Ewa Maria Wagner ken ik niet, niet als celliste en niet
als schrijfster.
Maar als ze een collumn in het NRC heeft lees ik die graag.
NRC, 9 juni 2023, Ewa Maria Wagner. Heel bij de hand.
Auteursarchief: Argusvlinder
Mooi bordje soep
De geruchten gingen dat het deze week de laatste keer was voor dit seizoen, dat men op de markt asperges verkocht. Ik had ze nog niet een keer gekocht. Niet om klaar te maken als hoofdgerecht en ook niet als soepgroente. Dus vrijdag was het tijd.
Met kippenbouillon (zero salt), ei en ham. Heerlijk, ook bij warm weer.
Dag van het gele boek
Geinspireerd door het zonlicht?
Breda, Nieuwstraat.
Mooi zonlicht in Valkenberg
Vanmorgen.
Blind Floor
Blind Floor, gereed voor het programma dat morgen begint.
Zomaar een foto van de Grote Kerk, deze week.
Markendaalseweg
Flora Batava
De tentoonstelling gaat niet alleen in op de Flora Batava en de
totstandkoming maar staat ook stil bij andere aspecten
van planten als onderdeel van het boek.
Bijvoorbeeld de plant als ornament.
Een voorbeeld daarvan is dit werk van John Ruskin: The Nature of Gothic – A chapter of the Stones of Venice, Hammersmith, Kelmscott Press, 1892.
Vrij naar Wikipedia:
‘The Stones of Venice’ is een verhandeling over kunst en architectuur in Venetië geschreven door John Ruskin. In ‘The Nature of Gothic’ beschrijft hij zijn ideeen over hoe de maatschappij zou moeten worden ingericht. De eerste edities van dit werk kwamen uit van 1851 tot 1853.
Wanneer hij spreekt over ‘Gothic’ dan bedoelt hij de gotiek.Onder neogotiek (Engels: Gothic Revival) wordt een 19e-eeuwse stroming in de bouwkunst verstaan die zich geheel heeft laten inspireren door de middeleeuwse gotiek. Het is een reactie op de strakke, koele vormen van het classicisme met zijn uitgesproken rationele karakter. De neogotiek ontstond uit de romantische belangstelling voor de middeleeuwen.
William Morris, Sidney C. Cockerell, A note by William Morris on his aims in founding the Kelmscott Press, Hammersmith, Kelmscott Press, 1898.
Dit is dan een mooi voorbeeld van middeleeuws gebruik van planten als ornament: Werner Rolevinck van Laer, Fasciculus Temporum, inhoudende die cronijcken van ouden tijden, Utrecht, Johan Veldener, 1480. De vertaling van Fasciculus Temporum die ik op internet las is: “Little bundles of time”.
Uffizi
Terwijl ik mijn wandeling in deze schatkamer met kunst vervolg,
zie ik nog drie werken van Botticelli.
Het is overweldigend.
Florence, Uffizi, Alessandro Filipepi detto Botticelli, The Calumny of Apelles. Circa 1495. Tempera on wood.
Botticelli, Pallas and the Centaur, circa 1482, tempera on canvas.
Alessandro Filipepi detto Botticelli, Adoration of the Magi, circa 1475, tempera on wood.
Soepel stappen we verder naar Vlaamse Meester.
Uffizi, Rogier van der Weyden, Deposition in the sepulchre, circa 1450, oil on panel.
Er hing op zijn minst ook nog een werk van Hans Memling.
Maar terug naar Italië.
Het centrale deel is ‘Epiphany’ of Driekoningen. Andrea Mantegna, Scenes from the life of Christ: Epiphany, Circumcision, Ascension, 1463 – 1464, tempera on panel.
Onbekende schilder, Portret van een vrouw met handschoen en boek. Circa 1520 – 1530. Olieverf op hout. Je zou denken dat ze twee handschoenen vast heeft. Ze draagt er immers geen. Toch zie ik er maar 1.
Gezien
Afgelopen zaterdag ging ik voor een soort dubbelbezoek
naar Den Haag:
– ik wilde voor de tweede keer de Flora Batava tentoonstelling
zien in Huis van het boek;
– ik ging de opera Zauberflöte The next generation zien en horen
in Amara (huis voor cultuur, educatie, events en ontmoeting).
Tussen die twee zaken zou ik ergens gaan eten.
Het liep een klein beetje anders.
Eerst maar eens zien of ik Amare kan vinden. Nou dat was geen probleem. Nu naar Huis van het Boek.
Maar het was warm.
Ik kwam wel dicht in de buurt maar besloot toch
op een terras op een van de kanalen te gaan zitten.
In de schaduw, op het water, een beetje deinzend.
Wie doet je wat.
Tussen de elegante bomen op het Voorhout: Voorhout Monumentaal 2023. Wie doet je wat? Michael Jacklin, Rest Image II, stafijzer.
Marieke Bolhuis, SHE is GIANT, EPS staal, polyurea, DD lak.
Atelier van Lieshout, Milkman, cortenstaal. Persoonlijk had ik het ‘Boer met stikstof op zijn hoofd’ genoemd.
Armando, Kopf, brons.
Zeger Reyers, Vanaf hier mag alles.
Eten deed ik bij een uitstekend Indiaas restaurant.
Werkelijk erg goed.
Toen was het tijd voor de voorstelling. Zauberflöte.
Hier met een Nederlandstalig libretto.
De opera speelt zich af in de toekomst.
Een figuur die wel erg veel weg heeft van Trump starft op toneel.
De taal is direct, er wordt geen blad voor de mond genoemen.
In grote lijnen wordt het oorspronkelijke verhaal van Emanuel Schikaneder
aangehouden.
Het is een bekende verhaalopbouw:
je stelt de deelnemers voor, je stuurt ze op een tocht met
opdrachten en daarin verwerk je muzikale hoogstandjes.
Die waren er!
Aan het eind komt alles goed.
Dus uitstapjes naar extreem rechts, klimaat, gelijkheid van
vrouw en man. Ze liggen voor de hand en passen goed.
Wolfgang Amadeus Mozart, Emanuel Schikaneder, Zauberflöte – The Next Generation. Helaas was het niet druk in Amare want de voorstelling is de moeite waard. Ik heb me prima vermaakt.
Het was nog een eindje met de train maar hij ging!
Een stekelig onderwerp
Sinds nog maar een paar weken staat mijn cactus
op het balkon. De warme en zonnige dagen van de
laatste weken doen hem goed na zijn winterslaap.
Ik heb zo’n vermoeden dat de parodia magnifica twee knoppen aan het ontwikkelen is. Een er van zie je in het midden van de foto. Als dat zo is zal het niet heel lang meer duren voor de bloemen open gaan.
Oogtegels
In het Kasteel van Breda lagen ooit ‘Oogtegels’.
Hendrik II van Nassau en Mencia de Mendoza lieten ze leggen.
Ze waren gemaakt in Antwerpen door de van oorsprong Italiaanse
pottebakker/keramist Guido Andries di Savino.
Op het Kasteelplein in Breda worden ze nu verbeeld
in een werk van de Spaanse Javier de Riba.
Dat werk is een skatebaan annex podium voor kleinkunst
(muziek, dans, yoga, acrobatiek, zang, enz.) en vervangt
de pontons die in eerdere jaren bij het Spanjaardsgat lagen.
Vanmorgen was de opening.
Rond 10:00 uur waren de hekken die er de afgelopen weken stonden weg. Het kan gaan beginnen.
Toen ik nog wat verder zocht op het internet naar de oogtegels
kwam ik de volgende tekst tegen:
De lofzang van Pieter Nuyts “over het volbouwen des Hofs”
te Breda door Stadhouderkoning Willem III in 1697:
Hoe ziet men ’t puikst van neerlands zalen
En gaandeloze trappen praalen
In t midden van een staage ry
Van kamers transsen en zaletten
Van schoon gesiered kabinetten
Een veelgeoogde galleryMet voetnoot;
In elken Vloersteen dezer Gallery is een geschilderde Oog gebakken…
Pieter Nuyts is een kleurrijk figuur en dan zeg ik het heel positief.
Hij was bestuurder en als koloniaal actief in (de buurt van) Australie
en in Japan en Taiwan.
Het liep helemaal verkeerd zoals uit de volgende veroordeling blijkt:
Een VOC-rechtbank in Batavia verklaarde hem op 17 september 1633 onder andere schuldig aan dubbele boekhouding, het tegen de instructies in privé handel drijven, het onterecht gijzelen van de Chinese admiraal in Amoy, zelfverrijking, bigamie, de moord op de zesenzestig VOC-militairen, het niet voorkomen van de gijzeling op Formosa, het willen claimen van het opperhoofdschap in Hirado en het onheus behandelen van de Japanse keizer. Als straf werd de betaling van zijn gage stopgezet en werden al zijn bezittingen geconfisqueerd.
Dat dit soort criminelen toch snel weer de vrije hand kregen
blijkt wel dat de man na terugkeer nog drie keer burgemeester
van Hulster Ambacht en twee keer van Hulst werd, terwijl de
eerder opgelegde boete werd terugbetaald aan hem !
Dit zijn dan de echte oogtegels waarop de opbouw op het Kasteelplein in Breda, op gebaseerd zijn. Gemaakt door Guido Andries (di Savino) in 1525 – 1550.
Dit is dan wat er vandaag op is gebaseerd met de hulp van de Spanjaard Javier de Riba.
Een zondagochtendconcert met Beethoven en moderne oogtegels op het Kasteelplein.
Net voor ik weg ging begon een Flamenco. Daar zat nog wel wat ruimte voor verbetering in. De komende weken is er een afwisselend programma waarin deze dansers nog een paar keer kunnen laten zien wat ze waard zijn.
Ringshowroom
Vandaag was de laatste bijeenkomst van de cursus
‘edelsmeden voor beginners’.
Dus de ring moest af.
De zilveren ring is gegoten in een mal die in
sepia gemaakt is.
Daarbij zijn voor het gieten de twee helften
een beetje verschoven.
Maar na het gieten kun je nog heel veel ‘repareren’
aan het resultaat. Je kunt zover gaan dat alleen
de basivorm van de ring overblijft.
Dat heb ik niet gedaan.
De structuur is zichtbaar gemaakt (polijsten,
afwasmiddel en een tandenborstel) en de zijkanten en
de binnenkant van de ring zijn glad gevijld.
De buitenkant meer dan de binnenkant.
Mijn ring is niet bedoeld om te dragen.
Eigenlijk moet de binnenkant nog beter gevijld worden
maar de tijd is op. Dat kan ik natuurlijk altijd nog thuis doen.
Tot nu toe is al het vijlen met de hand gedaan, dat kan moderner.
Hij ziet er in ieder geval niet meer uit zoals hij uit de sepia kwam: als een ring uit de tijd van Karel de Grote die vorige week is opgegraven. Leuke techniek, veel mogelijkheden maar onderschat het werk na het gieten niet!
Uffizi
Slechts 3 schilderijen in dit bericht.
Alle drie beroemd, alle drie van Botticelli.
Over ieder individueel schilderij is waarschijnlijk
een boekenkast vol geschreven.
Dus hier een korte toer.
Er stonden steeds mensen voor dit schilderij. Maar dat kun je ze niet kwalijk nemen. Alessandro Filipepi detto Botticelli, Spring (La Primavera), circa 1480, tempera grassa on wood. Interessant is het laatste stukje van de beschrijving: ‘tempera grassa’. Ik begrijp dat dit een experimentele versie is van verf op basis eidooier en water. De overgang naar de olieverf komt er aan. Daarnaast staat er een enorme verzameling planten en bloemen op dit werk. Het is naast andere dingen een soort van geschilderde flora (niet de godin).
Een schilderij, een portret met in het schilderij een medallion verwerkt van gips. Wat is niet echt of wat is het best gelukt? Florence, Uffizi, Alessandro Filipepi detto Botticelli, Portrait of a young man holding a medallion, circa 1475, tempera on wood, gilded stuco.
Alessandro Filipepi detto Botticelli, The birth of Venus, circa 1485, tempera on canvas.
Tijdelijke skatebaan
De zon straalt fantastisch.
Dit is ons nieuwe klimaat: weinig regen maar als het regent,
hevig en veel. Als de zon schijnt dan brandt hij ook.
Zomer en zomervakantie vallen niet meer samen.
In volle zon wordt er dan ook gewerkt aan de Blind Floor
op het Kasteelplein in Breda.
Grote sjablonen, verf en telescoop muurverfroller.
Dit is het Kasteelplein rond 08:00 uur in de morgen.
Met een mobiel afdak voor de schilders.
Mooie vorm
Mooie vorm, prachtig zelfs. Net niet helemaal scherp waardoor nog mooier.
Het tijdloze van de NS
De titel van dit bericht komt van het feit dat ik niet
meer precies weet op welke datum onderstaand stukje in
de krant stond.
Daarnaast staan de ontwikkelingen bij het onderwerp stil,
alsof tijd niet bestaat.
De krant is het NRC, de rubriek heet Ikje.
Het Ikje van Jasper Enklaar over de NS waar de marketing steeds verandert maar er van ontwikkeling in de diensten van het bedrijf geen sprake is.
Buxusmot in de tuin
Het heet een buxusmot maar is een vlinder. Hoe dan ook ik trof twee exemplaren aan in een tuin met meerdere buxusplanten. Als dat maar goed gaat.
Soep
Er zijn mensen die bij de temperaturen van afgelopen
weekend liever geen soep eten.
Ik heb er van genoten.
Courgettesoep met munt en limoensap. Verborgen zit er ook nog zoete aardappel in omdat ik die had.
Variant met geitenkaas.
Zilveren ring gieten
Met het gieten ben je er nog niet.
Misschien kun je zelfs wel zeggen dat dan het werk pas begint.
Afgelopen week de hele les besteed aan het wegzagen van de gietmond en het schuren van de omtrek van de ring. Door de ring in de omtrek (en natuurlijk ook daar waar straks een vinger door gaat) te schuren ontstaat er een gladde zilveren omstrek. De andere delen blijven gevormd door de structuren van de sepia en bij mij ook door het feit dat de twee sepiadelen ten opzichte van elkaar verschoven zijn voor het gieten. Bij deze temperaturen en door het handwerk is het nog zweten op zo’n ring.
Argusvlinder 