Het zal niet voor iedereen in Nederland een prettige avond geweest zijn,
afgelopen maandagavond.
Maar in Breda waren de wolken prachtig.
Twee voorbeelden.
Prachtige wolken boven Breda.
Een wolk die als een walvis met opengesperde bek zich op de Grote Kerk werpt.
Afgelopen weekend was het weer zover.
Het was weer Wit + Weizen weekend bij Zeezicht.
Een witbierfestival in het centrum van Breda.
Met wit/weizenbier uit Nederland, Duitsland en Belgie.
Dit waren de bieren die er te drinken waren:
Mijn winnaar (niet dat ik ze allemaal geproefd heb) is Maallust Weizen.
Ik had er nog nooit van gehoord, laat staan dat ik het eerder
geproefd had. Maar ik vond het heerlijk.
De onweersbuien zetten op vanuit het zuid-westen.
De twee lichte strepen in de lucht worden langzaam een donkere kabel.
En vormen zo een haast abstract schilderij.
Gisteravond was er weer een Valkenbergconcert in Breda.
Net als de vorige avonden dit jaar, was het weer perfect.
Er werden goede zaken gedaan en het was er erg gezellig.
En druk, maar niet te.
Op het Kasteelplein stonden erg veel fietsen.
De ingang van het Valkenberg aan de kant van de binnenstad.
Met de fontein op de achtergrond.
Druk, druk, druk….
Voor het podium was het extra druk. Je zag overal picknickmanden. Slechts hier en daar was men aan het BBQ-en. Gelukkig maar want het ruikt niet lekker en geeft brandgevaar.
Zelfs op afstand gaf de fontein behoorlijk wat verkoeling. Heerlijk.
Als de horecavoorschriften hier net zo goed gevolgd worden als
de voorschriften van de brandweer,
dan zou ik liever niet naar de Graanbeurs in Breda gaan.
De foto toont de troep die er wordt weggezet
op de vluchtroute voor bewoners van het achtergelegen pand
en misschien ook wel voor de gasten.
Er hangt een groot bord tegen de muur van de brandweer
dat de muur vrijgelaten moet worden….
Dit weekend opende de tentoonstelling Steengoed!
in de Grote Kerk in Breda.
Anita Vermeeren is een van de kunstenaars die er te zien waren
en ze maakten dit weekend een fresco.
Van dat proces, of liever gezegd van het resultaat
heb ik een aantal foto’s.
Daarnaast is de Grote Kerk zelf een kunstwerk.
Dus daar ook een reeks foto’s van.
Voorbeeld van een van de ‘Portretten’ van Anita Vermeeren.
Hier ligt het fresco op de grond. Een profeet.
Hier wordt het fresco aan een kant opgeteld zodat het water en de verf kunnen uitlopen.
Nu even tijd maken voor De Grote Kerk zelf.
Corne van Gool, Zonder titel. Zijn werk werd in de krant het meest genoemd.
Maar eerlijk gezegd vind ik het werk van Norbert Veeger beter: Lost wings.
Een van de mooie grafmonumenten in de Grote Kerk.
Corne van Gool, Pieta.
Grote Kerk Breda, Musicerende engelen.
Grote Kerk Breda, Musicerende engelen, detail.
Grote Kerk Breda, bloemmotieven in de gewelven.
Anita Vermeeren, portret.
Anita Vermeeren, portret.
Petrus.
De Goede Herder.
Sluitsteen in het gewelf.
Plafond boven het hoofdaltaar.
Kroonluchter met wapen van de stad.
Anita Vermeeren. Tijd om het fresco weer rechtop te zetten.
De afgelopen weken zijn er een paar foto’s gemaakt
die de bedoeling hadden om op het web gepubliceerd te worden
maar om de een of andere reden het niet haalden.
Daarom vandaag een korte inhaalslag.
Het Spanjaardsgat met jonge dieren (ganzen?).
Bij nader inzien viel het erg tegen…
Iets met foto’s uit de bioindustrie.
Gisteren stond in de Volkskrant een recensie van
The Hot springs of Odawara, geschreven door Robert van Gulik
en onlangs heruitgebracht in een prachtig verzorgde Engels/Chinese versie.
De recensie is geschreven door Pay Uun Hui.
Voor de leesbaarheid heb ik de tekst hieronder overgetikt:
De sinoloog en auteur van de Rechter Tie-verhalen schreef bevlogen over de warmwaterbronnen van Odawara. Dichtung of Wahrheit?
Het is prettig dat er zo nu en dan iets nieuws van Robert van Gulik verschijnt, ook al is hij sinds 1967 dood. Nieuw is dan natuurlijk ook betrekkelijk. Van Guliks grootste ijveraar, de wiskundige Marco Huysmans, bezorgde een fraaie, in traditioneel Chinese stijl gebonden uitgave van The Hot Spings of Odawara.
Dit korte essay waarin de geestelijk vader van zestien Rechter Tie-detectives een zen-achtig moment van ‘plotselinge openbaring’ tijdens zijn nieuwjaarsvakantie in 1935/1936 beschrijft had Huysmans ook al in het Engels en in de kortere Nederlandse versie opgenomen in zijn bundel Robert van Gulik 1910-2010. Deze verscheen ter gelegenheid van de honderdste geboortejaar van de veelzijdige persoonlijkheid, die op zijn 57ste aan longkanker overleed.
Doctor van Gulik was schrijver, sinoloog. Hij schreef onder meer over het seksuele gedrag in de Chinese oudheid (in
2003 nog herdrukt), hij was diplomaat (in China, India en Libanon, later nog ambassadeur in Kuala Lumpur en Tokio), en bespeler van de qin, de Chinese citer.
een symposium gewijd aan Van Gulik, vorige maand aan de Shanghai Normal University, was een mooie aanleiding voor deze kleine bibliofiele uitgave met een Chinese vertaling van dit verhaal.
Een aardige bijkomstigheid is dat het boekje zowel van links naar rechts (in het Engels) als van rechts naar links (in het Chinees) te lezen is.
een luxe kleinood om een korte, maar literair beschreven ervaring te bewaren die juist de vergankelijkheid verwoordt van ons bestaan en alles wat ons omringt.
‘The road is lined by country hostels, each having apparently its own hot spring. So many are there, and so varied in style and size, that it is difficult indeed to make one’s choice.’ Het bijzondere is nu dat ook een uitgave van iets bestaands toch weer tot iets nieuws kan leiden. In dit geval een proeve hoe Van Gulik Wahrheit en Dichtung tot een geheel van vergetend herinneren had verweven.
Sinologe Leentje de Vries, co-auteur van de Van Gulikbiografie Een man van drie levens en oud-medewerker van Van Gulik op de ambassade in Tokio, wees Huysmans erop dat het vrijwel onmogelijk is dat de schrijver daadwerkelijk de warmwaterbronnen in Odawara heeft bezocht, omdat die daar namelijk helemaal niet zijn.
Ze zijn in nabijgelegen plaatsjes, maar niet Odawara zelf.
Ook de dagboeknotities van Van Gulik die De Vries aan Huysmans heeft gestuurd, wijzen uit dat hij met Oud en Nieuw in die streek van Japan heeft rondgereisd, maar dat hij niet in Odawara heeft overnacht.
Maakt het veel uit?
Ja.
Voor de liefhebbers van detectiveromans (zoals die over Rechter Tie) is het wie-wat-waar-wanneer-waarom van groot belang en is elke discrepantie tussen feit en waarneming vertrekpunt voor een nieuwe theorie.
Bovendien is het leven van Van Gulik zo rijk geweest aan wonderlijke voorvallen en was hij zelf zo’n meticuleus kenner van het mysterieuze in de Oriënt dat elk detail een delicatesse is.
Maar uiteindelijk geldt toch wat Van Gulik zelf beschreef, daar op die plek die hij in zijn geheugen tot de warmwaterbronnen van Odawara heeft bestempeld: dat de mens geschapen is om afstand te doen van alles wat hem belangrijk lijkt, en dat hij uiteindelijk in dat afstand doen de ware vreugde beleeft.
Pay Uun Hiu
Het volgende artikel stond op Breda Vandaag
naar aanleiding van de tentoonstelling van werk van Jaap de Vries.
De tentoonstelling wordt gebracht als een overzichtstentoonstelling.
Dat vind ik niet een juiste benaming.
Daarvoor ligt de nadruk teveel op recent werk.
Dat maakt de tentoonstelling niet minder goed.
Het is een beleving om door de mooie ruimtes te lopen.
31/05/2013
Auteur: Wijnand Nijs
Het werk van de Bredase kunstenaar Jaap de Vries is confronterend.
Tientallen werken van De Vries in twee verdiepingen
van het Breda’s Museum zijn onvermijdelijk, haast verpletterend.
Zondag opent de eerste overzichtstentoonstelling.
De schilder over zijn motivatie en zijn leven.
“Verwarring, daar geniet ik van.”
Jaap de Vries, Celebration (Viering), 2012, waterverf, plakband en papier op aluminium.
“Vrouwen, vrouwen en vrouwen.”
Dat was het eerste werk van De Vries samengevat.
“Twee vrouwen die plassend op een Volkswagen staan,
drie bij vier meter groot.
‘Mooi geschilderd’, zeiden de docenten bij St. Joost.
Maar zou je niet eens een ander onderwerp kiezen.
Maar juist dan dacht ik: ‘Ik ben op de goede weg.
Daar moet ik op doorgaan’.”
En zo geschiedde.
Waarna nog meer vrouwen volgden.
Erotisch. Pornografisch.
Die stempel zou je het werk van De Vries kunnen geven.
Confronterend of verpletterend past ook.
Veel werk is groot.
Hij gaat voor een schilderij staan, spreidt zijn armen.
“Ik ben zelf ook groot. Dit kan ik aan.”
Je kunt er letterlijk niet omheen.
Het atelier van Jaap de Vries in Breda (foto uit boek van Breda’s Museum ter gelegenheid van de tentoonstelling uitgegeven)
Techniek
De Vries schildert met waterverf op aluminium.
Dat vergt een aparte techniek.
“Want het houdt niet, de verf.
Ik schilder mijn werk met de platen liggend op de grond.
Elke kleur moet lang drogen, als het water verdampt is,
blijft het pigment achter. Als het af is, fixeer ik het.
Pas dan is het blijvend.
Anders kun je het er met een nat washandje zo vanaf vegen.”
De Bredase kunstenaar zoekt de grenzen op in zijn werk.
“In kunst kun en mag je alles doen wat je wilt,
op mensen dood maken na dan.
Dat je als kunstenaar geen gebruik maakt
van die onbeperkte mogelijkheden, dat snap ik niet.
Ik snap niet dat je jezelf grenzen oplegt.
Denk niet teveel na, maar doe.”
Jaap de Vries, Threesome (Trio), 2012.
De schilder doet nog steeds.
Zijn werk verandert wel.
“Mijn werk is kleuriger geworden”, weet hij.
Mede ook door zijn wekelijkse internetwerken.
Want elke week plaatst hij een werk van 30 bij 40 cm
ter veiling op zijn website, te koop voor minstens 350 euro.
“Dat biedt ritme.
Ik kan ze ook maken in de tijd dat mijn andere werk ligt te drogen.”
Een paar van deze ‘schetsen’ hangen ook in het museum.
Grote kans dat ze daarna nog op de veiling belanden.
Landschappen als tegenpool
Het negatieve dat hem inspireert vloog
en vliegt hem ook wel eens aan.
Het resulteert in landschappen, die ook een plaats
hebben gekregen in deze tentoonstelling.
“Een tegenpool voor de negativiteit
waarin ik zelf ook verstrikt raakte”, zo vertelt hij.
“Het zijn werken die onschuldig bedoeld zijn.
Ik geef er zelf ook geen duiding aan.”
Jaap de Vries, Pond III (Vijver), 2011, waterverf, acryl en collage op aluminium.
Toch associeerden sommige kijkers het met zijn andere werk.
“‘Ik zou dat bos nooit ingaan’, vertelde iemand me over een werk.”
Terwijl het bijvoorbeeld ontsproot aan zijn maandagse
fietstochten door het Mastbos, iets dat hij jarenlang deed.
“Ik heb het bos zien veranderen.
Gezien hoe het water terugkwam.”
Geen duiding
Geen duiding dus over zijn werk.
Wel een duidelijke boodschap.
“Maar ik kom niet met oplossingen.
De esthetica van zinloosheid, het zoeken van houding
ten opzichte van elkaar en de houding ten opzichte van het leven.”
Al wandelend langs de tentoonstelling, geeft De Vries commentaar
of poneert hij een stelling.
“Ik heb me er nooit bij neergelegd dat de natuur de baas is.
Wij mensen zijn de baas.”
Het slaat ook op zijn eigen situatie.
De Vries is geopereerd aan een hersentumor en ondergaat chemo.
Het zorgt voor de uiterste verwarring die hij als kunstenaar zoekt,
maar dan in hem zelf.
“Daarom is deze periode ook niet negatief.
Ik heb vertrouwen. Die verwarring is ook mooi.”
“Het negatieve is altijd interessanter dan het positieve.
Kijk naar de films van Batman. Batman is een watje,
de Joker die is interessant.
Zeker zoals Jack Nicholson hem speelt.
Ik ben gefascineerd door wreedheid.
Dat mannen tot alles in staat zijn, bijvoorbeeld
dat ze bereid zijn om voor een stukje land oorlog te voeren.”
Schitteren
Zijn schilderijen schitteren door zijn manier van werken.
Het aluminium licht op in de spotlights
en geeft diepte aan het werk.
“Als je het in het daglicht bekijkt, ziet het er weer heel anders uit.”
Confronterend is ook het werk van het kind
dat als expositiebeeld is gekozen.
Indringend, gevoelens van verdriet oproepend.
Het is wat ook zijn andere kunst oproept.
“Je vindt iets mooi en gelijkertijd voel je dat het pijn doet.
Dat vind ik mooi.
Voor de vrouw die dit werk zag,
was dat de reden om het niet te kopen.
Voor mij zou het een reden zijn om het juist wel te kopen.
Het betekent dat je nog wat uit te zoeken hebt.
En wat is dan de aanschaf van een schilderij.
Dat scheelt je een psychiater.
Door er naar te kijken geef je het een plek.”
Jaap de Vries
Bik in het Duister, overzichtstentoonstelling
Breda’s Museum
2 juni tot en met 29 september
Gelukkig was het weer af en toe mooi.
Basketbal toernooi op het Kasteelplein in Breda.
Vanochtend is men al vroeg begonnen
met de voorbereidingen voor een basketbaltoernooi
op het Kasteelplein in Breda.
Hier alvast twee foto’s.
Een grote groep vrijwilligers veranderen het Kasteelplein in een basketbalcentrum.
Vooral het aanleggen van de vloeren krijht veel aandacht.
In de regen…..
Ik ben de lezer nog een paar foto’s schuldig
van het Jazzfestival in Breda.
De foto’s zijn van zondagmiddag.
Het was moederdag en somber weer dus helaas niet zo druk.
Wel goede muziek, zoals bijvoorbeeld van B.B. & The Blues Shacks.
Ze stonden een beetje verloren op het grote podium in het Spanjaardsgat.
De inzet was er niet minder om.
Havermarkt: Sensual.
Spanjaardsgat: B.B. & The Blues Shacks.
Rood springt er natuurlijk uit.
De gitarist ziet er meer ingetogen uit maar zijn spel was niet minder gepassioneerd.
Leuke schoenen.
Heel jammer maar in tegenstelling tot de andere dagen: lege terrasstoelen.
The Jive Aces vullen het podium beter.
Maandagochtend was men al weer druk bezig een en ander af te breken. Op naar het volgende festival.
De designlamp moet nog op een trapje komen te staan.
Die trap wordt net als het ‘vogelhuisje’ gemaakt van resthout:
in het geval van de trap van kaasplanken.
Hij komt straks als het ware van de trap gelopen.
Samen ontworpen met Tom L’Istelle.
Die beweging zie je ook al als hij gewoon in de kamer staat.
Het licht tegen de muur is fascinerend.
Al vanaf het middaguur is het gezellig in de stad
met het jazzfestival. Dat gaat door tot laat in de nacht.
Maar vroeg in de ochtend, hoe ziet de stad er dan uit?
Een korte impressie:
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Cingelstraat.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: De Nieuwe Haven.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: Grote Markt – Noord.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: ’t Sas.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: de Havermarkt.
Nog rustig op het Kasteelplein. Het staat wel overal erg vol met horeca-ondernemers. De grens wordt hiermee wel bereikt lijkt me.
Grote Markt – Noord.
Grote Markt – Midden.
Een nu nog lege hal in de Halstraat.
St. Janstraat.
Stralende Grote Toren vanuit de Karrestraat.
Kwart voor twaalf.
Onder de Toren – Havermarkt – Schoolstraat.
Nieuwe Mark aan de Nieuwe Prinsenkade.
De Jazz kan beginnen
Ik hoor de vlaggen wapperen.
Dit is het Kasteelplein, vanochtend om 07:00 uur.
En hierboven is het inmiddels 12 uur later: de Spiegeltent.
Spanjaardsgatpodium is ook klaar voor regen.
Grote Markt – Midden.
Halsstraat en overkapping vanaf de Grote Markt.
Dezelfde overkapping maar nu vanaf de Houtmarktkant. Veel fleuriger!.
Grote Markt – Noord.
Zo te zien allemaal op schema.
Argusvlinder 