Twee grote kranen zijn aan het werk bij het voormalige PTT-gebouw op de hoek van de Houtmarkt en Keizerstraat in Breda.
Auteursarchief: Argusvlinder
Argus in China
Die ochtend zouden we naar een porceleinmarkt gaan.
Zoals je kunt zien was er van alles te koop. Er waren ook
cursussen pottenbakken. Maar het was zo druk, dat moest
nog even wachten.
De markt was op een soort van semi-permanent terrein. Maar al voor de poort zaten er handelaren op de stoep om hun porcelein te verkopen. Nieuwe of oud? Dat weet ik niet helemaal zeker. Oordeel zelf.
Op de stoep. Deze handelaar verkocht zelfs ‘orginele, oude’ schervan. Het verhaal gaat dat ze soms scherven bemachtigd hebben van mislukte partijen die uit de oven meteen gebroken werden. Maar als dat keizerlijk porcelein zou zijn geweest dan heeft dat toch een zekere waarde. Misschien ‘broodje aap’.
De ingang.
Het porcelein kwam in allerlei groottes, kleur, onderwerp, gebruik enz.
Naast deze aardenwerk kaki’s waren er aardbeien, appels, citroenen, enz.
Miniatuurserviezen.
Deze maker wisselde dikker en heel dun aardenwerk af. Daardoor werden sommige plaatsen meer doorschijnend. Leuk effect.
We hadden honger (drie volwassenen en twee kinderen) maar het was op veel plaatsen heel druk. Hier zitten mensen op de gang buiten het restaurant te wachten. We konden niet meer reserveren omdat het restaurant niet kon garanderen voldoende ingekocht te hebben. Uiteindelijk vonden we een Italiaans restaurant.
Argus in China
Jingdezhen is bekend van porcelein.
Wikipedia geeft wat achtergrond.
The town was established during the Jin dynasty under the name Changnan (昌南), due to its location on the south bank of the Chang river. The town’s name would be changed twice, first in 742 CE to Fuliang (浮梁), and then in 1004 to Jingdezhen, its current name, after the era name of the Emperor Zhenzong of Song during whose reign its porcelain production first rose to fame.
China, Jingdezhen vanuit het hotel.
Jingdezhen porcelain (Chinese: 景德镇陶瓷) is Chinese porcelain produced in or near Jingdezhen in Jiangxi province in southern China. Jingdezhen may have produced pottery as early as the sixth century CE, though it is named after the reign name of Emperor Zhenzong, in whose reign it became a major kiln site, around 1004. By the 14th century it had become the largest centre of production of Chinese porcelain, which it has remained, increasing its dominance in subsequent centuries. From the Ming period onwards, official kilns in Jingdezhen were controlled by the emperor, making imperial porcelain in large quantity for the court and the emperor to give as gifts.
Ik besloot vroeg in de ochtend te gaan wandelen.
Porcelein zie je overal.
Maar voor de inwoners zijn er ook andere dingen belangrijk, bijvoorbeeld bewegen.
De draak in de ruststand.
Argus in China
Er was al hotelkunst te zien in een eerder bericht over Shanghai.
Maar op de laatste ochtend van het eerste bezoek (ik zou later
vanuit Shanghai terugvliegen naar Nederland) bij het ontbijt,
ontdekte ik nog iets.
Een beetje achter het ontbijtbuffet hing dit werk. Dit heb ik eerder gezien. Dat klopt natuurlijk. Ik zag het de laatste keer nog op de grote Vermeer-tentoonstelling in het Rijksmuseum. Daar maakte ik de volgende foto.
Rijksmuseum, Johannes Vermeer, Gezicht op Delft, 1660 – 1661, olieverf op doek. Normaal hangt het in het Mauritshuis in Den Haag.
De vogende berichten bevatten foto’s die ik maakte in Jingde Zhen
of Jingdezhen.
Het is in deze plaats dat de keizerlijke porceleinfabriek stond.
Dat wordt prachtig beschreven door Edmund de Waal in zijn
boek uit 2015: De Witte Weg – Verslag van een obsessie.
Hij beschrijft zijn eigen obsessie met het materiaal waarmee
hij zijn keramieke kunstwerken maakt maar ook de obsessie van
liefhebbers van keramiek door de eeuwen heen.
Het boek leest als een avonturenroman en brengt Edmund (een
Engelsman) en de lezers in onder andere China (Jingdezhen),
Duitsland (Meissen) en Engeland (Wedgewood).
De andere kant van de paal
Gisteren begon de wandeling in Meersel-Dreef. De eerste foto
is gemaakt in de buurt van het vertrekpunt.
Meersel-Dreef, Café Moskes.
Een bij (-achtige?) vliegt aan. Het was druk met insecten die, de bloemen die er nog zijn, een voor een nagaan voor nectar.
Rechts de bloemen nog vol in bloei en links verpluizen de vruchten al.
In een vorig bericht zag je de andere kant van de paal waar een bord met een Franse zin hangt. Deze kant vind ik misschien nog wel mooier. Dat lijnenspel.
Argus in China
Het bezoek aan het Shanghai Film Museum gaat verder.
China, Shanghai, SFMA of het Shanghai Film Museum, Copper head statue of “Three hairs”, donated by Wang Longji.
Wikipedia:
Sanmao (Chinese: 三毛; pinyin: Sānmáo) is a manhua character created by Zhang Leping in 1935. He is one of the world’s longest running cartoon characters and remains a landmark as one of the most famous and beloved fictional characters in China today.
The name Sanmao means “three hairs” in Chinese or “three mao” (a reference to his poverty). While the character has undergone a number of transitions over time, he has always been drawn with the trademark three strands of hair, which implies malnutrition as a result of poverty.
Jincheng Monthly, published by The Lyric Theatre of The Guohua Productions.
Cast photos made by Shanghai Film Studio in the 1950s.
English typewriter used for filming ‘Dr Norman Bethune’.
Dr. Norman Bethune, the Canadian doctor who served with the loyalists during the Spanish Civil War and with the North Chinese Army during the Sino-Japanese War. In Spain he pioneered the world’s first mobile blood-transfusion service; in China his work behind battle lines to save the wounded has made him a legendary figure.
Maar de tekst hierboven gaat over een film uit 1990 met Donald Sutherland
als Dr. Norman Bethune en Helen Mirren als Frances Penny Bethune.
Copilot kwam eerst met bovenstaande tekst.
Toen ik aangaf dat ik zoch naar een Chinese film kreeg ik
de volgende informatie:
I see, you are referring to the Chinese movie “白求恩大夫” (Doctor Bethune). This 1964 film is a classic Chinese movie that tells the story of Dr. Norman Bethune, a Canadian physician who became a hero in China for his medical work during the Second Sino-Japanese War1.
The film highlights Dr. Bethune’s dedication and selflessness as he provided medical care to Chinese soldiers and civilians, often under very challenging conditions. His contributions left a lasting legacy in China, and he is remembered as a symbol of international solidarity and humanitarianism.
The cutting table.
Atmosphere sketch for Lord of Shanghai by Shen Lide, instructed by David Brisbin, 2013.
Shooting storyboard for Uproar in Heaven, Wan Laiming, scene no 9, 1964.
Havoc in Heaven, also translated as Uproar in Heaven, is a 1961 Chinese donghua feature film directed by Wan Laiming and produced by all four of the Wan brothers. The film was created at the height of the Chinese animation industry in the 1960s, and received numerous awards, earning the brothers domestic and international recognition. The story is an adaptation of the earlier episodes of the 16th-century Chinese novel Journey to the West.
The stylized animation and drums and percussion accompaniment used in this film are heavily influenced by Peking opera traditions.
Background design by Zhang Zhengyu for Uproar in Heaven.
Sanmao, Three hairs. Op de laatste twee foto’s make-up delen die gebruikt zijn door een acteur in een film met Three hairs in de hoofdrol.
Dit borstbeeld van Xie Jin staat in de tuin rond het museum.
Xie Jin (Chinese: 谢晋; 21 November 1923 – 18 October 2008) was a Chinese film director. He rose to prominence in 1957, directing the film Woman Basketball Player No. 5, and is considered one of the Third Generation directors of China. Most recently he was known for the direction of The Opium War (1997).
Xie was a popular director amongst the older generations of Chinese, with six of his films being voted Best Picture in the Hundred Flowers Awards. He was the only Chinese director to date to be a member of both the Academy of Motion Picture Arts and Sciences as well as the Directors Guild of America
Een heel onverwacht en erg leuk onderdeel van de vakantie in China.
Er zouden er nog meer volgen.
Argus in China
Het station voor de snelle treinen in Xi’an.
Een willekeurig beeld onderweg.
Hotelkunst in Shanghai.
Als je het museum binnengaat (na de kaartverkoop) loop je door een gang die een soort van ‘Tunnel of fame’ is (zelf bedachte term). In een gang zijn steeds wisselende beelden te zien met filmfragmenten. Heel indrukwekkend.
In deze gang stonden onder andere deze voorwerpen. Een foto met tekst over Yu Ling. Op internet kan ik niets vinden over Yu Ling, hij is volgens mijn de scriptschrijver van de film ‘Nie Er’. Iik daar kan ik niet veel over vinden behalve dan dat er in de film een lied voorkomt dat het volkslied van China werd. Maar details heb ik niet.
Het is in Shanghai dat de westerse invloed een inspiratie werd voor een eigen Chinese film. Het museum toont dat met maquettes.
Het centrum daarvoor was blijkbaar ‘Nanjing Road’.
In Nederland kennen we het ‘Gouden kalf’, in China ‘The Golden Rooster award’. Hier het beeldje voor decorontwerp uit 1977.
Er hingen Aankondigingen/advertenties voor westerse films zoals Marlene Dietrich in The song of songs.
Laurel and Hardy, The sons of the desert.
Maurice Chevalier.
Chinese filmposters en filmbladen mochten niet ontbreken.
We zeggen steeds dat inze landen zo enorm verschillend zijn
maar volgens mij is dat helemaal niet zo.
Voldend bericht gaat verder in het Shanghai Film Museum.
Wandelvondsten
Maandagmorgen, strijkplank voor de deuren van de St Antoniuskerk in de St Janstraat in Breda. Waarschijnlijk een restant van een heel ‘gezellig’ vrijgezellenfeest.
Boter, kaas en eieren met de Grote Kerk van Breda.
Argus in China
De laatste avond in Xi’an loop ik nog even wat rond.
De Bell Tower en de Drum Tower kunnen je dan niet ontgaan.
Dus nog een paar foto’s maar echt maar een paar.
De Bell Tower ligt in het midden van een verkeersknooppunt. Om het voor voetgangers veiliger te maken is een een soort van ring van voetgangerstunnels. Aan een kant is een soort van verlaagd plein gemaakt waar veel winkels aan liggen. Vandaar kun je ook direct naar de Drum Tower. Hier zie je vanaf het verlaagde pleint de Bell Tower.
Deze laatste foto is dan de Drum Tower.
Ergens tijdens mijn wandeling maakte ik deze foto van een kraampje. Deze mevrouw was blijkbaar erg moe.
In een winkel zag ik deze doos staan. Geen idee wat het is maar volgens Google translate is dit ‘Bonentaart’ of ‘Bonencake’. Ik hou het op tofu.
Op naar Shanghai.
Argus in China
Het laatste deel van mijn foto’s in Beilin museum in Xi’an.
Het is 27 september 2023.
In dit bericht een paar foto’s over de collectie kalligrafie.
Meerdere zalen/gebouwen worden gevuld met steles, groot en klein,
van allerlei dynastieën. Kalligrafie in in de Chinese en Japanse
cultuur een serieuze kunstvorm. In het westen kwam het
eigenlijk niet veel verder dan de hobby van een schoolmeester of
het moet het moderne werk van Cy Twombly zijn.
Maar de verzameling van Beilin museum is veel breder.
Deze foto geeft een overzicht van de manier waarop de steles worden bewaard en tentoongesteld. Ze staan zij aan zij. Er wordt geen ruimte onbenut gelaten.
China, Xi’an, Beilin, Pieces of stone dragon, Tang Dynasty (618 – 907).
Beilin, Stone lion, Tang Dynasty (618 – 907), the Wu Village of Liquan County, Shaanxi Province, #notalion.
Beilin, Li Shou mausoleum, circa 630, Tang Dynasty, unearthed in 1973, Sanyuan County, Shaanxi Province.
Beilin, Pictorial stone on tomb gate, Mid Eastern-Han Dynasty, about 100 AD, unearthed in No 2 Guanwang tomb, Mizhi County, Shaanxi Province.
Stel je het romantische beeld voor: de held (John Wayne) rijdt te paard een stoffige stadje binnen. Recht op de saloon af. Voor de saloon is er een plaats om je paard te parkeren en vast te leggen aan een dwarsboom. In China gebruikte men er blijkbaar deze ‘hitching posts’ voor. Beilin, Hitching post, Ming or Qing Dynasty, 1368 – 1911.
Nog meer voorbeelden van steles met kalligrafie in het Beilin Museum.
Beilin, Panorama of Taihua Mountain, 39th year of the Kangxi period, Qing Dynasty, 1700, Jia Li.
Steles op grote schildpadden.
Bij de ingang van het museum.
Beilin, Jingyun Bell, 2nd year of the Jingyun period, Tang Dynasty, 711, composed and calligraphy by Emperor Li Dan.
Beilin, Ostrich, 6th year of the Huichang reign, Tang Dynasty, 846, Duan Mausoleum of Wu Zong Emperor (LiYan), Sanyuan County, Shaanxi Province.
Bij het museum kon ik niet achterhalen wat dit was, van wie dit was en wanneer het gemaakt is, maar ik vond het mooi. Ik kan me zo voorstellen met deze afbeeldingen een boekje te maken.
Tijd voor de laatste avond in Xi’an. Morgen Shanghai.
Daar gaan de komende berichten over.
Wandeling
Startpunt, Meersel-Dreef, #notalion.
Soms ziet het (verlengde) Markdal er idyllisch uit maar 100 meter verder bouwt een boer een megastal of megaschuur.
Blijkbaar gaat het niet om schoonheid of eten maken maar om succes?
Schoongepoetste fietserstunnel.
Argus in China
Ik geef het toe: ik was moe en er waren heel veel Buddha-beelden.
Uiteindelijk verschenen er maar 5 op een foto.
Maar zr zijn de moeite waard.
De verzameling Buddha’s is zo interessant dat een bezoek aan
het Bos van de steles alleen daarom aan te raden is.
Alleen bij de eerste stele in dit bericht toon ik ook de tekst van het verklarend bord. Er zijn twee zaken waar ik niet zeker van ben: 1. de stele is gedoneerd en hoe schrijf je die naam nu correct met hoofdletters? 2. dit beeld is onderdeel van de ‘Old Beilin collection’. Dan vraag ik me meteen af wat de nieuwe collectie is. Maar goed. China, Xi’an, Beilin, Sculptural stele, donated by Tian Lian Kuan, Northern Wei Dynasty, 386 – 534.
Sculptural stele, donated by Sixty Followers, 2nd year of Xiping, Northern Wei Dynasty , 517, unearthed at the Primary school in Fuping County, Shaanxi Province, in 1960.
Thousand Buddha sculptural stele of Shakya Duobao 9=Buddha), Western Wei Dynasty, 535 – 556.
Sculptural stele, donated by Lü Jianchong, 3rd year of Jiande, Northern Zhou Dynasty, 574.
Standing Buddha, Northern Zhou Dynasty, 557 – 581, unearted in the Wanzi Village, Baqiao District, Xi’an City, 2004.
Er stond nog een uitgebreide tekst bij dit beeld, of beter,
bij de beeldenreeks waarvan dit een van de beelden was.
De foto toont niet heel de tekst dus beperk ik me hier
tot de eerste regels:
In 2004 werden 5 grote, staande Buddha’s gevonden, samen met 4 beelden met een lotus/leeuw-voet. Ze dateren uit de Northern Zhou Dynasty. Ze zijn gevonden bij een steenfabriek in Wanzi Village, Baqiao Distict, Xi’an.
De afbeelding hierboven is dan dus één van de vier beelden
op een lotus/leeuwen-voet.
Argus in China
Dit bericht is een soort van inleiding op een paar
berichten over het Beilin Museum in Xi’an.
Het museum is een aantal gebouwen bij elkaar. Al die
gebouwen bevatten steles, gedenkstenen (als dekt dat
Nederlandse woord niet helemaal de lading).
China, Xi’an, Beilin, Forest of stone steles. De verzameling bestaat al meer dan 900 jaar!
Beilin, Daxia stone horse, Daxia Dynasty, 424.
Beilin, Stele of Anxi Prince Shengde, Yuan Dynasty, 1277.
Beilin, Stone-base classics on ‘Filial Piety’, Tang Dynasty, 745.
Deze putdeksel heeft niets te maken met al deze bijzondere, oude steles, behalve dan dat deze putdeksel in het Beilin museum lag en ik de tekening mooi vond.
like penetrating deeper and deeper into a midsummer dust storm
Gelezen:
City of Djinns een boek van William Dalrymple uit 1993.
In 1995 bezocht ik Delhi voor het eerst maar toen had ik van
William Dalrymple nog nooit iets gelezen.
Intussen een aantal boeken van hem verder en met een volgend
bezoek aan Delhi in het vizier een goede gelegenheid dit boek
eens te lezen.
William Dalrymple, City of Djinns – A year in Delhi, 1993, illustrations by Olivia Fraser.
Soms is het vinden van informatie over India,
like penetrating deeper and deeper into a midsummer dust storm: the larger landmarks stood out but the details were all obliterated.
Pagina 320.
Na het lezen van het boek ben ik toch een heel ind verder.
Dalrymple schrijft over Delhi in een mengeling van
persoonlijke ervaringen, geschiedenissen, interviews
en een reisgids.
Steeds in korte verhalen van maximaal een paar bladzijden.
Heel beeldend.
Het Engels vraagt wel af en toe dat je een woord opzoekt
hoewel de context je al snel in de juiste richting duwt.
Het aantal onderwerpen dat wordt aangesneden is heel divers,
heel herkenbaar en brengt je geen moment in verwarring.
Dalrymple weet op een heel natuurlijke manier de onderwerpen
aan elkaar te rijgen in goed geschreven verhalen.
In het boek heb ik onderwerpen onderstreept en ik heb daar
een lijstje van gemaakt. Niet compleet maar met genoeg
onderwerpen om een idee te krijgen waar het zoals over gaat (en nog veel meer).
Hij begint bij zijn huisbaas.
We leren zijn vaste taxichaffeur, zijn familie en ander
huishoudelijk personeel kennen.
De red tape en ambtenarij is legendarisch en wordt geillustreerd
met duidelijke voorbeelden.
De religieze groepen: Sikhs, Moslims en Hindoes komen aan bod.
Partition, het ontstaan van de individuele landen na het vertrek
van de Britten uit Britsch India en de enorme impact op het leven
van miljoenen mensen.
De verschillen tussen Moghul Old Delhi – Punjabi New Delhi.
Shajehanabad.
Literatuur, non-fictie (bijvoorbeeld de Muraqqa’-e-Delhi, ik
heb een versie in vertaling gevonden op internet om te lezen).
Coronation Parc, een typisch koloniaal centrum dat de meeste
betekenis verloren heeft.
Hauz Khas.
Purana Qila.
Lal Kot.
Mehrauli.
Klimaat en seizoenen, festivals en muziek(instrumenten).
Dalrymple probeert ervaringsdeskundigen van Partition te
spreken en neemt de lezer mee in de gesprekken.
Route voor een wandeling door het Red Fort.
Koloniaal racisme (met grote parallellen, en verschillen,
met het Nederlands koloniaal verleden en ons racisme).
Engelbert Humperdinck & Cliff Richard,
Vogelgevechten en duiven,
In het jaar bezoekt Dalrymple en zijn vrouw een trouwpartij
maar gaan ook naar een begrafenis.
Begampur.
Tughlukabad.
Daulatabad.
Simla (hill station).
Mahabharata.
Bhaga-vad Gita.
Eerlijk gezegd: en nog veel meer.
Genoten heb ik er van.
Misschien u ook?
Korte impressie wandeling
Het zijn niet veel foto’s maar ik vond ze
de moeite waard.
De Tolbrug in Breda. Het is nog steeds wachten tot er iets komt dat op een brug lijkt maar wie weet?
Het gebouw vind ik op zich zelf niet mooi. Een saaie kolos. Maar zo gespiegeld in het water van de Nieuwe Mark heeft het wel iets.
Breda, Karnemelkstraat.
Argus in China
Als je het museum uit loopt zie je de grafheuvel weer. Je herkent de situatie meteen van de maquette. China, Shaanxi Province, in de buurt bij Xi’an, Yangling Mausoleum of Han.
Als een vorm van landschapskunst liggen aan de voet van de grafheuvel, aan het begin van de burial pits, grote stenen met inscripties. Ze leggen het nummer van de pit en de grootte vast.
Pit nummer 4, located from south to north.
The outer burial pits of the Emperor’s Graveyard.
There were altogether 86 outer burial pits in the Emperor’s graveyard,
of which 81 were radiating around the tomb and 5 were located in the
northeast of the cemetery.
Each pit was composed of a long strip-like pit and a slope passage
leading to the tomb chamber.
The interior of the pit was built with square timbers to form a tunnel space for grave goods storage.
11 of the outer burial pits on the northeast side of the tomb
were excavated with a rich variety of artifacts unearthed
including wooden chariots and horses, painted terracotta figurines,
painted pottery, animals, various daily utensils, farming tools,
grain, and above all the world’s earliest known tea.
According to some disclosed seals such as ‘Seal of Royal Administrator’,
‘Seal of Palace Meal Administrator’, ‘
Seal of Palace Meal Assistant Administrator’,
Seal of Palace Affairs Administrator’ and ‘
Seal of Administrator of Imperial Harem’,
archaeologists believe the outer burial pits of the Emperor’s Graveyard
resembled Jiu Qing, the supreme government officials
and the affiliated institutions in the Western Han Dynasty.
Op een afstand van de grafheuvel staat een gebouw. Het blijkt een overkapping te zijn van de restanten van een van de vier poortgebouwen. De poortgebouwen hadden een soort van toren. De poortgebouwen waren verbonden met een muur. The Gate-Tower Platform.
De gebouwen zijn op maat gemaakt. Ze hebben wat last van duiven, vandaar de netten. Het is niet zo eenvoudig voor te stellen wat je ziet. Maar net als bij de Chinese Muur bestond de kern van het poortgebouw uit aangestampte aarde. Zo heb ik het tenminste begrepen. “The South Gate Tower of Han Yangling Mausoleum is called Zhuque Gate. It features two sets of tri-platforms, which represent the supreme authority of emperors in ancient China. Zhuque Gate is the oldest, the largest, and the most superior gate tower that has been found in imperial mausoleums.”
In het complex was ten minste een kamer. daarvan zijn de contouren van de vloer nog te zien. The inner room.
Zo ziet de overkapping van de Zhuque Gate er uit de verte uit.
Terug naar de taxi.
De held, de schurk en de waarheid
Een tijdje terug zag ik in de stad de aankondiging van deze zomertentoonstelling. Toen ik gisteren de NRC las van 9 augustus, zag ik het artikel over de tentoonstelling. Deze herinnering was voldoende om vandaag te gaan kijken. Een van de theaterzalen in het Chassé Theater in Breda is tijdelijk ingericht als tentoonstellingsruimte. De werken zijn van Folkert de Jong. Al eerder waren op mijn blog werken van hem te zien.
Aan de hand van gebeurtenissen en personen uit onze geschiedenis
stelt de kunstenaar vragen aan de toeschouwer:
is er wel gebeurd wat we horen in de verhalen;
wat waren eigenlijk de motieven van de betrokkenen;
was dat allemaal wel zuivere koffie?
Bij ieder werk is een tekst geschreven. Die kun je beluisteren door op een knop te drukken. Het licht gaat dan ook aan het werk. De teksten hebben een grote toegevoegde waarde: ze laten de kunstenaar nog duidelijker zijn vragen stellen. Het (soms letterlijk) anders belichten van het verhaal dwingt je als toeschouwer actief deel te nemen.
Niets is wat het lijkt, niets is toevallig. Net als in ons echte leven. Breda, Chassé Theater, Folkert de Jong, De held, de schurk en de waarheid, Black left hand player, 2008.
Folkert de Jong, Totemism, 2010.
Folkert de Jong, Dutch lady, 2011 (Zeeuwsch meisje).
Folkert de Jong, Queen of coal, 2011.
Laten we maar zeggen het alter ego van Folkert de Jong, The Pirate, 2018.
Folkert de Jong, Piëta II, 2017.
Folkert de Jong, Luther en Melanchthon, 2018 (Elk woord een kogel).
Folkert de Jong, The Balance 2, 2009 (Peter Minuit).
Het krantenartikel is vast nog wel te vinden op de website van de NRC.
Argus in China
De manier waarop de grafvondsten werden tentoongesteld,
in de sleuven waar ze gevonden zijn, net als bij het
Terracotta Army, maar de uiteinden van de sleuven waren
voorzien van glas waar je als bezoeker over kunt lopen.
Dat draagt enorm bij aan de ervaring. De voorwerpen zijn
natuurlijk veel kleiner dan de beelden van het Terracotta Army
en daarom kan het ook.
Waar je bij het Terracotta Army de beelden van voor,
van opzij en vanachter kunt zien, is dat hier veel minder
het geval. De afstand blijft ook groter vandaar ‘de rode hal’.
Als ik de teksten goed begrijp waren de veel van deze beelden aangekleed met kleding van stof. Het maakproces liet men verder op in het museum zien.
Pit number 18 E.
Voor een liefhebber van thee een belangrijke plaats! Pit number 15 E. De plaats waar de vroegste theebladeren zijn opgegraven.
Elk voordeel heeft een nadeel: het feit dat je de voorwerpen in hun natuurlijke omgeving ziet betekent ook dat je ze niet van alle kanten kunt bekijken.
De rode hal (mijn eigen naam) was de laatste zaal van het heel verrassende museum.
Volgens mij was er geen informatie bij deze paarden en de strijdwagen. Maar mooi om te zien is het zeker.
Om het maakproces van de poppen uit te leggen beginnen ze met twee vondsten. Op basis van de vondsten is het maakproces gereconstruceerd. Dat illustreren ze met een paar voorbeelden.
Pop met gereconstrueerde kleding.
Moderne reconstructie van een pop.
Levendige aardenwerk beelden van dieren uit de Westelijke Han-dynasty (206 voor Christus – 8 na Christus).
Het bezoek aan het Han Yangling Mausoleum rond ik af boven de grond.
Dan loop ik nog rond de grafheuvel en bij de restanten van een
van de poortgebouwen langs.
De foto’s daarvan volgen in het volgende bericht over Argus in China.
Argus in China
Op vakantie wil ik graag veel zien.
Veel nieuwe dingen als dat kan.
Ik bereid me voor maar niet dat er geen verrassingen meer zijn.
Dus toen ik besloot naar China te gaan wist ik dat er in en om
Xi’an meer te zien was dan het Terracotta Army.
Maar Yangling Mausoleum of Han of Han Yangling Mausoleum
bleek een enorme verrassing:
een ondergronds museum waar je zoms over de archeologische
vindplaats loopt op een glazen vloer. Onder je voeten liggen
de artefacten, de opgegraven voorwerpen.
Heel indrukwekkend.
Het Han Yangling Mausoleum is wat er over is van het graf
van keizer Jingdi. Bij elkaar zijn er twee grafheuvels,
Ik bezicht er een. Die grafheuvel ligt/lag op een ommuurd
terrein met poortgebouwen. Haaks op iedere zijde van
de grafheuvel liggen sleuven (pits) met daarin grafvondsten.
China, Shaanxi Province, Xianyang (in de omgeving van Xi’an), Han Yangling Mausoleum voor Emperor Jingdi en zijn vrouw Wang.
Hier zie je een voorstelling (bovenaanzicht) van de grafheuvel (in het midden, de afgetopte piramide-vorm) met haaks op iedere zijde sleuven. Om het geheel een muur met op de assen van de windrichting openingen met ‘poortgebouwen’.
Deze maquette geeft het beeld van hoe het graf er waarschijnlijk uit gezien heeft. Het eerdere bovenaanzicht en de maquette zijn niet op precies dezelfde manier gefotografeerd dus de noordelijke richting op de maquette is anders dan op het bovenaanzicht.
Het ondergrondse museum. Deze grote hal geeft een beeld van veel archeologische plaatsen: een beetje opgezet als een amusementspark. Maar wat er te zien is was indrukwekkend.
De loopruimte van het museum doet ondergronds aan. In werkelijkheid ligt het, denk ik, voor een klein deel boven het maaiveld. Je ziet de verschillende sleuven naast elkaar liggen, verlicht. In de eerste sleuf, iop de voorgrond, zie je wat aardewerk potten staan.
En zo kijk je dan in Pit nummer 21 E.
Afdrukken van dieren en strijdwagens. Pit nummer 20 E.
Volgend bericht meer.
Argus in China
In de avond heb ik nog een korte wandeling gemaakt en
bezocht ik de stadsmuur van Xi’an voor een tweede
keer. Deze keer vanaf het noorden.
De poortgebouwen van de rechthoekige stadsmuur van Xi’an staan de noord- en zuidkant beide in het midden van een verkeersplein. In het geval van de noordelijke poort kom je daar via een voetgangerstunnel. In de verte zie je de Bell Tower.
Het weer is beter dan bij het eerste bezoek en er zijn dus meer bezoekers.
Het zicht vanaf de muur.
Er zijn delen van de stadsmuur die meer uitsteken en vandaar af krijg je een goed beeld van de muur. Een serieus verdedigingswerk moet dat zijn geweest.
De winkeliers beginnen de 1 oktober-versieringen al aan te brengen aan hun winkels.
Genoeg voor vandaag.
Morgen nog een keizerlijk graf bezoeken, Yangling Mausoleum of Han.
Het mausoleum van keizer Jing (keizer van 157 – 141 BCE),
zesde Western Han dynasty keizer en zijn vrouw keizerin Wang.
Argusvlinder 