Deze week ben ik weer met letters in de weer geweest.
Voor mijn ABCdarium ben ik inmiddels bij de letter ‘C’ aangekomen.
De eerste selectie die ik gemaakt heb bevat allemaal houten letters.
Van de letters heb ik vast een compilatie gemaakt.
Volgende week ga ik daar mee drukwerk maken.
Afgelopen zaterdag stond er een leuk artikel in de Volkskrant
met de titel: Magistraal die stok van de g.
Het artikel is geschreven door Bob Witman.
Het is een boekbespreking van het boek met de titel:
De Amsterdamse krulletter.
Magistraal die stok van de g. Ramiro Espinoza en Rob Becker.
Het boek ‘De Amsterdamse krulletter’ is geschreven door Ramiro Espinoza
(verkeerd gespeld in de krant) en Rob Becker (fotograaf, denk ik).
Het gaat over de namen van cafe’s die in Amsterdam op de ruiten verschenen.
Dat ging heel vaak vanuit de brouwerij en daardoor steeds met hetzelfde lettertype
(variant op Cancellaresca).
Hieronder nog twee voorbeelden.
Cafe ’t Sluisje.
Knopenwinkel Peppie.
Ik heb het boek gauw gekocht.
Vandaag nog eens drie prenten uit een boek
van Charles Dickens.
De reeks met mijn prenten staat nu bijna compleet op mijn weblog.
Mr. Rigaud.
Little Dorrit: Mr. William Dorrit.
Affery
Onlangs was ik bij Uitgeverij de Geus
en ben toen ook even in de prachtige, grote tuin geweest.
Twee dingen vielen me op:
= een voormalige (?) voordeur van de uitgeverij
= een beeld van een kunstenaar met de naam Hofland
dat in 2004 is gemaakt en dat een lezer voorstelt.
Een spiegelende lezer. Daar zitten heel wat diepere betekenissen achter.
Barnaby Rudge of Barnaby Budge. Ik kom beide namen tegen.
Lord Chester.
Barnaby Rudge: Simon Tappertit. Een typisch Dickensiaanse naam.
Uit mijn serie is er maar 1 kaart die te maken
gheeft met het boek Oliver Twist van Charles Dickens.
Waarschijnlijk is mijn serie onvolledig en mis ik veel kaarten.
Maar ik ben blij met de kaarten die ik heb.
Hier een van de belangrijke personages uit het boek:
Oliver Twist: Bumble.
Mark Tapley, een vrolijke optimist die net ontslag heeft genomen bij een herberg. Samen besluiten ze om naar de Verenigde Staten te reizen, om daar hun fortuin te zoeken.
Wikipedia:
The Life and Adventures of Martin Chuzzlewit, meestal Martin Chuzzlewit genoemd, is de titel van wat wordt beschouwd als de laatste schelmenroman van de Britse schrijver Charles Dickens. Het boek verscheen aanvankelijk, zoals de meeste romans van Dickens, in afzonderlijke delen en werden van januari 1843 tot juli 1844 maandelijks in tijdschriftvorm gepubliceerd. In 1844 werd het ook in boekvorm uitgegeven.
Zelf beschouwde Dickens de roman als zijn beste werk, maar het werd matig ontvangen door de lezers. De eerste delen verkochten zo teleurstellend dat Dickens besloot om het verhaal een wending te geven en de avonturen van de jonge Martin Chuzzlewit deels in de Verenigde Staten te laten afspelen. Zo kreeg Dickens de mogelijkheid om dit land, dat hij zelf in 1842 had bezocht, op een satirische wijze te beschrijven als een land vol egoïsten en misdadigers.
Mr. Pecksniff, weduwnaar met twee dochters die een grote rol spelen in dit boek.
Mrs. Gamp.
Er is op internet veel te vinden over de personages uit de boeken
van Charles Dickens.
Zo staat op Wikipedia:
Sarah Gamp is de aan alcohol verslaafde vroedvrouw en verpleegster. Zij heeft het regelmatig over een zekere Mevrouw Harris, maar haar omgeving twijfelt aan het bestaan van deze vrouw. Na het publiceren van het boek werd het woord gamp een favoriete uitdrukking voor een paraplu, een favoriet voorwerp van Sarah Gamp. Als voorbeeld voor Gamps karakter gebruikte Charles Dickens een echte verpleegster die zijn vriendin Angela Georgina Burdett-Coutts aan hem had beschreven.
Maar ook belangrijk is de afbeelding van Mrs. Gamp op Wikipedia.
Die lijkt namelijk nogal op de afbeelding die ik hier plaats.
Als referentie staat er bij: Illustratie door Joseph Clayton Clarke uit Character Sketches from Charles Dickens, Pourtrayed by Kyd (1889)
Maar ze zijn niet aan elkaar gelijk.
Helaas.
Want is zou er graag achterkomen door wie de serie is gemaakt
die ik in bezit heb.
Het heeft heel wat jaren gekost voordat ik door had
dat Uriah Heep niet alleen een band was die in
de jaren 70 van de vorige eeuw succesvol was.
Het is namelijk ook een van de karakters uit David Copperfield.
Een boek van Charles Dickens.
Uriah Heep.
Wikipedia:
David Copperfield is een victoriaanse roman van Charles Dickens uit 1850. Zoals in vroeger eeuwen tamelijk gebruikelijk was, had het boek in werkelijkheid een lange titel: The Personal History, Adventures, Experience and Observation of David Copperfield the Younger of Blunderstone Rookery (which he never meant to be published on any account). Zoals de meeste van de boeken van Dickens verscheen het eerst als feuilleton; in dit geval in de periode 1848-1850. In dit boek komen nogal wat elementen voor uit Dickens’ eigen leven, en daarmee is David Copperfield waarschijnlijk de meest autobiografische roman van Dickens. Zowel voor als na David Copperfield schreef Dickens zeven romans. David Copperfield is dus letterlijk het middelpunt van zijn werk en het werd door Dickens gezien als zijn favoriete boek.
Uriah Heep is een jonge man en boekhouder van beroep.
Hij gedraagt zich, evenals zijn moeder, heel onderdanig en nederig,
gluiperig.
Later blijkt hij geld te hebben gestolen en verdwijnt daarvoor in de gevangenis.
The Posthumous Papers of the Pickwick Club, ook wel The Pickwick Papers
(Nederlands: De nagelaten papieren van de Pickwick Club)
is de eerste roman van de Engelse schrijver Charles Dickens uit 1836.
Wikipedia:
Dickens werd in 1836 uitgenodigd de begeleidende tekst te schrijven bij een serie prenten over ‘de komische wederwaardigheden tijdens de jacht en visvangst’ van de Londense ‘Nimrod Club’, van de hand van de bekende tekenaar Robert Seymour. Hij stemde toe in het schrijven van een serie vermakelijk schetsen, maar alleen onder de voorwaarde dat Seymour zijn teksten zou volgen in plaats van andersom.
Het werk zou verschijnen in een voor die tijd vrij nieuwe vorm van goedkope maandelijkse afleveringen, waarvan de eerste verscheen op 31 maart 1836. De samenwerking met Seymour duurde echter niet lang: hij pleegde zelfmoord op 20 april en werd opgevolgd door Hablot K. Browne (‘Phiz’), die vervolgens 23 jaar lang Dickens’ illustrator zou blijven.
Een van de hoofdpersonen van dit boek is Mr. Pickwick (Samuel Pickwick).
In de serie prenten die ik onlangs kocht zitten er 2 die met die boek
te maken heeft:
Mr. Samuel Pickwick.
Weller Senior.
De vrienden van Mr Pickwick zijn de ‘vurige’ Tracy Tupman,
de ‘dichterlijke’ Augustus Snodgrass en de ‘sportieve’ Nathaniël Winkle.
Tijdens hun avonturen ontmoeten ze Sam Weller.
Diens vader is Tony Weller. Een koetsier.
Pas geleden kocht ik dit hele mooie boek.
Ik wil graag de kaft en een aantal pagina’s met je delen.
Het gaat om het boek van R van der Meulen,
Over de liefhebberij voor boeken.
Het boek is gedrukt door A. W. Sijthof in 1896.
Het boek heeft platten (kaften) die van hout gemaakt lijken.
R. van der Meulen, Over de liefhebberij voor boeken, 1896.
De kaft is niet van hout maar is wel heel mooi uitgevoerd.
Binnen in het boek zijn meer dan 200 afbeeldingen in de tekst verwerkt
en zijn ook nog 18 zogenaamde ‘kunstbijlagen’ toegevoegd.
Op de kaft, een zonsopkomst, gezien door een venster met op de vensterbank wat boeken.
De schutbladeren zijn prachtig.
De titelpagina: Over de Liefhebberij voor boeken voornamelijk met het oog op Het boek voor onze dagen beschreven en afgebeeld door R van der Meulen. Schrijver van “Het boek in onze dagen”. Met ruim 200 in den tekst gedrukte afbeeldingen, benevens 18 tusschengevoegde kunstbijlagen. Leiden. A. W. Sijthoff. 1896.
Mijn uitvoering heeft een heel kleine stempel: Alg. Boekh. Schroder, Rokin 50, Amsterdam. Eigenlijk is de naam van de boekhandel Schröder.
Het boek is ouderwets prachtig verzorgd.
Ieder hoofdstuk begint steeds met een illustratie, vignetten genaamd
of in het Frans en-tetes.
Vignetten aan het eind van een hoofdstuk heten dan weer culs de lampe.
Zo ook bij het Voorbericht:
En natuurlijk op het einde van het Voorbericht.
Het boek behandelt in zeven hoofdstukken:
De boeken en hun stoffelijke waarde
De belangrijkst pleegvaders van de boeken (zeg maar de boekgeschiedenis)
Bibliofilie
Bibliomanie
Engelse boeken (en in het bijzonder de kaften)
Franse boeken
Duitse en Nederlandse boeken.
In al die hoofdstukken prachtige illustraties van de besproken
onderwerpen:
Gutenbergs latijnse bijbel uit 1455. Een pagina van Lukas, vers 1-11.
Een portret en het wapen van Christophe Plantijn.
Een kopergravure waarin boekhandelaar Jan Evertsen Kloppenburch wordt genoemd uit 1624.
Voorbeelden van vignetten.
Proeve van chromolithographie, Eckstein & Stahle te Stuttgart.
Proeve van de band voor Vondels werken, J. H. W. Unger.
Band om het feestalbum Mr. Mouthaan, 1893, rood Levantijnsch marokijn uit de hand gekolfd en verguld door Jan Mensing van de Firma C. J. Mensing.
Proeve der inktfabriek van Hermann Gauger te Ulm.
R. van der Meulen: Over de liefhebberij voor boeken. Een schat.
Het was me niet eerder opgevallen maar de Nieuwe Veste
heeft ook een behoorlijk aantal letterkasten
met loden letters.
Tijdens de open dag vandaag zag ik dat.
Van wie dit werk is werd me niet duidelijk maar ik vond het mooi. Van keramiek, brieven en rollen ‘papier’ met daarop tekst. Samengebonden met ijzerdraad. Kunst en schrift. Werkt altijd bij mij.
Ook deze week weer actief geweest met letters en mijn ABCdarium.
Nu was het de beurt aan de afbeelding met de letters B.
Ik ben begonnen met een wat oud scherm.
Die nieuwe breedbeeldschermen zijn niet zo interessant.
Dat is namelijk een groot rechthoek.
De oudere toestellen hebben meer dynamiek:
Dit is het vertrekpunt.
Misschien dat ik de centrale B op het beeldscherm nog wat verder uitwerk naar een soort Eurovisie testbeeld. Maar daar moet ik nog eens over slapen.
De film schijnt gemaakt te zijn naar een bekend boek.
Ik ken het boek alleen niet. (Gebaseerd op het klassieke
liefdesverhaal van Thomas Hardy)
Maar de film is alles wat ik verwachtte.
Een van de bedrijven die meewerkte aan de film
is BBC Film, het boek speelt in het Engeland van de 19e eeuw.
Dus kostuums, prachtige landschappen, boerderijen enz.
Een goed gemaakte, romantische film.
Ik heb de film vrijdagavond tijdens het Jazz Festival Breda gezien.
Dat vond ik goed bij elkaar passen: de ‘madding crowd’ (gekmakende menigte)
van de film en de bezoekers van het festival in het centrum van Breda.
Veel plezier als je de film gaat zien!
Ik heb me 2 uur goed vermaakt.
Wikipedia:
Far from the Madding Crowd is een roman uit 1874 van de Engelse schrijver Thomas Hardy. Het was zijn vierde roman en het werk wordt algemeen beschouwd als zijn beste tot op dat moment, hoewel Henry James de roman destijds fel bekritiseerde in een recensie voor ‘The Nation’
Al kort na het overlijden van Charles Dickens
werd erkend dat de illustraties van zijn publicaties,
belangrijk hebben bijgedragen aan het succes van zijn schrijversschap.
Dickens had zelf ook een groot aandeel
in het proces dat leidde tot de illustraties.
In 1899 verscheen er een boek dat een overzicht geeft van alle
illustratoren die met Dickens hebben samengewerkt:
Charles Dickens and his illustrators.
Dat kan dan gaan om zijn belangrijke werken (de romans)
maar ook om illustraties bij goedkope edities, verhalen,
artikelen, satirische bladen, speciale uitgaven enz.
Van dat boek verscheen in 1972 in Amsterdam een herdruk.
Daar heb ik nu een exemplaar gekocht.
Charles Dickens from a scarce lithograph by S. Eytinge Jr. / Charles Dickens op een zeldzame steendruk door S. Eytinge Jr, 1867 – 1868.
De opmerking over de zeldzaamheid van de steendruk is voor rekening
van Frederic G. Kitton.
Uitgegeven door S. Emmering in 1972.
De illustratoren die de meeste aandacht krijgen zijn: Cruikshank, Seymour, Buss, Phiz, Cattermole, Leech, Doyle, Stanfield, Maclise, Tenniel, Frank Stone, Landseer, Palmer, Topham, Marcus Stone, Luke Fildes.
Bij het boek ontving ik ook 21 kaarten met afbeeldingen
van bekende personen uit de boeken van Dickens.
Vandaag een eerste serie:
Dombey and Son, Mr Carker.
Dit is de hele kaart.
Van de volgende figuren toon ik alleen de afbeelding.
De kaarten zijn nogal vuil.
Volgens de boekverkoper gaat het hier om:
een serie van 21 gelithografeerde kaarten
uit de eerste helft van de 20e eeuw, 16.5 x 10.5 cm.
In goede staat met roestvlekjes.
Dombey and Son, Mrs Pipchin.
Nicholas Nickleby, Mr Lenville.
Nicholas Nickleby, Mr Ralph Nickleby.
Nicholas Nickleby, Mr Squeers.
Al een tijd terug ben ik bezig geweest
met een linosnede, een teststukje.
Het lukte me niet.
Afgelopen zaterdag dacht ik: dat is toch te gek voor woorden.
Dat moet ik ook kunnen.
Ik heb het teststukje afgemaakt maar toen in het probeerde
af te drukken met acrylverf gebeurde er op papier nauwelijks iets.
Dus naar de leraar en haar oordeel afwachten.
Ze gaf aan dat die acryl veel te dun is.
Die rol je juist in de gaten en er blijft
nauwelijks iets op het oppervlakte van de lino achter.
Ze had een ander middel.
Dat heb ik getest.
Mijn linosnede met twee maal de tekst Breda: een keer regulier en een keer in spiegelschrift en de andere inkt (want bij drukken heet zoiets inkt, geen verf).
Het eerste resultaat, niet slecht. Ik ben er blij mee.
Afdruk twee in wording.
Terwijl ik zo bezig was zag ik ineens
een Nederlandse indeling voor letterkasten.
Ik had wel een vermoeden dat zoiets bestaat maar had het niet eerder gezien.
Voldoende afdrukken om te weten dat dit spul veel beter werkt. Is nog op waterbasis ook.
Door met mijn project: de letter B.
Zo ongeveer het eindpunt van de week ervoor. Ik zet de vorm van de ‘B’ hier voort.
Het eindresultaat van deze week.
Iets anders dat ik vandaag via Twitter vernam
is dat het vandaag precies 80 jaar geleden is
dat T.E. Lawrence overleed aan de gevolgen van een motorongeluk.
Reden voor mij om mijn Lawrence-bibliotheek (heel klein,
maar als je goed voor 1 boek zorgt heb je een bibliotheek)
in het zonnetje te zetten.
Mijn bibliotheek bestaat uit drie boeken: Seven pillars of wisdom, de versie uit 1935 die in Engeland verscheen, Revolt in the desert, de versie uit 1927 die in de Verenigde Staten verscheen en The making of David Lean’s Lawrence of Arabia.
Seven pillars of wisdom.
De geografie van de heldendaden.
Lawrence of Arabia.
Het begin van de film van David Lean waarin Peter O’Toole op de motor zit, kort voor het motorongeluk.
Revolt in the desert, King Feisal of Irak.
Als ik het goed begrepen heb zijn de Cozy Classics
een serie klassieke boeken die vertaald zijn
naar taal die begrijpbaar is voor kinderen.
Het gaat van Jane Eyre tot Star Wars.
Ontwikkeld in Canada en te zien op de volgende website:
De boeken worden geillustreerd met poppen
gemaakt van vilt die in scene gezet worden.
Hier twee voorbeelden van Oliver Twist:
Cozy Classics (Gezellige klassiekers), Please Sir, I want some more.
Dit beeldt het moment uit waarin Oliver, die in het weeshuis verblijft,
om meer eten gaat vragen van de opzichter van het weeshuis.
Naar aanleiding van dit ‘incident’ besluit de opzichter
van het weeshuis dat het tijd is om Oliver te laten gaan werken.
Door het werk komt hij vervolgens in contact met
de zakkenrollers en inbrekersgroep van Fagin.
De Engelse tekst die bij dit moment hoort is:
He rose from the table;
and advancing to the master,
basin and spoon in hand, said:
somewhat alarmed at his own temerity:
“Please, sir, I want some more”
Als Oliver dan voorgesteld wordt aan Fagin
ziet dat er in de Cozy Classics als volgt uit:
Charles Dickens: ‘This is him, Fagin’, said Jack Dawkins, ‘My friend Oliver Twist.’ (‘Dit is hem, Fagin’, zei Jack Dawkins, ‘Mijn vriend Oliver Twist’.
Christoffel Plantijn, ’s werelds grootste drukker en uitgever, 1520 – 1589.
‘De woordenaar’ is de titel van de biografie die in 2014 verscheen
van de hand van Sandra Langereis.
Ik heb het boek net uit en het is fantastisch.
Het boek vertelt het spannende leven van Christoffel Plantijn
en staat uitgebreid stil bij zijn belangrijkste presetatie:
zijn Polyglot bijbel.
De bijbel is een verzameling boeken die via verschillende bronnen
tot ons is gekomen.
Plantijn wilde een boek uitbrengen met daarin de bijbel
zoals die via de verschillende bronnen
en dus hun verschillende grondtalen bekend was:
Hebreeuws, Aramees, Latijn, Grieks en het Syrisch.
In werkelijkheid is het nog iets complexer dan hiervoor beschreven.
Het Oude Testament kent andere bronnen dan het Nieuwe Testament.
Om een dergelijk project succesvol te kunnen beëindigen
heb je een heel specifieke talenkennis nodig,
heb je bijzondere lettersets nodig,
heb je geleerden nodig die de teksten kennen,
kunnen vertalen en goed weergeven,
je hebt diplomatie nodig om het boek uit te mogen geven,
papier, perkament en goed leer, geschoold personeel,
en geld, veel geld had Plantijn er voor nodig.
Het boek heeft voor mij een hele grote ‘bijvangst’.
Door het leven en werk van Plantijn te beschrijven
krijgen we bijvoorbeeld inzicht in het onderwijs van de zestiende eeuw,
de economie van Antwerpen, de Spaanse Furie, Alva, Willem van Oranje,
Breda, de connectie met Leiden,
de godsdienstconflicten (Beeldenstorm) in de lage landen, enz.
Ik heb wat aantekeningen gemaakt.
Die ga ik in een paar blogs hier delen.
Gister stond net als vorige week,
de letter ‘B’ centraal.
Uitgangspunt is de golf die de twee ‘O’-s
van een ‘B’ vormen.
Van een golf naar een stoombootje in het water is niet zo ver…
Is het een golf (in horizontale positie) of een boom of een vlam?
De letter ‘B’ op een kladpapiertje.
Een van de vele letterkasten waar ik uit mag putten.
Doorgegolfd.
Deze zal volgende week afgemaakt worden.
Vorige week ontving ik een mooi ABCdarium dat ik onlangs kocht.
Leuk te zien dat ook anderen zich laten
inspireren door dit eeuwenoude model voor een boek.
Hier staan de letters centraal.
De letters zijn afdrukken van kopergravures.
Het boek is gemaakt door Private Press ‘De Witte Adelaar’.
De A wordt mooi gemaakt met een zonsopgang (of ondergang),
de B met meetkunde of is het sterrenkunde,
en binnen de C vind je een boek.
Iedere letter is zo, met veel aandacht gemaakt
en vervolgens in dit boek samengebracht op mooi papier.
De tekst van het Colofon is gedrukt in Gill sans, corps 14 of 14 pt.
Argusvlinder 