Iets met foto’s uit de bioindustrie.
Categorie archief: Breda
Pay Uun Hiu over The Hot Springs of Odawara van Robert van Gulik
Gisteren stond in de Volkskrant een recensie van
The Hot springs of Odawara, geschreven door Robert van Gulik
en onlangs heruitgebracht in een prachtig verzorgde Engels/Chinese versie.
De recensie is geschreven door Pay Uun Hui.
Voor de leesbaarheid heb ik de tekst hieronder overgetikt:
De sinoloog en auteur van de Rechter Tie-verhalen schreef bevlogen over de warmwaterbronnen van Odawara. Dichtung of Wahrheit?
Het is prettig dat er zo nu en dan iets nieuws van Robert van Gulik verschijnt, ook al is hij sinds 1967 dood. Nieuw is dan natuurlijk ook betrekkelijk. Van Guliks grootste ijveraar, de wiskundige Marco Huysmans, bezorgde een fraaie, in traditioneel Chinese stijl gebonden uitgave van The Hot Spings of Odawara.
Dit korte essay waarin de geestelijk vader van zestien Rechter Tie-detectives een zen-achtig moment van ‘plotselinge openbaring’ tijdens zijn nieuwjaarsvakantie in 1935/1936 beschrijft had Huysmans ook al in het Engels en in de kortere Nederlandse versie opgenomen in zijn bundel Robert van Gulik 1910-2010. Deze verscheen ter gelegenheid van de honderdste geboortejaar van de veelzijdige persoonlijkheid, die op zijn 57ste aan longkanker overleed.
Doctor van Gulik was schrijver, sinoloog. Hij schreef onder meer over het seksuele gedrag in de Chinese oudheid (in
2003 nog herdrukt), hij was diplomaat (in China, India en Libanon, later nog ambassadeur in Kuala Lumpur en Tokio), en bespeler van de qin, de Chinese citer.
een symposium gewijd aan Van Gulik, vorige maand aan de Shanghai Normal University, was een mooie aanleiding voor deze kleine bibliofiele uitgave met een Chinese vertaling van dit verhaal.
Een aardige bijkomstigheid is dat het boekje zowel van links naar rechts (in het Engels) als van rechts naar links (in het Chinees) te lezen is.
een luxe kleinood om een korte, maar literair beschreven ervaring te bewaren die juist de vergankelijkheid verwoordt van ons bestaan en alles wat ons omringt.
‘The road is lined by country hostels, each having apparently its own hot spring. So many are there, and so varied in style and size, that it is difficult indeed to make one’s choice.’ Het bijzondere is nu dat ook een uitgave van iets bestaands toch weer tot iets nieuws kan leiden. In dit geval een proeve hoe Van Gulik Wahrheit en Dichtung tot een geheel van vergetend herinneren had verweven.
Sinologe Leentje de Vries, co-auteur van de Van Gulikbiografie Een man van drie levens en oud-medewerker van Van Gulik op de ambassade in Tokio, wees Huysmans erop dat het vrijwel onmogelijk is dat de schrijver daadwerkelijk de warmwaterbronnen in Odawara heeft bezocht, omdat die daar namelijk helemaal niet zijn.
Ze zijn in nabijgelegen plaatsjes, maar niet Odawara zelf.
Ook de dagboeknotities van Van Gulik die De Vries aan Huysmans heeft gestuurd, wijzen uit dat hij met Oud en Nieuw in die streek van Japan heeft rondgereisd, maar dat hij niet in Odawara heeft overnacht.
Maakt het veel uit?
Ja.
Voor de liefhebbers van detectiveromans (zoals die over Rechter Tie) is het wie-wat-waar-wanneer-waarom van groot belang en is elke discrepantie tussen feit en waarneming vertrekpunt voor een nieuwe theorie.
Bovendien is het leven van Van Gulik zo rijk geweest aan wonderlijke voorvallen en was hij zelf zo’n meticuleus kenner van het mysterieuze in de Oriënt dat elk detail een delicatesse is.
Maar uiteindelijk geldt toch wat Van Gulik zelf beschreef, daar op die plek die hij in zijn geheugen tot de warmwaterbronnen van Odawara heeft bestempeld: dat de mens geschapen is om afstand te doen van alles wat hem belangrijk lijkt, en dat hij uiteindelijk in dat afstand doen de ware vreugde beleeft.
Pay Uun Hiu
Blik in het duister
Het volgende artikel stond op Breda Vandaag
naar aanleiding van de tentoonstelling van werk van Jaap de Vries.
De tentoonstelling wordt gebracht als een overzichtstentoonstelling.
Dat vind ik niet een juiste benaming.
Daarvoor ligt de nadruk teveel op recent werk.
Dat maakt de tentoonstelling niet minder goed.
Het is een beleving om door de mooie ruimtes te lopen.
31/05/2013
Auteur: Wijnand Nijs
Het werk van de Bredase kunstenaar Jaap de Vries is confronterend.
Tientallen werken van De Vries in twee verdiepingen
van het Breda’s Museum zijn onvermijdelijk, haast verpletterend.
Zondag opent de eerste overzichtstentoonstelling.
De schilder over zijn motivatie en zijn leven.
“Verwarring, daar geniet ik van.”
Jaap de Vries, Celebration (Viering), 2012, waterverf, plakband en papier op aluminium.
“Vrouwen, vrouwen en vrouwen.”
Dat was het eerste werk van De Vries samengevat.
“Twee vrouwen die plassend op een Volkswagen staan,
drie bij vier meter groot.
‘Mooi geschilderd’, zeiden de docenten bij St. Joost.
Maar zou je niet eens een ander onderwerp kiezen.
Maar juist dan dacht ik: ‘Ik ben op de goede weg.
Daar moet ik op doorgaan’.”
En zo geschiedde.
Waarna nog meer vrouwen volgden.
Erotisch. Pornografisch.
Die stempel zou je het werk van De Vries kunnen geven.
Confronterend of verpletterend past ook.
Veel werk is groot.
Hij gaat voor een schilderij staan, spreidt zijn armen.
“Ik ben zelf ook groot. Dit kan ik aan.”
Je kunt er letterlijk niet omheen.
Het atelier van Jaap de Vries in Breda (foto uit boek van Breda’s Museum ter gelegenheid van de tentoonstelling uitgegeven)
Techniek
De Vries schildert met waterverf op aluminium.
Dat vergt een aparte techniek.
“Want het houdt niet, de verf.
Ik schilder mijn werk met de platen liggend op de grond.
Elke kleur moet lang drogen, als het water verdampt is,
blijft het pigment achter. Als het af is, fixeer ik het.
Pas dan is het blijvend.
Anders kun je het er met een nat washandje zo vanaf vegen.”
De Bredase kunstenaar zoekt de grenzen op in zijn werk.
“In kunst kun en mag je alles doen wat je wilt,
op mensen dood maken na dan.
Dat je als kunstenaar geen gebruik maakt
van die onbeperkte mogelijkheden, dat snap ik niet.
Ik snap niet dat je jezelf grenzen oplegt.
Denk niet teveel na, maar doe.”
Jaap de Vries, Threesome (Trio), 2012.
De schilder doet nog steeds.
Zijn werk verandert wel.
“Mijn werk is kleuriger geworden”, weet hij.
Mede ook door zijn wekelijkse internetwerken.
Want elke week plaatst hij een werk van 30 bij 40 cm
ter veiling op zijn website, te koop voor minstens 350 euro.
“Dat biedt ritme.
Ik kan ze ook maken in de tijd dat mijn andere werk ligt te drogen.”
Een paar van deze ‘schetsen’ hangen ook in het museum.
Grote kans dat ze daarna nog op de veiling belanden.
Landschappen als tegenpool
Het negatieve dat hem inspireert vloog
en vliegt hem ook wel eens aan.
Het resulteert in landschappen, die ook een plaats
hebben gekregen in deze tentoonstelling.
“Een tegenpool voor de negativiteit
waarin ik zelf ook verstrikt raakte”, zo vertelt hij.
“Het zijn werken die onschuldig bedoeld zijn.
Ik geef er zelf ook geen duiding aan.”
Jaap de Vries, Pond III (Vijver), 2011, waterverf, acryl en collage op aluminium.
Toch associeerden sommige kijkers het met zijn andere werk.
“‘Ik zou dat bos nooit ingaan’, vertelde iemand me over een werk.”
Terwijl het bijvoorbeeld ontsproot aan zijn maandagse
fietstochten door het Mastbos, iets dat hij jarenlang deed.
“Ik heb het bos zien veranderen.
Gezien hoe het water terugkwam.”
Geen duiding
Geen duiding dus over zijn werk.
Wel een duidelijke boodschap.
“Maar ik kom niet met oplossingen.
De esthetica van zinloosheid, het zoeken van houding
ten opzichte van elkaar en de houding ten opzichte van het leven.”
Al wandelend langs de tentoonstelling, geeft De Vries commentaar
of poneert hij een stelling.
“Ik heb me er nooit bij neergelegd dat de natuur de baas is.
Wij mensen zijn de baas.”
Het slaat ook op zijn eigen situatie.
De Vries is geopereerd aan een hersentumor en ondergaat chemo.
Het zorgt voor de uiterste verwarring die hij als kunstenaar zoekt,
maar dan in hem zelf.
“Daarom is deze periode ook niet negatief.
Ik heb vertrouwen. Die verwarring is ook mooi.”
“Het negatieve is altijd interessanter dan het positieve.
Kijk naar de films van Batman. Batman is een watje,
de Joker die is interessant.
Zeker zoals Jack Nicholson hem speelt.
Ik ben gefascineerd door wreedheid.
Dat mannen tot alles in staat zijn, bijvoorbeeld
dat ze bereid zijn om voor een stukje land oorlog te voeren.”
Schitteren
Zijn schilderijen schitteren door zijn manier van werken.
Het aluminium licht op in de spotlights
en geeft diepte aan het werk.
“Als je het in het daglicht bekijkt, ziet het er weer heel anders uit.”
Confronterend is ook het werk van het kind
dat als expositiebeeld is gekozen.
Indringend, gevoelens van verdriet oproepend.
Het is wat ook zijn andere kunst oproept.
“Je vindt iets mooi en gelijkertijd voel je dat het pijn doet.
Dat vind ik mooi.
Voor de vrouw die dit werk zag,
was dat de reden om het niet te kopen.
Voor mij zou het een reden zijn om het juist wel te kopen.
Het betekent dat je nog wat uit te zoeken hebt.
En wat is dan de aanschaf van een schilderij.
Dat scheelt je een psychiater.
Door er naar te kijken geef je het een plek.”
Jaap de Vries
Bik in het Duister, overzichtstentoonstelling
Breda’s Museum
2 juni tot en met 29 september
Basketball op het Kasteelplein
Gelukkig was het weer af en toe mooi.
Basketbal toernooi op het Kasteelplein in Breda.
Basketbaltoernooi op het Kasteelplein
Vanochtend is men al vroeg begonnen
met de voorbereidingen voor een basketbaltoernooi
op het Kasteelplein in Breda.
Hier alvast twee foto’s.
Een grote groep vrijwilligers veranderen het Kasteelplein in een basketbalcentrum.
Vooral het aanleggen van de vloeren krijht veel aandacht.
Putdeksel gemeente Breda
In de regen…..
B.B. & The Blues Shacks
Ik ben de lezer nog een paar foto’s schuldig
van het Jazzfestival in Breda.
De foto’s zijn van zondagmiddag.
Het was moederdag en somber weer dus helaas niet zo druk.
Wel goede muziek, zoals bijvoorbeeld van B.B. & The Blues Shacks.
Ze stonden een beetje verloren op het grote podium in het Spanjaardsgat.
De inzet was er niet minder om.
Havermarkt: Sensual.
Spanjaardsgat: B.B. & The Blues Shacks.
Rood springt er natuurlijk uit.
De gitarist ziet er meer ingetogen uit maar zijn spel was niet minder gepassioneerd.
Leuke schoenen.
Heel jammer maar in tegenstelling tot de andere dagen: lege terrasstoelen.
The Jive Aces vullen het podium beter.
Maandagochtend was men al weer druk bezig een en ander af te breken. Op naar het volgende festival.
Smanneke in de pas
De designlamp moet nog op een trapje komen te staan.
Die trap wordt net als het ‘vogelhuisje’ gemaakt van resthout:
in het geval van de trap van kaasplanken.
Hij komt straks als het ware van de trap gelopen.
Samen ontworpen met Tom L’Istelle.
Die beweging zie je ook al als hij gewoon in de kamer staat.
Het licht tegen de muur is fascinerend.
De andere kant van het Jazzfestival
Al vanaf het middaguur is het gezellig in de stad
met het jazzfestival. Dat gaat door tot laat in de nacht.
Maar vroeg in de ochtend, hoe ziet de stad er dan uit?
Een korte impressie:
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Kasteelplein.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: Cingelstraat.
Vrijdagochtend, voor 08:00 uur: De Nieuwe Haven.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: Grote Markt – Noord.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: ’t Sas.
Zaterdagochtend, voor 11:00 uur: de Havermarkt.
Jazzfestival voor 12 uur
Nog rustig op het Kasteelplein. Het staat wel overal erg vol met horeca-ondernemers. De grens wordt hiermee wel bereikt lijkt me.
Grote Markt – Noord.
Grote Markt – Midden.
Een nu nog lege hal in de Halstraat.
St. Janstraat.
Stralende Grote Toren vanuit de Karrestraat.
Kwart voor twaalf.
Onder de Toren – Havermarkt – Schoolstraat.
Nieuwe Mark aan de Nieuwe Prinsenkade.
Het jazzfestival kan beginnen
De Jazz kan beginnen
Ik hoor de vlaggen wapperen.
Ook vandaag veel jazzvoorbereiding
Dit is het Kasteelplein, vanochtend om 07:00 uur.
En hierboven is het inmiddels 12 uur later: de Spiegeltent.
Spanjaardsgatpodium is ook klaar voor regen.
Grote Markt – Midden.
Halsstraat en overkapping vanaf de Grote Markt.
Dezelfde overkapping maar nu vanaf de Houtmarktkant. Veel fleuriger!.
Grote Markt – Noord.
Zo te zien allemaal op schema.
Once more…and more
Lokaal01 in Breda houdt op te bestaan.
Dat is erg jammer want een bezoek aan dit kunstencentrum
is altijd een plezier.
Maar het is niet anders en nog een maal
halen ze alles uit de kast.
Gisteren heb ik er met veel plezier rondgelopen
en een serie foto’s gemaakt.
Het goede nieuws is dat er naast de tentoonstelling nog een extra programma is.
Extra programma Once more…and more.
Het extra programma zal zich onverwacht afspelen en op 8 en 23 juni.
23 juni is als ik het goed begrijp de allerelaatste dag.
Het begint al bij de ingang: “The characters and events depicted in this spectacle are fictitious, any similarity to actual persons, living or dead, is purely coincidental”. U bent gewaarschuwd.
Rechts ‘DemandeMo’, Andrea Medjesi-Jones.
Wie precies wat gemaakt heeft wanneer wordt niet altijd duidelijk.
Het wachten is op de ‘final catalogue of the show’
die op 23 juni wordt gelanceerd.
Wat ik erg goed gedaan vindt, is dat rond het Lokaal01 gebouw
een frame of hek van blauwe latten is gemaakt.
Die blauwe latten komen binnen overal terug.
Je ziet ze bijna op al mijn foto’s.
Vast zonder de steun van Greenpeace, vermoed ik.
Net als voor de meeste werken geldt, je moet het gaan zien.
Hier een hele sliert gezichten tegen de muur en
een portfolio op de grond met schetsen/werk met gezichten.
Renato Nicolodi, Monument aux morts.
Theo Schepens (denk ik).
Kunstwerken maken is leren omgaan met foutmeldingen:
jezelf keer op keer afvragen wat je eigenlijk aan het doen bent.
Fix the economy, make banks pay!
Repareer de economie, laat de banken betalen.
Let me live in a world pure.
Ik zal wel erg ouderwets zijn
maar bij een kunstwerk vind ik het wel belangrijk
dat het er goede uitziet.
Dat het vakwerk niet alleen in het idee
maar ook in de uitvoering,
de communicatie van de toeschouwer zit.
Hier is dat zeker het geval.
Research and destroy.
Hier kun je een hele study over maken.
Deze tekening is onderdeel van een groter werk
dat je op de volgende foto ziet.
Ik ben heel benieuwd naar de catalogus.
Hele sterke foto’s, helemaal in de traditie van
de klassieke stillevens.
Zie hoe de blauwe latten overal terugkomen.
Met beperkte middelen een enorme impact. Proficiat!
Even buiten kijken. Achter en voor.
Nog een Theo Schepens. Ze staan op veel plaatsen
deze kleine, intrigerende beeldjes.
De schilder van dit doek heeft een mooie techniek.
ook de tape die er op zit is geschildert.
Doet me denken aan het werk van Claudio Brave dat ik gisteren zag.
Die heeft een triptiek geschilderd (onder meer)
waarop een hyperrealistische afbeelding van pakpapier te zien is.
Lokaal01. Gaat dat zien!
In 1 dag kan veel gebeuren: Spajaardsgat vandaag
…en in een dag verandert er heel veel in het Spanjaardsgat.
Zo zit het dak van het podium er al bijna op.
Het lijkt erop dat er dit jaar een veel betere vaarroute is dan andere jaren.
Jazzfestival: de pontons liggen er klaar voor
Spanjaardsgat.
Reigerstraat: mooi in al zijn lelijkheid
Breda, Reigerstraat, voormalige bioscoop Casino.
The Hot Springs Of Odawara door Robert van Gulik
Op gezette tijden krijg ik de nieuwsbrief van de website
RechterTie.nl en op 10/04/2013 stond er het verhaal in van
Marco Huysmans die uitgenodigd was voor een symposium
in China over Robert van Gulik en zijn betekenis
voor de Chinese cultuur.
Daarnaast kondigde hij een bibliofiele uitgave aan
van het verhaal The Hot Springs Of Odawara.
Dat ging als volgt:
Nieuwsbrief RechterTie.nl van 10/04/2013.
Odawara
Toen ik bijgekomen was van de schok gevraagd
te zijn als spreker op een conferentie in China,
kreeg ik een ideetje dat de kriebels uit het begin
van deze nieuwsbrief verbond met de conferentie.
Als ik nu eens een mooie uitgave zou
maken van The Hot Springs of Odawara? Of
nog beter, als ik nu eens het Engelse origineel
zou uitgeven in combinatie met een Chinese
vertaling? Dat zou een boekje worden dat je in
twee richtingen kunt lezen (aangenomen dat je
het Chinees machtig bent): Chinees lees je immers
traditioneel van rechts naar links.
Om te beginnen vroeg ik Sunny of zij wist van
een Chinese vertaling. Die was er volgens haar
niet, maar ze bood direct spontaan aan om er
zelf een te maken, in klassiek Chinees met de
traditionele karakters. Dat aanbod greep ik
natuurlijk met beide handen aan, en ik ging
direct enthousiast aan de slag met de rest van
de voorbereidingen. Er moest een layout/bladspiegel
gekozen worden, papiersoorten, lettertypen,
enzovoort. Ik zal u hier niet met de details
vermoeien. Op de website zult u te zijner
tijd kunnen lezen wat de uitgangspunten van
het ontwerp waren en hoe die zijn vertaald in
concrete keuzes.
Eén ding stond bij voorbaat vast: het zou een
boekje worden dat gebonden was op klassieke
Chinese wijze. Al snel vond ik in de buurt een
ambachtelijke boekbinder die zijn vak geleerd
had op de abdij van Berne in Heeswijk. Hij
vond het een interessante uitdaging en kwam
met allerlei uitstekende ideeën voor de uitvoering.
Een echte vakman.
Gisteren was het zover: ik kreeg een mailtje dat
de eerste batch van 160 exemplaren klaar was.
Ik heb twee versies laten maken: een gewone,
met enkelvoudige Chinese binding; en een
luxe, met dubbele omslag en dubbele Chinese
binding. U ziet hieronder plaatjes van de Engelse
voorkant van de luxe editie en de Chinese
voorkant van de gewone versie.
De luxe editie verschijnt in een beperkte oplage
van 50 genummerde en gesigneerde exemplaren,
plus tien exemplaren hors commerce voor
familie en vrienden. Van de normale versie heb
ik voorlopig 100 exemplaren laten inbinden; er
zijn meer exemplaren gedrukt, maar ik wacht
met het inbinden daarvan tot ik beter kan inschatten
of er überhaupt belangstelling is voor
dit boekje. Het inbinden is handwerk en daarom
tamelijk prijzig: het is duurder dan het
drukken!
Maar het resultaat mag er wezen, toch?
Deze week was het dan zover.
Mijn exemplaren zijn gearriveerd.
Ik heb nummer 27 van de 50 genummerde en
gesigneerde exemplaren met dubbele omslag
en dubbele Chinese binding.
Daarnaast heb ik twee versies met enkele omslag
en enkele Chinese binding.
Prachtig verpakt.
De toelichting op de website op het ontwerp
van het boekje gaat als volgt:
Met als zegel het Shou symbol, het symbool voor ‘een lang leven’.
The Hot Springs of Odawara — Ontwerp
Uitgangspunten
Het ontwerp is gebaseerd op de voorliefde van Van Gulik voor de traditie.
Waar een keuze gemaakt moest worden tussen klassiek
en modern is consequent voor klassiek gekozen.
The Hot Springs Of Odawara
Schreefletters in plaats van schreefloze;
traditionele Chinese karakters in plaats van vereenvoudigde;
een strak tekstbeeld gebaseerd op een vaste mathematische verhouding;
een klassiek papier in natuurlijke tinten;
gebonden op traditionele Chinese wijze.
Een Engels-Chinese uitgave van het verhaal.
Pagina-layout
Het ontwerp van The Hot Springs of Odawara
is gebaseerd op het werk van Jan Tschichold.
Hij formuleerde een ontwerp voor “het perfecte boek”,
geheel gebaseerd op de verhouding 2:3.
Opengeslagen is de bladspiegel
zoals Tschichold die bedacht heeft.
Een tekstblok heeft als afmetingen 3″ × 4.5″.
De afmetingen van het boekje (5.5″ × 6.75″)
voldoen ook aan de 2:3-regel mits men
de ruimte voor de binding wegdenkt (1″).
Chinese boekbindtechniek: dubbele binding.
Lettertypen
De Engelse tekst is gezet in 12-punts Adobe Garamond Pro
met een regelafstand van 16pt.
De Chinese tekst is gezet in 12-punts PMingLiU
met een regelafstand van 21pt.
De Chinese tekst is op de klassieke wijze gezet:
van boven naar onder en van rechts naar links.
Alleen het onderschrift bij het plaatje
wordt van links naar rechts gelezen.
Nummer 27 van de serie van 50, gesigneerd door de uitgever Marco Huysmans.
Kleinkapitalen
Op diverse plaatsen is gebruik gemaakt van kleinkapitalen
(small caps) om accenten aan te brengen.
De omslag en de titelpagina zijn geheel in kleinkapitalen gezet.
Verder zijn de eerste paar woorden van elk deel
van de tekst in kleinkapitalen gezet
met een vetgedrukte en vergrote initiaal.
Voorin staat de Engelse uitgave.
Ligaturen
Er is gebruik gemaakt van ligaturen
voor diverse lettercombinaties.
De combinatie van een c en een t
wordt bijvoorbeeld zo weergegeven:
Cijfers
Cijfers zijn gezet in oldstyle figures.
Dit zijn cijfers die niet allemaal even hoog zijn
maar soms uitsteken boven het maaiveld (de letter “m”)
en soms onder de baseline komen.
Ter vergelijking ziet u hieronder eerst de normale cijfers
en dan de oldstyle cijfers in het lettertype van het boekje.
Hier alleen een voorbeeld van de Oldstyle cijfers.
Uitlijning
De uitlijning van de tekst is fully justified.
De tekst is optisch uitgelijnd; dat betekent
dat leestekens soms een stukje in de marge gezet zijn
om de uitlijning voor het menselijke oog beter te laten lijken.
Inspringen
Nieuwe paragrafen springen 24 pt in.
De regelafstand (16 pt) verhoudt zich tot deze indentatie als 2:3.
Achterin (voor Westerse lezers zoals ik) de Chinese uitgave.
Paginanummers
Er zijn geen paginanummers.
Deze keuze houdt verband met het onderwerp
van het essay: het ontbreken van paginanummers
illustreert de continuïteit van de natuur
tegenover de begrensdheid van het menselijke bestaan.
Daarnaast is het essay zo kort
dat het ontbreken van een paginanummering
nauwelijks onthandt.
Het kan immers gemakkelijk (en wat mij betreft bij voorkeur)
in één zitting gelezen worden.
Chinees karakter
Het Chinese karakter dat op de omslag
en enkele andere plaatsen gebruikt is,
is een gestileerde versie van het karakter 寿 (shou)
dat “lang leven” betekent.
Van Gulik gebruikte het voor de uitgave van
Moord op Oudejaarsavond, ’s-Gravenhage 1958.
Papier
Het gebruikte papier is Gmund Savanna.
De omslag is gedrukt op 200-grams Arena Structuros,
voor het binnenwerk is gekozen voor 100-grams Cascara structuros.
Drukker
Het drukwerk is van Drukkerij Zeeland.
Binding
Het boekje is op traditionele Chinese wijze gebonden
door Jos van den Berg
van Handboekbinderij “De Boekenlegger”.
De luxe editie heeft een dubbele omslag en
is met een dubbele steek genaaid.
Canadees filmpje over Bevrijding van Breda en Middelburg
Helaas kan ik geen filmpjes plaatsen op mijn weblog
die ergens anders op het internet staan.
Maar dit is de link waar het filmpje te zien is:
http://www.geschiedenis24.nl/speler.program.7028162.html
Dit zijn de fragmenten: Enthousiaste bevolking van Breda versiert de straten met vlaggen. Jeugd wuift met vlaggetjes. De burgers juichen de Poolse troepen toe, die de stad binnentrekken. Menigte staat voor het stadhuis. De burgemeester en de divisiecommandant schudden elkaar de hand.
BESCHRIJVING:
00.00 Bewoners bevestigen vlaggestok met grote Nederlandse vlag en oranjewimpel aan balkon boven winkel
00.10 Kapper versiert zijn winkelruit
00.23 Feestelijk met vlagge versierde Karrestraat
00.28 Shermantank M4A gevolgd door Sherman Fireflytank van 1 Pol Armd Div rollen over Karrestraat toegejuicht door inwoners van Breda
00.42 Met vlaggetjes en sjerpen uitgedoste jeugd
00.47 Poolse divisie-MP onthaalt meisje uit de menigte
00.58 Burgemeester van Slobbe en divisiecommandant gen.maj Maczek treden uit gemeentehuis naar buiten en groeten de menigte
01.05 Die komt aanstormen, roept, wuift en met vlaggetjes zwaait
01.22 Burgemeester leidt het zingen van Oranje Boven. Naast hem officieren van het Militair Gezag
01.30 Hunber gepantserde verkenningsauto rijdt door hagen toeschouwers
01.35 De twee MG-officieren
01.37 Burgemeester roept hoera
01.42 Roepende, schreeuwende, lachende, vlaggtjes zwaaiende menigte
02.01 Officieren brengen de groet terwijl burgemeester en Bredanaars het volkslied zingen
02.24 Burgemeester en Maczek schudden elkaar de hand
02.36 Militaire Commissaris van het Militair Gezag, brengt, staande alleen op het bordes, de groet, wacht tot het gejuich bedaard is en begint menigte toe te spreken meteen onderbroken door gejuich
02.53 Overzicht van de menigte tijdens toespraak majoor
03.02 Menigte juicht en zwaait
Beyerd 175 jaar
We zijn gisteren naar de recptie geweest
van Cafe de Beyerd.
Het cafe bestaat 175 jaar.
Reden genoeg voor een feestje.
Ik heb er een paar foto’s gemaakt:
De receptie was vanzelfsprekend goed bezocht. Wel veel ‘oude koppen’.
Vele verschillende bieren werden er geschonken. Binnen en buiten.
Bijvoorbgeeld het Willembier.
Buiten was het ook druk.
Net toen we weggingen werd er een muzikale hulde gebracht.
Familie de Jongh.
Koninginnedag Breda: tweede helft van de middag
In de tweede helft van de middag ben ik nogmaals door de stad
en het Valkenberg gewandeld.
Ik heb er de volgende foto’s gemaakt.
Nu veel drukker op het Kasteelplein.
Grote Markt – Noord
Te druk in de Vismarktstraat.
Hanekam.
De Nieuwe Haven werd goed bezocht.
Als je haar maar goed zit…
Grote Markt – Zuid.
Grote Kerk vanaf het Stadserf.
Grote Markt – Midden.
Voor sommige zit de Vrijmarkt er al weer op.
Maar niet voor iedereen. Dit jong talent fluit er nog op los.
De koningslinde.
Sommige zijn al naar huis maar laten een puinhoop achter.
Allemaal voor Cambodja?
Argusvlinder 