Voor de laatste pagina van het ideeënboek val ik terug op het uit de krant gescheurde woord ‘idee’ en drie stroken afvalpapier. Uiteindelijk met drie kleuren gespat.
Alle pagina’s liggen gevouwen in katernen van 2 bladen in de boekenpers. Dan kunnen ze bijvoorbeeld morgen ingebonden worden. Dan kan ik morgen ook aan de schutbladen beginnen.
Nee dus.
ik ben wel ver.
Nog 1 pagina te gaan en dan nog 6 kanten
van het schutblad dat ik zelf ga maken.
Het schutblad wordt eenvoudig maar
het moet nog wel gebeuren.
Eerst moest ik nog mijn Ideeënfabriek afmaken.
Nog een kant van de fabriek en de ideeën
ontbraken nog.
Dus begin je met het maken van het sjabloon.
Links zie je sjabloon nummer 5 en rechts de originele schets die in het proces ook helemaal versneden is.
Dit is dan de ideeënfabriek.
Yes!
Spatten met spelden. Het leuke van spatten is dat je met wat restpapier, stukken afdekken, meerdere kleuren, enz, best leuke resultaten kunt bereiken. Hier ben ik bezig aan ‘Ik zie het licht.’
Ik zie het licht!
Het bijzondere aan een Indiase boekband is vaak de blinddruk.
De fijn versierde band door in het perkament met hoge druk
figuren aan te brengen.
Dus niet met verf, niet door verschillende materialen
samen een band te laten vormen, maar door met hoge druk (sierlijke)
lijnen in de band aan te brengen.
Hoe ik mijn band precies ga voorzien van een ‘inhoud’ die
er voor moet zorgen dat de band beter in vorm blijft,
weet ik nog niet.
Maar vandaag ben ik begonnen met het aanbrengen van
dun karton in de vlakke stukken van de boekband.
In ben begonnen met de voorflap.
Hier zie je dat de voorflap, die uit twee delen bestaat: het deel dat straks voor de voorkant van het boek komt en het smallere deel dat tussen de achter- en voorkant van het boek terecht komt. Beide zijn voorzien van dun karton dat precies tussen de vouwen past. Het past er zowel qua dikte als tussen de scharnierende delen van de band.
Vanochtend een paar uur tijd gehad om het volgende idee
uit te werken: een ideeënfabriek.
Eerst heb ik een schets gemaakt.
Met die schets snij ik vervolgens per kleur een sjabloon uit.
Elk sjabloon in een ander stuk papier.
Vervolgens sjabloon per sjabloon spatten met ecoline.
Hugh Hefner stond afgedrukt op een groot vel papier dat net iets steviger is dan de 90 grams papiersoorten die we kennen van bijvoorbeeld printerpapier. Ideaal om sjablonen uit te snijden. Links de schets, rechts sjabloon nummer 1.
Het resultaat van de eerste ‘spatgang’.
Sjabloon 2.
Langzaam ontstaat de Ideeënfabriek.
Rechts sjabloon 3 op/door tekst van Roodkapje.
Volgende tussenstand.
Resultaat van sjabloon 4. Ik moet nog 1 sjabloon snijden en nog een keer met een andere kleur spatten en dan is de ideeënfabriek gereed.
In 2015 kocht ik via een veilingsite een boekband
waarvan gezegd werd dat het om een boekband gaat uit India
die van perkament gemaakt is.
De versiering van de band en het model met voorflap
doet inderdaad sterk denken aan boekbanden uit India.
De band heb ik al lang in huis en ligt maar te liggen (om eerlijk te zijn). Het idee is om in de band (de band kwam zonder boekblok) van karton een soort dummy boek te maken zodat de band als model in een boekenkast kan staan en mooi in vorm blijft. De vorm heeft wat geleden en hij gaat moeizaam open. Toen in bij Boektotaal in Steenwijk zag dat men ‘Perkamentdressing’ verkocht heb ik niet geaarzeld.
Toen ik de band kocht zat er een factuur met omschrijving bij.
De beschrijving van de veilingsite was als volgt:
35. Boekband; Originele Indiase perkamenten band – laat 18e/ vroeg 19e eeuw
Prachtig Indiaas blind gedecoreerd perkament met fraaie ornamenten
Originele Indiase perkamenten band – Blind gedecoreerde perkamenten band met fraaie ornamenten – Laat 18e / vroeg 19e eeuw – 20 x 15 cm.
Fraai voorbeeld van Indiase boekbandkunst
Conditie: Alleen de band. Wat slijtage en vlekjes.
Dit is de voorflap die zo typisch is voor boekbanden uit (Klein-)Azië.
Dit is de toelichting op de perkamentdressing. De samenstelling is terpentine en lanoline. Lanoline is een ander woord voor wolvet. Het maakt de huid snel zacht. De bedoeling is dat dit ook voor deze boekband gaat gelden. Al na een eerste behandeling was de boekband al weer beter te openen en vouwen.
Dus na de eerste behandeling heb ik de band in de vorm gezet zoals hij rond een boekblok zal zitten/gezeten heeft. Dan kan de dressing er rustig intrekken.
Vandaag vooral de binnenkant en de scharnierende delen nog een keer behandeld.
En intrekken maar. Dit zal voldoende zijn.
Ook vanochtend nog even kort met het spatten bezig geweest.
Deze keer met stukjes touw om het sjabloon te maken.
Dat ziet er dan als volgt uit:
Met stukjes touw maak ik een sjabloon van het woord ‘idee’.
Dan spatten met ecoline.
Dan is dit het resultaat.
Spinvis over Napels: Alles ruikt naar fraude, zwarte ogen in je rug, je kunt de schaduw niet vertrouwen, zelfs de vogels zijn corrupt. Op Louis Couperus – In Transit. De stal van Excelsior Recordings leeft zich uit op deze CD met het werk van Louis Couperus.
Goed initiatief.
In het bijzonder:
Yorick van Norden;
Esther de Jong;
Maurits Westerik.
Gistermiddag een beetje tijd gehad om aan mijn
ideeënboek te werken. Weer twee pagina’s toegevoegd:
= de eerste pagina van gistermiddag is een ideeënboom.
Ik had een stuk papier gebruikt bij het afschermen van een pagina
tijdens het spatten. Logisch dat er dan verschillende kleuren
ecoline bij elkaar komen. De kleuren pasten mooi.
Uit dit stukje restpapier heb ik een boom gesneden:
een ideeënboom;
= voor de tweede pagina heb ik het woord ‘Idee’ gescheurd
uit een krant. Toevallig sloeg ik een krant open bij
een stukje van Arnon Grunberg: Voetnoot.
Dit is de boom zoals ik die uit het restpapier gesneden heb.
Zo is de ideeënboom compleet; opgeplakt op een pagina van mijn nog in te binden ideeënboek.
Dit is de Voetnoot van Arnon Grunberg waarop ik een schets heb gemaakt om de tekst te kunnen scheuren.
Eenmaal uitgescheurd heb ik de tekst ‘idee’ vastgepind op de pagina in het spatraam. Nu nog spatten.
Het spatten met ecoline is gereed. Nu nog even de spelden weghalen en de pagina uit het spatraam halen.
Ik moet bekennen dat de open ruimtes in de ‘d’ en de twee ‘e’-s er met het mes uitgesneden zijn. Dat durfde ik niet te scheuren.
Vermoedelijk is deze recensie verschenen bij het verschijnen van het boek in 1952. De zinsbouw en het woordgebruik die wijzen wel in die richting. Wie de schrijver is weet ik niet en ik weet ook niet wanneer dit in een krant verschenen is. De recensie gaat over De Scharlaken Stad van Hella S. Haasse.
De titel is bijzonder:
Nieuwe roman en oude reportages.
Toevallig was dit boek een van de boeken die bij de aankoop
betrokken was. Dus ik heb ook de roman.
Ik heb hem nog niet gelezen maar heb al wel ontdekt
dat er nog twee verrassingen in het boek zaten:
de waarschijnlijke naam van de vorige eigenaar en
een krantenknipsel over Machiavelli.
Daar over meer als ik het boek gelezen heb.
Het boek ‘De Scharlaken Stad’ in de stofomslag.
Zo ziet het boek er uit zonder stofomslag. De linnen band.
Dezelfde band maar nu zie je ook de rug.
Op de stofomslag staan op de voor- en achterflap
wervende reclameteksten.
Die laat ik je hier ook nog even zien:
Dit is de introductie op De Scharlaken Stad.
Voor degene die meer wil stond op de achterflap een tekst over ‘Het Woud der Verwachting’
De recensie was trouwens niet mis:
= de eerste 40 pagina’s te veel feiten, al die historische
gegevens zijn volgens de recensist niet ‘roman’-makend;
= later weet ze op een geheimzinnige manier de geestdrift
van haar “vosserij” (?) voelbaar te maken.
Je zou denken dat de recensist Belgisch is.
Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
De tekst van de recensie is:
NIEUWE ROMAN en oude reportages
De nieuwste roman van Hella S. Haasse (Querido – A’dam, f 8,90) “De scharlaken Stad” is een allesbehalve aantrekkelijk boek.
Men zou geneigd zijn te beweren, dat van niemand behalve de bespreker, die de plicht heeft àlles te lezen alvorens iets te zeggen, geëist kan worden zich door de eerste 40 bladzijden van dit boek heen te worstelen.
Daar aangekomen heeft hij juist een verhandeling over Michel Angelo achter de rug die romantechnisch volkomen afunctioneel is.
Ook in het verdere verloop staat deze historische roman over Cesare Borgia-of-niet-Borgia vol met allerlei historische mededelingen en overpeinzingen, die wellicht voor velen interessant maar voor niemand “romanmakend” zijn.
Hella Haasse vertelt teveel en suggereert te weinig.
Zij is als de dood dat iemand zou veronderstellen dar ze er maar op los fantaseert of dat een of ander weinig begaafd lezer het niet zou snappen.
Gelukkig heeft deze hebbelijkheid – in voldoende sterke mate aanwezig om een hele serie romans te doen mislukken – een tegenwicht.
Vooreerst heeft de schrijfster een behoorlijk en vrij veelzijdig inzicht in het verschijnsel mens en de manieren waarop dit verschijnsel zich kan manifesteren.
Waardoor haar personen zich langzamerhand uit de historie-brij losmaken en een eigen gezicht krijgen.
Vervolgens – en dit is de reden waarom men toch eindigt met de roman boeiend te vinden – zij weet op een of andere geheimzinnige manier de geestdrift, die ten grondslag is van haar “vosserij”, voelbaar te maken.
We komen al lezende onder de indruk van deze hartstocht voor het verleden, gaan haar delen en zijn tenslotte genegen door iedere rijstebrijberg heen te eten.
Hella Haasse kan een eersterangs schrijfster van historische romans worden als ze wat minder “vosserig”, wat intuïtiever schrijft – zij wordt volstrekt uniek wanneer zij er in slagen zal haar hartstocht voor de historie over haar stof te doen zegevieren.
Dit waren de resultaten.
Ik vermoed dat ik nog zo tussen de 10 en 15 pagina’s moet
voorzien van spatwerk. Daar zitten 2 keer drie pagina’s bij
van het schutblad. Maar daar moet ik nog papier voor uitzoeken.
Zo kun je ook aan de slag met gelinieerd. Zo’n grote druppel die zo uitvloeit vind ik ook erg mooi. Misschien moet ik daar nog eens wat meer mee experimenteren.
Hier heb ik het sjabloon een paar millimeter van het papier af gehouden. De contouren van het gespat worden daardoor minder scherp. Ze zijn bijna nat op nat gespat en dna zie je dat de ecoline ook hier de neiging heeft om uit te lopen en te mengen.
De resultaten van de middag.
Ik ga hier vanmiddag in ieder geval naar toe.
Het idee is om een ‘gelinieerde’ pagina te spatten. Dan ga ik niet de lijntjes spatten. Dat is te veel gepriegel maar de vakjes. Dit is het sjabloon.
Hier zie je het sjabloon voor het spatten met ecoline.
Als je dat dan met twee kleuren doet, dan is dit het resultaat.
Gecombineerd met het lampje van het idee.
Hier twee kleuren per lijn gespat, bij de tweede lijn de kleuren andersom gebruikt. Dan in het midden de uitroeptekens nog eens gespat met geel.
Met de tekst ‘Eureka’ heb ik nog niet zo veel gedaan. Dus nog eens een ander idee uitwerken.
The Bookshop.
Een tweede film in een paar weken tijd over boeken.
Begin mei zag ik ‘The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society’.
Die film was een soort romantisch drama:
schrijfster woont in mondain Londen, is verloofd, bezoekt boekclub,
wordt verliefd op lezer. Dat tegen de achtergrond van Guernsey kort ma de oorlog.
Uiteindelijk krijgen ze elkaar en ze schrijft nog veel boeken.
The Bookshop gaat ook over een eiland. Een drama, niet romantisch.
Deze keer geen schrijfster die de hoofdrol speelt
maar een verkoopster van boeken.
Haar maatje is een slim kind dat eerder door heeft dan de verkoopster
dat het moeilijk zal worden voor The Bookshop op het eiland.
Het boek Lolita van Vladimir Nabokov speelt een beetje een onwaarschijnlijke
rol in de film. De boekverkoopster slaat er 250 exemplaren van in.
Zoveel mensen zijn in de film niet eens te zien.
Verder is de film leuk om naar te kijken.
Uiteindelijk zal het goed komen want je bent nooit eenzaam in een boekwinkel.
Let goed op de boektitels aan het einde van de film:
het boek waarop de film is gebaseerd is er te zien.
***
Vladimir Nabokov, Lolita.
Een tijd terug kocht ik een serie boeken, grote en kleinere,
van Hella S. Haasse. Tweede hands.
Toen ik de boeken ontving zat er tot mijn verrassing
een hele map met krantenknipsels bij, die de persoon
van wie de boeken waren, had verzameld.
Een heel leuk pakket waar ik nog veel uren aan ga besteden.
Helaas staat op de artikelen niet uit welke publicatie ze komen. In ieder geval niet op de knipsels die ik bekeken heb. Ook de schrijver is niet altijd duidelijk. Hier wel. Een deel van de titel is weggevallen. Waarschijnlijk heette het artikel ‘Boek eindelijk gelezen’, geschreven door Pieter Steinz.
Op de achterkant van het artikel wordt een ander boek besproken:
U Zult Versteld Staan Van Onze Beweeglijkheid van Dave Eggers.
De bespreking van Steinz zal dus wel uit een boekenbijlage komen.
het boek van Eggers verscheen in december 2002.
Grote kans dat het artikel dus uit het NRC Handelsblad is, Steinz werkte daar,
en dat het in december 2002 of begin 2003 verscheen.
Wikipedia:
Vanaf november 1989 werkte Steinz bij NRC Handelsblad, aanvankelijk als redacteur bij de Donderdag Agenda en het Cultureel Supplement, daarna als filmredacteur, literatuurredacteur en chef van de bijlage Boeken (2006-2012). Hij schreef interviews, beschouwingen en recensies over met name Amerikaanse en Nederlandse literatuur.
Op de site van Querido staan de volgende boektitels van Hella S. Haasse.
Dat is voor mijn een overzicht waarmee ik me kan oriënteren:
Oeroeg (1948, Verzameld werk 2006)
Het woud der verwachting (1949, VW 2012)
De verborgen bron (1950, VW 2012)
De scharlaken stad (1952, VW 2006)
De ingewijden (1957, VW 2007)
Cider voor arme mensen (1960, VW 2007)
De meermin (1962, VW 2012)
Een nieuwer testament (1966, VW 2008)
De tuinen van Bomarzo (1968, VW 2007)
Huurders en onderhuurders (1971, VW 2010)
De Meester van de Neerdaling (1973, VW 2006)
Een gevaarlijke verhouding of Daal-en-Bergse brieven (1976, VW 2008)
Mevrouw Bentinck. Onverenigbaarheid van karakter & De groten der aarde (1978/1996, VW 2007)
Ogenblikken in Valois (1982, VW 2018)
De wegen der verbeelding (1983, VW 2009)
Berichten van het Blauwe Huis (1986, VW 2012)
Schaduwbeeld of Het geheim van Appeltern. Kroniek van een leven (1989, VW 2012)
Heren van de thee (1992, VW 2008)
Transit (1994, VW 2012)
Zwanen schieten (autobiofictie, 1997, VW 2008)
Fenrir (2000, VW 2007)
Sleuteloog (2002, VW 2011)
Het dieptelood van de herinnering (1954/1993, VW 2003), bestaande uit: Zelfportret als legkaart (1954), Persoonsbewijs (1967), Krassen op een rots (1970), Een handvol achtergrond, ‘Parang sawat’ (1993)
Oeroeg – een begin (facsimile-editie t.g.v. de Prijs der Nederlandse Letteren, 2004)
Het tuinhuis (verhalen, VW 2006)
Sterrenjacht (feuilleton, 2007)
Toen ik schoolging (novelle, 2007)
Uitzicht (essays, portretten en beschouwingen, VW 2008)
Inkijk (reflecties van een lezer, VW 2011)
Kleren maken de vrouw (2013)
Portret van prinses Beatrix (1955, 2013)
VW= Verzameld Werk.
Soms zijn de krantenartikelen nog wel wat digitaal op te schonen.
Nadat ik eerst een nieuwe gloeilamp gesneden heb, kon ik weer spatten met Ecoline voor het nieuwe ideeënboek. De granulariteit (verschillende groottes) van de spatten vind ik mooi. Inclusief de druppels.
Vandaag ben ik nog even verder gegaan
met mijn ideeënboek.
Deze keer met een lampje als symbool voor een idee.
bij deze versie wil ik het idee van lichtstralen maken door enkele zones met geel aan te zetten. Hier zie je de sjablonen op het werk liggen. Nu nog spatten.
Het resultaat. Drie of meer kleuren.
Hier heb ik de sjabloon bewust buiten het frame gelegd. Het levert een positieve lamp op.
Dan het negatieve sjabloon er een beetje naast de eerste afbeelding over gelegd en dan nog een keer spatten. Maar dan met een tweede kleur. Hier nog in mijn spatraam.
Hier het resultaat zonder spatraam.
Ook eens een eenvoudige positieve afbeelding met een kleur.
In mijn vorige blog had ik het over een soort Moiré-effect. Nou hier zie je hopelijk dat hoe dun de draden van het net ook waren, je daar toch iets van ziet.
De oogst van deze middag.
Eureka.
Een van de projecten waar ik aan werk is een ideeënboek.
Een boek waar ik mijn boekbind-ideeën in kan opschrijven.
Ieder blad wil ik voorzien van een spatwerk met een verwijzing
naar ideeën.
Dus na de uitroeptekens nu het woord ‘Eureka’.
Het spatwerk moet niet te donker worden of te dicht gespat. Dan kun je er moeilijk op schrijven denk ik. Hier ben ik nog geholpen met een herfstblad.
Vorige keer was de EU van ‘Eureka’ al te zien. Vandaag de ‘RE’.
Dit is een netje van iets. Ik weet niet meer waarvan. Van sinaasappelen zal het wel niet geweest zijn. Eens kijken of dat iets dat met het spatwerk. Kans is groot de dat druppels te klein zijn waardoor het net geen sporen achterlaat.We gaan het proberen.
Zo ziet het er uit voor het net eraf gaat. Een foto van het eindresultaat heb ik niet maar het spatwerk krijgt een soort Moiré-effect. Maar heel erg veel zie je er niet van. Ben benieuwd wat er van overblijft als de ecoline droog is.
Wikipedia:
Moirépatronen kunnen ontstaan als meerdere gelijksoortige patronen op elkaar geprojecteerd worden, bijvoorbeeld als twee dunne stoffen, zoals zijde of vitrage, die over elkaar heen worden gelegd, maar ook als een reeds gerasterde (kranten)foto nogmaals afgedrukt wordt en daarmee nogmaals gerasterd wordt, of als lijnen op papier of op een computerscherm worden getekend. Doordat de lijnen of punten van de twee rasters op sommige plaatsen naast elkaar staan, op andere plaatsen over elkaar heen vallen, ontstaat een patroon van lichte en donkere banden, die boven op de onderliggende lijnen geprojecteerd lijken. Complexere moirépatronen ontstaan als de lijnen gebogen zijn, of niet volledig parallel. Van moirépatronen wordt gebruikgemaakt in de popart.
Bij het spatten gaat ook wel eens iets mis. Ik had een paar druppels ecoline gemorst op een onderliggende krant. Nu zag ik die vlekken en vond ze mooi kleuren. Nog wat kleuren toegevoegd en nu lijkt het een beetje op een vaas met bloemen. Die ga ik op een van de pagina’s gebruiken.
Tijd om een paar drukken te maken met ‘positieve’ letters.
Dat was wel even een verrassing.
In verband met de Kermis die vrijdag begint
is deze week de antiek- en curiosamarkt in de Willemstraat.
Daar staan ook altijd een aantal stands met boeken.
Het is best een leuke plaats voor hen met veel aanloop,
vermoed ik.
Toen ik vanochtend er langs kwam was het te vroeg om
van de kramen te genieten. De kramen waren bijna allemaal nog leeg
en ik had haast om de trein te halen.
Aan het eind van de middag was de markt al bijna helemaal weg.
De eerste verkoper had al een groot deel van zijn koopwaar uitgestald.
Het kan er goed staan. Hoe de kooplui het ervaren hebben weet ik helaas niet.
Het boek van Jona Lendering & Vincent Hunink: Het visioen van Constantijn – Een gebeurtenis die de wereld veranderde.
Keizer Constantijn krijgt aan de vooravond van een belangrijke
veldslag een visioen. De veldslag wordt gewonnen en dit geeft
ruimte voor zijn bekering naar het christendom.
Een stapje of beter gezegd een evolutie in het denken van
deze persoon, Constantijn, heeft grote gevolgen, tot op de
dag van vandaag, voor Europa en de wereld.
Maar hoe verliep dat nou?
Was er een visioen?
Welke feiten hebben we?
Deze en nog veel meer vragen zijn vragen waar historici
steeds maar weer een antwoord op zoeken.
Als voorbeeld kiest Jona Lendering deze gebeurtenis en
in het boek verschijnt een nieuwe vertaling van een van de
belangrijkste bewijsstukken in deze cold case:
Vincent Hunink maakte de nieuwe vertaling van ‘De lofrede van 310’.
De lofrede is afkomstig uit een verzameling verhalen die
Panegyrici Latini heet (Latijnse lofredes).
De verzameling bestaat uit 12 lofredes die tegen het eind van
de vierde eeuw bij elkaar zijn gebracht met als doel
ze te gebruiken in het onderwijs.
Het lijkt misschien ingewikkeld maar het is een heel leesbaar boek
dat ik met veel plezier en interesse gelezen heb.
Voor mij heeft het een aantal stilzwijgende aannames die ik
voor mezelf had ontwikkeld, verder bevestigd.
Mocht je eens een gevoel willen krijgen voor de schrijfstijl
en redeneertrend, bezoek dan bijvoorbeeld zijn website
Mainzer Beobachter.
Het gaat mij om het spatten met ecoline
op de bladzijdes van het ideeënboek dat ik ga maken.
Ik wil op iedere pagina iets tonen dat met (be)denken te maken heeft.
Het eerste ontwerp was dat van een serie uitroeptekens.
Het tweede ontwerp gaat om ‘eureka’, de mythische uitroep
bij het bedenken/uitvinden van iets.
De onderplaat op een hanteerbare maat gezaagd. Toen moesten de sjablonen wel opnieuw op de ondergrond geprikt worden.
Tussenstand tijdens het spatten.
Het eindresultaat.
Door de sjablonen zo op het papier te leggen en dan er over te spatten krijg je ‘negatieve’ letters. De letters worden uitgespaard uit het kleurbeeld.
Maar als je de lettertekens voorzichtig hebt uitgesneden kun je ook ‘positieve’ lettertekens spatten. Dat ben ik hierboven rechts aan het doen.
Het proces herhalen met de tekst Eureka.
Argusvlinder 