Nepalese wood mask with moustache and handle, 19th century – begin 20th century.
Dit prachtige voorwerp wordt verkocht op een internet veilingsite (Artemis Gallery). De schatting voor de verkoopprijs ligt tussen 4 en 6 duizend dollar. Als je koopt betaal je 26,5% boven op de veilingprijs! Maar dit blijft een mooi voorwerp: Moche pottery portrait, mask of a stylized male, Pre-Columbian, North Coast Peru. Circa 100 to 400 CE.
Albrecht Dürer, A greyhound, circa 1500 – 1501, drawing.
Dat wil zeggen van de tentoonstelling A Black hole is Everything
a Star longs to be in De Pont in Tilburg.
Een enkel beeld uit de film die onlangs door De Pont is aangekocht: Kara Walker, Prince Mc Veigh and the Turner Blasphemies, 2021, video, kleur, geluid met originele soundtrack van Lady Midnight.
Kara Walker, Fealty as feint (a drawing exercise), 2019, conté crayon op getint gesso papier.
But call it blues if you must. Deel van een groter werk.
Kara Walker, detail van Notebooks, 2019.
Kara Walker, Imposter Syndrome, 2020, houtskool op papier.
Het zijn de laatste dagen als huurder van een werkruimte
in de FutureDome en het was vandaag Culturele Zondag en
Landelijk Atelierweekend.
Goede reden om nog even te gaan kijken, wat foto’s te maken
en een kort filmpje te maken.
De film kun je hier niet zien maar wel op Flickr.
Dit is de luchtplaats achter de oude rechtbank. Hier is het of stil of er zijn groepen kinderen bezig met allerlei activiteiten. Vandaag stil. Links is de oude rechtbank met vooral zakelijke huurders.
Dit is een soort van doorgang naar de rechtbank toe. Rechts s een nieuwere aanbouw met ruimtes verhuurd aan ‘hulpverleners’: leefstijlcoaches enz.
Nog een binnenplaats, rechts gebouw O met de creatieve ondernemers (en tot eind van de maand de Argusvlinder). Achter de ijzeren hekken zitten grotere lokalen waar nu bijvoorbeeld een organisatie zit actief op gebied van Virtual Reality.
Detail van de oude Koepelgevangenis.
BN De Stem, 25/06/2022.
Nu het moeilijk wordt in het publiek debat door een oorlog
in Oekraïne, het klimaat, het wonen enz, is het de verplichting
van journalisten en mensen in de media, om nog preciezer te zijn
dan normaal.
De foto bij dit artikel in BN De Stem (ik heb de tekst nog
niet gelezen) lijkt me ongeloofwaardig.
De foto is effectief om een verhaal te vertellen. Die handen. ‘Een scheur in een woning in Bedum’. Ik geloof er niets van, als dit een woning is dient die door de overheid meteen onteigend te worden. Volgens mij zijn dit twee gebouwtjes, bijvoorbeeld een varkensstal en een kippenhok. De zogenaamd gescheurde meer is nooit één muur geweest. Misschien zijn het twee tegen elkaar geplakte muren geweest.
Dit is alleen een voorbeeld. Ik weet niet wat het echte verhaal
is achter de foto. Maar er komt te veel in de media voorbij
dat niet juist is. Niet gebaseerd op feiten, te veel op gevoel,
op wat mensen denken (zoals ik hierboven bij de foto), te veel
op de belangen.
Er wordt te veel deining veroorzaakt.
Journalisten moeten daar doorheen prikken.
Zie je hoe ik het ‘C’-woord vermijd?
Breda, veteranendag, Grote Toren.
Soort van oosterse kippen/groetensoep. Citroengras, gember. Niet spannend als foto, spannender om te eten.
Gefascineerd door Vos, onder redactie van Linde De Potter, Marie-Charlotte Le Bailly en Steven van Impe.
Pas geleden zag ik de aankondiging van dit boek.
Meestal bespreek ik een boek niet voordat ik het uit heb maar
ik kan niet wachten om het onder jullie aandacht te brengen.
Het boek is een uitgave van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience,
bij de gelegenheid van de pensionering van An Renard (!). Ze was er directeur.
Het boek zit vol illustraties en, voor zover ik het nu gelezen heb,
leuke, toegankelijke verhalen over Reynaert de Vos en zijn verschijning
in allerlei boeken in de Vlaamse verzameling, maar ook de oude en
moderne literatuur.
Zo rijgt Linde De Potter in ‘La Renarde, of eerherstel voor vrouw de vos’
de Middelnederlandse tekst aan moderne varianten om de eigenschappen van
Reynaert en andere hoofdrolspelers uit het verhaal te versterken of uit te breiden.
Alsof het verhaal niet gestopt is rond 1260 en nog doorloopt tot nu (Louis
Paul Boon, Wapenbroeders/1953 – Lida Dijkstra & Thé Tjong-Khing, Verhalen voor de
vossenbroertjes/2011 – Anne Louise Avery, Reynard the Fox/2020).
Ik vond het prachtig gedaan en lees vol interesse door.
Misschien iets voor jullie?
Misschien denk je: ‘Alweer een bericht over kunst van Kara Walker?’
Inderdaad.
Ik ben erg onder de indruk van het werk maar het is niet
eenvoudig. het vraagt tijd om het te doorgronden.
In deze serie staat het werk ‘The right/wrong side of history’.
Ik noem dit ‘Nigger dye’ omdat dat op de afbeelding staat. Maar het zegt veel over Amerika en over Kara Walker. Het ‘N-word’ is een woord dat niet echt politiek correct is. Maar Kara Walker stoort zich daar niet aan. Geen onderwerp gaat ze uit de weg en met lange tenen houdt ze geen rekening.
Kara Walker. Deze werken liggen in De Pont in een vitrine.
Als een kunstenaar dan een boekje maakt dan trekt me dat meteen.
De tekst op dit werk is: ‘The wrong side of history’. Het is een van een hele set werken. Een van die andere werken heet ‘The right side of history’. Centraal is die teksten staat natuurlijk de universele discussie of mensen aan de goede kant van geschiedenis staan. In de Nederlandse context is dat bijvoorbeeld anti-nazi tijdens WOII of steun je de Oekraïne in de oorlog met Rusland. In de discussie over racisme in de Verenigde Staten is de vraag nog steeds actueel.
Kara Walker. The wrong/right side of history.
‘Kruistocht’ als onderwerp voor de vraag The wrong/right side of history.
Een soort van ‘anatomische les’ maar met een heel bijzondere invulling die vragen oproept. Is dat een skelet, loopt daar iemand met een zweep, waarom die stereotype afbeelding van een vrouw (Mammy) en zie ik daar een soort van geest?
Ben bezig geweest een aantal foto’s te organiseren.
Kijk eens mee.
Laos, Luang Prabang. 2018.
De buren, een bedrijf, zijn aan het opruimen. Er staat vanalles in de tuin. Onder andere deze poster van een documentaire over Marinus van der Lubbe: Water en vuur.
Dus voor een avontuur hoef je soms alleen uit het raam te kijken.
De zon was al fel zo rond 8 uur in de morgen.
Dat levert schaduwfoto’s op.
Breda, Molenstraat. Nieuwe goten en verf.
Breda, St. Annastraat.
Breda, Catharinastraat – Reigerstraat.
Breda, Kasteelplein.
Nee mijn blog is geen kookblog maar voor soep
of voor een gerecht dat me erg is meegevallen
maak ik even tijd en ruimte.
Deze lasagne van mij en de grootgrutter viel me erg mee om te maken en smaakt prima.
Er zullen nog wel een of twee berichten volgen.
Het werk is indringend, direct, soms bitter maar altijd trefzeker.
Sommige werken bestaan op zich zelf uit veel individuele lijsten. Zoals hier in Untitled uit 2011. Dit is een van die individuele lijsten met een werk uitgevoerd in inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier.
Untitled uit 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘Brown Sugar’.
Untitled, 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘Slavveree’.
Hier is de hele groep zoals het op de tentoonstelling A Black Hole Is Everything a Star Longs To Be te zien is in Tilburg bij De Pont.
Untitled, 2011, inkt, houtskool, waterverf en een papierknipsel op papier. Dit heeft bij mij de ondertitel ‘It was fun’.
Kara Walker, Untitled, 2011. Houtskool op papier.
Een detail er van: I am nobody!
De naam van dit werk kan ik in mijn aantekeningen niet meer achterhalen. Kara Walker.
Een van de teksten: Art which is only visible to black people (kunst die alleen zichtbaar is voor zwarte mensen).
Deze ‘Strange Fruit’ maakt er onderdeel van uit.
Kara Waker, Yesterdayness in America today, 2020. Grafietpotlood en waterverf op papier. Een heel groot werk met een soort van klassieke opbouw. Een vertaling van de titel zou kunnen zijn ‘Nostalgie in het Amerika van vandaag’.
Gisteren was het warm, vannacht regende het, er was ook wind. Niet heel veel. Maar de den op het balkon valt om bij het minste of geringste. Persoonlijk vind ik dat irritant dus daar ga ik iets op verzinnen.
Zelfverzonnen vissoep met groenten. Bijgaand brood is met een tomaattapenade. Ik koop een bakje ‘fruit de mer’ op de markt met mosseltjes, garnalen, kokkels en kleine inktvisjes. Dat ik combinatie met groeten. Geen extra zout erbij, geen bouillon. De groente is eerst gebakken met een vegan boter (die had ik toevallig), Daarna het water en het vocht van de ‘fruit de mer’ erbij.
NRC, vrijdag 17-06-2022: Schiphol zet rem op vertrekkende passagiers.
Iedereen spreekt over ‘Schiphol die het aantal vluchten gaat
terugbrengen’ en vooral de prijsvechters schieten gelijk in
de verdediging en beginnen rechtszaken.
Maar wat wordt er hier nu precies gezegd?
Wat zijn ‘vertrekkende passagiers’?
Ik ken de gegevens van de luchthaven niet, hoeveel vluchten er
eigenlijk gaan en wanneer en wat de aard van die vluchten zijn.
Hoe verhouden die verschillende soorten zich tot stikstof?
Als je kijkt naar de term ‘vertrekkende passagiers’,
zouden er dan ook in de statistieken:
‘aankomende passagiers’ of
‘aankomende passagiers en weer vertrekkende’ zijn?
Waarom kiest Schiphol nu voor deze groep?
Ik zeg niet dat de aankondiging een slechte is maar door het
taalgebruik heb ik het gevoel dat er hier dingen uit
een mouw worden getoverd.
Daarbij lijkt het dat transit passagiers voorgetrokken worden
boven ‘domestic’.
Voor stikstof is dit niet bedoeld en of het de
personeelsproblemen oplost?
Dit is het laatste wagentje met spullen. De grote spullen zijn met een auto verhuisd maar dit wagentje moest ook weer terug naar huis.
Rest me nog de ruimte te vegen en dat op te ruimen. Dan kunnen later deze maand de sleutels terug naar de beheerder.
Twee dagen geleden een COVID-booster prik gehaald.
Zoals altijd:
eerste dag geen klachten
tweede dag koortsig, niet lekker
derde dag is het voorbij.
De verhuis gaat steeds verder.
Argusvlinder 