Categorie archief: Kunst

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

In het voorwoord van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.

Een van de teksten die ik tegenkom is een reisverslag
van een voetreis naar Rome.
Daarin staat onder andere de volgende prachtige beschrijving:

DE WONDERLIJKE TOCHT NAAR ROME
DE VOETTOCHT VAN TERIE LEIJS IN 2004

Waar eerst uitbundige kleuren
van geel, bruin en groen feest vierden
staan nu de velden vol treurende zonnebloemen.
De uitgebloeide bloemschotels hangen voorover;
zwartgeblakerd maar volgezogen met sappige olie.
Het is een droevig tafereel,
alsof ieder al gekleed is voor de begrafenis.

Kunstvaria

Posted on by

Vandaag worden we door veel gezichten aangekeken
vanaf deze web log.
Soms door heel verknipte gezichten.
Geniet!




Andrea del Verrocchio, Medusa, circa 1480, terracotta.





Annie Leibovits, The Queen of England, 2007.





Diego Riviera, Two women, 1914.





Ewer (Kendi) made for the Persian (now Iran) market, Ming Dynasty, Wanli period, 1573 xe2x80x93 1619.


Een schenkkan, ook wel kendi genoemd,
gemaakt in China tijdens de Ming dynastie.
De kan is gemaakt voor de Persische markt, nu de regio van Iran.




Ferdinand Bol, Louise Marie Gonzaga de Nevers, 17th century.


Dit 17e eeuwse schildeij is gemaakt door Ferdinand Bol.
Het is het portret van de Poolse Koningin die er in slaagde
met twee Poolse koningen getrouwd te zijn.
Dit is een schilderij uit de nalatenschap van Jacques Goudstikker.




Guillermo Kuitca, Mozart – Da Ponte I, 1995.





Henri Matisse, Jazz, 1947.





Joseph Hirsch, Street scene, 1938.





Kees van Dongen, Woman on a sofa, 1950.


Kees van Dongen is populair op dit moment.
Je ziet tentoonstellingen over de hele wereld
werken van hem presenteren.




Martial Raysse, Life is so complex, 1966.





Necklace with central pendant, Tagguemout, 20th century, Draa Valley, Morocco.


Een grote kraal die in het middel van een collier wordt gedragen
en vaak geemailleerd is wordt een Tagguemout genoemd.




Otto Dix, Group portrait of Gxc3xbcnther Franke, Paul Ferdinand Schmidt and Karl Nierendorf, 1923.


Otto Dix staat garant voor bijzondere gezichten.




Otto Dix, Reclining woman on a leopard skin, 1927.


Wat een bijzondere ogen.




Pakpak Batak people, Barus District, Sumatra, Indonesia, Effigy portrait of a village priest (Mejan), 19th century or earlier.





Paul Delvaux, The dream, 1952.





Raoul Dufy, At the races, circa 1941.





Robert Gwathmey, Like son, 1948.





Roy Lichtenstein, Bedroom at Arles, 1992.


Lichtenstein vrij naar de slaapkamer van Vincent van Gogh in Arles.
Wat ik zo mooi vind is de duidelijke inspiratie aan de ene kant
en de vermodernisering aan de andere kant.
Kijk eens naar die moderne stoelen,
de hangertjes voor de kleren aan de kapstok,
het handdoekenrek, links naast de deur.
Allemaal moderne atrtributen.

Interessant is dat ik pas er op werd gewezen dat het originele schilderij
van Vincent wordt gerestaureerd en dat de voortgang via het internet
te volgen is:
Slaapkamergeheimen


De inspiratiebron: Vincent van Gogh, De slaapkamer, 1888.





Roy Lichtenstein, Foot medication, 1962.




Kunst en Drugs?

Posted on by

“Apart from drugs,
Art is the biggest unregulated market in the world.”

Robert Hughes, The Mona Lisa curse, 2009.

Wikipedia

Robert Hughes (1938) is zonder twijfel de meest bekende, meest gelezen en meest uitgesproken kunstcriticus van onze tijd. Met zijn boeken (zeventien tot nu toe) en zijn televisieseries over moderne kunst en architectuur oogstte hij lof en vrees bij miljoenen over de hele wereld.

Hughes groeide op in Australixc3xab, waar hij zich aansloot bij een groep progressieve kunstenaars, schrijvers en intellectuelen. Hij brak zijn studie kunstgeschiedenis af om een overzichtswerk van de Australische schilderkunst te schrijven. Daarna woonde en werkte hij in Italixc3xab en Londen, alvorens zich in 1970 in de Verenigde Staten te vestigen als flamboyant kunstcriticus van Time Magazine. In 1997 wees een verkiezing onder Australixc3xabrs hem aan als een van de veertig xe2x80x98Living National Treasuresxe2x80x99. Zijn stijl van schrijven en spreken is uit duizenden te herkennen: lucide, onomwonden, altijd raak, met evenveel intelligentie als passie en van een alles verschroeiende geestigheid. Of het nu gaat om de pretenties van de moderne kunstenaar, de schoonheid van Barcelona, de verfoeilijke klaagcultuur van onze tijd, het wonderlijke leven down under of het lot van de eenzame hengelamateur, Hughes kijkt, prijst en vonnist op een manier die met recht monumentaal genoemd kan worden.

Robert Hughes is auteur van The Shock of the New (1981), The Fatal Shore (1987), Nothing If Not Critical (1990), Barcelona (1992), The Culture of Complaint (1995), American Visions (1998), A Jerk on One End: Reflections of a Mediocre Fisherman (1998), Goya (2004) en Things I Didnxe2x80x99t Know: A Memoir (2006)



Robert Hughes is een van de grote critici van de elkaar opzwepende
moderne kunstenaars (zoals Damien Hirst), veilighuizen, experts, ‘experts’,
curatoren, museumdirecteuren, kunstbezitters, enz.

Vandaar dat hij in de documentaire ‘De vloek van de Mona Lisa’ zegt
dat kunst, op de drugsmarkt na,
de grootste markt is waar geen enkele regel geldt
(en die dus volledig uit de klauwen loopt).
Overigens met zelfkritiek en humor.

Ik denk dat hij gelijk heeft.

Een van de delen van de documentaire op YouTube:


Van Trajanus tot Tajiri

Posted on by

Nog niet zo lang geleden was ik een paar keer in het Valkhof
in Nijmegen, het museum voor kunst en archeologie.
Ik kocht daar toen hun museumgids.
Dit boek ‘Van Trajanus tot Tajiri’ geeft een overzicht
van de collectie en is ter gelegheid van het 10-jarig bestaan
van het museum uitgebracht.

Museumgids van het Valkhof: ‘Van Trajanus tot Tajiri’.

De gids is een soort ‘the best of…’ en geeft in drie grote delen:
archeologie, oude kunst en moderne kunst,
een prachtig beeld van de collectie.

Bijzonder formaat.

De gids heeft een bijzonder formaat en uitvoering.
Geen hoogdruk glanspapier van voor tot achter,
maar speels gemaakt met een harde kaft,
dun papier in sprekend rood en wit als schutbladeren,
gladpapier voor tekst en afbeeldingen.
De kaft van het boek slaat helemaal open want de rug van de pagina’s
is apart ingebonden. Mooi gedaan.

Verrassende typografie.

Tekst in afwisselend groot en klein formaat,
een bijzondere kantlijn daar waar het kan.

Mooie foto’s: Oude kunst, Albert Hermens Gramey, zilveren doos, 1657 – 1658.

Bij ieder werk een toelichtende tekst.
Sommige werken zijn heel specifiek voor Nijmegen,
maar veel werken zijn van betekenis voor heel Nederland.
Vooral geldt dat voor de voorwerpen die behoren tot het deel
over de archeologie en de moderne kunst.

Ieder werk genummerd en voorzien van het inventarisnummer.

Voorwerp 58 is overigens het schilderij:
‘De oude haven met de bottelpoort in Nijmegen’ uit circa 1850
van Jan Weissenbruch.
Mooi verhaal bij dit werk!

Het begin van het derde deel met de moderne kunst.

Teun Hocks, Zonder titel, 2000.

Van sommige werken zijn extra grote foto’s opgenomen.
Soms zijn die foto’s gericht op een detail van het werk.

Het boek is een genot om te lezen en door te bladeren: Verzilverde gezichtshelm, tweede helft van de eerste eeuw. Deze ruiterhelm van een Romein is gevonden in de Waal bij Nijmegen.

Reden genoeg om stil te staan bij de bedenkers en makers van het boek:

Samenstelling en eindredactie:
Maryan Schrover

Redactiecommissie:
Annelies Koster, Ruud Priem, Frank van de Schoor,
Maryan Schrover, Louis Swinkels

Grafisch ontwerp:
Mariola Lopez Marixf1o (concept en art direction)
Omar Salid (vormgeving)
Studio Anthon Beeke, Amsterdam

 

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

Nu ik het voorwoord weer eens lees van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.

Zo vond ik de volgende tekst:

Het begrijpen van kunstwerken

Ik vond het op de website van Marco Kunst (?!)
die het schreef op 11 april 2010.

The nature of a work of art is to be not a part, nor yet a copy of the real world (as we commonly understand that phrase), but a world in itself, independent, complete, autonomous; and to possess it fully you must enter that world, conform to its laws, and ignore for the time the beliefs, aims and particular conditions which belong to you in the other world of reality.

Oftewel: “x9dDe aard van een kunstwerk is, dat het geen deel uitmaakt,
noch een kopie is van de werkelijke wereld
(zoals we die over het algemeen noemen),
maar dat het een wereld in zichzelf is, onafhankelijk, compleet, autonoom;
en om het kunstwerk volledig te bevatten, moet je die wereld binnentreden,
je aanpassen aan haar wetten, en voor enige tijd
je alledaagse overtuigingen, doelen en omstandigheden tussen haakjes zetten.”x9d

Bradley, Oxford Lectures on Poetry, 1901,
gevonden in: Jeanette Winterson, Art & Lies

Als ik tegenover een kunstwerk sta,
dan probeer ik er deels zo naar te kijken.
Ik ga ervan uit dat de maker mij oprecht iets wilde laten zien
en met wat hij maakte in ieder geval “iets” aan mij over wilde brengen
x93een ervaring, een gedachte, een gevoel, een uitspraak”
Om het kunstwerk tot zijn recht te laten komen
moet ik niet meteen gaan oordelen vanuit de manieren
waarop ik de wereld begrijp,
maar kijken of ik achter de wetten van die wereld daar voor me kan komen.
Wat zijn de interne relaties, wat gebeurt daar,
wat voor wereld zou het kunnen zijn?
In dit proces ga ik op zoek naar de betekenis
die de maker erin heeft gelegd.
Ik stel mezelf open en probeer me te laten verrassen
door de andere wereld die ik ontmoet.
Dit deel van de betekenis van het kunstwerk
komt intern tot stand:
door de aard van die wereld zelf;
door de interne relaties van de elementen.
Daarnaast en tegelijk en natuurlijk niet echt te scheiden daarvan
(wel te onderscheiden daarvan) is wat het kunstwerk met mij doet.
Hoe werkt het op mij in?
Raakt het me?
En zo ja, waar of hoe raakt het me?
Wat zijn de associaties die in mij opkomen?
Dit is het proces waarin ik op zoek ga naar de betekenis
zoals die tot stand komt in relatie tot “mijn” wereld.
In dit proces roei ik met de riemen die ik heb:
mijn kennis en vroegere ervaringen, mijn onbewuste voorkeuren, etc.
Mijn hersenen zijn onder andere daardoor gevormd,
tot een mal waarin de ervaring van dit nieuwe gegoten wordt.
Deels past het, deels misschien ook niet.
Waar het past vind ik direct een ingang,
waar het niet past kan ik proberen de nieuwe vormen
te integreren in mijn ervaring (de mal die ik ben aan te passen).
De betekenis van een kunstwerk bestaat niet,
maar door aan beide processen aandacht te geven
kan ik toegang krijgen tot andere werelden,
en kan ik werkelijk nieuwe ervaringen opdoen
die mijn grenzen / de grenzen van mijn wereld
openbreken en verruimen

Marco Kunst.

Ik illustreer deze serie met foto’s die ik in 2007 in Milaan heb gemaakt.
Binnenkort wordt wel duidelijk waarom.

Waarom neem ik deze tekst op.
Ik ben de laatste tijd veel bezig met de centrale vraag
van bovenstaand stuk en lees er graag verschillende zienswijzen over.
Ik zeg niet dat dit mijn zienswijze is maar ik vond hem interessant.
Natuurlijk ging er bij mij ook en bel rinkelen
bij de naam/pseudoniem Marco KUNST.

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

Ik heb het boek ‘Denken over kunst’ gekocht.
Het boek is geschreven door A. A. Van den Braembussche.
De ondertitel van het boek is: ‘Een inleiding in de kunstfilosofie’.
Ik heb hier al eerder een log over geschreven.
Toen ik het boek geleend had van de bbliotheek heb ik de eerste
honderd pagina’s al eens gelezen.
Maar je kunt dit boek makkelijk meerdere keren lezen.

Nu ik het voorwoord weer eens las werd mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

A. A. Van den Braembussche, Denken over kunst.

Het eerste idee wat bij me opkwam was: dit zal wel een citaat zijn.
Ik ben vervolgens op zoek gegaan op het internet.
Ik vond daar de volgende zaken:
= een kort verhaal met als titel: Het begrijpen van kunstwerken.
Geschreven door Marco Kunst (!?)
= een verslag van een voettocht naar Rome.
Geschreven door Terie Leijs.
= een gedicht van de Spaanse schrijver Federico Garcia Lorca over Granada.
= een verhaal ‘De maan in het water’.
Beschreven op de web site van Hans Sevenhoven.

Stof genoeg dus voor nog een paar logjes.

 

Kunstvaria

Posted on by

Vandaag 13 kunstwerken.
Daaronder opmerkelijk veel portretten dit keer.
Weer een boeiende verzameling.

Aert van der Neer, Figures in a snowstorm, circa 1655 – 1660.

Nou ja, met een beetje veel moeite zou je het een groepsportret kunnen noemen.
Maar dat is wel erg ver gezocht.
Een typisch Nederlands schilderij maar in een Amerikaanse collectie.
Vandaar de Engelse titel: Mensen in een (naderende) sneeuwstorm.
Het werk is op dit moment te zien in het Mauritshuis in Den Haag.

Agnolo di Cosimo, called Bronzino, Portrait of Eleonora of Toledo with her son Giovanni, circa 1545.

Portret nummer 1.
Een politiek portret.
Na lange tijd van opvolgingsproblemen laat de echtgenoot
van Cosimo I de’ Medici, hier zien dat er een gezonde troonopvolger
en krachtige bestuurder is als haar man van huis is.
Overigens is dit slechts 1 van de elf kinderen uit dit huwelijk
die de volwassen leeftijd zouden bereiken. Vijf daarvan waren jongens.
Giovanni is het vierde kind en hij zou later Bisschop van Pisa wprden
en kardinaal.
Florence is veilig!
Dat is hier de boodschap.

Agnolo di Cosimo, called Bronzino, The Holy Family with St Elizabeth and St John, circa 1527 – 1528.

Een soort groepsportret.
Leuk is hier dat er maar 1 persoon is die de toeschouwer
recht aankijkt: Johannes de Doper.
Hier nog een kind.
Hij wijst Christus aan, daar, die daar, dat is hem.
Dat lijkt Johannes hier te zeggen.
De andere personen kijken allemaal een andere kant uit.
Maar niemand lijkt elkaar aan te kijken.
Bijzonder.
De maker van het schilderij kennen we het best onder de naam Bronzino.

Berry van Boekel, Erika Wennerstrom singer of the band Heartless Bastards, 2009.

Portret nummer drie.
De Heartless Bastards, die band ken ik niet.
Garage rock uit Amerika.
Ik weet dus ook niet of het portret lijkt.
Maar mooi vind ik het in ieder geval.

Claude Monet, Le dejeuner, 1868.

De centrale figuur van dit schilderij, zeg maar de geportretteerde,
die staat niet op dit schilderij.
Dat is namelijk de schilder zelf.
Zijn gezin wacht op hem voor ontbijt.

Dame Elisabeth Frink, Head of Christ, 1951.

Een religieus portret.
De lijdende Christus.


Dominique Labauvie, Musical lines in my hands.

De titel van dit werk ken ik eigenlijk niet.
‘Musical lines in my hands’ is de titel van de tentoonstelling
waarop dit werk te zien is.

Jan Steen, De tekenles, circa 1660 – 1665.

Nog een soort groepsportret.
Ook dit werk is op dit moment te zien in het Mauritshuis in Den Haag.
Leuk is dat op deze afbeelding veel dingen te zien zijn
die met het kunstenaarschap zelf te maken hebben:
– houtskool;
– veren;
– een mes (om een punt te slijpen/snijden aan de veer)
– een inktpot;
– een boek met een voorbeeldtekening;
– een schilderspalet in de hand van de leraar;
– de kwasten in de hand van de leraar;
– het lijkt wel of de leraar een stuk stof in zijn hand heeft;
– achter tegen de muur gipsen (?) modellen, koppen, enz;
– een fles verdunner (?) voor het raam (zie hoe mooi het licht
door de fles schittert en als een lens het licht op het kozijn toont);
Wat zou het flesje tegen de muur zijn?

Kees van Dongen, A finger on her cheek, 1910.

Een portret van een vrouw.

Lord Vishnu flanked by attendants, 16th century.

Nog een religieus portret: Vishnu.

Mascara de pectoral de mosaico de jade, Mexico, 200 – 900 BC.

Bij een portret gaat het om de gelijkenis.
Hier een masker gemaakt van jade.
Bij een masker gaat het er vaak om
een heel ander gezicht te geven aan de drager.
Een soort antiportret.

Rachel Ruysch, Bloemstilleven, 1709.

Een portret van een bos bloemen.

Yu Youhan, The waving Mao, 1995.

 

Kunstvaria

Posted on by



Antonio Canal misschien beter bekend onder de naam Canaletto, The portico with a lantern, from the series ‘Vedute’, circa 1740 xe2x80x93 1744.





Dante Gabriel Rosetti, Monna Vanna, 1866.


Vrij naar de toelichtende tekst van Tate Online

This is one of a series of decorative pictures of beautiful and sensual women, which Rossetti produced in the mid 1860s. The model is Alexa Wilding, who sat for some of Rossetti’s best-known works. The spiral pearl clasp in her flowing auburn hair and the red coral necklace appear frequently in Rossetti’s pictures of women. Along with the sweeping movement of her arms, the green rosettes on her shoulder and the floral earrings, they serve to accentuate the picture’s circular composition. The heavily embroidered white and gold drapery is used in other pictures of this date. The enormous sleeve recalls Raphael’s portrait of Giovanna of Aragon in the Louvre.
Rossetti originally called the picture Venus Veneta, and intended it to represent ‘a Venetian lady in a rich dress of white and gold, – in short the Venetian ideal of female beauty’ (quoted in a letter dated 27 September 1866). After the picture was finished he changed the title to Monna Vanna, denoting a ‘vain woman’, a name taken from Dante’s Vita Nuova, which Rossetti had translated in October 1848. Rossetti considered the painting to be one of his best works and declared it ‘probably the most effective as a room decoration that I have ever painted’.
In 1873 Rossetti retouched the picture, lightening the hair and altering the rings, which had been criticised for their clashing colours. He also changed the title to Belcolore, believing that the subject looked too modern for its previous title. Despite this, the painting continued to be known as Monna Vanna.



Dit is een van een serie decoratieve schilderijen
van mooie en sensuele vrouwen die Rosetti
in het midden van 1860 gemaakt heeft.
Het model is Alexa Wilding, die ook het model was
voor een reeks andere werken.
De spiraalvormige parelbroche in haar overvloedige haar
en de rood koralen halsketting zijn op meerdere schilderijen
van vrouwen door Rossetti te zien.
Samen met de armbeweging, de groene rozetten op haar schouder
en de bloemvormige oorbellen benadrukken ze
de circelvormige compositie van het werk.
De uitbundig geborduurde stoffen van wit en goud
worden ook gebruikt op andere werken uit deze periode.
De grote mouw doet denken aan een portret dat Raphael gemaakt heeft
van Giovanna van Aragon dat zich nu in het Louvre bevindt.
De eerste naam die Rossetti aan het schilderij gaf
was Venus Veneta, het schilderij had de bedoeling
een Venetiaanse vrouw voor te stellen,
het Venetiaanse vrouwelijke schoonheidsideaal.
Na het voltooien van het schilderij veranderde hij de naam in Monna Vanna,
met als ondertitel: de ijdele vrouw.
Deze naam is afkomstig van een boek van Dante Vita Nuova
dat Rossetti in oktober 1848 had vertaald.
Rossetti beschouwde dit werk als een van zijn beste werken
en verklaarde dat het waarschijnlijk het meest effectieve werk was
dat hij geschilderd had met als doel een kamer te decoreren.
In 1873 retoucheerde hij het werk, waarbij het haar lichter werd
en de ringen aangepast werden omdat volgens de kritiek
de kleuren van die sierraden te veel afstaken bij de rest van het werk.
Hij veranderde opnieuw de naam van het schilderij in Belcolore
omdat hij van mening was dat het onderwerp te modern was voor de vorige titel.
Toch bleef de vorige titel in gebruik.




El Anatsui, Sacred moon, 2007.





Fernand Lxc3xa9ger, Woman holding a vase (Definitive state), 1927.





Giacome Favretto, Piazza San Marco, 1849 – 1887.





John Davis, Evolution of a fish: Traveller, 1990.





Katherine Criss, Emerging: a tribute to Magritte, 2005.





Louise Bourgeois, Cell (Glass spheres and hands), 1990 xe2x80x93 1993.





Marlene Dumas, The Teacher (Sub A), 1987.





Marlo Pascual, Untitled, 2010.





Moyo Ogundipe, Mami wata, 1999.


Mami wata: is een godin of geest vaak afgebeeld als meermin.
Vaak met een slang.
Bekend aan de westkust van Afrika en het Caribisch gebied.
Rond deze figuur zijn associates van geluk, welvaard, schoonheid enz.




Pablo Picasso, Cavalier and cheval, 1949-1971.


Ruiter en paard.




Pierre Soulages, One Oliver Plaza, 1968.





Shary Boyle, Burden, 2009.





Utagawa Kuniyoshi, Fishermen at Teppozu, early 1830.





Willard L. Metcalf, Kalmia, 1905.





Zhang Huan, The Kuomintang, 2007.


Wikipedia

De Kwomintang (KMT) of Guomindang (GMD) (nationale volkspartij) is een Chinese politieke partij. De volledige naam van de partij luidt Chinese Nationale Volkspartij. De partij werd in 1911 opgericht en kwam voort uit de Revolutionaire Liga van dr. Sun Yat-sen. De KMT is gebaseerd op de door hem geformuleerde Drie principes van het volk, namelijk democratie, volkswelvaart en n
ationalisme.
Met Sovjetsteun wisten de legers van de KMT de plaatselijke krijgsheren in Zuid-China te verdrijven en de republiek daar te vestigen. Vanaf het begin van de jaren twintig maakten ook de communisten deel uit van de KMT. De reden hiervoor was dat de Sovjet-Unie alleen steun zou verlenen aan de KMT, wanneer zij communisten in haar partij zou opnemen. Het idee van de Sovjet-Unie was dat de communistische partij zo voorzichtig kon groeien binnen de KMT, en uiteindelijk de KMT, die alleen gematigd socialistisch was, kon overnemen.
Sun Yat-sen overleed in 1925, waarna generalissimo Chiang Kai-shek de leider van de partij (en van het land) werd. Hij had het niet op communisten, en ontketende een ware heksenjacht, waarbij vele communisten de dood vonden. De communisten wisten uiteindelijk met zo’n 20.000 mensen te ontkomen, en vluchtten met Mao Zedong en andere leiders naar het noorden.
Tijdens de Tweede Chinees-Japanse oorlog vocht de KMT samen met de CCP tegen de Japanners, die China waren binnengevallen. Chiang vocht echter regelmatig tegen de communisten, in plaats van met de communisten tegen de Japanners, omdat hij hen een groter gevaar vond dan de Japanners.
Nadat de Japanners verdreven waren begon de burgeroorlog tussen KMT en CCP opnieuw. Uiteindelijk werd deze oorlog in 1949 door de CCP gewonnen. Mao Zedong riep de Volksrepubliek China uit, en de KMT vluchtte met zoveel mogelijk mensen, en kunstschatten, naar het eiland Taiwan.



Dit schilderij is gemaakt met as van wierrook
dat gebrand heeft in boeddhistische tempels.
Een voorwerp van gebed is gebruikt om een afbeelding te maken
over een onderwerp waar verschillende groepen mensen
zeer uiteenlopende en tegenovergestelde gevoelens en ervaringen mee hebben.



Foto's van kunst, kunst?

Posted on by

Of foto’s van kunst, zelf ook kunst zijn.
Dat is eerlijk gezegd niet het thema, van de tentoonstelling in MoMa,
waarover deze blog gaat.
Dat staat voor MoMa als een paal boven water.
Nee het gaat MoMa in de tentoonstelling
“The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today”
om hoe foto’s ons helpen kunst te bekijken.
Hoe foto’s van kunstwerken kunnen dienen als een soort
cursus van hoe je ook naar kunst kunt kijken.

De titel is trouwens goed gevonden:
de originele kopie, fotografie van beelden, van 1839 tot vandaag.

The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today

Since its birth in the first half of the nineteenth century, photography has offered an unprecedented way to analyze works of art for further study. Through crop, focus, angle of view, degree of close-up, and lighting, as well as through ex post facto techniques of darkroom manipulation, collage, montage, and assemblage, photographers not only interpret the works they record but create stunning reinventions. The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today presents a critical examination of the intersections between photography and sculpture, exploring how the one medium has become implicated in the understanding of the other.



Sinds de geboorte van Fotografie in de eerste helft van de 19e eeuw
heeft de Fotografie ons een manier van anlyseren van kunstwerken geboden
die daarvoor niet voor handen was.
Door het croppen (op een digitale manier randen van een foto wegsnijden,
waardoor alleen dat, wat de fotograaf de kijker wil laten zien, overblijft),
focussen (met de camera inzoomen op dat
waar de aandacht van de fotograaf naar uit gaat),
de getoonde hoek (een fotograaf bepaalt het standpunt
van waaruit de foto gemaakt wordt, en dat kan nieuwe inzichten verschaffen),
inzoomen, belichting, alsook door beinvloedingstechnieken achteraf:
manipulaties in de donkere kamer/software, het maken van een collage,
een montage of assemblage; interpreteren fotografen niet alleen
maar vinden ze de werken op een ongelooflijk creatieve manier opnieuw uit.
De tentoonstelling ‘The original copy’ onderzoekt kritisch
het snijvlak van Fotografie en Beelhouwkunst met als doel
te achterhalen hoe de ene kunstvorm ons kan helpen
een andere beter te begrijpen.




Alfred Stieglitz, Fountain, Photograph of assisted readymade by Marcel Duchamp, 1917.


Wat me bij dit urinoir van Marcel Duchamps,
een van de bekendste schandalen in de kunstgeschiedenis,
nog nooit was opgevallen is dat het werk ondertekent is door R. Mutt.
Waarschijnlijk heb ik naar deze Readymade nog nooit echt gekeken.
Maar daar zit het verhaal achter dat Duchamps dit werk inzond,
anoniem, naar een tentoonstelling waarbij hij zelf in de jury zat.
Het werk werd ervaren als een belediging van de jury
en de tentoonstelling en veroorzaakte een schandaal.




Bruce Nauman, Waxing Hot from the portfolio ‘Eleven color photographs’, 1966xe2x80x9367-1970-2007.


Beetje ingewikkelde jaartallen bij de foto.
Waarschijnlijk gaat het om de datums waarop de foto’s gemaakt zijn
en de publicatiedatum van het genoemde portfolio.
Hete was aanbrengen op een sculptuur dat het woord ‘Heet’
vertegenwoordigt en dat in rood is uitgevoerd.
De hele foto heeft helemaal een rode gloed.
Het aanbrengen van was is een beweging, iets dat tijd nodig heeft,
dat is haast in tegenspraak met fotografie waarin je de tijd ‘bevriest’.
Ik weet eigenlijk niet of het hier afgebeelde ‘beeld’ eigenlijk wel bestaat
in de zin dat het ergens in een gallerie of museum te zien is.
Waarschijnlijk niet.
Bovendien is de fotograaf in dit geval ook de kunstenaar.




Christo, 441 Barrels structure The wall, 1968.


Van Christo weten we wel zeker dat het werk niet meer bestaat.
Zijn werken kennen een lange aanlooptijd van voorbereiding
en vervolgens grijpen ze bepalend in op onze leefwereld.
Ze vormen een barriere zoals bijvoorbeeld hier door een straat af te sluiten.
Maar de foto voegt een nieuwe dimensie toe:
de zwart/wit foto is deels ingekleurd.
De gekleurde vaten maken de barriere nog duidelijker
en maken de foto attractiever om naar te kijken.
Bij Christo is het wek altijd tijdelijk.
Je kunst je de vraag stellen of zijn werk een vorm van landschapskunst is
of zijn zijn werken ge-ensceneerde foto’s?
Zijn de vaten, de opgestapelde vaten van 1968
of de gemanipuleerde foto, het kunstwerk?

De voorbereiding van de projecten van Christo hebben veel aspecten.
Zo moet hij vaak proberen vergunningen of toestemming los te peuteren
van overheden en eigenaren.
Daarnaast kosten de vaak monumentale werken heel veel geld.
Om dat geld in te zamelen maakt hij schetsen of misschien is
bovenstaande foto wel een fotomontage
die voor de geldinzameling is gemaakt.
Een zwart/wit foto waar de vaten in worden geplaatst
en vervolgens worden ingekleurd.

Wat is nu het kunstwerk?
De vaten op straat,
de activiteiten die nodig zijn toestemming voor een dergelijk werk te krijgen,
de voorstudies, de schetsen,
de foto’s die gemaakt zijn van het werk?




Fischli Weiss, The Three Sisters, 1984.


Fischli Weiss is een kunstenaarsduo.
Schoenen, dingen die ons helpen te bewegen.
Hier zijn ze door het wat wazige beeld en de belichting
versmolten tot een soort raderwerk.



Picasso; thema's en variaties

Posted on by

Ook vandaag is MoMa de aanleiding voor een blog.
De oorzaak is Pablo Picasso en een tentoonstelling
met de naam Thema’s en variaties.
De tentoonstelling loopt nog tot 30 augustus
maar waarschijnlijk is de prachtige website langer te bezoeken.








Picasso: Themes and Variations
Featuring approximately one hundred works, this exhibition explores Picassoxe2x80x99s creative process through the medium of printmaking, tracing his development from the early years of the twentieth century, with depictions of itinerant circus performers in the Blue and Rose periods, to his discovery of Cubism. It follows his evolving artistic vision through decades of experimentation in etching, lithography, and linoleum cut, demonstrating how each technique inspired new directions in his work. The exhibition focuses on specific themes, showing how Picassoxe2x80x99s imagery went through a constant process of metamorphosis. Printmaking, in particular, allows this fundamental aspect of his art to become vividly clear, since various stages in building a composition can be documented.


Themaxe2x80x99s en variaties
Deze tentoonstelling toont ongeveer 100 grafische werken van Picasso.
De tentoonstelling onderzoekt Picassoxe2x80x99s creatieve proces door zijn
ontwikkeling te volgen in het grafisch werk.
Van zijn vroege jaren met voorbeelden van de Blauwe en Roze periode
tot zijn ontdekking van het Kubisme.
Zijn ontwikkeling in tientallen jaren van experimenteren
met etsen, lithografie en linoleum snijden.
Van verschillende themaxe2x80x99s worden meerdere voorbeelden in de tijd getoond
om de veranderingen in zijn manier van afbeelden te tonen.
De gehanteerde druktechnieken maken heel helder hoe een
compositie zich ontwikkelden.




Pablo Picasso, Frugal repast, 1904.





Pablo Picasso, Portrait of Olga in a fur collar, 1923.





Pablo Picasso, Head of Marie Therese, 1933.





Pablo Picasso, Weeping woman, state III, 1937.





Pablo Picasso, Bull, state IV, 1945.





Pablo Picasso, Bull, state VII, 1945.





Pablo Picasso, Bull, state XIV, 1945.



Mythes

Posted on by

De meeste blogs over kunst op mijn weblog zijn willekeurig samengesteld.
Soms dringt zich een thema op.
Deze blog gaat over mythes uitgebeeld door moderne kunstenaars.
Het zijn afbeeldingen van werken die deel uitmaken
van een tentoonstelling in MoMa (Museum Of Modern Art) in New York.
De tentoonstelling loopt nog tot en met 30 augustus:
The Modern Myth: Drawing Mythologies in Modern Times

Volgens de web site gaat het om:

Throughout history, mythologies have provided explanations for humankindxe2x80x99s existential surroundings through collective beliefs and shared verbal and visual narratives. Representational visual artists have long looked to ancient mythologies as a thematic repertoire, a tradition both preserved and evolved by modern and contemporary artists who continue to address and reinterpret mythological references in their works. This exhibition addresses the artistic traces of these motifs in modern art, as well as the practice of modern myth-making, through a nonlinear, thematic representation of works, following a rough chronology from 1797 to 2008.


Door de hele geschiedenis heen hebben mythische verhalen geprobeerd
antwoord te geven op de existentiele vragen van de mensheid.
Gemeenschappelijke overtuigingen en gedeelde gesproken en/of
vastgelegde verhalen.
Verhalende beeldende kunstenaars hebben lang naar de oude mythes gekeken
als een thematisch repertoir,
een bewaard gebleven traditie die door moderen en eigentijdse kunstenaars
nog steeds worden gebruikt en geherinterpreteerd.
De tentoonstelling probeert invloeden van de mythes in de motieven
van de moderne kunst aan te duiden alsoook het ontwikkelen
van moderen mythes.
De tentoonstelling is een thematische reis door de tijd met
werken die dateren van 1797 tot 2008.




Francisco de Goya, The sleep of reason produces monsters, From the illustrated book ‘Los Caprichos’, 1797 – 1799.





Odilon Redon, The centaur, 1885 – 1900.





Paul Cezanne, Mercury after Pigalle, circa 1890.





Wilfredo Lam, Satan, 1942.





Yves Tanguy, The great mutation, 1942.



Kunstvaria

Posted on by

Door de vakanties in deze kunstvaria maar kort.




Alexander Bazhbeul-Melikian.


Behalve de naam weet ik verder niets van deze schilder.




Ansel Adams, Autumn moon, Heigh Sierra Drom, Glacier Point, Yosemite, 1948.



Ansel Adams, Moon and Half Dome, Yosemite National Park, California, 1960.





Benedetto da Maiano, Madonna and Child with the young St John the Baptist, 1442 – 1497.





Edvard Munch, Girls on the jetty, 1912 – 1913.



Edvard Munch, The vampire, 1895.





Funerary stele of Zezen-nakht, Middle Kingdom, Dynasty 11, 2040 – 1991 BCE.





Luca Cambiaso, Holy Family, 1527 – 1585.





Roger Toty Peterson, Tropical birds (illustration for the world of birds), 1908 – 1996.




Matisse tot Malevich

Posted on by

Vanwege het beginrijm een mooie titel voor een tentoonstelling
alleen dekt hij de lading niet.
Ja er zijn werken van Matisse en ook van Malevich (al komt
bij de naam niet gelijk een plaatje tevoorschijn in mijn gedachten).
Eigenlijk gaat de tentoonstelling over kleur en vorm.
Wie van de twee is de belangrijkste?
Beter gezegd: hoe ontwikkelt het denken over deze twee thema’s zich
rond 1900 in de kunstwereld.
Frankrijk was toen het centrum van de opwinding rond de kunst
en in Rusland waren er een paar rijke kopers die een groot
aantal werken kochten.
Door het communisme waren de werken voor lange tijd
letterlijk en figuurlijk uit beeld.
Nu vertegenwoordigen ze een van de belangrijke kernen
van de verzameling van het Hermitage in St. Petersburg.

Toeganskaartjes.

Pablo Picasso, De absintdrinkster, 1901.

Voor mij een van de hoogtepunten.
Een prachtig schilderij waarbij door van weinig verf gebruik te naken
het gezicht een heel bijzonder effect krijgt.

Maurice de Vlaminck, Small town on the Seine, 1909.

Van alle schilderijen kan gezegd worden dat de prachtige kleuren
verrassend waren. De kleuren spatten van het doek af.
De foto’s doen de werken in die zin absoluut geen recht.

Hier is het de spiegeling van het dorp in het water wat mijn aandacht trekt.

Kees van Dongen, Lady in the black hat, 1908.

Voor mij het hoogtepunt van de tentoonstelling.
Vooral het felle groen op de kin is de moeite van een bezoek waard.

Henri Matisse, De rode kamer, 1908.

Henri Matisse, De jeu de boulesspelers, 1908.

Het eerste schilderij van de tentoonstelling.
Met rood, groen en blauw als hoofdkleuren zet het gelijk de toon.

Henri Manguin, Composition VI, 1913.

De afbeelding dompelt bijna onder in de kleur.

Heel, heel verfijnd: Amadee Ozenfant, Still life with dishes, 1920.

Alexy Javlensky, Landscape with a red roof, 1911.

De titel wijst naar de kleur van het dak maar de compositie en daarmee
de vormen zijn ook hoogst opmerkelijk.
De avondlucht, samen met de boom, splitst haast het werk.

Hier niet vertegenwoordigd met een afbeelding, is het schitterende werk
van Wassily Kandinsky. De kleuren zijn overweldigend.
Onlangs was een van zijn ‘Composities’ hier te zien op mijn web log.
In Amsterdam is er ook een te zien.

Kijken naar kunst

Posted on by

De afgelopen maanden ben ik, in het verlengde van mijn serie Kunstvaria,
me aan het versiepen in de filosofie van de kunst.
Dat begint voor een niet-kunstenaar met het kijken naar kunstvoorwerpen.
Dat kijken op zich is al een interessante activiteit.
Ik ben al verschillende schema’s tegen gekomen
die dat in beeld proberen te brengen.
De volgende vind ik erg geslaagd.




Kijken naar kunst, overzicht uit een lesprogramma van uitgeverij A. de Boeck.




Als we kijken naar kunst, kijken we uiteindelijk
naar zaken die voorkomen in de natuur (een bloem)
of dingen die door mensen bedacht zijn of ervaren worden (een huis, mooi).
Dat wat door mensen bedacht is noemen we cultuur.

Maar als we naar een kunstvoorwerp kijken
is er al heel wat gebeurt door een kunstenaar.
Hij of zijn heeft een onderwerp gekozen,
heeft een uitdrukkingsvorm gekozen,
heeft zijn ‘handtekening’ daarop geplaatst.

Als we kijken naar kunst kunnen we deze elementen in beschouwing nemen
om een meer gefundeerde waardering te ontwikkelen.

Kunstvaria

Posted on by

Bericht 2901 op mijn web log is weer een kunstvaria.
Door de vakanties is het aantal kunstwerken vandaag wat minder
dan anders, maar niet minder interessant.




Andrea Mantegna, Stufy of four Saints, 1456 – 1459.


Het vakmanschap van oude meesters wordt niet alleen in hun schilderijen duidelijkmaar misschien wel met name in hun schetsen of voorstudies.




Attributed to Andrea Previtali, Head of a young woman, 1520 – 1525.





Bartolomxc3xa9 Esteban Murillo, Virgin and Child, Early 1650’s.





Fra Angelico, Sxc3xa9pulture des Saints Cxc3xb4me et Damien et de leurs trois frxc3xa8res, 1438 – 1440.


De sprekende dromedaris is hier wel het hoogtepunt.




Henri Matisse, Bathers by a river, 1909 – 1917.


Een speciaal werk in het oeuvre van Matisse.
In de Verenigde Staten wordt dit nu tentoongesteld
samen met een serie uitgebreide rxc3xb6ntgenfoto’s
die aantonen dat Matisse hier in een periode van zo’n 7 tot 8 jaar
regelmatig aan gewerkt heeft en dat in die tijd het schilderij
veranderde van een schilderij in zachte kleuren
en natuurlijke ronde vormen naar dit werk met veel minder kleur
een een cubistische inslag.




Henry Moore, Reclining figure #26, 1948.


Recent is ersteeds meer aandacht voor de schetsen van Moore.
De aandacht voor zijn beeldhouwwerk neemt niet af.




Linda Connor, Muhammad Ali Mosque, Cairo, Egypt, 1989.


In een tijd van botte reacties van de Mozart aan de Maas
is het goed te laten zien hoe mooi een moskee kan zijn.




Paula Rego, School for little witches, 2009.





Philippe de Champaigne, Cxc3xa9phale et Procris dans un paysage, Vers 1630.





Rene Magritte, Les valeurs personnelles (Personal values), 1952.


Wat zouden die persoonlijke waardes zijn?




Robert Ryman, Untitled, 1957.





Sumner W. Matteson, Antelope priests shaking rattles, 1901.





The Stonehenge, Salisbury Plain, England.




China reisverslag / travelogue 48

Posted on by

De Verboden Stad is werkelijk een van de juweeltjes
op het gebied van geschiedenis, kunst, pracht en praal.
En zoals we allemaal weten bestaan er prachtige juwelen
maar er zijn ook bloeddiamanten.
Ook in China heeft de geschiedenis vele gezichten.
Dit is een van de laatste blogs over deze Forbidden City
van keizers, eunuchen, politiek, strijd, oorlog, geweld,
totalitarisme, communisme, belangrijke filosofie,
godsdienst, muziek, culinaire hoogtepunten,
koloniale politiek, generaals en prinsen.
Op 4 oktober 2009 had ik de kans daar een dag rond te lopen
en te genieten van al het moois dat er te zien is.
In deze blog een selectie.


Een van de zogenaamde topstukken van het Palace Museum. Met plastic draadjes wordt deze schitterende gouden schenkkan veilig getoond.


Gold ewer, embossed with designs of clouds and dragons, Qianlong period, Qing dynasty, 1736 – 1795. Dit is een van de vele foto’s uit het boek The Palace Museum dat ik in Beijing kocht.

Embos slaat op een techniek waarbij een ontwerp in bijvoorbeeld
metaal wordt aangebracht door heel specifiek druk
op het metaal uit te oefenen.
Het ontwerp dat hier gebruikt is zien we vaak in China:
wolken en draken.


Stone drums, Stenen trommels. Een wel heel bijzondere afdeling in het museum is een verzameling stenen trommels. Van dit soort voorwerpen had ik niet eerder gehoord. Maar het zijn geen stenen muziekinstrumenten maar de oudste stenen met inscripties van het klassiek Chinese schrift. Er bestaan oudere teksten op bijvoorbeeld bronzen voorwerpen, aardewerk potten of orakelbeenderen. Foto’s maken was zeer zeer moeilijk omdat het schrift maar moeilijk te herkennen was op deze grote stenen.

Foreword.

Stone drums refer to a group of inscribed granite and are named for their drum-like shapes. Stone drums are the earliest stone inscriptions found so far in China and date back to the 11th year of Xiangong’s reign in the state Qin (374 B.C.).
Stone drum inscriptions recorded the hunting activities of the Qin-ruler in the form of four-character poems so as to eulogize Xiangong Qin and leave him a good name for ever in history.
Stone drum inscriptions stand a unique and important place in Chinese history as well as in the history of literature, philology and calligraphy.

Inleiding.

De term ‘Stenen trommels’ verwijst naar een groep granieten voorwerpen
met inscripties, die hun naam danken aan hun trommelvorm.
Het zijn de oudst bekende inscripties in steen in China
en stammen uit 374 voor Christus
(het elfde jaar van de regeerperiode van Xiangong).
De inscripties leggen de jachtactiviteiten van de Qin-heerser vast
in de vorm van gedichten van steeds vier karakters.
De gedichten herdenken Xiangong en laten een goede indruk
van hem achter in de geschiedenis.
De stenen trommels nemen een unieke en belangrijke plaats in,
in de Chinese geschiedenis, de geschiedenis van de literatuur,
de de bestudering van oude talen en in de kalligrafie.


Ning Shou Gong, Palace of peace and longevity.


Nog een draak.


In deze museumstad zijn niet alleen de voorwerpen die er uitgestald staan de moeite van het bekijken waard maar de gebouwen zelf vragen ook veel aandacht. Ook hier zou de schoonmaker en een likje verf wonderen doen. Maar de Verboden Stad is zo enorm groot. Men zal daar continue mee bezig zijn.


Nog een grote bewaker.


Een voorbeeld van de vele schilderingen op de balken van al deze paleizen, hallen, poorten, huizen enzovoort.


Music Maestro!


Details.


Dat is weer eens wat heel anders dan een plafond witten.


Keizerlijk zegel van sandelhout met het Huang Di Zhi Bao kenmerk (the treasure of the emperor-kenmerk).


En dat is een plafond aan de binnenkant.


Met boven de deur een fantastische versiering.


Een grote vleermuis.


In detail.


Dit meest afgezonderde deel van de Verboden Stad had een eigen operapodium. Voor het vermaak van de keizerlijke familie.


Helaas van achter glas.


Kom er maar eens om bij Ikea.


Kijk nog eens naar de details. Het kamerscherm met de bloemen en vogels, de kleuren van het scherm en de bank, de olifant die de standaard op zijn rug draagt. Haast te veel om te zien en op te noemen.


Onderdelen van de operakostuums.


Uit ongewoonlijk grote stukken bijzondere steen (zoals bijvoorbeeld jade) werden voorwerpen gemaakt als waarvan dit een heel klein detail is. Soms beelden ze een berg uit.


En soms zijn er ook dingen verboden in de Verboden Stad.

 

Kunstvaria

Posted on by

Kort geleden kreeg ik via e-mail een uitnodiging
voor een tentoonstelling over werk van jonge Nederlandse fotografen.
De tentoonstelling was een samenwerkingsverband tussen
het Nederlands Fotomuseum en het Dutch Culture Centre.
Helaas was de tentoonstelling in Beijing.
Da’s ver van Breda.
Ik heb deze week dus eens wat rondgeneusd op het web
om foto’s van die Nederlandse fotografen te verzamelen
en ze hier te tonen.
Tussen de andere Kunstvaria werken van deze week.

Adam Magyar, Urban flow # 1075.

Deze fotograaf speelt met het element tijd.
De foto’s worden over een langere (sluiters)tijd genomen
en achter de computer worden verschillende foto’s ook nog met elkaar gecombineerd.
Het heeft een heel vervreemdend effect.

Alexa Meade, Curated 1; Anne Goodyear curator of Prints and Drawings, Smithsonian National Portrait Gallery, 2010.

Ook dit werk is een foto.
De nog jonge kunstenares beschildert het object dat voor haar poseert
en doet dat ook met de achtergrond.
Vervolgens fotografeert of filmt ze de voorstelling.
Door de grovere schildertechniek lijkt een drie-dimensionaal beeld
te vervagen naar een tweedimensionaal beeld.
Door alles te beschilderen en te ensceneren heeft ze
controle over schaduwen enzovoorts.
Over vervreemdend gesproken.

Alexa Meade, Writer’s block, 2010.

Antonio Colmenero de Ledesma, Chocolate or an Indian Drinke, Nuremberg, 1644.

Een van de laatste veilingen voor de vakanties
bij een groot internationaal veilinghuis
had de titel ‘Books voor Cooks’.
Boeken voor koks.
Een enorm aantal prachtige boeken (inhoudelijk en qua uiterlijk)
verwisselden daar van eigenaar.
Het had zo uit het pak van sjaalman kunnen komen.
Chocomel.

August Sander, Bauerngeneration, 1912.

Cornelis Cornelisz. van Haarlem, The massacre of the innocents, 1591.

Het eerste echte schilderij van vandaag.
Tot nog toe waren het alleen foto’s en een boek
die in deze log te zien waren.

Edvard Munch, Ashes, 1894.

Toeval bestaat niet maar er is gewoon veel werk van Munch op tournee.
Later dit jaar zal ook de Kunsthal in Rotterdam
een tentoonstelling houden over het werk van Munch.
Dit is een van de belangrijkste werken in het oeuvre van Munch.

Frederick Cayley Robinson, The old nurse, 1926.

Jacques Vontet, L’ art de trancher la viande et touts sortes des fruicts, Francois Basset, 1646 – 1647.

De kunst van het snijden.
Hoe snijdt ik vlees en fruit anno 1650?

Kim Boske, Mapping 4, 2010.

Deze Nederlandse foto spreekt me erg aan.
Realistischer als een foto van een stukje natuur kan nauwelijks.
En toch is deze foto zo bijzonder omdat hij op de grens
van realisme en abstractie balanceert
zonder dat daar digitale technieken en dergelijke bij aan te pas komen.

Kim Bouvy, Serie Phantom City, 2007 – 2010.

Steeds combinaties van twee verschillende foto’s waarbij
elementen van foto een terugkomen in foto twee.

Leonardo da Vinci, Virgin of the rocks, 1491 – 1508.

Na een restauratie van 18 maanden is ze weer te zien.

Anoniem, De verstandige kock of sorghvuldige huyshoudster, Marcus Doornick, Amsterdam, 1669.

Martha Cooper, Art vs transit, South Bronx, 1982.

Michael Kenna, Corridor of leaves, 2006.

Soms zijn foto’s technisch zo mooi (zie de vorige foto)
maar nog knapper is het als je zonder slimmigheden
toch prachtige foto’s kunt maken.
Michael Kenna kan dat volgens mij.

Michael Kenna, Fishing nets, 2006.

Michael Kenna, Huangshan mountains study 1, Anhui, 2008.

Pablo Picasso, Bathers with a toy boat, 1937.

Ryan Hackett, Hyper extension I (5-12-2010 / 6-12-2010), Hyper extension II (5-12-2010 / 6-12-2010).

Saudi Arabia, Mural of a human head, 2nd – 1st century BC.

Saudi-Arabië!!!!

Shane McAdams, Synthetic landscape 13, 2010.

Met balpen.
Als kind was ik al jaloers op mensen die met een potlood of balpen
mooie tekeningen konden maken.
Die mensen zijn er nog steeds.

Tara Donovan, Untitled, 2008.

Het effect van dit werk wordt iets duidelijker, vermoed ik,
als je naar de details gaat kijken.

Tara Donovan, Untitled (detail), 2008.

De eerste foto geeft het idee van een aquarium.
Zou er beweging in het werk zitten?

Victoria Adams, Morning shimmer, 2003.

Deze hedendaagse Amerikaanse schilderes schildert alleen
vergezichten, landschappen met een opkomende
of ondergaande zon.
Past waarschijnlijk volkomen in de smaak van rijke Amerikanen
en tegelijkertijd is het toch niet makkelijk.

 

Geinspireerd in Keulen

Posted on by

Op dit moment is er in Keulen een tentoonstelling in het museum
opgericht door het echtpaar Ludwig.
Het museum heeft werken uit een groot aantal stromingen
van de 20e eeuw: het expressionisme, de Russische avantgarde,
Picasso, Realisme, Bauhaus en de Stijl, Dadaisme en
Surrealisme, Abstract expresionisme, Nieuw realisme, Fluxus,
Minimal art, Conceptuele kunst, Pop art en hedendaagse schilders.
Van de kunststroming Pop art is Roy Lichtenstein een belangrijke exponent.
De tentoonstelling laat nu eens niet zijn uitvergrootte
cartoonschilderijen zien maar schilderijen in zijn typische stijl
waarbij hij zich heeft laten inspireren door zijn voorgangers in de kunst.

Roy Lichtenstein, Laocoon, 1988.

Wikipedia

In de Griekse mythologie is Laocoon een Trojaanse priester van Apollon en Poseidon ten tijde van de val van Troje. Zijn verhaal is niet bij Homerus te vinden, maar wel bij latere Griekse en Romeinse auteurs.

Laocoon waarschuwt de Trojanen voor het gevaar van het paard; hij heeft de list van Odysseus doorzien. Als hij het paard voor het eerst ziet, zwaait hij zijn lans in de rug van het heilige gevaarte en raakt daarbij een van de Griekse soldaten in het oor. Net als hij de meerderheid van zijn stadsgenoten heeft overtuigd, wordt Sinon de stad binnen gesleept. Deze Griek is zogenaamd achtergelaten door de vertrokken Grieken, en brengt de Trojanen opnieuw aan het twijfelen, tot een gruwelijk voorteken hen van Laocoons ongelijk overtuigt: twee slangen komen uit zee aangekropen om Laocoon en zijn zoons Antiphantes en Thymbraeus te verzwelgen.

De Laocoongroep is een van de beroemdste beeldengroepen uit de Oud-Griekse beeldhouwkunst. De Laocoongroep, ook wel Laocoon en zijn zoons genoemd, is een monumentaal beeldhouwwerk, waarschijnlijk tussen 40 v.Chr. en 20 v.Chr. gemaakt op het eiland Rodos. Volgens de Romeinse schrijver Plinius is het gebeeldhouwd door Agesandros en zijn zoons Athenedoros en Polydoros. De Laocoongroep staat in de Vaticaanse musea in Vaticaanstad in Rome.

Roy Lichtenstein, Figures in a landscape, 1977.

Geinspireerd door het surrealisme van bijvoorbeeld Dali.

Roy Lichtenstein, Die kathedralen von Rouen, 1977.

Geinspireerd op de vele versies van de kathedraal van Rouengeschilderd door Claude Monet.

Roy Lichtenstein, Stilleben mit netz, muschel, tau und seilrolle, 1972.