Vier katernen waren al te zien.
Voorzien van afbeeldingen over het Kasteelplein in Breda.
Nu is katern 5 ook af.
Hiervan even een foto.
Inmiddels is het boekje ook al ingebonden maar
nog niet helemaal af.
De laatste activiteiten volgen nog, later deze week.
Spiabooks: Finestra, katern 5. De omslag is een soort colofon. Dit wordt het middelste katern van het boekje.
Iemand liet mij een oude kaart zien met daarop
het Kasteelplein in Breda.
Kasteelplein, Breda.
De kaart werd gestuurd vanuit Breda naar Den Haag.
Dat gebeurde al in 1950, op 14 april 1950 werd de kaart door de PTT verwerkt.
De kaart was een reactie op een eerder verzonden kaart.
Nog eens inzoemen op de foto. Zo’n afbeelding doet de vraag rijzen: hoe ziet er dat vandaag nu uit?
Ik heb vanmiddag op ongeveer dezelfde plaats als waar de fotograaf stond die de kaart maakte, een foto van het Kasteelplein gemaakt. De fotograaf van de kaart stond misschien wat dichter bij het standbeeld van Stadhouder Willem III.
Een idee begon te broeien.
Dus nog twee foto’s gemaakt van de Stadhouder.
Stadhouder Willem III
Het idee is om aan het boekje wat ik aan het maken ben
vijf pagina’s toe te voegen.
Pagina’s met afbeeldingen van het Kasteelplein in Breda.
Hieronder de eerste vier pagina’s.
Viermaal Kasteelplein in Breda. Met de klok mee, te beginnen linksboven: Koninginnenacht 2013, projecties op de muren van het blokhuis, Kasteelplein 2015, Kasteelplein van de ansichtkaart uit 1950, Stadhouder Willem III in 2015.
Grote Kerk van Breda vanuit de Torenstraat.
Stralend als altijd!
Gisteren had ik even de tijd om door de stad te lopen. Het was prachtig weer. In een winkel zag ik een hele leuke serie beeldjes. Overigens zijn ndie eenvoudig zelf te maken. Verschillend van maat en uiterlijk maar allemaal binnen een bepaalde marge zodat ze echt bij elkaar horen. Hier op een metalen standaard.
Met een bloedig einde van de gijzelingen is er nog lang
geen eind aan de ontwikkelingen rond Charlie Hebdo.
Toch gaat de wereld verder.
Ook met in verhouding pietluttige gebeurtenissen
zooals de waterstand in de haven van Breda.
Het rondvaartkantoor in de Haven van Breda. Onbereikbaar door het hoge water.
De trap eindigt niet bij het voetpad langs de kademuur van de Haven maar in het water.
Het motto van het Bredase (Kielegat) carnaval vormgegeven in een medaille: Kekse Straole. Uitgegeven door de BVC.
Vanochtend heb ik een paar foto’s gemaakt
onderweg naar mijn werk.
Als iets duidelijk wordt van de foto’s is het wel
dat het station veel te groot is.
Daarnaast is het nog steeds slecht bereikbaar.
Willemstraat met in de verte het nieuwe station.
Tot voor kort stond hier het station. Nu zie je de muur van perron 1.
Gisteravond heb ik de voorstelling Warhorse gezien
in het Chasse in Breda.
De meeste mensen hebben de optredes van de ‘paarden’
wel een keer gezien op de televisie.
Op toneel blijkt dat de paarden verrassend levensecht
overkomen maar ook dat er meer prachtig visueel spectakel
te zien is dan alleen de paarden:
de verschillende andere diersoorten op/aan een stok,
de belichting en de tank, de waanzin van de oorlog.
De soldaten met verschillende nationaliteiten die allemaal Nederlands spreken
maar elkaar toch niet verstaan, is een geweldige vondst.
Een heel moderne musical!
De vraag is of het verhaal overeind blijft bij herhaald
zien van de voorstelling. Maar dat is bij musicals wel vaker een probleem.
Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.
Die titel kun je op verschillende manieren lezen:
Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen
Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.
Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.
Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.
In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).
Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.
Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.
Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.
Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.
Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.
In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.
Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.
Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).
Jan de Bie, Bibliotheek.
Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:
Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.
Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:
wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.
Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:
In deze vitrine met werken van Weyerman.
In detail.
Of in de vorm van dit boek.
Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:
Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.
Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.
Er wordt ineens heel hard gewerkt
om het puin van de gebouwen te slopen en te vergruizen.
Van vroeg in de ochtend tot in de avond wordt er aan gewerkt.
Het zal dit jaar wel af moeten zijn.
Vanochtend maakte ik de volgende foto’s.
Hier worden grote brokken puin vermalen.
Die witte muur van het perron komt nu helemaal vrij.
Met grote schaduwen op de muur.
Mijn boekje in aanbouw. De foto is niet helemaal scherp maar je ziet de 8 katernen en het garen waar ze mee aan elkaar genaaid zijn. Kunst is om dit een beetje strak maar ook weer niet te strak te doen.
Gistermiddag heb ik deelgenomen aan een workshop Boekbinden.
Het is niet een uitgebreide cursus van vele maanden maar een
eerste cursus met direct resultaat!
Niet ingewikkeld met apparaten en hoge kosten vooraf.
Eenvoudig beginnen met materiaal die de meeste mensen
al in huis hebben.
De cursus werd gegeven door Marlous Tode.
Ze is initiatiefneemster van Gallery Pepper, een soort
online marktplaats voor grafiek: http://gallerypepper.com
Alles was goed voorbereid en ik was verrast want ik had gedacht
dat voor een eenvoudig boekje de zogenaamde Lumbeck-techniek
zou worden gebruikt.
Zeg maar het inlijmen van de achterkant van je pagina’s en
dan meteen daarop je kaft plaatsen.
Eigenlijk zoals alle moderne boeken worden gemaakt.
Het DTP-naslagboek, door Andree Hollander, Annelies van Dijk, Jan Ris:
Lumbecken wordt ook wel garenloos brocheren genoemd:
een bindwijze waarbij de vellen aan de rug worden afgesneden, geruwd en met een flinke laag eleastische lijm worden ingesmeerd.
Daarna wordt de omslag eromheen geplakt.
Lumbecken wordt toegepast bij paperback en pockets.
Hier een voorbeeld van het naaiwerk dat we gaan toepassen. Het ziet er moeilijker uit dan het is. Het voorbeeld hier is te los om als een goede basis voor een boek te gebruiken maar toont wel hoe de draad gaat lopen. Het idee is dat een boek uit meerdere katernen bestaat (meerdere pagina’s die in het midden zijn gevouwen en die in elkaar zijn gestopt). Die katernen worden met een draad aan elkaar genaaid en later in een omslag (kaft) geplakt.
Het naaigedeelte ben ik hier al achter de rug. Ik was te geconcentreerd bezig om foto’s te maken. Maar het naaien leg ik dadelijk nog uit. Hier bedek ik een plat (een van de twee stukken hard karton die de omslag gaat vormen) met small dubbelsijdig plakband om vervolgens een afdeklaag op de kaft te plakken.
Hier zie je een plat met dubbelzijdig plakband en een plad die al beplakt is. Boekbinden is wennen aan nieuwe termen. Hoewel sommige termen ken je al: ‘kneep’; al weet je waarschijnlijk nog niet waar de term vandaan komt.
Het boekje krijgt een leeslint. Dit wordt zover mogelijk links aan de binnenkant van de achterkaft geplakt.
Het eindresultaat. Binnen drie uur! De rug is van boekbinderslinnen.
De goodie bag met onder andere een naald en een draad voor het volgende boekje.
Marlous heeft ook een instructie gemaakt. Ik heb hem direct in mijn boekje mee ingebonden. Raakt hij zeker niet kwijt.
Een deel van de instructies, die over het naaien gaan, heb ik er met de hand bijgeschreven. Die ga ik hieronder herhalen zodat ik ze zelf ook niet vergeet.
Deel de hoogte van de katernen door 7.
Bijvoorbeeld mijn boekje is 15 centimeter hoog.
Deel dat door 7 dan krijg je 2,14 centimeter als resultaat.
Meet nu 2,14 zoveel keer af op je lineaal van karton
tot je de volle hoogte van het katern hebt bereikt.
Dat lineaal van karton is een recht stukje karton dat je
als vouwbeen kunt gebruiken en dus ook als lineaal en
als mal voor het prikken van de gaten in het papier.
Je hebt dan als het goed is 6 streepjes staan.
Prik op die 6 plaatsen, in de vouw van het katern,
dwars door het papier.
Doe dat voor al je 8 katernen.
Nu kan het naaien beginnen.
Neem een draad ruim 8 keer de hoogte van je katern.
Dus 8 x 15= 120 cm, neem dus 1 meter 40 draad.
Deze uitleg is natuurlijk een beetje abstract, maar na een cursus
zoals gisteren, herinner je de stappen precies.
Neem het eerste katern voor je. Links zit de vouw
met daarin de gaten die je erin geprikt hebt.
Dit katern vormt de eerste pagina’s van het boekje.
Ga met de naald op het hoogste gat,
van buiten naar binnen.
Laat een stukje draad uitsteken. Geen knoopje in het garen leggen.
Dit stukje wordt dadelijk nog gebruikt.
Ga dan via het tweede gat van boven met de naald naar buiten.
Dan volgt het derde gat enz.
Je eindigt beneden, bij het laatste gat, van binnen naar buiten.
Trek de draaf aan door het garen aan beide uiteinden te pakken
en het dan strak te trekken.
Voeg nu achter het eerste katern het tweede toe.
Ga via het onderste gat op het tweede katern met de naald naar binnen.
Zo werkt je naar het bovenste gat toe waar je van binnen
naar buiten de naald steekt.
Neem het uiteindevan het eerste katern en leg een dubbele knoop
met het garen dat door het tweede katern is gegaan.
Katern 1 en 2 zitten aan elkaar.
Voeg katern 3 achter katern 2.
Ga via het hoogste gat van buiten naar binnen en
gelijk weer van binnen naar buiten.
Als de naald helemaal uit katern 3 is dan de draden van
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Vervolgens bij gat 3 naar binnen, gat 4 naar buiten
katern 1 en 2 ‘aanhaken’.
Gat 5 naar binnen, gat 6 naar buiten,
knoop leggen met katern 2 en 3.
In het vervolg haak je niet 2 katernen aan meer slechts 1.
Wel steeds bij het laatste en eerste gat een knoopje leggen
met eerdere katernen.
De foto’s zijn maar wat experimenten. Hier ‘De Poort van Breda’.
De vijver is beter geslaagd.
Uit Italie, Ferrara, bracht ik een serie ansichtkaarten mee
van fresco’s van ‘The school of Giotto’.
Zeg maar fresco’s van volgelingen van Giotto.
In het Monastero di S. Antonio in Polesine mocht ik geen foto’s maken
dus heb ik de kaarten gekocht.
Tot nog toe bleek dit een dankbaar onderwerp voor
een aantal blogposts.
Maar ik heb wel die kaarten.
Al een tijd wil ik iets doen met het maken van boeken/boekjes.
Deze twee dingen kwamen samen toe ik even geleden
naar Boekkunst Breda ging.
Katja Clement was een van de exposanten en toevallig
had ik me al ingeschreven voor een workshop bij haar.
Men had een leuk boekje gemaakt met een rand waar de kaartjes van de kunstenaars in pasten.
Ik dacht misschien kan ik dat ook.
Dus eerst maar eens goed het boekje bekeken.
Het bevat een aantal pagina’s voor de individuele presentatie van de kunstenaars.
Dan nog even gekeken naar hoe het boekje is ingenaaid. Ik denk machinaal.
Dus heb ik toen het boekje maar uit elkaar gehaald.
Inmiddels heb ik al papier en karton gehaald voor het boekblokje en de kaft en ben ik begonnen de kopij te redigeren en nog wat ontwerpjes te maken. Ik weet nog niet hoe ik de titel Blogboekje01 ga maken. Spannend!
Deze was door alle drukte nog niet op mijn blog verschenen.
Afgelopen vrijdagochtend begon de dag met mooie wolken boven Breda.
Gistermiddag was het weer zover. Een prachtige lucht boven Breda.
Werkt hier iemand aan het opruimen van asbest of andere schadelijke stoffen? Waarom zijn er dan geen maatregelen voor de reizigers die op 10 meter afstand staan?
Onderstaande foto’s zijn van zondag jl, eind van de middag en van vandaag.
Ben vanavond even naar het nieuwe station gelopen.
Ik ga er deze week niet naar toe.
Er rijden geen treinen van en naar Tilburg.
Maar het nieuwe stationsgebouw had ik nog niet gezien.
Een bouwplaats is altijd een spel van lijnen, zon en wolken. Zo ook het station van Breda want tijdens de verbouwing gaat het reizen (vaak niet) door.
Vergelijk het overzichtelijke, ruime, mooie en het designprijs winnende, nieuwe station van Rotterdam met het onoverzichtelijke, veel te grote en lelijke station van Breda.
Die veel te grote stationshal. Je moet als architect toch echt in de jaren ’70 zijn blijven steken als je zo’n gebouw ontwerpt. Wat is het idee daarbij. Wat heeft een reiziger daar nou aan. Het is alleen maar duur in onderhoud en mensen zullen er zich ’s avonds onveilig voelen. De winkels liggen te ver uit elkaar. De kebab en friteszaken zullen het hier goed doen. Maar hoeveel mensen zullen, terwijl ze staan wachten op de trein naar Etten-Leur een jurk of broek gaan kopen bij Sissy Boy? Al die trappen, ook in ruimtes waar ze volledig overbodig zijn. Er is hier absoluut niet nagedacht vanuit de reiziger (zoals in Rotterdam).
Drie stripboeken heb ik gisteren gekocht.
= Het Turfschip van Breda door Roelof Wijtsma
= Epstein door Jaron Beekes
= Het gedroomde avontuur door Didier Convard en Andre Juillard.
Om bij het laatste boek te beginnen.
De verhalen van Blake en Mortimer zijn al van heel wat jaren geleden.
Edgar P. Jacobs was de maker en hij overleed in 1987.
Toch komt er af en toe een boek uit met de twee helden.
Vaak van een bewonderaar en vaak ook met een originele
invalshoek. Dit is geen gewone remake.
Niet zomaar een nieuw avontuur met de oude helden.
De insteek is origineel maar de uitwerking is wat kort door de bocht.
Resultaat is ook geen standaard stripverhaal met plaatjes
en tekstballonnen maar een briefwisseling mert grotere tekeningen.
En die tekeningen zijn mooi.
Het gedroomde avontuur door Didier Convard en Andre Juillard.
Epstein is een graphic novel over de eerste manager van de Beatles.
De man die hen hielp groot te worden.
Mooi verhaal.
De omslag is grappig.
Ik laat eerst de achterkant zien, dan de voorkant.
Epstein door Jaron Beekes.
Als laatste Het Turfschip van Breda.
Leuk verteld.
Zeker als je weet dat het al heel wat keren in beeld gebracht is.
Zo was er bijvoorbeeld die ets van Bartholomeus Willemsz. Dolendo:
Inname van Breda, uit ongeveer 1590.
Bartholomeus Willemsz. Dolendo, Inname van Breda, 1590. Vier episodes van het verhaal. Linksboven de aankomst van het turfschip, rechtsboven het binnenhalen van het schip in het slot (zie hieronder), linksonder een gevecht op de binnenplaats en rechtsonder het verdrijven der Italiaanse soldaten.
Bartholomeus Willemsz. Dolendo, detail van Inname van Breda: het binnenhalen van het schip in het slot.
Roelof Wijtsma maakt er een veel dynamischer spectakel van:
Het Turfschip van Breda door Roelof Wijtsma.
Afgelopen donderdag ontving ik een reactie, via Iens,
van Denovo in Breda op mijn recensie
van eerder deze week, over hun restaurant.
Beste Argusvlinder,
Sinds kort hebben restaurateurs de mogelijkheid
om te reageren op recensies over hun restaurant.
Je hebt op 14 oktober 2014 een recensie op IENS geschreven over Denovo .
Het restaurant heeft hier op gereageerd.
De reactie van Denovo :
Helaas krijgen wij van IENS maar 500 tekens om te reageren hier.
Dit is te weinig, gezien het formaat van uw verhaal.
Verder staat u ook geen reacties toe op uw blog
waar u dit verhaal nogmaals heeft geplaatst.
Ik kan u verzekeren dan wij als personeel
behoorlijk teneergeslagen waren
door uw vernietigende rapport.
Temeer omdat u als vaste gast uw afgelopen bezoeken
niet de moeite heeft genomenuw positieve ervaringen te delen.
Hopelijk komt u in het vervolg
gewoon weer lekker eten bij ons.
Als ik dit goed lees is het personeel het slachtoffer.
Die zijn teneergeslagen.
Er wordt niet ingegaan op onze klachten die ook bij recensies
van andere gasten terug te vinden zijn.
Zo concludeert WernerVerh (zie Iens):
“Voor ons niet voor herhaling vatbaar
en mijn inziens is DENOVO zelfs geen restaurant.
Meer een gelegenheid waar je tijdens borrelen en voor het uitgaan
wat kleine hapjes kunt verorberen.”
Dat lijkt me een opzet waar niets op tegen is.
In het restaurantdeel van Denovo verdwijnen ook steeds meer tafels
waar men kan dineren.
Dus ook met de inrichting richt Denovo zich steeds meer op borrelen.
Prima, maar probeer dan geen restaurant te zijn.
Borrelhapjes serveren is, gezien een aantal recensies op Iens,
al een activiteit waarin Denovo zich nog kan verbeteren.
Eten gaan we niet meer bij Denovo.
Argusvlinder 