Indiamap

Als ik op vakantie ben neem ik altijd van alles mee naar huis.
Kaartjes van musea of attracties, de rekeningen van hotels of
restaurants, busiuness cards die mensen uitdelen tot
zelfs suikerzakjes aan toe.
Vaak krijg je ook enveloppen met reisdocumenten of iets dergelijks.
Thuis zit ik een beetje met die verzameling.
Wat doe je daar nu mee.
Bij wijze van experiment maak ik nu een map waar ik al die
dingen in kan opbergen.

 photo DSC_0223RugMetKerkBekleedEnPapierVanDamenPapierRoyaalInDenHaag.jpg

Het begon met deze rug. Een stuk karton van 3 mm dik, bekleed met aan de buitenkant kurk en aan de binnenkant een papier die ik pas kocht bij Damen / Papier Royaal in Den Haag.


 photo DSC_0224Reisdocumenten.jpg

Hier is die stapel met reisdocumenten.


 photo DSC_0225DeRugMetDeRingen.jpg

In de winkel kocht ik een set ringen die je kunt openen en ook weer sluiten. Met de Japanse papierboor maak ik de gaten. Even een mal maken en je kunt aan de slag.


 photo DSC_0226.jpg

Bijvoorbeeld de hotellijst.


 photo DSC_0228.jpg

Ik hergebruik zoveel mogelijk van de dingen die ik gekregen heb maar niet perse wil gebruiken. Ik maak er enveloppen van die in mijn map passen.


 photo WP_20160612_004IndiaOpbergmapBhopalOrchaVaranasiAllahabadHaridwarChandigarhPatialeAmritsar01.jpg

Zo kreeg ik ook een grote kaart van India. Stevig papier. Kan ik een mooie envelop van maken en de route kan ik er op aangeven.


 photo WP_20160612_004IndiaOpbergmapBhopalOrchaVaranasiAllahabadHaridwarChandigarhPatialeAmritsar02.jpg

De route: Bhopal, Orcha, Varanasi, Allahabad, Haridwar, Chandigarh, Patiala en Amritsar.


Schuberts Winterreise (3)

Een meesterwerk ontleed
Ian Bostridge

Om een indruk te geven van de uiteenlopende onderwerpen en gedachten
die in het boek passeren een paar voorbeelden:

Echt mooi vind ik Winterreise nog niet. Dat meldde ik al eerder.
Maar het boek fascineert me. Dat bracht me tot het volgende
op pagina 322:

Met dit boek laat Ian Bostridge zien wat Winterreise
voor hem betekent.
Op deze manier kan iemand die niet of weinig van
de klassieke liederen-traditie begrijpt of heeft meegekregen,
toch begrijpen wat een dergelijk werk kan betekenen.

Op pagina 323 geeft Bostridge nog een mooi voorbeeld hoe
een klein verschil in een uitvoering toch een belangrijk verschil
kan maken in het stuk en in de manier waarop
de uitvoerders en luisteraars het kunnen beleven:

Vroeger liet ik ‘Die Post’ (Argusvlinder: deel 13 van de cyclus) altijd voorafgaan door een flinke pauze, als verwijzing naar die tweedelige editie, om mezelf en het publiek een ogenblik van bezinning te gunnen en (zo nodig) zelf een slokje water te nemen.
Gaandeweg ben ik dat steeds meer een te nadrukkelijke onderbreking gaan vinden: de opbeurende stemming van ‘Die Post’ – waarmee we een nieuwe, onwerkelijker muzikale wereld betreden – werkt veel beter als ze niet te ver gescheiden is van wat eraan vooraf is gegaan.
Maar de keus blijft natuurlijk altijd open.

Hoe diepgaand je kunt stilstaan bij enkele woorden
in het lied, blijkt wel uit het volgende.
Het woord ‘Posthorn’ komt 1 maal voor in de 4 strofes
van deel 13:

 photo WP_20160610_002IanBostridgeWinterreiseDiePost.jpg

Ian Bostridge, Schuberts Winterreise – Een meesterwerk ontleed, pagina 316.


Veel verhalen over hoorns dus, die in elk geval duidelijk maken dat wanneer we ze in Winterreise horen, er net als bij ‘Der Lindenbaum’ een hoop culturele bagage aan vastzit.
De hoorn is ten diepste verbonden met de Duitse romantische cultuur, en omdat het kunstlied, dat zijn ontstaan praktisch aan Schubert te danken heeft, de plek is waar romantische muziek en romantische poezie elkaar ontmoeten, heeft het optreden van de hoorn een speciale betekenis.

Maar het roept ook een geïdealiseerd verleden op, waarin de Waldhorn, de ventielloze jachthoorn, klinkt vanuit de diepten van de eeuwenoude Duitse wouden, de bakermat van de Duitse mythe, de Duitse waarden en je zou haast zeggen het Duits nationaal bewustzijn.
Voeg daarbij nog alle connotaties van verzet tegen Romeinse soldaten en de open plek in het woud als inspiratiebron van de gotische architectuur, solide Duitse bomen, in steen gehouwen, als vervanging voor de marmeren zuilen van de overheersers en de hang naar het rationele van de klassieke architectuur.

Schuberts Winterreise, pagina 331.

Ik maak melding van de volgende namen omdat ik onlangs een verhaal las
met twee woeste bloedhonden. Die honden heten ‘Bitter’ en ‘Zuur’.

Er zijn twee mythen over raven of kraaien die iets meer te maken hebben met Winterreise. Odin heeft twee van zulke vogels, Huginn en Muninn, die op zijn schouders zaten en naar heinde en verre vlogen om nieuws te verzamelen voor de vader van de goden. Hun namen betekenen ‘geheugen’ en ‘gedachte’.

Schuberts Winterreise, pagina 368.

Lize Spelt: Het Smelt

Hoe een boek vier maanden op 1 in België kan staan
zonder dat Nederland het kent.

En hoe we met een experiment daar als uitgever iets aan willen doen.

Er is iets unieks gaande in de boekenwereld: een jonge schrijfster van wie tot voor kort niemand had gehoord, staat met haar debuut al vier maanden op nummer 1 in de Vlaamse bestsellerlijst.

Het boek wordt zelfs verfilmd en verschijnt binnenkort in acht landen, waaronder Engeland —waar normaal alleen Nederlandstalige sellers als Herman Koch worden uitgegeven. Wie uitgeverij Das Mag kent weet om welk boek het gaat: Het smelt van de jonge Lize Spit. Het beleeft een uitzonderlijke triomftocht. Toch kennen maar weinig Hollandse lezers het boek: van de inmiddels meer dan 60.000 verkochte exemplaren, werd maar 9% in Nederland verkocht. Dus gaan we een experiment doen.

Aan de ontvangst in Nederland kan het niet liggen: zowel NRC als Het Parool gaven het boek vier sterren en De Telegraaf noemde het ‘dé literaire sensatie’. Inmiddels is Lize Spit haar thuisland een Bekende Vlaming en staat ze er wekelijks in de krant — de Gazet van Antwerpen ging zelfs naar haar geboortedorp om oude buren te interviewen. In Nederland not so much. Gezond chauvinisme natuurlijk, ook de Vlaamse bladen staan niet vol over de nummer 1 van Nederland, Fajah Lourens. Maar wel héél jammer, want keer op keer blijkt dat lezers van Het smelt omver geblazen worden door het boek en de choquerende afloop:

 photo LizeSpitHetSmelt01.jpg

 photo LizeSpitHetSmelt02.jpg

 photo LizeSpitHetSmelt03.jpg

 photo LizeSpitHetSmelt04.jpg

Daarom laten we deze en vele andere tweets half juni op posterformaat verspreiden op 50 treinstations door heel Nederland. En omdat we vinden dat de reacties voor zich spreken, doen we dat zonder context of websitevermelding. De cover staat er niet zo prominent op als bij gangbare boekenposters, alle focus gaat naar het enthousiasme van de lezers. Tegelijkertijd leggen we honderden exemplaren van Het smelt in treinen als verrassing voor reizigers. Zal zo’n afwijkende campagne Nederlanders laten smelten (hihi haha) voor Lize Spit? We gaan het zien. Als uitgevers zijn we niet vies van een experiment — als de campagne voorbij is, laten we het je weten.

Schuberts Winterreise (2)

Een meesterwerk ontleed
Ian Bostridge

Om een indruk te geven van de uiteenlopende onderwerpen en gedachten
die in het boek passeren een paar voorbeelden:

Dit is een elegante verwoording van een algemeen heersend idee over muziek, namelijk dat ze een speciaal vermogen heeft om de stemmingen en subjectiviteiten uit voorbije tijden op te roepen en samen te vatten, of het daarbij nu gaat om onze eigen individuele geschiedenis of die van andere culturen.
De gevoelens die worden opgewekt zijn mogelijk illusoir – maar daar valt tegen in te brengen dat als de gevoelens uit Schuberts tijd merendeels dood en begraven zouden zijn, we vast niet zo hevig geïnteresseerd zouden zijn in een werk als Winterreise.

Schuberts Winterreise, pagina 121.
Dit vond ik overigens een vreemde redenering.

Over de Romantiek als kunststroming en de invloed van die stroming op
de politiek en het Nationaal-Socialisme in het bijzonder:

Hiermee nam hij (Argusvlinder: Thomas Mann in Der Zauberberg) in toenemende mate afstand van de meningen die hij tijdens en direct na de oorlog had verkondigd, meningen die hij nu beschouwde als gevaarlijk romantisch – de fascinatie voor de dood, en de afkeer van democratie.

Schuberts Winterreise, pagina 151.

Bij hoofdstuk 5, de Lindeboom, een belangrijk hoofdstuk in het boek
en belangrijk symbool in de kunst, schreef ik het volgende:

Het verband tussen de liederen van Schubert en Mahler en Wagner.
De literatuur met Mann, Goethe, de psychologie van Freud.
Moeilijk.
Veel kennis van de Duitse cultuur nodig.

Bij hoofdstuk 6: Wasserflut:

Geweldige verhandeling die illustreert wat voor discussies er gaan
tussen topmuzikanten en wat er bij komt kijken
bij het bestuderen van klassieke muziek.
Ook over de tekortkomingen van het notenschrift.
Vergelijkbaar met ons schrift.

Zodra Julius (Argusvlinder: Julius Drake de pianist) de eerste maten van ‘Wasserflut’ inzette, begon de pianist in het publiek – Laten we hem A noemen – ongelovig in zijn muziek kijken.
Hij schudde zijn hoofd, keek zijn metgezel aan – laten we hem B noemen – en wees met een priemende vinger op de noten.
Ik herinner me niet hoe B reageerde, maar de genadeslag kwam toen A zich helemaal omdraaide om zijn artistieke onvrede kenbaar te maken, waarmee zichtbaar werd dat in de rij direct achter hem een andere beroemde pianist zat, C, die nogal onthutst leek door al die opschudding.
Wat was er aan de hand?

Schuberts Winterreise, pagina 174.

De status van de partituur in klassieke muziek is onderwerp van enorm veel filosofische haarkloverij en spijkers op laag water zoeken.
Maar ook al is het juist de partituur waarmee onze muzikale traditie zich onderscheidt van andere, waarschijnlijk zelfs van alle andere muziekculturen (jazz of Indiase klassiek bijvoorbeeld), toch is het de uitvoering die de muziek werkelijk doet klinken, met name in een cultuur als de huidige, waarin het zelf doorspelen van een partituur voor de meeste muziekliefhebbers een ideaal is dat intussen tot het verleden behoort.
De partituur is uiteraard meer dan domweg een recept, en ze legt uitvoerende musici een noodzakelijke en inperkende discipline op, iets om je tanden aan te scherpen(een discipline die de eigenaardigheden van spelers als Glenn Gould betekenis en zeggingskracht geeft).
Tegelijkertijd staan heel veel dingen die we als ‘realiseerders’ van de partituur moeten doen helemaal niet in die partituur, noch in woorden noch in notenschrift; het is die lacune die ‘interpretatie’ nodig maakt.
En ‘interpretatie’ is echt een heel ongelukkige term, want wat zich in die lacune afspeelt gaat veel verder dan interpretatie – essentiele zaken als kleur, timbre, timing, pauzes tussen stukken, absolute (eerder dan relatieve) geluidssterkte, enzovoort, enzovoort.
De uitvoering is een ontmoeting tussen de componist, de uitvoerder en de luisteraar, en alleen door die combinatie kan het werk opnieuw ontstaan.

Schuberts Winterreise, pagina 181 – 182.

Met name zangers hebben voortdurend te maken met de onexactheid van de notatie, omdat ze geen noten zingen, maar woorden, frasen en zinnen, waarbij de relatie tussen medeklinkers, klinkers en al dan niet beklemtoonde zinsdelen een voortdurend contrapunt oplevert met de kale achtsten, kwarten en halve en hele noten die op papier staan.
Dat is iets wat elke liedbegeleider moet leren – net als hoe belangrijk de rol van de adem is.

Schuberts Winterreise, pagina 182.

Heel hoofdstuk 8 (Ruckblick) zou ik op mijn blog kunnen aanhalen.
Maar dat doe ik niet.
Lees het prachtige boek en krijg een kijkje in de complexe
belevingswereld van een zanger van klassieke liederen.

Bij hoofdstuk 9 (Irrlicht) schreef ik:
Je zou een soort ‘Zomergasten’ willen zien of horen met Ian Bostridge
waarbij hij geïnterviewd wordt en aan de hand van geluidsfragmenten
en afbeeldingen of stukken film, de tekst hoofdstuk voor hoofdstuk
nog eens met de kijkers/luisteraars doorneemt.
Misschien een idee voor BBC klassiek.

Ik heb nog even op de website gekeken van BBC Radio 4.
Ze hebben inderdaad een serie van 4 uitzendingen gehad
waarin Ian Bostridge vertelt over zijn boek.
Dit was in het kader van de serie Book of the Week
Maar de audio files zijn niet meer beschikbaar via de BBC.

Dit alles maakt dat onze afwezige kolenbrander een meer dan symbolische rol speelt bij het begrijpen van de cultuur waaruit Winterreise is voortgekomen, ongeacht of Muller en Schubert zich ten volle bewust waren van zijn bezigheden en zijn toekomstig lot.
Enerzijds was hij een belichaming van een traditionele levenswijze die het landschap van Europa had getransformeerd en in belangrijke mate verantwoordelijk was voor de ontbossing die op haar beurt leidde tot een tekort aan houtskool en de winning van steenkool stimuleerde.
Tegelijkertijd was hij een markant type, mede doordat hij diep in de eeuwenoude wouden woonde – die zo belangrijk waren voor het Duitse zelfbeeld sinds de tijd van het Romeinse Rijk – dat echter op de grens van de moderne industriële tijd met uitsterven bedreigd werd.
Als je je een leven lang verdiept in een stuk dat zo complex en rijk aan betekenissen is als Winterreise, betekent dat dat je het op allerlei manieren tegen het licht houdt, om te begrijpen wat het werk in deze tijd voor ons kan betekenen, als een bericht in een fles die in 1828 in de culturele wereldzee is geworpen.
Wat heeft het te maken met alles wat ons tegenwoordig bezighoudt?

Schuberts Winterreise, pagina 236.

Volgens mij heeft de vertaler Frits van der Waa,
aan dit boek een enorme kluif gehad.
Wat mij betreft is hij er prima in geslaagd
een goed leesbaar verhaal op te leveren.
Of dat in het Engels ook zo was, weet ik niet.

IJskristallen en Winterreise liggen niet zo ver uit elkaar,
en van het een komt het andere…..

Van deze ‘abiogenese’- theorieen is die welke in de jaren tachtig van de 20e eeuw naar voren werd gebracht door de organisch chemicus en moleculair bioloog Graham Cairns-Smith het intrigerendst.
De theorie berust op het vermogen van minerale structuren om informatie betreffende de structuur van primitieve proto-organismen in codevorm vast te leggen – net als DNA dat doet, zij ket op een oneindig complexer niveau, voor organismen, van de eenvoudigste bacterie tot de homo sapiens.
Volgens Cairns-Smith zijn de eerste replicatoren kristallen geweest – geen ijskristallen, maar de microscopische silicaatkristallen in klei.
Binnen het rijk der mineralen, voordat er organische moleculen waren, bezaten alleen deze kristallen de complex, informatiedragende structuur die de kiem van het leven kan zijn geweest.
In zijn uitmuntend gepopulariseerde versie van zijn wetenschappelijk werk omschrijft hij het als volgt:

De eerste organismen bevatten geen genen.
Deze genen waren hoogstwaarschijnlijk anorganische, minerale microkristallen.
Ze kristalliseerden voortdurend in waterige oplossingen die gedurende lange periodes lichtelijk oververzadigd bleven, ergens nabij het aardoppervlak.

Schuberts Winterreise, pagina 279.

Deutsche Post, Schuberts Winterreise, pagina 318.

Over de hele wereld worden postbedrijven op deze manier omgevormd: geoptimaliseerd om voor bedrijven tegen minimale kosten de maximumhoeveelheid ongewenste post te bezorgen.
In het internettijdperk verstuurt de gewone burger minder post dan vroeger, maar dat is maar een deel van het verhaal van het verval van de posterijen.
Het terugdringen van de kosten van het verzenden van partijpost voor een handvol grote organisaties wordt bekostigd door het vervangen van fatsoenlijk betaalde postbodes door tijdelijke werknemers en het beknibbelen op de dagelijkse bezorging.

– James Meek, London Review of Books (2011)

Als we niet oppassen mag je het woord ‘postbedrijven’ vervangen
door de namen van alle instanties/organisaties die actief zijn
als semie-overheid en overheid.

 photo WP_20160610_001IanBostridgeWinterreiseDeutschePost.jpg

Ian Bostridge, Schuberts Winterreise – Een meesterwerk ontleed.


Dit was deel 2.

Volgende week gereed: Indiase pakjes

In India hebben we twee pakjes gekocht voor kleine kinderen.
Voor jongetjes denk ik. Voor ons zijn ze een souvenir.
We hebben ze gekocht in Haridwar maar je kunt ze overal in India kopen.
Ze waren niet duur.
Het idee is om ze in Nederland te laten inlijsten.
Volgende week zijn de gereed.

 photo DSC_0227IndiasePakjesNogOngestrekenThuis.jpg

Zo lagen de pakjes nog ongestreken op de bank, thuis.


 photo WP_20160604_006IndiasePakjesDefinitieveLigging.jpg

Hier liggen ze al op een karton dat als achtergrond gaat dienen bij de lijstenmaker op de toonbank. We ‘vlechten’ ze een beetje in elkaar.


Schuberts Winterreise (1)

Schuberts Winterreise

Een meesterwerk ontleed
Ian Bostridge

Veel boeken over muziekstukken heb ik nog nooit gelezen.
Misschien twee werken over de Matthäus-Passion
of Matteüspassie (BWV 244) van Johann Sebastian Bach.
Maar verder eigenlijk nooit iets. Ook niet over moderne muziek.
Wel over componisten, biografieën, maar geen boeken over een werk.

 photo WP_20160607_002IanDostridgeSchubertsWinterreise.jpg

Ian Bostridge, Schuberts Winterreise – Een meesterwerk ontleed


Nu dus wel.
En dan nog wel over Winterreise.
Een lied in Duits. Gezongen door een man.
Als ik het stuk hoor wordt ik niet enthousiast (terwijl ik dit schrijf
luister ik naar een opname van Winterreise D. 911.
In de uitvoering van Ian Bostridge & Leif Ove Andsnes uit 2000.
24 stukken muziek, geschreven door Franz Schubert in 1827.
De muziek is gebaseerd op twee series gedichten van Wilhelm Müller.

Ian Bostridge is een zanger. Hij heeft het stuk veel gezongen en
zingt het nog steeds.
Ook op de grote internationale podia voor zover dat is weggelegd voor
een cyclus als Winterreise.
Het boek bestaat uit 24 delen net als het lied.
Ieder deel begint met de Duitse tekst gevolgd door een vertaling.
De vertaling van dit boek is alleen al vermeldingswaard.
Vervolgens vertelt Bostridge een verhaal naar
aanleiding van het betreffende deel.
Dat gaat alle kanten uit: muziektheorie, filosofie, kunst, literatuur,
typografie, astronomie, geschiedenis, economie, politiek
en temperatuurmetingen.
Om maar een greep te doen.

Na het lezen van het boek met 500 pagina’s ben ik nog niet enthousiast over
het stuk. Daarvoor moet ik het vaker horen, en dan nog.
Maar ik ben wel diep onder de indruk van de indruk die Winterreise gemaakt
heeft op Ian Bostridge.

Wat heel erg opvalt is dat Muller 24 gedichten schreef die in twee keer
gepubliceerd werden. Schubert gebruikt de gedichten om ze op muziek te zetten.
Iets wat zijn specialiteit was. Maar hij past de volgorde van de gedichten aan.
Hij verandert niets aan de tekst behalve de volgorde.

Bostridge schrijft daarover:

Uiteraard doet de discontinuiteit van de verhaallijn in Schuberts Winterreise enorm hedendaags aan – modern,, of is het postmodern?
In zijn boek Reality Hunger, een collage van niet nader omschreven citaten (en zelfcitaten) over het feit dat de traditionele literaire vormen niet toereikend zijn om de confrontatie aan te gaan met een moderne gefragmenteerde werkelijkheid, laat de Amerikaanse schrijver David Shields ons weten dat ‘de afwezigheid van een plot de lezer de ruimte laat om over andere dingen na te denken’.
‘De stuwende kracht,’ stelt hij, ‘komt niet voort uit een vertelling, maar uit de subtiele opbouw van thematische resonanties.’
Van de lappendeken aan literaire fragmenten die hij hier bijeenbrengt zouden er vele prima dienst kunnen doen als moto van Winterreise of van een boek over of omtrent Winterreise:

 

Ik heb iets te vertellen, maar het zal je niet meevallen om te ontdekken wat het is.

De plot wordt gesloopt, als een steigerwerk, en dat wat daarvan de plaats inneemt is de zaak zelf.

 

Hoeveel kun je weglaten en toch nog zorgen dat de compositie begrijpelijk is? Dit inzicht, of het gebrek eraan, maakt het verschil uit tussen degenen die kunnen schrijven en degenen die werkelijk kunnen schrijven.
Tsjechov rekende af met de plot. Pinter, die daarop doorging, rekende af met het verhaal, de vertelling, en Becket met de karaktertekening. We horen het hoe dan ook. Weglaten is een vorm van scheppen.

Schuberts Winterreise, pagina 46.

Om een indruk te geven van de uiteenlopende onderwerpen en gedachten
die in het boek passeren een paar voorbeelden in een reeks van blogs.

Dit was deel 1.

De kermis is voorbij: lichtjes uit en opruimen

De lichtjes waren gisteravond om half elf nog niet uit
maar er werd al wel opgeruimd.
Vanochtend was te zien dat er al heel wat werk verricht was.

Een korte foto-impressie:

 photo WP_20160608_007Halfelf.jpg

Half elf in de avond. Eerste indruk als je uit het Valkenberg komt.


 photo WP_20160608_008DeAchtbaanInPakken.jpg

De achtbaan inpakken.


 photo WP_20160608_009Inladen.jpg


 photo WP_20160608_010DeKopVanJut.jpg

De kop van jut en de…


 photo WP_20160608_011BeginnenMetDeKleineDingenBijHetReuzenrad.jpg

Beginnen met de kleine dingen bij het reuzenrad.


 photo WP_20160609_001DeBakjesVanHetReuzenradGaanWeg.jpg

Vanochtend was het beeld al weer heel anders. De bakjes van het reuzenrad werden opgeladen.


 photo WP_20160609_002Kasteelplein.jpg

Het Kasteelplein is al ver leeg.


 photo WP_20160609_004DeAchtbaanAlVerWeg.jpg

De achtbaan is al ver weg.


Creatieve Woensdag 02

Afgelopen woensdag in de ochtend bezig geweest met het handzetten
van een tekst. Een belangrijke zin daarin is….

 photo WP_20160608_001IkBenJanDeWijs.jpg

Ik ben Jan de Wijs. Je ziet hier goed de individuele losse letters, het uitvullen aan het eind (de regel vullen met spaties zodat die ruimte onbedrukt zal blijven), de ruimte tussen de regels (interlinie).


 photo WP_20160608_00212En10PuntsHandzetwerk.jpg

Hier zie je het resultaat van de afgelopen woensdagen naast elkaar: links een tekst in 12 punts en rechts de tekst waar ik nu aan werk in 10 punts.


 photo WP_20160608_00212En10PuntsHandzetwerkDetail01.jpg

Vermoedelijk moet dit zetwerk nog goed schoongemaakt worden voor het voor het drukken kan worden gebruikt. De letters zijn vuil.


Misschien wel een beetje raar

 photo WP_20160607_001SchroefUitHetWegdekVamDeVernieuwdeWillemsbrug.jpg

De foto is misschien een beetje raar. Weet u wat hier te zien is? Niet zomaar een schroef. Het is een soort hedendaags Breda’s erfgoed. Met de komst van het nieuwe (?) museum in Breda misschien erg actueel.


Maar alle gekheid op een stokje, wat is het nou?

Het is een schroef die ik deze week zag liggen bij de vernieuwde Willemsbrug.
De brug is ooit geopend in 1875 en is genoemd naar Koning Willem III.
Met het leggen van een nieuw wegdek, (nou ja, ze leggen delen al voor de derde keer)
is de overgang van brug naar de Acasemiesingel beschermd met een metalen plaat.
Die plaat is met vele schroeven vastgeschroefd.
Hierboven ziet u een van de schroeven. Ze laten blijkbaar eenvoudig los.
Al een tijd terug zag ik een schroef gewoon los op straat liggen.
Afgelopen week zag ik hem weer (of misschien is het een volgende).
Daar kan ik vast wat mee, al is het maar een blogje schrijven.

Elle

 photo EllePaulVerhoevenIsabelleHuppert.jpg

Afgelopen vrijdagavond zag ik Elle van regisseur Paul Verhoeven met in de hoofdrol Isabelle Huppert.


De recensies zijn lovend over de ‘feministische’ film van Paul Verhoeven.
Probleem is een beetje dat zelfs als de film feministisch is, dat
nog geen goede film maakt.
Het is andersom: het zal eerst een goede film moeten zijn en mag dan
vervolgens van mij feministisch zijn.

De film is redelijk, zeker niet goed.
Basis voor een goede film is dat het goed een verhaal vertelt.
Dat verhaal moet kloppen, oorzaak en gevolg moeten kloppen.
Daar mag een cineast best mee spelen. Hij mag toeschouwers
op het verkeerde been zetten enz.
Maar het verhaal moet goed verteld worden.
Daar schiet de film tekort.

Het wereldbeeld van Paul Verhoeven, uitgaande van deze film,
is op zijn zachts gezegd vreemd.
Alle belangrijke spelers hebben een obsessie met sex,
meestal getroebleerd: vader is massamoordenaar, ex-man is een mietje,
zoon is niet heel slim, buurman is labiel, vriendin en mede-manager
weet niet wat ze is, man van vriendin is een ongelofelijke botterik,
het personeel van het bedrijf is onvolwassen en zelf is ze
geen sterke persoonlijkheid maar beschadigd.

Als je interviews met Paul Verhoeven leest is hij zelf ook
verrast van de etiketten ‘feministisch’ en ‘sterke vrouw’.
Volgens mij is het gewoon een redelijk geslaagde thriller
waar je niet te veel achter moet zoeken.
135 minuten kijken en dan is het voorbij.

Rondje reuzenrad in Breda

 photo WP_20160604_008MiniCarsOpHetKasteelplein.jpg

Vanmiddag was het goed druk op de familiekermis in Breda.


 photo WP_20160604_009Kasteelplein.jpg

Kasteelplein.


 photo WP_20160604_010DrukkeMiddag.jpg


 photo WP_20160604_011ReuzenradVanuitCingelstraat.jpg

Hier zie het reuzenrad vanuit de Cingelstraat in Breda.


 photo DSC_0255InHetReuzenrad.jpg

Zicht vanuit het reuzenrad, nog voor het begint te draaien.


 photo DSC_0256Kasteelplein.jpg

Kasteelplein. Je kunt goed zien waarom het vandaag zo benauwd is.


 photo DSC_0257GroteKerk.jpg

De Grote Kerk domineert de binnenstad.


 photo DSC_0259Blo0khuisKMA.jpg

Het terrein van de KMA met prominent het blokhuis.


 photo DSC_0261KasteelVanBreda.jpg

Het Kasteel van Breda.


 photo DSC_0265.jpg


 photo DSC_0266HetBlokhuis.jpg


 photo DSC_0268.jpg

Alles bij elkaar een interessant rondje. Een aanrader.


India volgens Thomas van Luyn…en de werkelijkheid

Op zaterdag lees ik altijd de collumn van Thomas van Luyn.
Hij schrijft met veel humor en overdrijving over de kleine
gebeurtenissen in Nederland.

 photo WP_20160528_002ThomasVanLuynVolkskrant28mei2016Duplo.jpg

Thomas van Luyn, afgelopen zaterdag in de Volkskrant 28 mei 2016: Duplo.


Nu viel me een klein stukje van zijn verhaal van vorige week op.
Het verhaal gaat over planologen en hun invloed op onze leefomgeving.
Daarbij maakt hij een beetje terzijde een opmerking over India.
Dat lees ik dan weer met extra aandacht.
Het gaat om het volgende stukje:

 photo WP_20160528_003VolkskrantZaterdag28mei2016.jpg
 photo WP_20160528_004VolkskrantZaterdag28mei2016.jpg


Je kunt ook bestaande plekken nemen en die een beetje omkatten.
In Assendelft heeft iemand het station 500 meter verderop neergekwakt.
Gewoon, om een beetje te zieken.
Snackbar De Remise ligt nu niet meer aan de remise, maar in z’n eentje op een caravanterrein, wat een mooi mistroostig plaatje oplevert als je er langs rijdt.
Om bij dat station over te steken, staat er een kolossale ijzeren trapconstructie over de twee spoortjes heen – en een tunnel eronderdoor.
In India zouden ze gewoon zeggen: kijk een beetje uit als je de rails oversteekt.
Maar die hebben dan ook geen planners.

Zie je de overeenkomsten (kolossale ijzeren trapconstructie en
geen aandacht voor de reiziger) met het nieuwe NS-station in Breda?

Maar even terug naar India.
Het is natuurlijk niet waar dat daar geen planners zijn.
Dit jaar bezochten we juist een plaats die helemaal, helemaal,
ontworpen is door een wereldberoemd architect: Chandigarh is die plaats,
Le corbusier de belangrijkste architect/planoloog..
Daar in Chandigarh is alles gepland.

In het westen is Le Corbusier vooral bekend van zijn stoel maar hij was
eigenlijk vooral een stadsontwerper. Dat is te zien aan het stratenplan
van deze nieuwe hoofdstad van de Punjab en Haryana.
Na de scheiding tussen India en Pakistan had het Indiase deel van de Punjab
geen hoofdstad meer. Om een idee te geven, in 2001 had de Punjab
25 miljoen inwoners. Dus een administratieve hoofdstad
is dan geen overbodige luxe. Nehru liet een nieuwe hoofdstad
aanleggen en nodigde daarvoor planologen vanuit het westen uit
om mee te denken over de nieuwe stad. Le Corbusier was een van hen.

 photo DSC_9533ChandigarhAparteRijstrokenVoorBrommersEnRiksjas.jpg

De stad bestaat uit sectoren die binnen de grenzen van de sector geen doorgaande wegen kennen. De doorgaande wegen (zoals hierboven) hebben bijvoorbeeld een aparte rijbaan voor riksja’s, fietsen en brommers.


 photo DSC_9539WinkelstraatInChandigarh.jpg

De sectoren hebben soms een speciale bestemming. Dit is een foto van sector 17, zeg maar het stadshart met winkels en andere belangrijke gebouwen.


 photo DSC_9541BioscoopcomplexInChandigarh.jpg

Nog een gebouw uit sector 17: de bioscoop.


 photo DSC_9570ChandigarhMuseumVoorArchitectuur.jpg

Le Corbusier en zijn staf lieten zich vooral inspireren door de nieuwe mogelijkheden van beton. Dit is het architectuurmuseum in Chandigarh. Zoals te zien is was het weer niet ideaal.


 photo DSC_9571ChandigarhMuseum.jpg

Government Museum and Art Gallery, Chandigarh. Dit museum bevat een hele mooie collectie oude kunst en een galerie met moderne Indiase kunst. Je ziet hoe ruim van opzet de stad is.


 photo DSC_9586PutdekselChandigarhMetStratenplanVanDeStad.jpg

Het stratenplan van Chandigarh zie je ook terug op de putdeksels die je overal in de stad ziet. Dan zie je ook de duidelijke structuur die Le Corbusier bedacht heeft.


 photo DSC_9590HighCourtHooggerechtshofChandigarh.jpg

Het absolute hoogtepunt van de gebouwen in Chandigarh is het Punjab and Haryana High Court, het hooggerechtshof voor de Punjab en Haryana. Het gebouw is ontworpen door Le Corbusier.


 photo DSC_9591highCourtHoogGerechtshofChandigarh.jpg


 photo DSC_9592HoogGerechtshofChandigarh.jpg

Vooral het dubbele dak springt eruit. Het is bedoeld om de hitte van de zon (het kan er makkelijk 40 – 45 graden celcius worden) tegen te houden en de wind vrij spel te geven om verkoeling te brengen.


 photo DSC_9629ParlementsgebouwPunjabHaryana.jpg

Tegenover de High Court ligt het parlementsgebouw voor beide staten: Palace of Assembly (Vidhan Bhavan). De gebouwen liggen aan een enorm plein met nog een paar bijzondere monumenten die later nog aan de orde komen op mijn blog. Het parlementsgebouw is bijzonder van vorm en ligging en bijvoorbeeld de Gouverneurspoort is opvallend.


 photo DSC_9630DeurParlamentsgebouwPunjabHaryana.jpg

Dit is de ceremoniele poort in het parlementsgebouw in Chandigarh dat door Le Corbusier is geschilderd.


Dus India is geen land zonder planners.

Het pad naar geluk ligt in het Valkenberg in Breda

Omdat het kermis is in de binnenstad van Breda en daar
ook het Valkenberg voor wordt gebruikt, kom ik daar wat vaker.
Daar ontdekte ik vanochtend dat het Pad naar Geluk
in het Valkenberg ligt.

 photo WP_20160604_002PadNaarGeluk.jpg

Het leuke is dat het helemaal niet moeilijk blijkt te zijn.
Je loopt erover, je hinkelt een stuk, dan moet je lachten,
een ander deel gaat met de skippybal en zo kom je
bij de finish.
Jammer genoeg werkt het niet voor iedereen zo.

 photo WP_20160604_003PadNaarGeluk.jpg

 photo WP_20160604_004Smile.jpg

 photo WP_20160604_005Finish.jpg


Familiekermis Breda

De afgelopen week heb ik op verschillende tijden
foto’s gemaakt van de kermis.
Die kermis is voor het eerst sinds jaren weer in de binnenstad
van Breda. In het Valkenberg, het Kasteelplein en op de Grote Markt.

 photo WP_20160601_011WoensdagavondKasteelplein.jpg

Woensdagavond, Kasteelplein. Het grote opbouwen moet nog beginnen.


 photo WP_20160601_012KasteelpleinWoensdagavond.jpg

Woensdagavond, Kasteelplein.


 photo WP_20160601_013KasteelpleinWoensdagavond.jpg

Woensdagavond, Kasteelplein.


 photo WP_20160602_001DonderdagochtendKasteelplein.jpg

Donderdagochtend. Het terrein voor de KMA is beperkt toegankelijk.


 photo WP_20160602_005BeetjeGroot.jpg

Daar staat dan ook een heel groot reuzenrad.


 photo WP_20160602_007DonderdagavondReuzenrad.jpg

Wel een indrukwekkend gezicht.


 photo WP_20160603_001VrijdagochtendAchtbaanEnReuzenrad.jpg

Op vrijdagochtend (vandaag dus) staat er ook de Achtbaan al helemaal.


 photo DSC_0229Kasteelplein.jpg

Kasteelplein kort voor vijf uur. Om vijf uur zal de kermis officieel geopend worden.


 photo DSC_0231KermisEnStraatTheater.jpg

Naast kermisattracties zal er ook straattheater te zien zijn.


 photo DSC_0232KasteelpleinTussenDeKramen.jpg

Dit is een uniek beeld van het Kasteelplein.


 photo DSC_0233Suikerspin.jpg

De suikerspindame.


 photo DSC_0235AmericanGrab.jpg

De invloed van de Amerikaanse iconen op dit volksvermaak fascineert me. Waar komt dat toch vandaan. American Grab.


 photo DSC_0236WethouderBoazAdank.jpg

Wethouder Boaz Adank opent met een korte toespraak…

 photo DSC_0237VertegenwoordigerNederlandseKermisBranche.jpg

…gevolgd door een woordje van de vertegenwoordiger van de Nederlandse Kermis Branche organisatie.


 photo DSC_0238OpeningEersteRondeGratis.jpg

Het eerste rondje was vanmiddag gratis.


 photo DSC_0239MagicMouse.jpg

Magic Mouse.


 photo DSC_0240Draaimolen.jpg

Figuren op een nostalgische draaimolen.

 photo DSC_0241Draaimolen.jpg


 photo DSC_0242.jpg

Deze attractie staat in het Valkenberg en heeft dus al snel licht nodig. Dat levert meteen een geheimzinnige sfeer op.


 photo DSC_0243Tunnelbaan.jpg

Een nostalgische tunnelbaan in het Valkenberg.


 photo DSC_0244Zweefmolen.jpg

De zweefmolen.


 photo DSC_0245.jpg

Peter Pan en Kapitein Hook.


 photo DSC_0246.jpg

Hmm, bij een familiekermis?


 photo DSC_0247.jpg

De KMA ligt er wat verscholen bij.


 photo DSC_0252Reuzenrad.jpg

Het Reuzenrad.


 photo DSC_0253.jpg

Bij de Grote Kerk het kleine broertje van het reuzenrad.


 photo DSC_0254.jpg

Stadhouder Willem III heeft niet vaak dergelijk gezelschap.