Prasat Preah Vihear (the temple of the sacred mountain)

Posted on maart 1, 2019 by Argusvlinder

De tempel van de heilige berg of Prasat Preah Vihear.
In de vorige blog posts heb ik de lezer proberen mee te nemen
op dit geweldig avontuur: een hooggelegen tempelcomplex.
Op een richel van een heuvelreeks, niet geconcentreerd rond de tempel
maar verschillende gebouwen, trappen en wegen over een afstand
van meer dan 800 meter.
Prachtig.

Vooral de plinten van de gebouwen, de (valse) deuren, deurstijlen, dorpels en gevels zijn er prachtig.

We lopen in de buurt van de centrale tempel. We passeerden eerder gopura 5, 4 en 3. Vandaag las ik een goede uitleg voor het woord ‘gopura’: entrance pavilions of toegangspaviljoen.

Niets te veel gezegd, toch? De volgende foto’s zijn details van deze deur/gevel.

Zomaar een steen met korstmossen? Nee dat denk ik niet.

In de folder die ik eerder fotografeerde bij de kaartverkoop
was de volgende tekst te lezen:

The history of the founding of the tempel of Preah Vihear is known thanks for the five inscriptions.
The first found in Angkor and the four others on the site of the temple of Preah Vihear.

Inscription KS83 (found in Angkor) teaches us that at the beginning of the ninth century, Indrayudha received the God Civa order to bring to the site of Preah Vihear a “linga”, extracted from the large stone “linga” on the mountain Vat Phu (indrapura).
This linga was named Cikharecvara “Lord of the SUMMIT”.

Inscription K380 affirms that “Çri Bhadrecvara of Lingapura (What Phu) has been reborn at Çri Çikharecvara (Preah Vihear).. to show its power in a visible fashion, so that the world can admire”.

Built on a promontory of the Dangrek Range, 625 meter above sea level, Prasat Preah Vihear (the temple of the sacred mountain) as it is locally known represents a unique example of the integration of a temple complex within the natural landscape.
Like many Khmer temples in Angkor which were planned concentrically, Preah Vihear, responding to the natural context, is planned in a linear progression of levels.
For all the grandeur of its site, the temple stretches more than 800 meters along a north-south axe on four levels and four courtyards which comprise of five gopuras (entrance pavilions).
Each level has a different architectural character and experimental quality while one progresses towards the inner temple sanctum.

Established earlier as a hermitage site by Prince Indrayudha, son of King Jayavarman II, Preah Vihear gained stronger spiritual recognition and increased political prestige; clearing more than four centuries (9th -12th century).
The kings Yashovarman I (889 – 910), Suryavarman I (1002 – 1049) and his son Udayadityavarman II (1050 – 1066), Jayavarman VI (1080 – 1107), Dharanindravarman I (1107 – 1113) and Suryayavarman II (1113 – 1145) changed the original small sanctuary into one of the greatest Khmer temples of all times.

Er wordt gesproken over het ontstaan van de tempel, zijn bijzondere eigenschap
aangepast te zijn aan het landschap over een lengte van meer dan 800 meter,
op 4 hoogtes met 4 binnenpleinen met vijf toegangspaviljoenen.
De informatie komt van 5 inscripties: 1 in Angkor en 4 in Preah Vihear.
Ik weet niet of de steen hierboven bij die laatste vier hoort.
Maar kijk nog eens goed naar die steen.

Een voorbeeld van de prachtige plinten die de basis vormen van de gebouwen in dit complex. Ze zijn niet overal te zien maar wel bij de centrale tempel.

DSC_3187CambodjaPreahVihearStenenGestapeldZonderCement

Dit stuk muur laat heel mooi zien hoe de muren zijn opgetrokken zonder cement of een ander bindmiddel. De stenen zijn precies op maat gemaakt voor hun plaats in de muur. Dat levert interessante patronen op.

Als er een kans is om een tempel in gebruik te nemen dan zal men het niet laten.

De centrale tempel heeft (had) ook een volledig ommuurd plein. Die muren hebben een serie vensters. Hier zie je er twee in een hoek.

Weer prachtige plinten.

De ommuurde binnenplaats.

Achter die vensters kun je ook lopen. Daar is een smalle gang.

Dit is het uitzicht, vanaf de heuvels waarop de tempel ligt, op het Cambodjaanse laagland.

Als er in Azië een plaats onbenut is dan wordt het al snel een plaats van gebed.

Dit lijkt op een zware deur in een mooie gevel. in werkelijkheid is het een prachtige gevel maar de deur is een valse deur: het is een muur gedecoreerd als deur.

De geveldecoratie.

De dorpel boven de deur.

De volgende blog post gaat over de wandeling terug.

Preah Vihear: is het een boom of is het een tempel?

Posted on februari 25, 2019 by Argusvlinder

Om naar tempeldeel nummer drie te gaan moeten we een stijle trap op. Je ziet op deze tekening goed dat de tempeldelen 1, 2 en 3 dicht op elkaar liggen. Mijn foto’s gaan dan ook vloeiend over van tempeldeel 3 naar 2 en 1. Maar vandaag alleen tempeldeel 3 (denk ik dan toch).

‘Even’ de trap op.

De boom en het tempelgebouw zijn één geworden.

De gevels zijn schitterend.

In het Engels heet dit een ‘lintel’, een dorpel zeg maar.

Volgens mij zijn we gopura 3 al voorbij.
Maar genoeg voor vandaag.
Volgende keer verder.

Preah Vihear

Posted on februari 23, 2019 by Argusvlinder

Veel minder bekend dan Angkor Wat (ik zag zelfs in Breda
tijdens een korte wandeling in de binnenstad een nagelstudio
met die naam) maar daarom niet minder belangrijk.
Een prachtig tempelcomplex op een heuvelrichel.
Alles bij elkaar ligger er 5 grotere gebouwen (gopura)
langs een weg/voetpad van net iets minder dan een kilometer.

Bij het kopen van de toegangskaartjes, zag ik onder een glasplaat
een uitgebreide folder liggen. die was niet meer beschikbaar
maar ik mocht hem wel op de foto zetten.

De tafel met onder een glasplaat de folder van Preah Vihear.

Als ik wat inzoom op de folder dan zie je de tempel en het bad dat
in een eerdere blog te zien was.

Gopura 5 en het bad. De term ‘Gopura’ of ‘Gopuram’ vindt zijn oorsprong in het Sanskriet en wordt in Zuid-India gebruikt voor de tempeltorens die vaak de ingang van een tempelcomplex vormen. Eigenlijk zie je twee tekeningen onder elkaar: Boven, bijna helemaal zwart zie je een zijaanzicht dat een beeld geeft van de hoogteverschillen. Onder een bovenaanzicht met links de trap (zwart) richting Thailand en gopura 5 en links het bad. De tekening is van Jean Boisselier.

Internet (Wiki2):

Jean Boisselier (26 August 1912 – 26 August 1996) was a French archeologist, ethnologist, and art historian.
He was a specialist on Khmers and a researcher focused on Buddhist thought and iconography.
As a member of the École Française d’Extrême-Orient (EFEO), he was responsible for the restoration of Angkor.

Op de website van EFEO kan ik niets terugvinden over Jean Boisselier.
Op de site van Wiki2.org vond ik bovenstaand stukje maar wie er achter die
organisatie zit is mij onduidelijk.

De foto’s van deze blog zijn van gopura 4. Daar kun je een ‘slapende Vishnoe’ zien en een belangrijk fragment van de Hindoe mythologie: ‘the churning of the ocean of milk’.

De twee blogs passen dus aan elkaar zoals je het tempelcomplex kunt ervaren bij een bezoek aan Preah Vihear.

Het eerste deel van gopura 4 wordt zichtbaar tussen de bomen.

Dit is een detail van een van de nog opstaande delen van het complex. Deze afbeelding verbeeldt ‘the churning of the ocean of milk’.

Wikipedia:

Op advies van de schildpad (Vishnoe) karnen goden en demonen samen de oceaan van melk (Samudra Manthan genoemd), waarbij ze gebruik maken van de berg Mandara en de oerslang Vasuki, de koning van de slangen.
De Mandara rust op Vishnoe in zijn gedaante van schildpad en wordt als karnstok gebruikt.
De slang Vasuki is de ‘draad’, die door het trekken van de deva’s (goden) aan de staart en de asura’s (demonen) aan de kop, de Mandara om z’n as doet draaien.
Door de hitte, die de beweging oplevert, wordt de melk gekarnd en drupt de soma (nectar) van de top van de Mandara naar beneden.

Uit de Melkoceaan komen de volgende Ratna’s (schatten) tevoorschijn:

Surabhi (Kamadhenu), de heilige koe, eeuwige bron van melk en boteroffers
Varuni, de wijngodin
Parijata, de boom van het paradijs Indraloka
Kaustubha, een schat die Vishnoe zal dragen
Sharanga, een machtige boog
Apsarasa’s, de hemelse nimfen
Airavata, Indra’s olifant
Uchhaishrava, een zeven-hoofdig paard
de maan, meegenomen door Mahadeva (Shiva)
Halahala, verschrikkelijk gif, dat Shiva opdrinkt en hem een blauwe keel bezorgt (Nilakantha)
Sri (Lakshmi), de liefdesgodin, gezeten op een lotus
Dhanvantari, geneesheer (vaidya) van de goden, gekleed in het wit met de pot met amrita

Op de website is nog meer te lezen over dit deel van de Hindoe mythologie.
Mijn advies: om je dit een beetje eigen te maken lees je de tekst
en een volgende keer (her)ken je vast een stukje en zo groeit
je kennis langzaam.

De vorige afbeelding is het centrale beeld bijna onderaan deze foto. Helemaal onderaan, in de schaduw is de ‘Slapende Vishnoe’ te zien.

Hier zie je de gevel met de voorstelling en versiering in het perspectief van het hele gebouw.

Hier slaapt Vishnoe: “De oceaan van melk is in de hindoeïstische kosmologie de oeroceaan waarop de slang Anantashesha zwemt. De slang dient als bed voor de god Vishnu, wanneer deze slaapt in de periodes tussen de kosmische era’s.”. De afbeelding hierboven toont Vishnoe die ligt op een meerkoppige slang (links begint de voorstelling met de staart van de slang, het lijf van de slang ligt onder aan in de zon, Vishnoe ondersteunend, met rechts het einde van de slang met zijn koppen: Anantashesha).

De slang is een veel voorkomend motief. Zoals hier op de hoek van de gevel.

Motief op een deurstijl.

Het volgende deel van het complex. Daar ga ik op door in een volgende blogpost.

Nog even terugkijken (aan het eind van de wandeling moeten we via dezelfde weg weer terug lopen. Dus nog een kans om goed te lijken).

Preah Vihear

Posted on februari 19, 2019 by Argusvlinder

Preah Vihear is een tempelcomplex in Cambodja.
Daarvoor was wel een uitspraak nodig van
The International Court of Justice in den Haag.
Op het internet vond ik de uitspraak en het begin van de uitspraak
zie je hieronder:

In 1962 oordeelt het hof in Den Haag dat de tempel op Cambodjaans grondgebied ligt en dat Thailand daar dus afstand van moet doen. Vandaag kun je dus vanuit Thailand de tempel niet meer bezoeken. Vanuit Cambodja wel en daar zie je de gevolgen van de twist tussen de twee landen nog steeds.

De tempel is een World Heritage site. Op de site van Unesco staat:

Temple of Preah Vihear

Situated on the edge of a plateau that dominates the plain of Cambodia, the Temple of Preah Vihear is dedicated to Shiva.
The Temple is composed of a series of sanctuaries linked by a system of pavements and staircases over an 800 metre long axis and dates back to the first half of the 11th century AD.
Nevertheless, its complex history can be traced to the 9th century, when the hermitage was founded.
This site is particularly well preserved, mainly due to its remote location.
The site is exceptional for the quality of its architecture, which is adapted to the natural environment and the religious function of the temple, as well as for the exceptional quality of its carved stone ornamentation.

De aaneenschakeling van tempelgebouwen ligt op de rand van een heuvel
met een prachtig uitzicht op Cambodja.
Wat ik zelf zo prachtig vond was de samenhang van de verschillende
gebouwen die soms best ver uit elkaar liggen.
Sie samenhang die je daar fysiek kunt ervaren lijkt me
de belangrijkste reden om dit complex een World Heritage Site
te noemen.
Het complex is gewijd aan Shiva en dateert uit de 11e eeuw.
Al in de 9e eeuw was er op deze plaats een kluizenaarsverblijf.

Vanuit het dorp gaan we met de auto naar een plaats waar kaartjes verkocht worden. Vandaar vertrekken de gidsen in auto’s zoals op deze foto naar boven. De rit is niet heel lang maar vaak heel steil.

Boven aangekomen zie je op veel plaatsen schuttersputjes. loopgraven en beschermde verblijven voor soldaten die zowel door de mensen uit Thailand als door Cambodja zijn gebruikt. Een luguber aspect van je bezoek.

Kijk je naar het noorden dan zie je de heuvels die in Thailand liggen. De weg is Thais grondgebied. Nog steeds zijn er mensen die aan de Thaise kant richting het complex komen. Bezoeken kan men het niet. Een volgende stap in het vredesproces lijkt me dat ook bezoekers vanuit Thailand het complex kunnen bezoeken maar de regeringen in beide landen hebben veel grotere binnen- en buitenlandse problemen op te lossen, vermoed ik.

De trap die vanuit Thailand gebruikt werd om het complex te bezoeken is er natuurlijk nog steeds.

Het begin van, laat ik maar zeggen de tempelweg. Deze verbindt de verschillende heiligdommen. De eerste waren vroeger voor iedereen te bezoeken, de laatste waren exclusief voor priesters en de koning en zijn gevolg.

De trap naar het eerste complex.

Nog wat loopgraven.

Na de eerste tempel volgt een lange tempelweg. Die ligt een beetje verhoogd in het landschap.

Nog een keer terugkijken op het eerste gebouw.

Die tempelweg is dus best een eind.

De weg werd gemarkeerd door dit soort palen. Een enkel staat nog overeind en is compleet.

Langs de weg liggen hier en daar baden/waterreservoirs.

Terugkijkend. De volgende tempel komt in een volgende blog aan de beurt.

Op naar Preah Vihear

Posted on februari 14, 2019 by Argusvlinder

De nacht bij de homestay was prima maar je moet wel even wennen
aan leven op het platteland.
De mensen zijn vriendelijk maar spreken natuurlijk geen Engels.
De vrouw des huizes pakte dat goed op.
Ze had een soort winkeltje aan huis.
Ze zorgt dat we regelmatig fruit krijgen, het bed is goed,
er zijn handdoeken.
De mensen gaan vroeg naar bed, wij dus ook.
Maar de buurvrouw voert nog een heel lang telefoongesprek en
houten huizen zijn gehorig.
Sommige mensen gaan later naar bed en zitten buiten te praten.
De baby van de buren huilt.
De wind is in de nacht behoorlijk koud en bij het minste slaan de honden aan.
In de ochtend, zo rond 03:30 uur beginnen de hanen te kraaien.
Dan komt al snel het agrarische verkeer op gang; tractoren.
Die mensen maken in het dorp een praatje met iemand
die ze al even niet gezien hebben (?)
Dan plots harde muziek met een toespraak van een monnik
die, zo bleek achteraf, geld nodig had.
Kinderen gaan vroeg uit bed en de mensen beginnen hun werk op het veld.
Kortom, als ik sliep was het prima maar ik heb ook regelmatig
niet geslapen. Dat is niet erg maar je moet je dat realiseren
als je in een homestay gaat verblijven.
Op een andere plaats is het ongetwijfeld anders maar zo ging
het er aan toe in Banteay Chhmar.

De weg die we volgen na Banteay Chhmar gaat door Noord-Cambodja. Dat is tegen de Thaise grens. Dit is Pol Pot-land. Onderweg stoppen we in een dorp.

Rustig en eenvoudig.

De heuvels vormen de grens met Thailand. Ieder jaar gaan zo’n 2 miljoen Cambodjanen (inwonertal 16 miljoen) werken in Thailand. Meestal voor een periode van drie tot 6 maanden. Vrouwen en kinderen blijven thuis en zorgen voor de akker.

Het is een warme, oudejaarsdag. Na de rit naar Preah Vihear rusten we in het bijzondere hotel. De eerste kennismaking is niet goed. Gelukkig komt het wat later allemaal goed. Na het warmste deel gaan we wandelen en komen we op een kruispunt van wegen waar winkels zijn en een klein dorp. Dit varken is al helemaal geroosterd aan het spit.

Het hotel is een ‘gebroken’ hotel:
– de kaart die toegang moet geven tot de kamer was niet ingeprogrammeerd;
– het toilet spoelde niet door;
– de Wi-fi werkt wel maar er is een boom omgevallen. Er is geen internet;
– bij het hotel staat zo’n 10-15 fietsen maar geen enkele fiets heeft hele banden;
– we bestellen noodles: 1x vegetarisch, 1x seafood. we kregen kip;
– we wilden laten wassen maar de wasmachine was kapot.

Gelukkig is de staf geduldig.
Wat ze kunnen oplossen, lossen ze op.

‘Gelukkig’ kun je een telefoonabonnement nemen met YouTube.

Deze wijze van bouwen zag ik vaker: een soort huis in een loods. Misschien blijft je huis zo koeler? Of zijn het gewoon twee vliegen in één klap?

Fabrieksactiviteiten zie je niet echt in Cambodja. Wat je ziet zijn veel werkplaatsen. Voor brommers, auto’s, meubilair enz. Ze maken er mooie standaarden voor lelijke waterreservoirs. Maar als je geen schoon stromend water hebt is het een oplossing.

We lopen door het dorp tegen het eind van de middag. De etenstentjes met hun verbouwde oliedrums hebben het druk. Er is veel keus aan vlees.

Ook om thuis klaar te maken.

Bier was er ook voldoende.

Je kunt ook eend eten.

Bij de houtbewerkers staan ook dit soort beelden. een soort meesterproef misschien. Dit is een boeddhistisch symbool voor welvaart.

Wie wil dit niet in de tuin?

Waarschijnlijk is het ijs van de ijsman betrouwbaarder dan een elektrische koeling.

DSC_3117CambodjaPreahVihear

Dit is het beeld in een woonwijkje.

Veel huisraad naast en onder de woning. In de schaduw van de bomen bijvoorbeeld.

De bloem van een bananenboom.

Zomaar een mooie haan.

Een van de ‘bewakers’ van het hotel.

Het hotel ziet er van buiten prima uit en na een wat zwakke start werd het een goed verblijf.

Naar je avondeten in een ossenkar

Posted on februari 13, 2019 by Argusvlinder

Na het bezoek aan Taprohm was er een tijdje rust.
Dat was een goed idee want het was warm.
In Cambodja verblijven de bewoners op het platteland zich overdag
als ze thuis zijn in de ruimte onder hun huis.
Het ‘huis’, de afgesloten ruimte, zijn de slaapvertrekken.
De familie waar wij verblijven hadden twee huizen:
een voor de familie en een voor de gasten.
Onder de gastenruimte (de slaapkamers) was een bad/douche
ruimte die volledig betegeld was, waar water en licht
aanwezig was.
Dus het rusten gebeurde onder een afdak voor het huis.
Na een tijdje kwam men ons ophalen met een ossenkar.
Het avondeten ging plaatsvinden, onder het genot van livemuziek,
bij de ingang van het tempelcomplex.

Ook de familie zat en lag er ontspannen bij. Ook voor ons waren er hangmatten maar ook andere mogelijkheden om te zitten of luieren.

Dit is de ossenkar. De ossen zaten alleen aan een juk op hun schouders vast aan de kar. Op twitter zag ik foto’s van toeristen op een kleine trekker. Dus er zijn meerdere mogelijkheden.

Het vervoer staat gereed. We kunnen opstappen.

De ossen kunnen breed uit lopen. Het viel nog niet mee om ze aan het lopen te houden. Maar dat geeft alle kans om de omgeving goed te bekijken.

Het Cambodjaanse platteland is heel rustgevend.

Door de snel invallende schemering zijn foto’s makkelijk bewogen. De structuur in het drogende gewas is zo leuk.

Bij aankomst. Een portret van de ossen. Het eten was prima verzorgd. Echt heel leuk.

Niet in de laatste plaats door de live-muziek. Hier is nog alleen hun podium te zien.

Nu in actie.

Onze gids was een van de muzikanten. Hij had bij ieder instrument een heel verhaal.

Al de mensen werken samen in CBT ‘Community Based Tourism‘ die een hele goede job deden.

Banteay Chhmar in Cambodja: Taprohm Tempel

Posted on februari 12, 2019 by Argusvlinder

Op onze wandeling langs en door het tempelcomplex van Banteay Chhmar
eindigden we bij een van de satelliettempels: de Taprohm Tempel

Het staat goed aangegeven.

Bij een ven staat, verscholen tussen de beplanting een kleine tempel met een toren. Wel met de restanten van glimlachtende gezichten.

De gezichten staan op de toren, een gezicht per windrichting.

De tempels worden zo goed en zo kwaad als het gaat in stand gehouden. Er is op restauratiegebied nog veel te doen maar dat maakt het ook aantrekkelijk. Als je de tempels in Angkor Wat al gezien hebt, zie je hier hoe dat er in het verleden waarschijnlijk uitgezien heeft. Voordat voornamelijk Franse archeologen hun werk begonnen.

Nog een stukje van Banteay Chhmar in Cambodja

Posted on februari 6, 2019 by Argusvlinder

Het achterste deel van het tempelcomplex is erg interessant.
Daar is men een omgevallen muur met bas-reliëfs weer terug
aan het plaatsen.

Dieper tussen de bomen, dus donkerder maar beter te fotograferen op een middag in december.

Een klein ornament op een muur.

Scene met een wagenmenner.

Dragers.

Archeologen beginnen, na het in kaart brengen van de stenen, met het terug rechtop zetten van de muren.

Dan kan een dergelijk reliëf met een veelarmige figuur zomaar het resultaat zijn.

Dit is gewoon super!

Cambodja, Banteay Chhmar.

We lopen van het centrale deel van het complex weg naar een tempel die er in de buurt ligt.

Eerst nog even een brug over die over de gracht rond het complex ligt.

Dit is een deel van de leuning van die brug. Naar aanleiding van een veiling schreef ik een keer een stukje over twee hoofden die verdwenen uit Cambodja en op een westerse veiling te koop werden aangeboden voor een ongelofelijk bedrag. De beelden waren gestolen van een tempelcomplex (Koh Ker temple) net als dit complex.

Banteay Chmar, deel 3

Posted on februari 1, 2019 by Argusvlinder

De wandeling wordt vervolgd door het tempelcomplex van Banteay Chmar.

Het was een hele klauterpartij.

Niet veel tekst maar wat moet je daar nog aan toevoegen?

Banteay Chhmar, deel 2

Posted on januari 24, 2019 by Argusvlinder

In deze reeks foto’s vervolg ik met foto’s van de reliëfs in het
tempelcomplex van Banteay Chhmar in het noorden van Cambodja.
De officiële naam van dit soort reliëf is bas-reliëf.

Een galerij met voorname personen en bedienend personeel.

Naast marcherende soldaten zie je ook hoe er op het water strijd wordt geleverd in een soort stripverhaal.

Zijn dit dansende dames?

Deze krokodil lijkt gevangen.

Als een soort oorlogsfotografen gaan de beeldhouwers van de Khmer te werk.

Een heel grote en belangrijke figuur.

Speren en zwaarden.

Een rijk versierde boeg van een oorlogsboot.

Deze krokodil is niet gevangen. Hij doet spontaan mee in de strijd.

De beelden zijn genadeloos.

Dit geeft een beeld hoe je langs al die prachtige reliëfs loopt.

De rondleiding gaat dan het tempelcomplex in.

Typische versiering van deuropeningen.

Prachtige mythische figuren op ingezakte muren.

Wat verderop in het tempelcomplex.

Banteay Chhmar, deel 1

Posted on januari 23, 2019 by Argusvlinder

In onze vakantie in 2017 pakken we in december
de draad op waar we hem in januari 2017 hadden gelaten.
In januari hebben we veel tijd besteed in Angkor Wat/Siem Reap.
Nu in december vertrekken we vanuit Siem Reap.

Reisverslag

We zijn met de auto vertrokken naar Banteay Chmar (je komt
zowel de schrijfwijze ‘Chmar’ als ‘Chhmar’ tegen.
Ik gebruik de twee schrijfwijzes door elkaar.)

De rit verloopt probleemloos en snel.
Niks slechte weg.
Alleen het allerlaatste stuk van de weg naar de homestay –
het deel in het dorp – is minder. Maar dat is 10 minuten maximaal.

Het noordoosten van Cambodja is de streek waar Pol Pot en zijn directe
volgelingen vandaan kwamen.
Dit is ook het gebied dat het laatst ‘gepacificeerd’ is.
Cambodja heeft bij het terugbrengen van de rust hulp gehad van Frankrijk
die meegeholpen heeft het vliegveld in Siem Reap aan te leggen.
In het verleden moesten toeristen via Phnom Penh vliegen en dan
met de auto naar de andere kant van het land rijden om bij Angkor Wat te komen.
Vooral die autorit was toen niet zonder gevaar.
Het gevaar komt nu eerder van de regerende communistische partij
die tegenstanders niet accepteert.
Cambodja krijgt op dit moment veel financiële hulp van Vietnam en China.

We hebben geluncht bij CBT.
Een gemeenschappelijke toeristische voorziening.
Centraal CBT regelt de gids en is de plaats voor ons ontbijt en lunch.
Zij organiseren ook het diner bij de tempelingang.
De dag is heet.
Om 15:00 uur begint de rondleiding van de gids.
Deze enthousiaste Cambodjaan spreekt redelijk Engels.
Soms, als hij de Hindoe/Boeddhistische mythologie gaat uitleggen of
de verschillende koningen bespreekt en hun Shakespeareaanse
politieke verwikkelingen, hun onderlinge strijd en troonopvolgingen
doorneemt, is hij minder goed te volgen.
Maar verder is zijn Engels goed.
Banteay Chmar is een tempelcomplex in verval.
Het restauratieproces is lang niet zo ver gevorderd als in Angkor Wat.
Dat levert prachtige plaatsjes op.
We kregen van de gids de keus: de route langs of over de stenen
van de omgevallen muren. We kozen voor het laatste.
De reliëfs zijn misschien iets beperkter dan die van Bayon,
maar ze mogen er zijn.
Ook later in de middag is het er warm en dus is
de rondleiding best vermoeiend.
Zelfs al loop je heel vaak in de schaduw.
Na de centrale tempel gaan we nog langs een satelliettempel: Ta Prom.
We doen dit te voet.
De rondleiding duurt alles bij elkaar zo’n twee uur.

Bij de centrale tempel van Banteay Chmar was er een bruidspaar in
prachtige traditionele kleding om hun bruiloftsfoto’s
daar te laten maken. Wij maakten er ook een paar foto’s van.
Na een korte onderbreking en een koud drankje bij de homestay,
gaan we met een ossenwagen naar de tempelingang van Banteay Chmar
om daar ons avondeten te gebruiken.
De maaltijd werd opgeluisterd door een groep muzikanten (onze gids
speelde ook mee in het orkest) in de setting van
een traditionele bruiloft. Er waren een kleine 10 disgenoten.

Banteay Chhmar CBT
Banteay Chhmar Community-Based Tourism (CBT) is a group of local villagers
dedicated to preserving and protecting the cultural heritage of the area
as well as creating a responsible tourism industry in Banteay Chhmar.
(volgens de Facebook pagina)

CBT is een coöperatieve organisatie van dorpsbewoners die toegewijd
zijn aan het bewaren en beschermen van de culturele erfenis in en om
Banteay Chhmar en het daar creëren van een verantwoorde toeristenindustrie.

Deze foto is gemaakt in het dorp Banteay Chmar dat vlak bij het tempelcomplex ligt met dezelfde naam. Op het moment dat we er waren werd er door de meeste bewoners een landbouwproduct gedroogd. Helemaal precies weet ik het niet meer maar volgens mij ging het om kapok. Terwijl we in dit deel van Cambodja waren hoorden we dat ieder jaar zo’n 2 miljoen Cambodjanen naar Thailand trekken om daar een tijd geld te gaan verdienen. Of dat aantal klopt weet ik niet maar laten we maar aannemen dat het om ‘een groot deel’ van de mannelijke bevolking gaat. Cambodja is een agrarisch land en heeft in totaal 16 miljoen inwoners.

Op deze foto’s zie je wel de typische stijl van de huizen in Cambodja.

Er werd alleen nog reclame gemaakt voor de partij van Hun Sen.

Dit is het huis waarin we de nacht zouden doorbrengen.

Dan gaan we het tempelcomplex bezoeken. Op grote borden wordt uitgelegd waar we zijn en wat we gaan zien.

Dit is een ‘archeologische reconstructie’ van het complex. Bij het nemen van de foto speelt de zon me parten.

Dit is een detail van de vorige foto.

Dit is een kleine tempel vlak voor de ingang van het tempelcomplex. Je kunt zien dat de restauratiewerkzaamheden nogal wat achterlopen op die van Angkor Wat. Maar dit heeft ook wel wat.

Dit is een typisch voorbeeld van een uiteinde van een trapleuning. Helaas niet scherp.

De reliëfs zijn mooi.

Dit is het bruidspaar waarvan ik sprak in het reisverslag.

Ook hier zijn op de reliëfs veel krijgers te zien.

Prachtige koppen.

Steeds tegen een achtergrond van natuur.

Zou hier een rivier de strijders scheiden?

Varkenskoppen in een teiltje

Posted on januari 21, 2019 by Argusvlinder

Op de fietstocht in en rond Siem Reap kwamen we ook op een markt uit.
Daar zie je allerlei groente, fruit, vlees en vis.
Maar de vorige keer was ik bij een tempel gebleven en daar
pak ik dan de draad weer op.

Het klopt dat onze fietsen, die we bij het hotel gehuurd hadden, niet geweldig waren maar deze fiets was niet bij de huur betrokken. Dit bijzondere voertuig zagen we bij een van de tempels staan.

Het mooie van Cambodja is dat je foto’s als deze overal kunt maken.

Niet alles in Cambodja is fantastisch. Een jaar eerder waren we er ook. Toen waren er nog twee grote politieke partijen. Maar bij de verkiezingen in 2017 kwam partij nummer 2 wel erg dicht op partij nummer 1. Nergens zie je meer reclame voor partij nummer 2 en de leiding van partij nummer 2 is gevlucht naar buurlanden.

Op de markt aangekomen…

…..zagen we bijvoorbeeld deze slagerij.

Hier wordt nog even een heel varken aangevoerd op een bromfiets. Een behoorlijk groot dier lijkt me.

Varkenskoppen in een teiltje of vergiet.

Vis. Let op de mooie schaaldieren in de blauwe bak onder op de foto.

Vissenkoppen in een schaal.

Of je nog een banaan wilt?

We kwamen ook nog langs de ‘Palm Container Night Market’. Deze ‘winkel’ (?) heeft een eigen Facebook-pagina.

Dit is een van de twee enorme poppen die de ingang versierden.

Omdat we binnen 1 jaar voor de tweede keer in hetzelfde hotel verbleven kregen we van het hotel een speciaal dessert. Mooi en lekker. Mooi hotel: Natura Resort (een flink eind van Pub Street).

Wat het weer kan doen

Posted on januari 19, 2019 by Argusvlinder

De foto’s in deze blog post ademen een heel andere sfeer dan de foto’s
die slechts één tot anderhalve dag eerder gemaakt zijn.
De foto’s zijn gemaakt in Siem Reap. In Cambodja.
Cambodja en Laos waren het doel van onze vakantie en
de regen en de wolken van Bangkok zijn verdwenen.

In Siem Reap hadden we hetzelfde hotel laten boeken als een jaar
eerder. We huurden bij het hotel twee fietsen en zijn om Siem Reap heen
gaan fietsen. Op goed geluk. De foto’s die ik toen maakte zijn dan ook
van tempels en activiteiten die je overal in Cambodja kunt zien.

Soms heel mooie tempels, goed verzorgd en in de verf. Maar soms kan zo’n tempel wel wat verf gebruiken. Als dat zo is komt wel het houtsnijwerk goed naar voren.

Maar wel of niet goed in de verf, met de zon ziet het er allemaal prettiger uit.

Bij een van de tempels zat deze groep ouderen met bamboe tafelversieringen te maken.

Deze kunstige voorwerpen worden ook vaak gebruikt om een tempel te decoreren.

De begraafplaats.

Behalve dat Siem Reap bij Angkor Wat ligt en dat er veel hotels en uitgaansgelegenheden zijn, is het geen interessante plaats. Maar voor een fietstocht over het platteland van Cambodja is het een goed vertrekpunt.

Een olifant op mijn bed

Posted on januari 18, 2019 by Argusvlinder

Deze kunstvorm zie overal ter wereld.
De resultaten zijn soms heel simpel maar af en toe kijk je, je ogen uit.
Deze keer zagen we twee olifanten op ons bed in Bangkok.

De eerste in close-up.

Hier twee olifanten op rij. Knap gevouwen toch?

Bangkok

Posted on januari 18, 2019 by Argusvlinder

Op mijn foto’s zie je alleen maar regen.
Dat komt omdat op de dag dat we tijd hadden voor Bangkok,
het de hele dag regende. Niet veel. Maar toch.
Genoeg om aan het eind van de dag toch nat te zijn.
Bangkok is gewoon een hele grote stad in Azië.

Deze keer een onsamenhangende groep foto’s, de backpacker straat
van Bangkok (Khao San Road) en nog een paar losse foto’s.

Khao San Road, nog triester dan de straat al is. Daarvoor is geen regen nodig. Harde muziek, veel bars en restaurants en heel goedkope hotels. Natuurlijk ook massage salons.

Deze en de volgende foto’s maakte ik onderweg van het Grand Palace naar het hotel.

Nu zou je de indruk kunnen krijgen dat we het niet naar onze zin hadden daar in Bangkok. Nou dat was niet het geval. Het weer zat gewoon tegen.

De uitvaartplechtigheden waren nog maar een maand, misschien twee, eerder. Deze decoratie deed toch nog steeds denken aan koning Bhumibol.

Khao San Road.

Souvenirs uit Guatemala

Posted on januari 17, 2019 by Argusvlinder

Onlangs waren we op vakantie in Guatemala – heart of the Maya world.
Naar eigen zeggen: het hart van de Maya-wereld.
We brachten ook wat souvenirs mee.
Er zijn er een paar die nog vervolgacties krijgen hier in Nederland.
Maar vandaag kun je al proberen te raden welke dat zijn.

Ik kocht in Panajachel dit boekje met papier gemaakt van bananenbladeren. De houten delen in de band zijn met een brander in het hout getekend en daarna ingekleurd.

In de buurt van Panajachel kochten we dit schilderijtje op canvas waarop 4 marktkoopmensen te zien zijn van boven af. Ze zitten met hun gezicht naar elkaar en raken elkaars handen aan. Tussen hen in liggen de groentes en het fruit.

In Copan in Honduras kocht ik in het museum deze catalogus: Barbara W. Fash, The Copán Sculpture Museum – Ancient Maya artistry in stucco and stone.

We hebben veel naar een klein masker gezocht. Op de valreep vonden we dit op de luchthaven.

Dit kregen we van de gids op de stadstoer door Guatemala Stad. Een geluksarmband.

Dit kocht ik in de buurt van Panajachel bij een koffietent. Veel zaken in Guatemala verkopen allerlei koffievarianten (drankjes: espresso, capuchino, …) maar verkopen ook de koffie zelf (gemalen of niet) van een plantage in de buurt. Die kun je dan natuurlijk ook bezoeken. Hier verkocht men daarnaast allerlei dingen die met koffie te maken hadden (mokken, kommetjes, enz) en ook jute zaken.

Het grappige was dat ik in de winkel al zag dat de zak in India gemaakt is. Overigens mag het jute niet met water gewassen worden. Beetje vreemd.

Voor een laatste keer kunst en natuur in het Grand Palace in Bangkok

Posted on januari 16, 2019 by Argusvlinder

Nog een keer een serie foto’s uit het Grand Palace in Bangkok.
Een groot complex met paleizen en tempels.
De moeite waard om eens te zien maar ik zou er niet voor omreizen.

De decoraties zijn heel gedetailleerd en gaan door tot in de nok van de gebouwen.

De vormen van de gebouwen, ook de hele grote en hoge, zijn delicaat.

Maar vaak mierzoet.

Tegen het eind van ons bezoek zou het weer er niet beter op worden.

Maar om de concurrentie met de natuur aan te gaan moet je van hoede huize komen.

Met de regen is dit dan het beeld van de toeristen.

De daken zijn prachtig. Deze zijn erg hoog.

Er staan ook een aantal meer recente gebouwen. Deze zijn onder andere nog gebruikt voor de uitvaartplechtigheden van de Thaise koning Bhumibol.

Deze gebouwen zijn enorm hoog. Het ‘kleine’ gebouw op de voorgrond is de plaats waar de koning nog opgebaard ligt tot aan de feitelijke begrafenisplechtigheid.

Ook vanaf een afstand en van buiten het complex ziet het Grand Palace er indrukwekkend uit.

Maar er waren nog veel meer vreemde wezens in het Grand Palace

Posted on januari 15, 2019 by Argusvlinder

Het gaat hier om het Grand Palace in Bangkok.
Veel van die wezens hebben een staart.

Algemene indruk van het Grand Palace op een miezerige dag in december 2017.

Deze heeft de mond of bek open.

Hele originele vormen.

Hele uitgebreide staarten.

Dit is een zogenaamde Tantima-vogel of Nok Tantima. Een mythische vogel in het Thaise Hindoeïsme.

Op de vorige foto was dit kleine diertje (?) ook al even te zien.

Tantima-vogel of Nok Tantima.

Meer Bangkok met het venijn in het staartje

Posted on januari 14, 2019 by Argusvlinder

We lopen verder rond in de Grand Palace. Dat is niet 1 gebouw maar
een groot complex met allerlei gebouwen, groot en klein, met een
maquette en met allerlei altaren.
Zoals in deze blog te zien is ook met veel paleiswachten.

In alle maten zie je de paleiswachters, als individueel standbeeld maar ook als klein ornament.

De decoratie is ook nogal eens een keer erg overvloedig.

Dit is dan weer erg zoet.

Daar krijgt mijn blog dan toch een staartje, of zeg maar staart.

Cambodja en Laos: Bangkok

Posted on januari 13, 2019 by Argusvlinder

We vlogen via Bangkok naar Siem Reap in Cambodja.
Als je dan toch via Bangkok moet (iets met vluchten)
kun je er ook een paar nachten blijven.
Dat hebben we gedaan.
Toen bezochten we het Grand Palace, het paleiscomplex
van de voormalige koningen van Siam.

Spreekt voor zich, zou je denken.

De dag dat we het Grand Palace bezochten was het mistroostig weer. Eigenlijk miezerde het de hele dag. De temperatuur was goed maar het regende net iets meer dan de warmte kon verwerken.