakken heb ik al weer een paar maanden geleden gekocht.
Een van die twee zat nog steeds in zijn verpakking.
Eerlijk gezegd weet ik ook niet welke letters er precies inzitten.
Al snel blijkt dat de letters er in zitten volgens het model van een normale Nederlandse letterkast.
De letters had ik allemaal al op een of twee na. Daar ben ik blij mee en ik heb nu ook veel meer letters van de belangrijkste (e, d, enz).
Dit ga ik morgen afmaken. Intussen ben ik ook druk bezig met de kaft van een serie van twee boeken voor kaartjes, rekeningen enz van de reis Bhopal – Amritsar. Hopelijk is dat morgen gereed. De voorkant (foto op canvas) ligt nu onder bezwaar te drogen (1e lijmbeurt). Die moet morgen nog afgewerkt worden.
Ben afgelopen woensdag weer met mijn lino’s bezig geweest.
Voor 4 letters in drie kleuren, snij ik 12 lino’s.
Het woord is HOND.
Een van de lino’s voor de letter N.
Dit is een testafdruk met groene inkt op toiletpapier. Dat was aanwezig en kost niets. Even gedaan om te zien of de gutslijnen niet vol zouden lopen. Dat was gelukkig niet het geval.
Voor de letter N een bescheiden floraal element.
De stand van woensdag.
Ook in de FutureDome ben ik doorgegaan met mijn activiteiten.
Ik ontmoet er steeds meer huurders die druk bezig zijn.
Sommige hebben hun ruimte al helemaal operationeel
terwijl andere druk aan het schoonmaken en witten zijn.
Mijn activiteiten richten zich op de poster die ik voor
het raam wil hangen om mensen te laten weten
wat voor activiteiten er in deze werkplaats gebeuren.
Mijn eerste mok thee in de FutureDome.
De poster is gereed, alle letters zitten er op geplakt. Argusvlinder: hobby handzet, druk en boekbind werkplaats.
Zo hangt de poster inmiddels voor het raam.
Nu aan de slag. Ik ga beginnen met het werk af te maken waar ik al enige tijd mee bezig was. Eerst de twee boeken met souvenirs van onze India reis Bhopal – Amritsar 2016.
Deze week was ik wat vroeger dan anders bij het museum
en in de gelegenheid wat foto’s te maken van de
buitenkant van het museum.
Binnen was een kleine (maar fijne) ‘tentoonstelling’
met voorwerpen die met koppermaandag te maken hadden.
(Begrip koppermaandag mag je dan soms wel een beetje breed interpreteren).
Dit is het museum vanuit de tuin gezien.
U ziet het goed, in de tuin van het Nederlands Drukkerij Museum staat een pers. Prachtig toch!
Binnen zijn de vrijwilligers met het bestuur druk doende de tentoonstelling over het werk van Fiep Westendorp voor te bereiden.
Dit is een voorbeeld van drukwerk op hout van het het zogenaamde Amelander Dienblad. Dit is een relatiegeschenk van drukkerij Reclame nv. uit Rotterdam.
Zoals deze informatie aangeeft is het een 5 kleuren offset.
Koppermaandag geschenk uit 1997 van de Deelgemeente Noord in Rotterdam.
Deze vind ik ook heel apart.
Dus misschien was het plankje van hiervoor wel het deksel van de kist waarin deze fles zat?
Op mijn poster is het woord Argus inmiddels gereed
maar dat is slechts de helft van mijn naam Argusvlinder.
Gelukkig zijn de resterende letters vooral eenvoudige letters
om te ontwerpen en snijden.
Argusvlinder
Sinds ik de ruimte in de FutureDome in gebruik heb
zijn thuis de grapjes en toespelingen over de gevangenis
niet te stoppen.
Zo moet je ook de titel van dit stukje zien.
Vandaag ben ik weer bezig geweest met de poster die op
de raam van mijn werkplaats moet komen te hangen.
Maar er was nog meer.
Zo is vandaag mijn theehoekje gereed gekomen. Nu kan ik voor mezelf thee zetten.
Toen ik vanochtend kwam waren de letters die ik gisteren gesneden had wel krom gaan staan. Dus die zijn onder bezwaar gegaan zodat ze later makkelijker te verwerken zijn.
Dit is de laatste stand van de poster. De naam ‘Argusvlinder’ moet nog boven de tekst komen.
Als je dan in de gang loopt richting werkplaats…
…dan zul je binnenkort de poster voor het raam kunnen zien.
Als eerste activiteit in mijn nieuwe Handzet, druk en boekbind-
werkplaats wil ik een poster maken die ik voor het raam kan hangen
van mijn ruimte in de FutureDome zodat mensen zien wat ik doe.
Ik ben er vandaag aan begonnen en hieronder kun je zien
hoever ik ben.
Argusvlinder: poster in wording. Er moet komen te staan: ‘Argusvlinder Hobby handzet, druk en boekbindwerkplaats’. Het uitsnijden van de letters kost natuurlijk wat tijd.
De werktafel die ik gemaakt heb is af.
Misschien ga ik hem nog verder versterken maar
ik wil hem eerst eens uitproberen.
Hier staat de werktafel dan in de ruimte in de FutureDome. Met alleen maar wat papier erin. Het is een hoog model geworden want ik wil er aan kunnen werken terwijl ik sta en terwijl ik op een kruk zit (een stuk eraf kan altijd nog).
Dit is de versie die al ‘volgeladen’ is, met kruk.
Het idee begon met wenskaarten.
Die gewoonte om familie, vrienden en bekenden met de feestdagen
een wenskaart toe te sturen.
Ik wilde er een zelf maken. Eigenlijk maar 1 exemplaar met daarop
een samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen van het
afgelopen jaar. De eerste versie is af.
Als papier gebruik ik bij deze versie het handgeschept papier
dat ik een paar weken geleden heb geschept bij
Marieke de Hoop in Rotterdam.
De teksten die ik heb gebruikt zijn allebei van Arnon Grunberg.
Zijn teksten zijn vaak zeer scherp, heel erg doordacht en raak.
Ik gebruik zijn reactie op de verkiezing van Donald Trump en
de tekst ‘Willen jullie meer of minder’.
Deze twee teksten symboliseren politiek 2016: isolationisme
(Trump, Brexit, IS, Oekraïne-verdrag, reacties in Duitsland op Merkel
en nog ontelbare andere organisatie en landen die zich (willen)
terugtrekken op hun basis) en de vluchtelingencrises overal
in de wereld. Of het gaat om vluchtelingen in Australie
of Europa. Natuurlijk ook op de verkrampte manier waarop
bijvoorbeeld EU-politici reageren op tendenzen in landen.
De uitspraak over de verkiezing van Donald Trump verscheen
in Vrij Nederland (Mensendokter)
Zeker is dat Trump het aanzien van Amerika heeft geschaad. Ik vrees dat de mensen die op hem stemden, ook tijdens de Republikeinse voorverkiezingen, dat niet beseften. Maar een middelvinger mag kennelijk wel wat kosten.
De colomn over ‘Willen jullie meer of minder Joden’ verscheen
in de Volkskrant op 21-11-2016 (Voetnoot):
Lezers van de Volkskrant, willen jullie meer of minder Joden in dit land? Minder? Dan gaan we dat regelen. Dit land is van ons en niet van de mensen die het van ons willen afpakken en al helemaal niet van de elite.
U begrijpt dat als ik over Joden spreek, ik het over criminele Joden heb en dat zijn er een hoop. Er zijn natuurlijk criminelen die beweren dat ze geen Joden zijn, maar die liegen.Is dit kwetsend? Ach, laten we niet te snel in een kramp schieten.
Stem op 15 maart aanstaande op onze partij en dan zult u het zien, binnen een paar maanden zijn er stukken minder criminele Joden in ons land.
De vrijheid van meningsuiting moet natuurlijk ook onwelvoeglijke meningen beschermen.
Maar dat u wel weet waar u straks op stemt. Op een partij van hardwerkende Nederlanders die criminele Joden gewoon zat zijn.
Het resultaat is als volgt:
Dit is een proefdruk van ‘Wiilen jullie meer of minder Joden’ van Arnon Grunberg.
Nogmaals dezelfde tekst maar dan met de proefpers op de achtergrond.
Ik begin met alleen deze tekst omdat ik een stuk handgeschept papier heb waar ik maar een kant kant bedrukken. Het papier is na drogen voorzien van een patroon gemaakt met acrylverf. Maar de vilt die gemend is met de katoenvezeld om het papier te maken integreert niet met de katoen. Daarom ontstaan er plaatsen in het papier waarop je niet kunt drukken.
Ik ben niet ontevreden al is bij deze versie wel veel druk op het papier uitgeoefend.
Het hele stuk papier.
De volgende drie versies van de jaarkaart bevatten wel beide teksten.
Zoals hier op de letterkast.
Ik moet voorzichtiger zijn met de achtergrondkleuren. Vooral de blauwe en zwarte vlekken overheersen te veel.
De muntenverzamelaar in onze familie is mijn moeder.
Soms heeft ze een mooie munt gevonden en dan krijg ik hem
in ieder geval te zien.
Soms zie je die munt dan hier op mijn blog.
Deze keer gaat het om een 5 cent stuk, uit 2007 met Slovenie als land.
Vijf cent.
Slovenie, 2007. De afbeelding toont The Sower (de zaaier) van Ivan Grohar.
Dit is het impressionistische schilderij uit 1907. Ivan Grohar, The Sower.
Vandaaag heb ik een houten bak gemaakt voor de interlinies
en regletten die ik heb.
Toen ik ze kocht zaten ze in papier of in kleine papieren bakjes.
Nu kan ik ze beter gesorteerd uitstallen.
Dat maakt het werken eenvoudiger.
Zoiets moet ik ook nog maken voor opsluitwit.
Het zelf geschepte papier ligt al weer twee dagen te drogen.
Maar het is echt nog niet droog.
Dus heb ik alles even gestreken.
Dat had een goed resultaat toen bleek dat een van de grotere
vellen, waarvan ik dacht dat het 2 A4-tjes waren, uit
elkaar te halen was. Het waren drie A4-tjes.
Nadeel van strijken is dat het papier bol gaat staan
dus na de fotosessie is alles weer onder bezwaar gegaan.
Het papier is nog steeds niet helemaal droog en dan
kan het mooi vlak worden.
Dit zijn de A5- en A6-jes. Het papier is gemaakt tijdens de workshop bij Marieke de Hoop van Papiermakerij de Hoop.
Dit is de A3 en drie witte A4-tjes. Met die witte A4-tjes ben ik extra blij omdat ik vermoed dat het drukken op dat papier van witte katoen het best en duidelijkst zal verlopen.
Gisteren heb ik een workshop gevolgd bij Marieke de Hoop
in Rotterdam. Het onderwerp was papier scheppen.
Hoe wordt papier eigenlijk gemaakt?
Wikipedia:
In de papiermolen werden de lompen gesorteerd. Heel vroeger gebruikten men alleen witte stoffen. Dan maakte men de lompen nat en liet ze rotten. Daarna werden ze in smalle stroken gesneden en in een kuip met water gedaan. Urenlang stampten grote houthamers, aangedreven door waterkracht, de lompen tot kleine vezeltjes die zich vermengden met het water. Dan was de papierpap klaar.
In 1680 vond men een machine uit die het maken van papierpap versnelde. Omdat het een Hollandse uitvinding was werd de machine een “Hollander” genoemd. In essentie was het een houten trommel bezet met messen op de trommel en messen op de wand waar de trommel doorheen draait. Door de ronddraaiende beweging worden de vezels verkort en/of gefibrilleerd (“een soort opruwen van de vezelwand”) afhankelijk van de stand van de messen tot elkaar. Hoe fijner de brij hoe gladder het resulterende papier.
Een vel papier werd geschept. De papiermaker (de schepper) dompelde zijn schepvorm, een houten raamwerk met een bodem van fijn gaas bestaande uit textiel of koperdraad, onder in de kuip met brij. Als hij hem eruit haalde, moest hij hem eerst heel goed schudden zodat de brij over de vorm verdeeld werd. Daarna gaf hij de schepvorm aan de man (de koetser) die het laagje papier “afkoetste” op een laag vilt. Door ieder vel op een laag vilt af te koetsen ontstond er een stapel die daarna zwaar geperst werd. De rest van het water stroomde weg. Tot slot werden de vellen aan droogstokken opgehangen om te drogen.
Na het drogen was het papier nog niet geschikt om bedrukt of beschreven te worden. Het moest eerst belijmd worden. Daartoe werden de vellen in een lijmbad gedompeld en opnieuw gedroogd. Daarna werden de vellen opnieuw geperst en op maat gesneden. Hierna was het papier gereed voor gebruik.
Dit proces zijn wij gisteren in vogelvlucht door gegaan:
De dag begon met de eerste toelichting aan tafel:
Het begon om 10:00 uur, rechts zit Marieke de Hoop.
We krijgen eerst uitleg over het maken van de pulp, de basisstof waarvan je papier maakt. Hier zie je een ‘Hollander’, een machine die kleine stukjes textiel (in dit geval oude spijkerbroeken) kneust tot een pulp. Hier heeft de Hollander te lang aangestaan waardoor de zeepresten uit de spijkerbroek zijn werk doet: bellen blazen.
Hier zie je de geopende Hollander, je ziet de ‘messen’ die de textiel kneust tot pulp. Fibrilleren noemt Wiki dat. Opruwen, zorgen dat aan de vezels haakjes ontstaan die elkaar gaan vastgrijpen bij het drogen.
Het is uiteindelijk de pulp waarvan papier wordt gemaakt. Sommige mensen hebben zelf al vezels verzamelt in de vorm van brandnetels en zevenblad. In de workshop werken we met witte katioen, jeans, grove jute, fijne jute, vlas en hennep.
Dit is de pulp van witte katoen en hennep.
Grove jute. In deze vorm verbindt de jute zich niet heel gemakkelijk met andere vezels maar wel met elkaar. Mooie kleur.
Hier geeft Marieke nog een laatste uitleg. Op de achtergrond staan de bakken voor de pulp met de schepramen.
Bij het maken van papier komt veel water kijken, heel veel water.
Thuis kun je ook pulp maken. Dat kan bijvoorbeeld op de manier die werd toegepast voordat de Hollander werd uitgevonden: hameren. Hierboven worden de gekookte brandnetelvezels gehamerd.
Bij Marieke zijn er twee soorten schepramen. De traditionele en deze vorm. Hierbij schep je niet de pulp uit een bak maar giet je de pulp in het raam terwijl het raam in het water wordt gehouden waardoor de pulp goed kan gaan hechten. Daardoor kun je papierpulpen mengen of meerdere soorten pulp elke hun eigen deel van het velletje papier laten maken.
Dan is het tijd voor een heerlijke lunch met soep, sandwiches en als toetje een stuk gebak met kweepeer. Heerlijk. Bereidt door Hetty de Bruyn.
Het papier scheppen ging best goed. Hier een voorbeeld van papier met witte katoen en grove jute.
Hier maak ik een A3. Eigenlijk ging het fout. De pulk viel te snel van het schepraam af. Daarom heb ik sommige stukken gerepareerd met het koetsen van A5-jes van witte katoen en jeans, en met de hand toegevoegde grove jute en jeans.
Na het scheppen wordt alles schoongemaakt en zoveel mogelijk gedroogd.
Intussen wordt een grote pers gereed gemaakt.
Dan kan de pers gevuld worden.
Het persen begint, het volume van onze producten zal enorm afnemen en er komt heel wat water vrij.
Water, water. Het goede nieuws uis dat het restwater niet vervuild is. Een waterterugwininstallatie kan hier wonderen doen.
Dan zijn dit de A4-tjes en A5-jes. Tussen elke laag papier ligt een stukje (non-woven) textiel.
Dit zijn de A3-vellen. Hier liggen kussenslopen tussen het papier.
Vanochtend heb ik mijn papier uitgepakt. Hier zitten de A4-tjes en A5-jes in.
Dit is een voorbeeld van een A5 van witte katoen en grove jute. Het licht nu op bakpapier zodat het dadelijk onder bezwaar gelegd kan worden en kan drogen.
Dit is een witte katoen met theeblaadjes uit een theezakje. Hoe zich dit over de tijd gaat gedragen is nog een verrassing.
Dit zijn twee witte A4-tjes die bij het drogen zichzelf samengevoegd hebben tot een stuk papier.
Nog natte hennep en jeans.
Hier moeten mijn A3-vellen in zitten.
De eerste laag karton die er gisteren om ging om het vervoer te vereenvoudigen is al helemaal verzadigd met water. Mijn ‘mislukte’ A3 komt er goed uit.
Nu ligt het papier te drogen.
De komende dagen eens kijken hoe ik ze ga afwerken en verwerken.
Het was een heel goede dag!
Een tijdje terug heb ik twee letterbakken met loden letters gekocht.
Voor mijn eigen private press.
Kort daarvoor kocht ik een proefpers. Daar heb ik een tijdje terug
een tafel voor gemaakt.
Nu nog een oplossing voor de letterbak.
Inderdaad, letterbak. Want een van de twee bakken is slechts voor
een deel gevuld. Die ga ik samenvoegen.
Het lettertype is Gill, een letter ontworpen door Eric Gill.
Wikipedia:
Arthur Eric Rowton Gill (22 februari 1882 – 17 november 1940) was een Engelse beeldhouwer, letterontwerper en ontwerper van uithangborden.
Leven en werk
Gill werd geboren in Brighton. De familie Gill verhuisde in 1897 naar Chichester, waar hij de Technical and Art School bezocht. In 1900 startte hij in Londen een praktijkopleiding architectuur bij W.D. Caroe. Hij bezocht ’s avonds een opleiding tot steenbeeldhouwer aan het Westminster Technical Institute en een opleiding kalligrafie aan de Central School of Arts and Crafts.
Gill werd in deze periode sterk beïnvloed door Edward Johnston, de ‘vader’ van de moderne kalligrafie en schepper van de belettering van de London Underground. In 1903 stopte Gill zijn studie architectuur en begon zijn carrière als letterontwerper en beeldhouwer.
Ontwerper
Gill was ontwerper voor de Golden Cockerel Press en runde samen met zijn zwager een eigen drukkerij, Hague & Gill.
Zijn bekendste letterontwerpen zijn door Monotype gefabriceerd, maar Gill ontwierp ook speciaal voor drukkerijen.
Het lettertype Gill Sans is zijn beroemdste creatie, en is sterk geïnspireerd op de London Transport belettering van zijn meester Johnston. Andere bekende lettertypes van Gill zijn Perpetua en Joanna.
Nu heb ik het volgende idee.
Ik maak een soort lessenaar. Groot genoeg om de letterbak te dragen.
Ik maak hem iets hoger dan het tafeltje en de proefpers.
Als ik ze dan niet gebruik nemen ze samen de plaats van 1 in.
Gisteren even hout gehaald en vandaag begonnen met het blad.
Dat is inmiddels gereed. De poten moeten er nog onder.
Hopelijk heb ik daar zaterdag tijd voor zodat ik aan mijn
eerste drukwerk kan gaan beginnen: een soort letterproef.
Vanavond laat Photobucket het afweten.
Zij hosten mijn afbeeldingen maar ze zijn in onderhoud.
Daarom kan ik de foto’s niet uploaden en aan jullie tonen.
Daar moet je dan nog even op wachten.
25/10/2016: update met foto’s.
Dit is de plaat waaruit ik het lessenaarblad wil gaan maken.
Het uitzagen van het blad was eenvoudig.
Nu ga ik onder het blad een kleine constructie plakken en vasttimmeren om straks de poten van de lessenaar er aan te kunnen bevestigen.
Daarbij laat ik aan de zij- en achterkant van het blad ruimte vrij om daar de poten (van steigerhout) aan te kunnen bevestigen.
Eerst de ribben aan de zijkant. Dan pas ik de achterzijde en voorzijde af om die ook te zagen, schuren en bevestigen.
Even alles op een rijtje zetten.
Aan het blad en aan elkaar bevestigen. Van alle spijkers die ik heb gebruikt ging er maar 1 fout. Voor mij is dat een prestatie.
Zo, het blad van de lessenaar is gereed. Aan de voorkant heb ik het hout bewust kleiner gehouden dan aan de zij- en achterkanten. Aan de voorkant komt er geen poot en er moet voldoende ruimte overblijven om de tafel met de proefpers er onder te kunnen rijden. So far, so good.
Het pakketje uit de Verenigde Staten is via Istanbul
toch bij mij aangekomen. Het ging om een Gelli plate.
Dat is een hobby product dat je kunt gebruiken om snel
leuke structuren te maken met verf.
Mijn bedoeling is om met de veren en bladeren die ik gisteren
verzameld heb, pagina’s te maken die samen een klein
boekje kunnen gaan vormen.
In de Jumbo-folders hebben de takken, steeltjes, bladeren, veren, schors enz een nacht onder bezwaar gelegen. Vooral bedoeld om de bladeren mooi plat te krijgen. Toepasselijk staat of de ene folder in grote letters HERFST.
Hier zijn dan de twijgjes, bladeren, veren, schors, bolsters en de hoedjes van eikels.
Dit zijn de materialen die ik ga gebruiken om structuur aan te brengen in de verf: schuursponsje en twee zachtere sponsjes, bubble foam en een netje dat ooit als verpakkingsmateriaal diende.
Deze tak heb ik uiteindelijk niet gebruikt. Ik vermoed dat dit te scherpe kantjes heeft om op de Gelli plate te gebruiken. Bovendien is de tak te groot.
Dit is de acrylverf die ik ga gebruiken.
Dit is het eerste resultaat. De structuur komt van de sponsjes.
Nu er nog een tweeede drukgang overheen met drie blaadjes als sjabloon. Die blaadjes vallen niet zo op maar het resultaat vind ik leuk.
Twee blaadjes, eenvoudig van kleur.
Hier heb ik het eikenblad niet gebruikt als sjabloon maar als materiaal om voor het afdrukken structuur aan te brengen in de verf.
Hier heb ik twee blaadjes gebruikt als sjabloon en vervolgens een van de blaadjes die als sjabloon diende gebruikt als een soort stempel. Ook twijgjes gebruikt.
De hoedjes van eikels gebruikt om circels in de verf aan te brengen en dat vervolgens af te drukken.
Hier zijn de binnenkant van bolsters van kastanjes gebruikt om structuur aan te brengen in de verf.
Een zwarte veer werd hier gebruikt als sjabloon.
Hier heb ik bubble foam gebruikt om structuur aan te brengen in de verf.
Twijgjes en mijn eigen duimen.
Takje met blaadjes en eikenblad als sjabloon.
Veren als sjabloon.
Dit ging vervolgens in de vuilnisbak.
Het is herfst (voor wie het nog niet wist).
Daarom is het voor het werken met bladeren de juiste tijd.
Dat ga ik vanmiddag doen maar gisteren
heb ik afgevallen bladeren verzameld en er zitten ook
een paar veren tussen. Eens zien wat we daar mee gaan doen.
Nu liggen ze nog even te drogen. Nou ja, drogen.
In 1 nacht gaat dat natuurlijk niet maar
dan worden ze misschien wel platter.
Herfstbladeren.
Met veren. Bij gebrek aan een telefoonboek de folders van de Jumbo ingezet.
Het boek dat ik aan het maken ben gaat over
Meersel-Dreef, maar er komt ook een fietstocht door
het Markdal aan de orde. Vandaar dat de Mark een
van de elementen zal vormen van de illustratie.
Dit is mijn Mark in lino. Hoe zal de afdruk daarvan er uit zien?
Van Wees was een drukkerij aan het Kasteelplein in Breda.
Van Wees stond ook bekend om de verkoop van religieuze artikelen
zoals bidprentjes, kruisbeeldjes en wijwaterbakjes.
Hier gaat het om een nieuwe aanwinst voor het Nederlands
Drukkerij Museum in Etten-Leur:
clichés voor verschillende pennen die men er verkocht
en een afdruk ervan.
Het Stadsarchief heeft een paar foto’s van de drukkerij uit 1973:
Dit is een deel van de gevel in 1973.
Dit is een niet zo scherpe foto van het interieur van Drukkerij Eduard van Wees. Ook uit 1973.
Maar dan nu de cliche’s:
Dit is een afdruk van de cliche’s en de cliche’s van de pennen zelf.
De leeftijd van deze cliche’s is onbekend maar ze kunnen al best 50 jaar oud zijn. De onderste is blijkbaar een eigen product van Van Wees (?)
Nog eens inzoemen op de cliche’s. Ze zijn van lood maar gegalvaniseerd en zien er daardoor koperachtig uit. Een prachtige aanwinst voor het museum. Als je ze in het echt wilt zien dan moet je maar eens langs het museum gaan, daar zijn deze en nog andere schatten te zien.
Ik ben het linosnijden weer aan het oppakken. Langzaam maak ik vorderingen op de letter H.
Alleen het binnenwerk moet er nog uit.
Argusvlinder 