Nou vandaag niet.
Voor morgen ligt het anders.
Maar het weer maakt me niet zo veel uit.
Soep lust ik altijd en zeker erwtensoep.
De soep heeft de hele nacht in de koelkast gestaan. Mooi dik is de soep geworden. Dat zie je want in de kom die ik dadelijk in de magnetron ga zetten staat de lepel recht omhoog.
Met een snee stevig brood smaakt hij prima!
Het lijkt een beetje een traditie te worden
maar vandaag heb ik weer soep gemaakt.
Passend bij het weer: erwtensoep.
Dit is zoals het avontuur begon: ui, wortel, knolselderie, erwten, prei, laurier en een rookworst (hij durfde niet op de foto).
De erwten met laurier en water zet ik zo’n drie kwartier op. De erwten zijn dan gaar en vallen uit elkaar.
In de tussentijd heb ik tijd om de groenten te snijden.
De knolselderij bovenop. Het selderijblad dat bij de ingrediënten geleverd wordt heb ik er ook bij gesneden. Vraag is of dat knolselderijblad of snijselderij is. Geen idee. Ik zal het de volgende keer nog eens extra precies nalezen.
Vandaag heb ik er nog niet van gegeten. Na een nachtje rust smaakt de soep morgen nog beter.
‘Iets’ wil ik maken, ‘iets’ om de gedroogde rozen
op te kunnen leggen.
Daarom snij ik eerst een vorm uit papier.
Op ware grootte.
Dan kan ik daar eerst eens mee experimenteren en
dan vervolgens overgaan naar grijs karton.
Dit is de papieren vorm. Gesneden uit een groot reststuk. De vorm is niet zoals die uiteindelijk zal worden maar de afmetingen helpen. Het stuk papier is nog uit één stuk. Dadelijk zal ik twee delen snijden uit grijsbord.
Dit zijn al twee delen uit karton. De vorm is nog niet definitief maar ik wil eerst de goede afmetingen hebben. Deze vormen zijn nog te groot. De twee delen komen wel onder een hoek ten opzichte van elkaar te liggen.
Het voorpand van de blouse dat ik als bekleding wil gebruiken kan ik uitproberen. ook even zien of het ‘werkje’ in de blouse in het midden, aan één kant of meer dwars komt te liggen. Ook even zien hoe de rozen er op liggen. Heb ik spelden nodig om ze op hun plaats te houden? Kan ik iets met de gedroogde takjes? Hier gebruik ik nog potten (met lijm ed) van verschillende formaten om de twee kartonnen delen te ondersteunen.
Hier ontwerp ik even een heel eenvoudige steun. De hoek voor de twee liggende delen is hier nog ongeveer 90 graden. Dat is een veel te kleine hoek. De delen moeten vlakker komen te liggen.
Als de hoek me beter bevalt snij ik twee steunen uit. Er zullen nog wel wat experimenten moeten volgen. Tevreden ben ik nog niet.
Hier kijken heel veel mensen naar uit:
naar spontane gebeurtenissen, muziek, dans, kleur,
ontspannen en onbezorgd.
Toen ik gisteren naar de boekhandel liep, kwam ik op
het Kasteelplein een groep mensen tegen die een soort
van een filmopname aan het maken waren.
Wie het waren en waarvoor de opname dient,
geen idee.
Misschien voor carnaval?
Daar waar de apparatuur staat had men een kleine party tent opgezet. Hier was ‘de crew’ nog druk bezig met het in stelling brengen van de apparatuur en het inrichten van de omgeving.
De eerste leden van de band begeven zich naar het ‘toneel’.
Check, double check.
Nog even de danspassen oefenen in het volle licht.
Wachten is een niet te onderschatten onderdeel van een optreden op film/video.
Nog wat laatste instructies van de regisseur.
Neem je plaats in.
Toch nog gauw even een extra oefening.
De band is er klaar voor.
En Actie!
Nog even een groepsfoto.
De sessie was nog niet ten einde.
Ik hoorde daarna nog geruime tijd muziek.
Maar voor mij zat het er op.
Op 2 februari is Hella S. Haasse geboren en vandaag
kwam er een biografie over haar uit.
Eerlijk gezegd had ik me voorgenomen om naar de
boekwinkel te gaan maar in de middag was ik het weer vergeten.
Tot ik een ander boek zat te lezen waar het ging over de
Preanger regentschappen. Indonesië en dus schoot Hella Haasse
weer door mijn hoofd.
Ik ben direct naar de winkel gegaan.
Aleid Truijens is de schrijfster van de biografie met als beschrijving: Leven in de verbeelding. Als ik het interview wat ik met Aleid Truijens heb gehoord mag geloven, dekt deze omschrijving de inhoud van het boek over Hella S. Haasse goed af.
Ik geniet nu al en heb nog geen woord
van het boek gelezen!
Albrecht Dürer, Christ carrying the cross, from the Engraved Passion-series, 1512. Engraving on paper.
Ruby Sky Stiler, Self-portrait with blue palette, 2021, acrylic paint, acrylic resin, paper, glue, and graphite on panel.
Salomon van Ruysdael, View of Beverwijk, 1646. Oil on panel.
Balthasar van der Ast, A tulip, a carnation and roses, with shells and insects, on a ledge. 1593/1594.
Bernar Venet, Arcs in Disorder: 4 arcs x 5, 2007. Cortensteel.
Franz Marc, The Foxes, 1913.
Gabriele Münter, Dorfstrasse im Winter, 1911. Öl auf Pappe auf Holz.
Hans Holbein the younger, Henry VIII. Circa 1537.
Last but not least: Pablo Picasso, Le Déjeuner l’herbe d’après Manet, Mougins, 13 July 1961. Oil on canvas.
De bladeren heb je het minst gezien de afgelopen weken. Die lagen onder bezwaar en laten zich prima drogen. Gisteren heb ik beide zijdes in de vernis gezet.
De meeste tijd ging zitten in het lostornen van het voorpand. Maar daar maak je geen heel attractieve selfies of actiefoto’s van. Het pand is wel goed losgekomen en kan de bekleding worden van de basis waarop de gedroogde rozen komen te liggen.
De rozen en de groene takken liggen al te oefenen voor het raam van mijn werkplaats.
Gelukkig gaat het met de rozen die ik hangend gedroogd
heb een stuk beter.
De groene bladeren zijn wel heel erg opgerold maar ik heb nog de losse takken groen. Die zijn bijna helemaal plat. Dus met deze gedroogde bloemen kan ik wel iets maken.
Bij dat ‘iets’ ga ik gebruik maken van deze blouse die ik al een hele tijd geleden kreeg. Het voorpand bestaat uit twee lagen. In de bovenste laag is een baan met gaten aangemaakt. Op een plaats is een smalle strook textiel tussen de gaten gescheurd. Maar dat kan ik wel ‘onzichtbaar’ maken.
Het begint er mee het voorpand los te tornen. Dat is altijd een voorzichtig werkje maar nu helemaal omdat het materiaal een soort van kunststof is dat kwetsbaar is.
Gisteren ben ik natuurlijk ook weer
verder gegaan aan “Het geïllustreerde boekbindersboek”
Met al dat voorprikken voelde ik me
een beetje een Meester Prikkebeen.
Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad en prikt de
dagen van december op zijn hoed
Hij fluit zijn pluche lapjeskat want hij heeft last van muizennissen die nesten maken in zijn baard
Maar die laat hem altijd mooi fluiten, het dier preekt ernstig
voor de vissen gevallen van een haringkar
Hij lokt de dagen met zijn lied de dagen vliegen hij blijft staan
Waar komt hij vandaan?
Hij koestert de dagen van rood cellofaan, van glitter- en watten- en sterrenpapier
Geen mens kent zijn naam
Meester Prikkebeen, Meester Prikkebeen, de mensen lopen langs hem heen hij blijft alleen Meester Prikkebeen
……..
Bekende uitvoering is van Boudewijn de Groot met Elly Nieman.
De tekst is van Lennaert Nijgh.
De muziek van Boudewijn de Groot.
Maar ik begon met het boek uit de boekenpers te halen. Een groot deel van de katernen zijn al voorgeprikt maar nog niet allemaal. Dus dat moet ik afmaken.
Deze keer gebruik ik twee mallen: de houten prikmal als gasis. Die zorgt ervoor dat katern en papieren mal steeds op dezelfde plaats liggen, en de papieren mal met de gaten op de afstand zoals ik ze wil hebben. Dit is de ‘before’.
Dan is dit natuurlijk het beeld ‘after’.
Zo kan de set in de boekenpers terug en kan binnenkort het naaien beginnen.
Helaas moet ik mijn poging opgeven om de drie rozen
te drogen onder bezwaar.
Ik heb geprobeerd om de schimmel weg te halen maar
die komt steeds terug. Steeds meer ook.
Het deel van de roos waarvan steeds maar weer blaadjes of delen van blaadjes verdwijnen (donker rode vlek) wordt almaar groter. Ook vandaag.
Dit was tot nu toe de mooiste van de drie drogende rozen maar ook hier ontstaat een vochtige plaats waardoor blaadjes blijven hangen aan het keukenpapier.
Dus als het keukenpapier er zo uit ziet dan is dat geen goed teken.
De schimmel gaat hier zo hard dat hier niets meer aan te doen is. Als je die probeert weg te halen beschadig je de blaadjes.
Ook de achterkanten moeten er aan geloven.
De laatste foto van vandaag van het trio. Morgen gaan ze in de vuilniszak. Ik heb ze nu open laten liggen. Stiekem om te zien of dat misschien een optie was geweest.
Jammer.
Ik denk dat het zeker ook met de rozensoort te maken heeft.
Deze bloemen waren te dik.
Zo ziet de pompoensoep er uit. Heerlijk als ontbijt.
Natuurlijk heb ik afgelopen woensdag ook nog gewerkt
aan het ‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ van
L. Brade & Dr. E. Winkler.
Het avontuur begon met het maken van een prikmal.
Ik heb een houten prikmal maar ik was er niet van
overtuigd dat die het beste resultaat zou gaan
opleveren als ik het boek wil binden op bandjes.
De hoogte van de katernen en het werken met linten deden me besluiten de houten mal niet te gebruiken voor het bepalen van de plaats waar ik de katernen ga voorprikken. Dat ga ik vaststellen met behulp van een dubbelgevouwen strook papier.
Vervolgens gebruik ik die papieren prikmal om de plaatsen vast te stellen waar ik straks de linten ga spannen. Zie de potloodstreepjes op de prikmal. Daarvoor dienen de knoppen op de juiste plaats te zitten en me straks bij het naaien niet te hinderen.
Vervolgens gebruik ik de houten prikmal wel om de katernen goed op hun plaats te leggen in combinatie met de papieren prikmal. Morgen weer verder.
Het recept en de bereiding zal ik even tonen in drie foto’s.
Dit is het meeste werk: het snijden van alle ingrediënten.
Hierna nog even met de staafmixer pureren en je hebt een heerlijke pompoensoep.
De rozen die ik onder bezwaar heb gelegd die zijn,
vergeleken met de rozen die ik opgehangen heb om te drogen,
de zorgenkindjes.
Ze drogen langzamer, ze drogen ongelijkmatiger en
er ontstaan witte vlekjes die veel weghebben van schimmel.
Dus vandaag zijn de hangende rozen nogmaals bespoten
met vernis. Ik vermoed dat deze derde keer genoeg is.
Ik heb ook al een idee over hoe ik ze ga presenteren.
Blijft dus over de ‘onder bezwaar’ rozen.
Hier ligt een van die rozen onder een glasplaat met een beperkt gewicht erop (pot met gekleurde lijm). Het was mijn hoop dat de roos er minder door zou lijden en beter zou drogen.
De achterkant ziet er veelbelovend uit.
Maar de bloemkant was toch ook nu weer tegen het glas vast gaan zitten. Iedere keer beschadig je dan de bloem opnieuw. Misschien moet ik er meer afblijven maar de instructies op internet geven juist aan met regelmaat te controleren. Dilemma.
Het is vooral zo jammer omdat de adertjes in de bloemblaadjes zich zo mooi tonen.
Gelukkig zijn kleurverschillen en de adertjes ook bij de andere bloemen zichtbaar. Je moet alleen wat beter kijken.
De takken met blad drogen prima. Tot nu toe blijven die mooi groen. Ben benieuwd of dat zo blijft. De achterkanten van de rozen blijf ik eigenlijk ook heel mooi vinden.
Omdat de snelheid waarmee de rozen drogen tegenvalt (en misschien komt dat door de manier waarop ik ze onder bezwaar leg), heb ik de rozen gewoon een korte tijd op de verwarming gelegd. Daar moet je wel bijblijven want de blaadjes gaan dan snel krullen en dat wil je voor zijn. Alle drie de rozen liggen nu tussen keukenpapier en niet al te zware boeken. Ik ben iedere keer weer benieuwd hoe het er over een paar dagen uitziet.
Breda, dinsdagochtend. Weekmarkt. Maar niet alle marktkooplui zijn aanwezig.
Bijna op de hoek van Catharinastraat/Kasteelplein staat dit bord dat wijst naar het centrum. Ik ben benieuwd naar welk centrum dit bord je wil sturen.
‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ begint met een hoofdstuk over de geschiedenis van het boekbinden. Tussen neus en lippen wordt daar een bijzondere anekdote verteld. Op internet kon geen bevestiging van het verhaal vinden terwijl er wel degelijk een bisschop Herman is geweest.
Mijn hertaling:
Een Engelse monnik, HERMAN genaamd, een bekwaam boekschrijver en binder, werd zelfs tot bisschop van Salisbury verheven.
De monniken bonden hun boeken op de volgende manier in:
ze naaiden de afzonderlijke vellen (perkament?) aan de rug aan elkaar en
maakten er daarna nog een omslag van perkament aan vast.
Het achterste gedeelte van de omslag sloeg meestal over het eerste gedeelte heen,
zodat de hele omslag er toe diende om de bladeren er in te wikkelen zodat ze van alle kanten beschermd waren.
Het boek is hoog, zeker de bruto afmetingen. Gelukkig past het op mijn naaibankje.
Om het naaien eenvoudiger en mooier te laten verlopen begin ik met de gevouwen katernen in de boekenpers te leggen. De pers niet zo vast mogelijk draaien maar wel op een manier dat de vouwen scherper worden.
Ook zondag ben ik met de rozen bezig geweest.
een tweede vernislaag en bij de rozen die onder
bezwaar liggen te drogen een nieuwe oplossing
geprobeerd voor de roos die stuk gaat van
keukenpapier en bakpapier.
Eerst liggend en meteen daarna nog een keer met vernis bespoten terwijl de rozen in een glazen pot staan. Hier is de vernis nog niet droog.
Daarna heb ik meteen de rozen weer vrij opgehangen.
Bij de rozen die boven aan de steel zijn afgesneden en die onder bezwaar liggen te drogen had ik zaterdag al die witte puntjes gezien. Misschien is dat wel schimmel. Dus heb ik die geprobeerd met een mesje schoon te schrapen.
Daarna nog afpoetsen met een doekje. Deze week eens zien of dit helpt.
Op de plaats van schrapen een klein beetje lijm gesmeerd. Misschien helpt dat?
Roos nummer drie, die schuin opdroogt, was in het keukenpapier getrokken. Ik hoopte dat bij bakpapier dat niet zou gebeuren maar dat was toch het geval. Die beschadigingen maken de roos natuurlijk niet mooier maar misschien leer ik er nog iets van.
De roos ligt nu onder een glazen plaatje. Daar staat nog wel een gewicht op maar niet zoveel als bij het onder bezwaar. Glas en minder gewicht, misschien de magische formule.
Dit wordt waarschijnlijk het volgende boek dat ik ga inbinden. Alleen moet ik nog wat meer nadenken over de vorm die ik ga kiezen. Dus vanmiddag nog eens goed door het boek heenbladeren om ideeën op te doen. L. Brade & Dr. E. Winkler, Het geïllustreerde boekbindersboek, 2021, in een uitgave van Uitgeverij Boekblok met een nawoord door Gijs Wortel.
Zoals de titel aangeeft is het een boek met illustraties. Misschien niet zoveel als je in een modern boek zou mogen verwachten maar voor een boek uit 1861 toch heel uitgebreid voorzien van afbeeldingen.
Hier bijvoorbeeld een papiersnijmachine. Deze machines zijn geschikt om veel papier in één keer, recht af te snijden. Probeer dat maar eens met de hand met een mes. Dat zal je niet lukken maar met een dergelijke machine gaat dat prima.
Bij het boek zit een bijlage (Aanhangsel) met recepten. In 1861 was het boekbindersvak nog grotendeels handwerk. Recepten om materialen en hulpmiddelen zelf te maken waren noodzakelijk. Voor mensen die terug willen naar het oude ambacht (of er van willen leren) een schat aan informatie.
Als ik internet mag geloven (ik ken de man alleen van naam) is Gijs Wortel nog een ambachtsman die het vak van jong af aan heeft geleerd en die er ook jaren les in heeft gegeven. Zijn boeken winnen prijzen. Dus ook zijn nawoord ga ik vanmiddag nog eens goed lezen.
Even de feiten op een rijtje. Dit helpt mij altijd als ik wat wil weten over het boek terwijl ik het niet onder handbereik heb. Vooral de afmetingen zijn vaak belangrijk. Zeker om dat dit zowel een dik als een groot boek wordt.
Een van de illustraties uit het boek. Dit is een bordschaar. Zeker als je karton wil snijden, recht wil snijden, dan is zo’n tafelformaat bordschaar ideaal.
Agenda’s zijn in een tijd van mobiele telefoon en andere mobiele apparaten niet meer de meest hippe voorwerpen (het woord hip alleen al) maar dat neemt niet weg dat dit een mooi voorbeeld uit het boek is voor een titelblad voor een agenda.
Argusvlinder 