Categorie archief: Kunst

Kunstvaria

Posted on by

Deze keer niet 1 duidelijke hoofdlijn.
Maar veel Egyptisch werk als gevolg van een tentoonstelling
in Frankfurt van het Liebieghaus Skulpturensammlung.
Een voor mij onbekende verzameling maar als ik
de informatie op het web mag geloven een collectie
van een hoogstaande kwaliteit die ook mooie werken
van andere musea weet aan te trekken om een mooie
tentoonstelling te maken.
Daarnaast een aantal werken waarbij tekst een grote rol speelt.




Alberto Giacometti, Homme qui marche I, 1960.


Dit beeld is al eerder op mijn weblog te zien geweest.
Het maakt altijd opnieuw indruk op mij.
Ik kies het werk dan ook iedere keer opnieuw.




Alejandra Laviada, Formation of a thought.


Tekst, of beter letters als startpunt van gedachten.




Ali Omar Ermes, The fourth ode.


Moderen caligrafie.




Book of the dead, Papyrus of Ani, The devourer, circa 1275 BC, EA104703.


Een boek, dus ook gerelateerd aan tekst.
In dit geval een bijzonder boek:
het Egyptische dodenboek.
Dit maakt geen onderdeel uit van de Liebieghaus Skulpturensammlung.

Het toont de Devourer, de ‘verslinder’.
Een mytisch dier bestaande uit een deel krokodil, leeuw en nijlpaard.




Bridget Riley, Arcadia 1, 2007.





Edouard Manet, Self portrait, 1878 – 1879.





Edouard Manet, The railway, 1873.





English School, Portrait of Queen Elizabeth I when a princess, circa 1547 – 1558.





Francesca di Mattio, Black ship, 2006.





Grafbeeld van een priester met de naam Anch Userkaf, gevonden in Abusir, Oude Rijk, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Henri Cartier-Bresson, Juvisy, France, 1938.





Hoofd van Koning Djedefre, Abu Roash, Old Kingdom, vierde dynastie.


Van deze koning had ik nog nooit gehoord.Misschien was zijn naam niet blijven hangen.Bleek dat toen ik deze blog gisteren aan het voorbereiden waszijn naar regelmatig aan de orde was bij een documentaireop National Geographic Channel.Liebieghaus Skulpturensammlung.




Jakhalskop, Ziel van Hierakonpolis, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




John Lennon, A day in the life, Sgt. Pepper’s lonely hearts club band, 1967.


Een liedtekst.
Van John Lennon.




John Scarlett Davis, The interior of the British Institution Gallery, 1829.


Dit schilderij had door Umberto Eco ook opgenomen kunnen worden
in zijn recente boek ‘De betovering van lijsten’.
Want dit schilderij is een lijst: een lijst van schilderijen.
Echte schilderijen die in het kader
van de tentoonstelling van dit doek,
allemaal in kaart zijn gebracht.
Een prachtige lijst.




Kopf eines beamten aus verleihung des goldes, Abusir, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Mummie afdruk, Oude Rijk, 5-6e dynastie.


De vertaling is hier een beetje een probleem.
Maar een dergelijk voorwerp had ik niet eerder gezien.
Volgens mij gaat het om een afdruk van een mummie.
Een soort dodenmasker.
Liebieghaus Skulpturensammlung.




Pharao Sahure, Old Kingdom, vijfde dynastie.


In de genoemde verzameling (Liebieghaus Skulpturensammlung)
is nu een tentoonstelling ronds farao Sahure.
Hier is zijn afbeelding.


Pharao Sahure, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Rivane Neuenschwander, Rain rains, 2002.





Samuel Bak, Study I, 1995.




Kunstvaria

Posted on by

Door alle drukte en activiteiten loop ik erg achter met Kunstvaria.
Mijn vast rubriek is al even niet meer verschenen.
WK voetbal, Wimbledon, de Tour, Noorwegen, Hoorn, het warme weer,….
Voor kunstvaria zit het niet mee.
Vandaag , zoals anders, een mooie serie.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Hierboven een oude foto van het beeld van Modigliani
dat onlangs voor veel geld op een veiling is verkocht.
Hieronder een heel artistieke en nieuwe foto van het beeld.
In close-uo. Mooie foto, maar je ziet natuurlijk maar
een klein deel van het beeld.
Vandaar dat ik deze oudere foto’s heb opgenomen
om het compleet te maken.
Modigliani heeft een aantal sculpturen gemaakt met als thema ‘het hoofd’.
Soms doen die beelden heel Afrikaans aan.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Cornelis Springer, The fishmarket and bridge in Oudewater, 1859.

De vismarkt en brug in Oudewater.

Daniel Haesli, No 98, 2009.

Beeldhouwwerk van nog redelijk jonge kunstenaar.
Afkomstig uit Zwitserland.

Daniel Haesli, No 99, 2009.

David A. Carter, Little Simon, 2004.

Weer eens een heel andere vorm.

El Greco, Pentecost, circa 1600.

Het woord Pentecost heeft een lange geschiedenis die
begint in het Grieks.
Het staat voor ‘Pinksteren’.
De vlammende tongen symboliseren dat op dit werk van El Greco.

Eugene Delacroix, Ecce Homo, circa 1850.

Ecce Homo, Zie de mens.
Een fragment uit het lijdensverhaal van Christus.
Hier in een uitvoering van de altijd broeierige Eugene Delacroix.

Francoise Gilot, Intermezzo.

Partner van Picasso, moeder van twee van zijn kinderen.
Tijdens hun huwelijk maakte ze deel uit van de kunstwerled rond Picasso.

Georg Baselitz, Der Lasterbaum, 1986.

Van hem zien we veel te weinig naar mijn gevoel.

Giovanni Agostino da Lodi, Adoration of the Shepherds, about 1505.

Vandaag veel Bijbelse of religieuze thema’s.
Zoals hier de Aanbidding door de herder.

Hendrick Maertensz. Sorgh, A man seated at a table smoking a pipe and drinking from a stein, 1609 – 1670.

Opgenomen omdat het een Nederlandse schilder (Rotterdam) is.

Henri Matisse, Nu aux jambes croisees, March 1936.

Herman van der Mijn, Grapes, peaches, plums, apricots and a rose in a glass vase on a draped table, 1730 – 1740.

Beetje lange titel:
Druiven, perzikken, pruimen, abrikozen en een roos
in een glas op een tafel met tafellaken.

Joaquin Sorolla y Bastida, Nina en la playa, 1910.

Kijk eens hoe prachtig het water geschilderd is.
zeker op een droge en warme dag als vandaag
heeft dat extra aandacht.

John James Audubon, Great blue heron, 1826 – 1838.

Max Beckmann, The journey, 1944.

Wat doen de muziekinstrumenten op deze reis?

Max Ernst, La Horde / Die Horde, 1927.

Olafur Eliasson, Your atmospheric colour atlas, 2009.

Pablo Picasso, The blue room (The tub), 1901.

Pablo Picasso, Woman ironing, 1904.

Stijkende vrouw.

Paul Gauguin, Arii Matamoe, The Royal End, 1892.

The Master of the Misericordia, The Madonna and Child with Saints John the Baptist, Dominic and other Saints, Mid 14th Century.

William Dyce, Welsh landscape with two women knitting, 1860.

Landschap in Wales met twee breiende vrouwen.

Zeng Fanzhi.

 

Noorwegen 08

Posted on by

Vigeland.

Wikipedia:

Gustav Vigeland werd geboren in Mandal in de provincie Vest-Agder en is een bekend Noors beeldhouwer. Hij kreeg in zijn jeugd een opleiding tot houtsnijder en volgde aansluitend een beeldhouwstudie bij Brynjulf Bergslien. Hij kreeg zijn eerste tentoonstelling in 1889 met het werk Hagar og Ismael (1889), sterk gexc3xafnspireerd door het neoclassicistische voorbeeld van Bertel Thorvaldsen. Vigeland volgde korte tijd avondklassen aan de Koninklijke Tekenacademie en werkte in 1890 in het atelier van de beeldhouwer Mathias Skeibrok.Rond 1913 herzag Vigeland zijn stijl weer, minder detaillering en grotere volumes, onder invloed van de in heel Europa aan de gang zijnde veranderingen in de beeldhouwkunst. Bekend is dat Vigeland foto’s had aangeschaft van Henri Matisse’s sculpturen en in het kubisme gexc3xafnteresseerd was. Dit alles leidde rond 1913-1915 tot zijn wens alleen nog in een hardere steen, zoals graniet, te hakken. Een bekend voorbeeld is het beeld Piken pxc3xa5 reinsdyret (Meisje op een rendier, 1920).In 1914 ontwierp hij een eerste plan voor een monumentaal werk in een park, een beeldenpark met meerdere beeldengroepen rond een fontein. Hij ging zijn werkwijze afstemmen op het ontwerpen voor de openbare ruimte. Zijn plan werd werkelijkheid met het Vigelandsanlegget.Vigelands minst bekende werken zijn de constructies in smeedijzer, zoals de hekwerken voor het Vigeland Park…

 

Bovengenoemd park: Vigeland park of Vigelandsanlegget, is een van de haltes op de route. De beelden imponeren niet zo. Het park in zijn totaal wel. Dat is heel mooi aangelegd.

Na eerst een soort groot gazon gepasseerd te zijn kom je bij een soort brug aan. Op de balustrade staan veel beelden. Die beelden hebben bijna allemaal de mens als thema. Man en vrouw, Kind, Man en kind, Vrouw en Kind en alle andere varianten die je maar kunt bedenken. Allemaal blote mensen overigens.

Ik heb niet de braafste beelden uitgezocht.

Op de brug.

Het park is prachtig. Het was er die dag erg druk maar ga even van de centrale as van het complex af en je ziet de inwoners van de stad Oslo er rustig zonnen of de hond uitlaten.

De centrale fontein.

Omringd door mensfiguren.

Hoogste punt is een enorme schaal gedragen door menselijke figuren.

Een meeuw ging er even rusten en drinken.

Licht en donker in het park.

Naast al de gegoten beelden ook granieten werken met in het midden deze pilaar.

Het fotografeert wel eenvoudig.

Dichtbij en ver.

Het Vigeland smeedwerk.

Achter de granieten pilaar bevindt zich nog een segment van het park waar dit beeld centraal staat.

Van dichtbij.

Nog meer smeedwerk.

De brug die niet echt een brug is al loopt er schijnbaar water onder door.

Volgens de toeristische gidsen is dit het ‘beroemdste werk’ van Gustav Vigeland. Ik vrees dat het vooral bekend in Oslo is.

Noorwegen 07

Posted on by

Achter het stadhuis in Oslo komen alle Hop-on / Hop-off bussen langs,
sterker nog het is de vertrekplaats van de routes.
Volgens mij hebben de bussen allemaal dezelfde route
en in het geval van Oslo is dit wel een eenvoudige manier
om ook het museum (schier) eiland Bygdoy (Bygdøy) te bezoeken.
Maar voor ik in de bus stap ga ik eerst het stadhuis bekijken.

Het stadhuis met de grote torens vanaf de stad gezien. In volgende blogs zal dit gebouw ook vanaf de haven te zien zijn. Dat is zoals je meestal de foto’s ziet.Loop je vanaf de stadkant naar het stadhuis dan zie je aan beide zijdes een galerij met pilaren.In die open ruimte hangen tegen de wand grote houtsnijwerken in verschillende kleuren die vele thema’s behandelen.

De Valkyries, walkuren of in mijn vertaling zwaanmeisjes.

De zwaanmeisjes. De drie “Valkyries” (zij die de strijders kiezen die zullen sterven in het gevecht), half spiritueel, half aards, komen als zwanen aanvliegen om dan te veranderen in drie prachtige maagden. Alrund, Svankit en Alvit. Wikipedia: De Walkuren (Oudnoords valkyrjar) zijn strijdgodinnen uit de Noordse mythologie. Oorspronkelijk waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gevelde (gevallen) helden (walkure komt van Oudgermaanse equivalenten voor gevallene + kiezen) die voor Odin dienst konden doen voor de eindstrijd tijdens Ragnarok. Uiteindelijk evolueerden zij in de populaire cultuur van lelijke heksen vooral tot schone maagden. Ze waren de diensters of dochters van Odin en droegen mooie harnassen met helmen en speren en zaten op paarden met vleugels. Drie broers vinden deze vrouwen op het strand, nemen hen mee en trouwen met hen. De smid Volund trouwt met Alvin. Na zeven jaar vertrekken de zwaanmeisjes weer. Volund blijft thuis op de terugkeer van zijn vrouw wachten terwijl zijn broers op zoek gaan naar hun vrouwen. Zowel de Valkyries, walkuren als Volund zijn belangrijke figuren in de Noorse en Germaanse mythologie.

De enorme hal in het Stadhuis met even zo grote muurschilderingen.

Aan de kant van de haven heb je een mooi uitzicht.

Deuren, hun versiering, beslag of beschildering, trekken altijd mijn aandacht. Hier de deuren in het Stadhuis.

Statie (?) portret van de Noorse koningin Sonja (?). In ieder geval niet stoffig en te traditioneel

Statie (?) portret van de Noorse koning Harald V (?).

Detail uit de grote hal.

Soort ‘tree of life’ motief uit een van de kleinere zalen.

Het nijvere volk?.

De eerste Edvard Munch die ik tijdens dit bezoek zag.

Noorwegen 05

Posted on by

26/06/2010
Op zaterdag heb ik tijd voor mezelf in Noorwegen.
Hoef ik niet te werken (althans niet de hele dag).
Ik ga met de bus van het hotel naar het busstation in Oslo.
Gaat snel. Binnen zo’n 30 minuten ben ik in de stad.
Vanaf het busstation loop ik de stad in.
Je kunt ook met de metro als je al precies weet waar je naar toe wil,
maar ik wil eerst gevoel krijgen voor de afstanden en de plattegrond van de stad.
Vanuit het busstation loop je via een loopbrug over de weg
naar het trottoir op zeeniveau.
Een van de eerste opvallende gebouwen is de torenspits
van de Domkerk van Oslo.
Die bezoek ik dan ook als eerste.

Buskaartje in de ochtend, 50 kronen zijn ongeveer 6,20 Euro.

De opvallende torenspits van de Domkerk.

Het typische interieur: sober.

Plafondschildering van de Heilige Drieeenheid.

Hier in close-up, Jezus staand in het doopwater, de Heilige Geest zweeft boven het tafereel en een van de handen van God de Vader is hier links te zien. Typische kleurgebruik dat ik nog vaak zal tegenkomen deze zaterdag en zondag.

Het laatste avondmaal als beeldengroep. Zie je niet zo vaak.

Met papieren voorbeden?

Glas-in-lood raam met Jezus en de geldwisselaars in de tempel.

Nogal druk hoofdaltaar, helaas is de foto een beetje bewogen.

Noorwegen 03

Posted on by

24/06/2010

Volgens mij is het gewoon niet donker geweest.
Vreemde gewaarwording.
Of je een jetlag hebt.
De zon is weg maar de lucht is toch verlicht.
Zelfs vannacht om 04:00 uur toen ik even
door de gordijnen naar buiten keek,
was het niet echt donker.
Zo noordelijk ben ik nou toch ook weer niet?

Ik zit buiten het hotel nog even te lezen.
Het is bewolkt maar de temperatuur is aangenaam fris.
Alleen wordt ik hier belaagd door muggen.
Het is hier trouwens erg groen.
Veel, heel veel bomen.
Mijn bevindingen zijn open deuren misschien maar
dat krijg je al gauw als je voor het eerst in een ander land bent.

Ik heb net gehoord dat er op Wimbledon records gebroken worden:
11 uur voor een partij en een onwerkelijk hoge uitslag
voor de laatste set:68 xe2x80x93 70, gewonnen door John Isner.
Federer is door, moeizaam maar toch.
Het Nederlands elftal is nu ongeveer begonnen.
Het is 19:45 uur en ik heb net mijn eten besteld.
Helaas heb ik hier alleen maar Scandinavische zenders.
Internet is de enige bron van informatie,
maar daar was vandaag geen tijd voor.

Ik heb op Schiphol het blad Metropolis gekocht.
Een blad over hedendaagse kunst.
Niet verkeerd.
Veel aankondigingen van tentoonstellingen.
Ook van Lokaal01 in Breda en Parkplatz (parkeerterrein de Vlaszak).
De artikelen ga ik nu lezen maar ik zag al wel
een artikel van Christophe Van Eecke.
Die is ook betrokken bij Lokaal01.
Als een soort huisfilosoof.
Ik ben benieuwd.

Er staat een leuk stuk in over kunst inde openbare ruimte.
Lieven de Boeck heeft geprobeerd om een klein stukje grond
op de Zuidas van Amsterdam in eigendom te krijgen.
0,44 m2 om precies te zijn.
Dit project schijnt uiteindelijk niet gerealiseerd te zijn
doordat het xe2x80x98slechts een bereik had tot een beperkt publiekxe2x80x99.
Terwijl kunst, volgens de projectontwikkelaars, in de publieke ruimte
een breed publiek dient te bereiken en laagdrempelig toegankelijk moet zijn.

Ik kijk naar het doelpunt van Japan tegen Denemarken (of omgekeerd).
In de verte hangt een televisiescherm
waar de ober recht voor zit.
Naast mij zit er nog een gast in de bar.
De bal komt van ver,
een dood spelmoment.
De bal gaat in een keer de goal in.
Grappig is dat in het zijnet een handdoek hangt.
Het lijkt wel of de Japanner de handdoek als doelwit heeft gebruikt.
De bal raakt de handdoek bijna.
En, oh ja, de handdoek was wit.

Noorwegen 02

Posted on by

23/06/2010

Ik ben op Schiphol, onderweg naar Oslo.
Nou ja, eigenlijk naar een plaats die ik amper kan uitspreken.
Een plaats in de buurt van Oslo.
Schiphol wordt vandaag bezocht door grofweg drie groepen mensen:
1. vakantiegangers die of op weg gaan
(xe2x80x9cDoe maar een Heineken, de vakantie is begonnen!xe2x80x9d)
of naar huis gaan.
Ik hoor nogal wat talen om me heen
waarvan ik aanneem dat het om een Scandinavische taal gaat.
2. zakenmensen.
In kostuum (meestal) met een laptop al dan niet in een trolly-vorm.
3. voetbalfans uit beide hierboven genoemde groepen.

Ik ben begonnen, alweer, aan xe2x80x98Denken over kunst.
Prachtig boek.
Ik ben op pagina 66 en vind het al een hele tijd
jammer dat ik er geen samenvatting van maak.
Ik denk dat ik het boek maar koop,
dan kan ik tenminste in het boek schrijven en onderstrepen.







Het boek is beter dan dat van Ann Sheppard (Filosofie van de kunst).
Dat kan ook omdat het groter en dikker is
maar het is vooral gestructureerder.
En dat is hard nodig bij een dergelijk zweverig onderwerp
als de kunstfilosofie.

Als ik een samenvatting maak wordt ik door mezelf
gedwongen alles twee keer of meer te lezen.
En dat is geen slecht idee bij al deze wolligheid
waar je soms de indruk bij hebt dat er meer wordt verborgen dan verteld.
Soms omdat er niets te vertellen is of soms omdat
de mensen niet in staat zijn de concepten uit te leggen.
Dit soort boeken traint aanstaande kunstenaars
en curatoren om vage, voor veel mensen weinig zeggende verhalen te maken.
Het begin van de vorming van een culturele elite.
Dat is jammer er is zoveel aan / met / door / in kunst te genieten.
Daar zijn vage verhalen niet voor nodig.

Het is een prachtige avond hier in Noorwegen.
Vandaag viert men hier de langste dag van het jaar.

Kunstvaria

Posted on by

Ook deze keer weer heel gevarieerd.




Adrian Paci, Secondo Pasolini, 2010.


Deze van oorsprong Albanese kunstenaar
wooont en werkt nu in Italie.
Hij laat zich in zijn werk vooral inspireren door
de sociale realiteit in Albanie.
Daardoor komt hij dicht tegen Pasolini aan.




Ancestral bust of a woman, New kingdom, Dynasty 18 to early Dynasty 19, circa 1336 – 1279 BC.



Detail.





Andrea Mantegna, La Resurrection, 1457 – 1459.





Anthropoid coffin of the servant of the Great Place, Teti, New kingdom, Dynasty 18, circa 1339 BC – 1307 BC.





Arshile Gorky, Agony, 1947.





Chinese bronze “Li” ritual tripod vessel for cooking grains or meat, Late Shang Dynasty, 12th century BC.


Rituele Chinees vaatwerk. Bronzen driepoot
voor het bereiden van granen en vlees.
Twaalfde eeuw voor Christus.




Claude Monet, The tea service, 1872.


Het theeservies.
Vergelijk dat eens met het werk van James White.




Ferdinand Hodler, On lake Geneva, Landscape with rythmic shapes (Am Genfersee, Landschaftlicher Formenrhythmus), 1908.


Kort geleden was een een ander werk van Hodler op mijn web log te zien.
Zelfde Meer van Geneve maar een heel ander schilderij.
Landschappelijk vormenritme zoals de titel zegt.




Jacopo Tintoretto, Apollo (or Hymen) crowning a poet and giving him a spouse, 1560s – 1570s.


Apollo kroont een dichter en schenkt hem een vrouw.
Kom daar vandaag de dag maar eens om.




Kennard Phillipps, Photo Op, 2007.


Onderdeel van een tentoonstelling over de Britse humor
en de vaak smakeloosheid in de Britse kunst.
Tony Blair.




Louise Bourgeois, Crouching spider, 2003.





Sir Anthony van Dyck, Saint John the Baptist in the wilderness, 17th Century.


Heilige Johannes de Doper in de woestijn (of wildernis).




Stephen Talasnik, Stream: a folded drawing, 2009 – 2010.


Een opgevouwen tekening.




Sunk relief of Queen Neferu, Middle kingdom, Reign of Mentuhotep II, Dynasty 11, circa 2008 – 1957 BC.


Verzonken relief met een afbeelding van koningin Neferu.


Detail.





Teo Gonzalez, Johnny (study 2), 2010.





Thomas Eakins, The Gross clinic, 1875.


Dr House, maar dan anders.




Willem van de Velde, Stille See.




Maider Lxc3xb3pez: Polder cup

Posted on by

De Spaanse kunstenaar Maider Lxc3xb3pez nodigt voetbal- en kunstliefhebbers uit als speler of toeschouwer bij de eerste en enige Polder Cup. Op zaterdag 4 september krijgt het voetbal nieuwe spelregels in het oer-Hollandse landschap van weilanden en sloten bij Ottoland.

Polder Cup is een kunstproject van Maider Lxc3xb3pez (Spanje, 1976). Deze Spaanse kunstenaar maakte internationaal naam met originele, verrassende projecten in de openbare ruimte. Zo veroorzaakte ze in 2005 met de hulp van honderden vrijwillige automobilisten een kunstmatige file in het afgelegen Aralargebergte in Baskenland. Op 17 mei jl. liet ze de bezoekers van het nieuwe Centre Pompidou in Metz met 3000 verlichte paraplu’s rond het gebouw bewegen. Het gebouw kreeg er zodoende voor xc3xa9xc3xa9n avond een nieuwe, dynamische vleugel bij.






Of hebben we daar na het WK geen zin meer in? Maider Lxc3xb3pez: Polder cup, 2010.




James White

Posted on by

Zeg maar Jan de Wit.
Toepasselijk voor iemand met zo’n naam.
Hij maakt zwart/wit, hyperrealistische, moderne,
schilderijen van gebeurtenissen uit zijn eigen leven.

Overigens de eerste keer dat ik een iPhone op een schilderij zie,
of een doos voor een hamburger trouwens.




James White, Milk and stuff, 2010.





James White, Burger box, 2010.




Paul Klee meets Pablo Ruiz Picasso

Posted on by

De tentoonstelling in Zentrum Paul Klee, in Bern,
heb ik helaas (nog) niet gezien.
Maar de afbeeldingen die ik er van zag zijn zeer veel belovend.
In tegenstelling tot vele musea heeft dit kunstcentrum
een groot aantal afbeeldingen en foto’s naar aanleiding
van deze tentoonstelling ter beschikking gesteld
aan de bezoekers van haar web site.
Afbeeldingen van een erg hoge kwaliteit.
Daar kun je wat mee.
De werken zullen in het echt vast nog mooier zijn
maar deze beelden zijn geweldig.

Het thema is vrouwen.




De poster van de tentoonstelling.





Niet alle werken hebben betrekking op vrouwen. Het merendeel wel. Pablo Ruiz Picasso, Arlequin assis sur fond rouge, 1905.



Pablo Ruiz Picasso, Arlequin assis sur fond rouge, 1905, detail. Om te laten zien wat de kwaliteit van de afbeeldingen is.





Paul Klee, Schauspieler, 1923.





Pablo Ruiz Picasso, La Buveuse assoupie, 1902.





Paul Klee, Verfluchende frau, 1939.





Pablo Ruiz Picasso, Femme assise, 1909..





Paul Klee, Ein weib fxc3xbcr Gxc3xb6tter, 1938.





Pablo Ruiz Picasso, Femme au chapeau bleu, 1938.



Pablo Ruiz Picasso, Femme au chapeau bleu, 1938, detail. De prachtige kleuren en de toets van de kwast





Paul Klee, Angstausbruch III, 1939.





Pablo Ruiz Picasso, La femme qui pleure, 1937.





Pablo Ruiz Picasso, Txc3xaate de femme (Marie-Thxc3xa9rxc3xa8se) en face et en profil, 1926.



Pablo Ruiz Picasso, Txc3xaate de femme (Marie-Thxc3xa9rxc3xa8se) en face et en profil, 1926, detail.





Paul Klee, Hommage xc3xa0 Picasso, 1914.



Paul Klee, Hommage xc3xa0 Picasso, 1914, detail.





Nog een derde kunstenaar: Alexej von Jawlensky, Kopf, 1917.





Pablo Ruiz Picasso, Femme dans un fauteuil, 1927.


Gewelding om al die verschillende stijlen te zien bij Picasso.



Open Atelierdagen Breda

Posted on by

De opzet was wat anders dan andere jaren.
Nu waren op zaterdag de ateliers in het centrum open
en die buiten het centrum niet.
Zondag was het precies andersom.
Beetje verwarrend.









Van Schootenstraat, locatie van een aantal ateliers in Het Ginneken..


Deze locatie kende ik helemaal niet.
Zelfs de straat was me onbekend maar door een artikel
in BN/De Stem werd ik er op gewezen.
Zondagmiddag eerst hier gaan kijken.




Lucienne Smit, Monkey Forest Road.


In een aantal gevallen een combinatie van een ets met een nabewerking
met verf, post- en andere zegels.
Soms op houten panelen.
De sfeer van verre landen was goed getroffen.




Antonius Nijssen.


Dit soort Rothko-achtige schilderijen toonde Ton Nijssen
samen met keramiek gemaakt door zijn vrouw/partner.
Dat keramiek is erg intrigerend.
Maar helaas heb ik daar geen foto van.




Op de benedenverdieping stond dit werk nog op de ezel. Helaas heb ik de naam van de kunstenaar niet. Het werk is nog bij lange na niet gereed. Haar andere werken zijn ook uitbundig in kleurgebruik maar heel gedetailleerd. Die fase is hier (nog) niet bereikt.





Sylvia Thijssen toont haar werk bij galerie van Rossum in Breda. Dit is het grootste werk wat er hangt en een van de meest toegankelijke. Mooi is de lichtwerking. Door de zwarte takken op de voorgrond lijkt het licht vanuit het schilderij te komen.





Paul der Kinderen, Ces oeufs sont pas d’oeufs Faberge (links), Karbonades die op Nederland lijken (rechts).


Na het Ginneken hebben we het centrum van Breda bezocht.
Meer precies de ateliers aan de Vlaszak.
De ateliers waren allemaal gesloten maar de centrale tentoonstelling
was wel open voor een bezoek.
De Franse titel van het linkse schilderij heb ik niet correct overgenomen.
Maar dat dit geen Faberge eieren zijn is iedereen wel duidelijk.




Eefje van den Hamsvoort, Rust.





Detail.




Kunstvaria

Posted on by

Er is binnenkort een zeer indrukwekkende verkoopavond bij Christies.
Alle werken zijn van museumkwaliteit.
Ik heb er een paar uitgekozen.
Het gevolg is dat van een paar kunstenaars meerdere werken
in deze log te vinden zijn.
Met name een paar prachtige Picasso’s, twee Kandinsky’s,
tweemaal Monet, enz.
Voor mij was het gisteravond en vanochtend genieten
om al deze werken te kunnen bekijken.




Ai Weiwei, Forever bicycles, 2003.





Ansel Adams, Santa Elena canyon, Big Bend National Park, Texas, 1947.





Bruce Nauman, Concrete tape recorder piece, 1968.


Bruce Nauman is een bekende kunstenaar die we vooral kennen
van zijn werken met neon licht.
Hier een werk van een andere orde:
betonnen taperecorder.
Veel mensen weten al niet meer wat een taperecorder is.
(Zeg maar een primitieve iPod)
Maar goed het apparaat schijnt in de beton te zitten.
Met die snoer erbij heeft het wel iets komisch.




Bruce Nauman, No No, 1983.





Claude Monet, Nymphxc3xa9as, 1906.


Een ikoon in de impressionistische kunst.
Monet maakte een hele serie.Al dan niet met een Japanse brug.




Claude Monet, xc3x89tude de bateaux sur la plage d’xc3x89tretat, 1885.


Studie van boten op het strand van xc3x89tretat.
Noord Normandie, Frankrijk.
Interessante compositie.




Claudio Bravo, White and yellow package, 2005.


Claudio Bravo plaatst zijn werk in een wel heel bijzonder kader.




Gustav Klimt, Frauenbildnis, Portrait of Ria Munk III, 1917 – 1918.


Ik weet niet goed wat ik met Klimt aanmoet.
Het is erg populair.
Ik vind het bijna kitsch.




Henri Matisse, Nu xc3xa0 la chaise longue, 1923.





Jean-Baptiste Camille Corot, Jeune femme a la fontaine, 1860 – 1870.


Heel krachtig schilderij.
Prachtige zware kleuren.
Vergelijk dat maar eens met het volgende portret:




Joan Miro, Femme et oiseaux dans la nuit, Maart 1968.





Lxc3xa1szlxc3xb3 Moholy-Nagy, Composition A 19, 1927.





Marc Chagall, L’xc3xa2ne vert, 1969.


De groene ezel.
Een geweldig voorbeeld van Chagall’s typisch kleurgebruik
en de typische voorstellingselementen:
een jong paar, dieren, bos met bloemen,…
Een heel eigen beeldtaal.




Maria Helena Vieira da Silva, Hiver, 1960.


Aan het begin van de zomer misschien een vreemd onderwerp: de winter.




Maximilien Luce, Port of Rotterdam, 1903.


De kunstenaar ken ik niet maar een schilderij
met als onderwerp De haven van Rotterdam kon ik niet achterlaten.




Pablo Picasso, La liseuse, 1921.





Pablo Picasso, Nature morte, 4 july 1938.





Pablo Picasso, Vase de fleurs, 1904.





Pablo Ruiz Picasso, Mother and child, circa 1901.





Rackstraw Downes, Under the off-ramp from the George Washington Bridge, 2009.


door de gebruikte techniek lijkt het wel een tekening
van Da Vinci of Michelangelo maar
het onderwerp zegt meteen dat het veel recenter is.
De werken die ik van hem gezien heb hadden bijna allemaal
een afwijkende vorm. Hier heel breed bijvoorbeeld.




Sir Henry Rushbury, The walls of Gerona, Spain, 1936.





Wassily Kandinsky, Gekreuzigter Christus, 1911.


Ook de lijst is beschilderd.




Wassily Kandinsky, Orientalisches, 1909.



Paarden: Deborah Butterfield

Posted on by

Schroot, takken, gegoten delen,….
Paarden samengesteld uit allerlei materiaal.
Dat is de basis voor het werk van Deborah Butterfield.
Vandaag op het internet ontdenkt.




Deborah Butterfield, Red Branch, 2007.





Hibiscus, 2003.





Delight, 2002.





Dapple, 2003.





Cat Creek, 2001.





With the current, 2002.



China reisverslag/travelogue 40

Posted on by



De Verboden Stad: 04/10/2009
Hall of State Unity (Ti Yuan Dian).

Ti Yuan Dian
(Hall of State Unity)

This hall was built on the site of the old rear hall of Tai Ji Dian (Hall of Great Supremacy) and Chang Chun Men (Gate of Eternal Spring) in 1859. To the North of this hall is the opera stage of Chang Chun Gong (Hall of Eternal Spring).
During the Qing Dynasty, it was the residence for Imperial Concubines. Empress Dowager Ci Xi once lived here.
In 1884 Ci Xi and the imperial concubines watched operas here for 15 days in celebration of het 50th birthday. xe2x80x9cTi Yuanxe2x80x9d means xe2x80x9cmanifesting the morals of heaven and earth.xe2x80x9d


Ti Yuan Dian
(Hal van de eenheid van de staat)

Deze hal is in 1859 gebouwd na de renovatie van Tai Ji Dian
(zie vorige blog in deze reeks).
Ten noorden van deze hal is het operagebouw.
Tijdens de Qing dynastie leefden hier de keizerlijke concubines.
Keizerin Ci Xi heeft hier gewoond.
In 1884 heeft Ci Xi, samen met de keizerlijke concubines,
gedurende 15 dagen operaxe2x80x99s bekeken.
Allemaal ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag.




Detail van een kamerscherm in Ti Yuan Dian. Links onder zijn twee paarden te zien.





De zon stond hoog die dag in oktober, het was een stralende dag. Een foto zonder bezoekers was dan ook niet eenvoudig te maken maar in dit kleine straatje lukte dat.





Interieur van het paleis van onder andere Ci Xi. Rechts het zwarte, houten kamerscherm waar ik al eerder een detail van toonde. Dit voormalige privepaleis is voor bezoekers alleen te zien door de ramen. Begrijpelijkerwijs zijn die vuil en de zon schittert er in. Wat je precies ziet was zo niet te achterhalen.





Vooruitblik op de gebouwen in de Keizerlijke tuin die zich ook binnen de muren van de Verboden Stad bevindt.





Blauwe dakpannen voor de verandering.





Schilderingen op de balken van het plafond/dak. Met een geometrisch perspectief.





Vogel in een versierd kader.





Detail van de vogel van de vorige foto.





Binnenplaats met de vele bezoekers.





Rijk versierde poort.





Detail van de poort, onder: geel en groene tegels, in het midden in de schaduw de houten sierconstructie, boven de versierde dakpannen.





Keramische poortversiering.





Dit soort tegeltableau’s vind ik prachtig. Hier met een draak.





Detail van voorgaande foto.





Tegeltableau met een vijver of sloot.





Zie eens hoe mooi de zwaantjes zijn die in de vijver zwemmen.




China reisverslag / travelogue 39

Posted on by




De Verboden Stad: 04/10/2009
Hall of Great Supremacy (Tai Ji Dian).






Tai Ji Dian
(Hall of Great Supremacy)
This building was first constructed in 1420
during the Ming Dynasty.
After renovation in 1859, it was linked with Chang Chun Gong
(Palace of Eternal Spring) and four courtyards were added.
Originally it was named Wei Yang Gong (endless Palace).
It was renamed Qi Xiang Gong (palace of the Auspicious Sign)
by Emperor Jiajing of the Ming Dynasty and his father
Prince Xian was born here.
It was named Tai Ji Dian in the late Qing Dynasty.
In 1596 during the Ming Dynasty, Qian Qing Gong
(Palace of Heavenly Purity)
and Kun Ning Gong (Hall of Earthly Tranquility)
were destroyed by fire.
Thereafter, Emperor Shenzong (Zhu Yijun) of the Ming Dynasty
lived in Tai Ji Dian for more than 10 years.
He was the only emperor of either Ming or Qing Dynasty
who lived and handled state affairs in this hall.
In the Qing Dynasty it was the residence for imperial concubines.
Before Emperor Pu Yi, the last emperor of the Qing Dynasty,
left the Imperial Palace,
Emperor Tongzhixe2x80x99s Concubine Yu lived here.
The words xe2x80x9cTai Jixe2x80x9d come from the Book of Changes
and mean universe.

Tai Ji Dian
(Hall of Great Supremacy)
Het gebouw is geconstrueerd in 1420.
In 1859 is het bij een renovatie verbonden met een ander paleis
en uitgebreid met vier hofjes.
In 1596 werden twee paleizen verwoest door brand en
als gevolg daarvan heeft Keizer Shenzong
hier meer dan 10 jaar gewoond.
Hij is de enige keizer die hier woonde
en de staatszaken vanuit hier afhandelden.
In the Qing dynastie woonden hier de keizerlijke concubines.
De woorden xe2x80x9cTai Jixe2x80x9d komen uit het Book of Changes
en betekenen xe2x80x9cUniversumxe2x80x9d.
Het Book of Changesxe2x80x9d is een klassiek Chinese tekst met orakel- en filosofische aspecten.
Oudste versies van deze tekst dateren uit 300 xe2x80x93 400 jaar voor Christus.

 




Houtsnede met vleermuis.





Vleermuis.





Vleermuizen tegen het plafond met het Fu-symbool.




China reisverslag / travelogue 38

Posted on by

Eenvoudiger wordt het niet.
De dag dat ik de Verboden Stad in Beijing bezocht is alweer
acht maanden geleden.
Tijdens de dag werd ik langzaam moe.
Er was zoveel te zien en ik had maar een dag.
Het weer was stralend en het was er erg druk vanwege de feestdagen.
Ik heb er enorm genoten, hopelijk laten de foto’s dat zien,
maar het was erg moeilijk me te blijven orienteren en concentreren.
Sommige van de foto’s die nu volgen vertonen dan ook wat minder
samenhang dan tot nog toe.

De volgende foto’s horen misschien niet allemaal bij elkaar.
Het begint met een van de hoofdstraten van de Forbidden City
gevolgd door onder andere wat foto’s van een groot tegeltableau.
Die tableau’s hangen meestal tegen de buitenmuren
van een hof waar een aantal paleizen en zalen bij elkaar uitkomen.
Misschien zijn deze foto’s dan ook niet van zomaar een straat
maar is het tegeltableau bij het paleis dat
Tai Ji Dian (Hall of Great Supremacy) heet.
Daarover een beetje meer in mijn volgende log over de Verboden Stad.




Zomaar een straat in de Verboden Stad.



De toegang naar een hof in de Verboden Stad is altijd via een poort.
Symmetry is erg belangrijk in de Chinese levensovertuiging.
Heel vaak staat een hal of paleis op een van de denkbeeldige assen
die door het complex lopen.
De toegang, de poort is daarmee in lijn gebracht.
Vaak is de toegangspoort recht tegenover de ingang van het
belangrijkste gebouw in het hofje.
Maar om zich te beschermen tegen kwade geesten, on hun geen vrije
toegang te verlenen, staat er achter de paart gelijk een soort
veiligheidsmuur.


Schematische weergave van zo’n hofje. De toegang tot het hof is aan de onderkant van het plaatje. Direct na de ingang staat een muur, een scherm. Pas daarachter komen de werkelijke gbouwen.

Die muur wordt vaak gebruikt om prachtig te versieren.
De volgende foto’s tonen een versiering van een buitenwand van een paleis.


Schildering (in restauratie ?).





Met veel voorkomende motieven: vleermuizen en wolken. Er staan ten minste 5 complete vleermuizen op deze foto.


De vijf vleermuizen zijn het symbool van de vijf aardse gelukzaligheden:
een lang leven;
rijkdom;
gezondheid;
deugdzaamheid en….
een natuurlijke dood.




In de hoeken een heel ander insekt.





Tegeltableau. Draken in de wolken, Dragon in the clouds.





Tegeltableau centraal op de muur met prachtige afwerking in de hoeken en een mooie dakpartij.





Drakenkop (detail van het tegeltableau).



Kunstvaria

Posted on by

Ik moet nog een inhaalslag doorvoeren.
De afbeeldingen van deze log zijn eigenlijk al van vorige week.
Heel leuk vond ik een schilderij dat dit jaar gemaakt is
en waarin een abstract schilderij verstopt is in
een heel realistisch schilderij.
Mooi van kleur.




Claerwen James, Sisters in grey and yellow, 2009.


Modern dubbelportret.
Zussen in grijs en geel.
De titel geeft ook al aan dat de persoonlijke kenmerken
van de meisjes veel minder van belang zijn dan bijvoorbeeld de kleuren.




Edgar Degas, Race horses before the stands, 1867.


De racepaarden voor de tribunes.
De titel hier vermeldt het niet maar misschien had Degas
dezelfde bedoelingen als de maker van het vorige werk.




Francisco de Goya y Lucientes, Peasant carrying a woman (Album F 72), 1814 xe2x80x93 1820.


Een lust voor het oog.




Frank Auerbach, Head of Estella Olive West III, 1961.


Daar moet je eerst maar eens even naar kijken.




Hendrick ter Bruggen, Saint Sebastian tended by Irene, 1625.





Henri Rousseau, Suprise I, 1891.





John Anster Fitzgerald, The chase of the white mouse, 1860.





Medrie MacPhee, Big bang, 2010.





Pablo Picasso, Le tailleur Minguell, 1901.





Raphael, The miraculous draught of fishes.


De wonderbaarlijke visvangst.
Het ontwerp is van Raphael.
Het tapijt is uiteindelijk in Brussel gemaakt.



Kijken zonder kaders

Posted on by

Dat is de intrigerende titel van de bijeenkomst
van afgelopen zondag in het Valkhof in Nijmegen.
De bijeenkomst werd gehouden in een samenwerkingsverband
van het Soeterbeeck programma en het museum Valkhof.

Over het Soeterbeeck Programma

Is er verschil tussen mens en dier? Waarin onderscheiden populisten zich van traditionele politici? Kunnen het jodendom, het christendom en de islam vreedzaam naast elkaar bestaan? Zijn hoge en lage cultuur met elkaar te verbinden?Filosofische, politieke en levensbeschouwelijke vragen als deze komen aan bod tijdens de lezingen, debatten en symposia van het Soeterbeeck Programma van de Radboud Universiteit Nijmegen: een toegankelijk programma op academisch niveau.

Het programma was als volgt:
1. bezoek de tentoonstelling The Valkhof Experience;
2. een inleiding op het concept achter de tentoonstelling

door Frank van de Schoor;

3. lezing over de rol van nieuwe media in de tentoonstellingspraktijk

door Dr. Martijn Stevens;

4. lezing ‘Loenzen in het Valkhof’, de filosofie van het kijken

door Dr. Gert-Jan van der Heijden;

5. lezing over de hedendaagse kunstwereld

door Frank van de Schoor.

De twee lezingen door de universitaire docenten waren goed voorbereid.
Leuk en aangenaamd te volgen. Geen droge stof.
Maar zeker niet oppervlakkig.
De inleiding en lezing van de hoofd collecties en conservator
moderne kunst van het museum het Valkhof was zeer geinformeerd
en gepassioneerd.
Ik kom zeker nog eens inhoudelijk terug op de lezing van
Gert-Jan van der Heijden, maar nu wil ik nog even stilstaan
bij een prachtig werk dat zo mooi aansluit bij het thema:
Kijken zonder kaders

Teun Hocks, Zonder titel, 2000.

Dit werk van Teun Hocks hing samen met een video tegen een grote muur.
De video toont ‘Het mannetje’ die in een soort van museum loopt
langs een rij schilderijen.
Een van de schilderijen, zo te zien een landschap,
trekt zijn aandacht nog meer dan de andere werken.
Hij loopt nog eens terug en plots krijgt hij een inval.
Hij loopt (uit het beeld) weg en komt terug met een mooie,
klassieke stoel.
Die plaatst hij voor het schilderij en gaat er zelf op staan.
Vervolgens bekijkt hij het schilderij van dichtbij en
gaat zelfs met zijn hoofd het schilderij in.
Hij kijkt niet met kaders, hij doorbreekt het kader.
Leuk in dit verband is de titel.
Vaak geeft een titel een extra kader aan een werk
in de zin dat het een richting geeft waar je
het achterliggend idee van het werk moet zeken.
‘Zonder titel’ is dus een soort ‘zonder kader’.