Categorie archief: Kunst

China reisverslag / travelogue 46

Posted on by

Het probleem is dat ik al veel te lang aan het rondlopen was
in de Verboden Stad in Beijing.
Ik was nu erg moe. Te moe.
Het is er ook zo enorm groot.
Er is zo veel te zien, zo veel verschillende dingen.
In deze blog een reeks Schatten.
Want hier zie je voorwerpen uit de Treasure Gallery,
zeg maar de schatkamer van de Forbidden City.

Detail van een erg rijk versierd kistje.

Haarpin, Qing Dynastie, 1644 – 1911.

Aan een dergelijke tijdsaanduiding (1644 – 1911) heb je niet veel.
Jammer genoeg hebben heel veel voorwerpen deze aanduiding.
Maar de voorwerpen zijn er niet minder mooi om.

Detail van de haarpin.

Zilveren kwasten met parels, Qing Dynastie.

De vertaling kwasten is de directe vertaling uit het Engels.
Vind ik zelf niet zo van toepassing op dit voorwerp.
Maar wat het precies is weet ik niet.
Misschien is het een hoedpin.

Double Happiness met parels (‘double happines’ is een begrip in het Chinees. Het staat voor geluk. De rode ‘steentjes’ zijn de twee Chinese karakters die dit begrip vormen.

Phoenix-kroon van keizerin Xiaoduan, 1573 – 1620.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Phoenix helemaal bovenop de kroon. Je ziet de kop rechts met een snoer met stenen hangend uit de bek. Helaas is dit de achterzijde van de versiering.

Versiering van een keizerlijk hoofddeksel.

Deze afbeelding laat zien hoe het voorwerp op de vorige foto de hofhoed van de keizer versierde.

Hofhoed met marterbont en parels, Marten court hat.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Details met parels.

Gouden broche.

Ik mag weer even naar buiten.

China reisverslag / travelogue 45

Posted on by

Na de Nine Dragon Screen Wall komt dan een nieuw
hoogtepunt van de dag in de Verboden Stad: de Treasure Gallery.
Letterlijk de schatkamers van de Verboden Stad.
Net zoals alle andere zaken in deze stad
is het van een enorme omvang.
Om daar een idee van te geven begin ik met de plattegrond
van dat deel van de stad, het noord-oostelijke deel
van de stad, waar al de gebouwen liggen die samen
de schatkamer vormen.

Onder aan de zuidkant is de Nine dragon screen wall. Vervolgens poorten en hoven voor je bij de schatkamers komt. Paleizen, hallen, een tuin en zelfs een operapodium.Op de kaart zie je drie kleine fotootjes. Die zul je in wat groter formaat ook in deze log zien. Als je de drie foto’s gepaseerd bent heb je ongeveer de helft van de oppervlakte van de Treasure Gallery achter je. Dan begint het grote werk.

In deze log koop ik al wel het kaartje,
ga ik ook al wel naar binnen,
maar kom ik nog niet aan de schatten toe.
Dat volgt in de volgende logs.

Het kaartje, het is dan al half drie in de middag.

Ning Shou Quan Gong(Complete palace of peace and longevity)

Originally, Ning Shou Quan Gong (Complete palace of peace and longevity) included Ren Shou Gong (Palace of Benevolence and longevity), Hui Luan Gong (Hall of Chirping Phoenixes) and Jie Feng Palace (Hall of Phoenixes), where empress dowagers and imperial concubines lived in the Ming Dynasty. In the Kangxi reign period of the Qing Dynasty, it was renamed Ning Shou Gong (Palace for Peace and Longevity), and also served as the residence for empress dowagers and imperial concubines. In 1776 (the 41st year of the Qianlong reign period), the palace was rebuilt into a residential area for Emperor Qianlong after he abdicated. The layout of the whole palace is an imitation of the Forbidden City with a central axis, and front and rear parts. The buildings in the front part include Nine Dragon Screen, Huang Ji Men (Gate of the norms of government), Ning Shou Men (Gate of Peace and Longevity), Huang Ji Dian (Hall of the norms of Government) and Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). The rear part consists of three routes. Along the central route, there is Yang Xing Dian (Hall of Moral Cultivation), Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity), Yi he Xuan (Hall of Harmony), and Jing Qi Ge (Pavilion of Prospective Happiness). Yue Shi Lou (Pavilion for Reading) and Chang Yin Ge (Pavilion of Cheerful Melodies) are on the eastern route. On the western route is Ning Shou Gong Hua Yuan (garden of the palace of peace and longevity), or Qianlong garden. The names of all the buildings in this area express wishes for longevity, peace and harmony, such as Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity) and Yi He Xuan (Hall of harmony). After Emperor Qianlong abdicated in favour of his son, Emperor Jiaqing, he remained in Yang Xin Dian (Hall of Moral Cultivation) until his death, and never resided in Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). Banquets were held at this palace on the birthdays of the emperor and empress dowager. On his 80th birthday, Emperor Qianlong held a banquet to entertain 1000 old men here. In late Qing Dynasty, Empress Dowager Ci Xi once lived here.

Ning Shou Quan Gong
(Het complete complex van het paleis van vrede en een lange levensduur )

Dit paleizencomplex herbergt de schatkamer van de Verboden Stad en bestaat uit een grote groep gebouwen. In sommige van deze gebouwen woonden keizers, keizerin-weduwes en de keizerlijke concubines. In 1776 is het herbouwd om geschikt te maken als residentie van de afgetreden keizer Qianlong.
De plattegrond van het complex is een verwijzing naar de Verboden Stad: een centrale as, voorhoven en bijvoorbeeld een tuin. Alle gebouwen hebben een naam die naar vrede of een lang leven verwijzen. Een van de paleizen Ning Shou Gong werd bijvoorbeeld gebruikt voor het houden van grote banketten. Zo werd ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van de inmiddels afgetreden keizer Qianlong een banket gehouden waarop 1000 oude mannen waren uitgenodigd.

De toegangspoort: the Gate of Imperial Supremacy.

Plein met een volgend toegangsgebouw: the Gate of Tranquil Longevity.

Regenwater afvoer.

Tegeltableau van the Gate of Tranquil Longevity.

Detail.

Detail.

De bewaker.

The Hall of Imperial Supremacy.

 

China reisverslag / travelogue 44

Posted on by

Een wereldwonder zijn ze niet maar ze vormen een
van de parels van de Verboden Stad.
Dit hoogtepunt van de Forbidden City is een muur
met daarop een heel groot tegeltableau.
Het tegeltableua toont negen draken.
De draak is het symbool van de Chinese keizer.






Nine Dragon Screen Wall

This glazed screen wall facing Huang Ji Men (Gate of Norms of Government) was constructed when Emperor Qianlong of the Qing Dynasty renovated the Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity) area.
There are nine dragons on the wall, hence the name. Nine Dragon Screen Wall has a double roof in wudian (thatched hall) style covered with yellow glazed titles (Argusvlinder: typo? tiles), and sits on a white marble stone Sumeru base, 3,5 meters high and 29,4 meters wide. This wall is composed of 270 glazed decorative bricks. With seawater as the background, nine dragons are encircled by waves and clouds, and separated by six groups of rocks. A yellow dragon is in the centre, and eight dragons in blue, white, purple and yellow dragons are on both sides. The dragon was the symbol of the emperor in ancient China. The roof has five ridges each having a dragon, and the main ridge also has fife dragons. Incidentally, Datong in Shanxi Province has a Nine dragon Screen Wall built in the Ming Dynasty and Beihai Park in Beijing has one constructed in the Qing Dynasty.



Negen draken tableau

Dit geglazuurde tableau tegenover Huang Je Men Poort (Poort van de Regeernormen) is gebouwd tijdens de renovatie van het Ning Shou Gong-paleis in opdracht van keizer Qianlong van de Qing dynastie.
Er staan negen draken op afgebeeld, vandaar de naam. De muur heeft een dubbel dak in Wudian stijl (hiervan kan ik op internet nauwelijks iets terugvinden) met geel, geglazuurde dakpannen. Het is gebouwd op een marmeren Sumeru basis (Argusvlinder: Sumeru basis wil zeggen dat er een basis is die de vorm heeft van de Sumeru-berg. Deze berg die voorkomt in de Boeddhistische leer heeft de vorm van een zandloper). De muur is 3,5 meter hoog en 29,4 meter breed. De muur bestaat uit 270 geglazuurde tegels. Zeewater vormt de achtergrond waarop negen draken omgeven worden door water en wolken. Gescheiden door 6 rotsgroepen. Een gele draak staat in het midden omgeven door acht draken in de kleuren blauw, wit, purper en geel. De draak is het symbool van de keizer in het oude China. Het dak heeft vijf richels met elk een draak. De belangrijkste richel heeft vijf draken.Er bestaat ook een Negen draken muur in Datong, in de provincie Shanxi. Deze is gebouwd in de Ming dynastie. In Beihai park in Beijing is nog zoxe2x80x99n muur gebouwd ten tijde van de Qing dynastie.




De hele muur.





Detail van het dak.





Een witte en purperen (?) draak. In het midden een rotspartij.





Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


Als je naar de kleuren van de draken kijkt dan zie je een patroon.
Ook de richting waarin de draken kijken kent een ritme.
Op basis van mijn aantekeningen bij de foto’s
heb ik het volgende overzicht gemaakt:




Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


De gele draak in het midden kijkt je frontaal aan.
Dan heb je vier draken rechts en vier links.
Van die twee maal vier draken kijken steeds drie draken
naar de centrale gele draak.
Alleen de witte draak kijkt naar buiten.




De gele, meest rechtse draak voor de toeschouwers.Let op die mooie golven





Kop van de draak met hoorns, haren, voelsprieten en tanden.





Detail van de golven.





Detail van de wolken.





De centrale, gele draak die je frontaal aankijkt.





En ook van hem de pasfoto.




Kunstvaria

Posted on by

Het is zomer en dan is het aanbod op het gebied van kunst beperkt.
Maar daarom niet minder gevarieerd of de moeite waard.
Geniet!




Howard Hodgkin, Home; home on the range, 2001 – 2007.


Toeval bestaat niet.
Afgelopen zondagavond bij Zomergasten.
Ik had van de man nog nooit gehoord maar volgens
Marijnissen was het een topper.
Nu kwam ik vanochtend een afbeelding van hem tegen
naar aanleiding van een tentoonstelling.
En wat bleek, in oktober van dit jaar komt die tentoonstelling
naar, of all places, Tilburg:
Museum de Pont.
Daar moeten we na de vakanties dus naar toe.

Van de web site van het museum

De Pont is vernoemd naar de jurist en zakenman mr J.H. de Pont (1915-1987) uit wiens nalatenschap in 1988 een stichting ‘ter stimulering van de hedendaagse kunst’ kon worden opgericht. Het museum is gevestigd in een voormalige wolspinnerij die is verbouwd tot een ruimte waar hedendaagse kunst optimaal tot haar recht kan komen. De monumentale oude fabriek met de grote, lichte zaal en de intieme ‘wolhokken’ vormt een prachtige omgeving voor de vele kunstwerken. De Pont is sinds september 1992 voor het publiek geopend en kan dankzij het legaat van de stichter functioneren zonder gebruik te maken van overheidssubsidies of sponsoring.






Jackson Pollock, Untitled, 1946.





Marian Drew, Lorikeet with green cloth, 2006.





Mateo Lopes, Made to measure, 2010.





Paul Delvaux, The Iron Age, 1951.





Paul Gauguin, Auti te pape (Women at the river), Noa Noa suite, 1894.


Houtgravure van Gauguin.


Paul Gauguin, Eve (The nightmare), 1899 – 1900.





Tristano di Robilant, Water Point, 2010.


Ik ben niet zeker van wat me hierin nu precies treft.
Dit glassculptuur heet Water point.
Ik vertaal dat maar met smeltpunt.
Het moment waarop ijs in water verandert.



Noorwegen 14: Edvard Munch

Posted on by

Na de koffie ga ik dan het Munch Museet in.
Als gevolg van dit bezoek is dit een log met veel foto’s,
allemaal van schilderijen of van grafisch werk van Munch.
Fotograferen in musea valt niet mee.
Ook als je naar deze reeks foto’s kijkt zult je dat meteen zien.
Het licht is een probleem. Sommige schilderijen hebben glas
in de lijst en een aantal schilderijen hangen helemaal
achter een glazen wand.
Niet geheel ten onrechte.
Denk nog maar eens terug aan de diefstal in dit museum
een paar jaar geleden. Op klaar lichte dag
werden er toen schilderwerken van Munch gestolen.
Maar als je foto’s wilt maken is al dat glas vervelend.
De enorme verzameling van Munch maakte op mij wel heel veel indruk.
Misschien ook op u.

Edvard Munch, The sun.

Als je het museum inloopt kom je eerst langs een hele grote zaal.
Formaat gymzaal.
Daar is men ontwerp tekeningen/schilderingen aan het restaureren.
Deze werken bewaart ment normaal op een rol.
Het betreft enorme grote werken. Ontwerpen voor muurschilderingen.

Edvard Munch, The scientists.

‘De wetenschappers’op het doek met die naam zijn hier kinderen
die druk in de weer zijn hun nieuwsgierigheid de kans te geven.

Edvard Munch, The scientists, de ruimte.

Hier, op deze foto, krijg je een idee van de grootte van de ruimte.

Edvard Munch, Anxiety, 1894.

De eerste zaal heeft werken die allemaal achter glas zitten.
Ze zijn onderdeel van de Frieze of Life.

Edvard Munch, The girl and death, 1893.

Edvard Munch, The voice / Summer night, 1893.

Op de Voice zien we die karakteristieke manier waarop Munch
de maan en de weerspiegeling in het water, schildert.
Je ziet deze vorm op meerdere schilderijen en ook in zijn grafische werk.

What is art?

What is art?
Art grows from joy and sorrow.
But mostly from sorrow.
It grows from human lives.

Edvard Munch.

Wat is kunst?
Kunst groeit uit vreugde en verdriet.
Maar voor het merendeel uit verdriet.
Het groeit uit menselijke levens.

Edvard Munch, Death in the sickroom, 1893.

Edvard Munch, Madonna, 1893 – 1894.

Edvard Munch, Kissing couples in the park, 1904 (The Linde frieze.

Edvard Munch, Golgotha, 1900.

Edvard Munch, Summer night / The voice, 1894.

Edvard Munch, Self portrait against a green background, 1905.

Als je alleen al een studie zou willen maken van het kleurgebruik
bij Munch dan is daar een heel interessant werk over te maken.
Het prachtige groen, hier in de achtergrond, komt heel regelmatig terug.

Edvard Munch, Desire, 1907.

Edvard Munch, Jealousy, 1907.

Groen van jaloezie kun je hier heel letterlijk nemen.

Edvard Munch, The death of Marat II, 1907.

De dood van Marat is een klassiek schilderij.
Ook uit de catalogus wordt mij niet duidelijk waarom Munch
nu juist dit thema gekozen heeft.
Ja, het is een vrouw die de politicus doodt.
En vrouwen komen op het werk van Munch er meestal niet positief van af.
Op het originele schilderij is de vrouw niet te zien.
Het was een politiek schilderij en in een hyperrealistische stijl.

Jacques-Louis David, De dood van Marat, 1793.

Als geheugensteun heb ik het werk van David hierboven opgenomen.
Het is wel interessant wat Munch met het werk doet.
Hij verplaatst het van de badkamer naar de slaapkamer.
Schildert niet hyperrealistisch.
Munch maakt uiteindelijk twee versies.
Waarschijnlijk heeft hij het werk gezien in Parijs toen hij daar studeerde.
Maar daar ben ik niet zeker van.
Het verschil tussen de twee versies is heel interessant.

In Tijdschrift voor Skandinavistiek schrijft Suze van der Poll:
Dat Munch zelf een duidelijk verband zag tussen gebeurtenissen uit zijn eigen leven en de stukken van Ibsen, heeft ook invloed gehad op zijn interpretatie van Ibsens werk, dit blijkt volgens Templeton met name uit de schets van Hedda Gabler. Zij is op dezelfde wijze afgebeeld als Mathilde (Tulla) Larsen, de voormalige geliefde van Munch door wie hij verlaten was en die model stond voor De moordenares (1906) en Marats dood I (1907). Op dit laatste schilderij is Munch zelf te herkennen in de figuur van Marat. Door Hedda dezelfde positie in te laten nemen als Marats moordenares Charlotte Corday, beschouwt Munch haar als de moordenares van Ejlert Lxf8vborg, een interpretatie die door Ibsen niet geexpliciteerd wordt.

Maar het zijn wel erg belangrijke werken in zijn oeuvre.
Dat is ook de mening van Toine Moerbeek in Tirade (jaargang 43, pagina 181):

Het lukte Munch pas in 1907 om zijn houtsnedestijl toe te passen in zijn schilderijen. Amor en Psyche, De Baders, en vooral De Dood van Marat zijn versimpelde, klassieke composities waaroverheen een x93rasterx94 van dik geschilderde verticale lijnen zijn geschilderd, imitaties van houtnerven, die niet meegaan met het plastisch model maar deze integendeel kapot maken. In De Dood van Marat worden de vlakke silhouetten van de vermoorde man en diens moordenares doorbroken en het interieur waarin de moord plaats vond was in de eerste versie nog geen badkamer. Munch rekende dit schilderij nooit tot zijn topstukken maar wel tot zijn belangrijkste experimenten. x93Een moeilijke bevalling, die meer dan negen jaar duurdex94, schreef hij aan een vriendin. Vanaf dat moment wilde hij al zijn oude schilderijen overschilderen in de nieuwe stijl. (Later zou hij dat in zekere zin ook doen, zij het niet op de bestaande doeken.)

 

Munch maakte zelf foto’s en gebruikte die ook als documentatie om bijvoorbeeld zelfportretten te kunnen maken. Hij had een heel positieve visie op de fotografie.

The camara cannot compete with painting as long as
it cannot be used in heaven or hell.

De camera is geen competitie voor schilderen
zolang de camera niet in de hemel of de hel kan worden gebruikt.

Edvard Munch, New snow, 1900 – 1901.

Edvard Munch, New snow.

Edvard Munch, The bathers.

Edvard Munch, The haymaker, 1907.

Dat Munch zeker overeenkomsten in zijn werk heeft
met het werk van de impressionisten kun je onder andere zien door
zijn keuze van sommige onderwerpen:
de hooimaker (agrarische thema’s van bijvoorbeeld Van Gogh en Renoir)
tapijt met felle kleuren (bijvoorbeeld Matisse)
water (rivier of zee, wie niet van de impressionisten zou ik zeggen)
een sterrenhemel (bijvoorbeeld Van Gogh), enz.

Edvard Munch, Five puppies on the carpet, 1919 – 1921.

Edvard Munch, The girls on the bridge, 1927.

Edvard Munch, Starry night, 1922 – 1924.

 

Kunstvaria

Posted on by




Diego Velazquez (attributed), The education of the Virgin, circa 1617 xe2x80x93 1618.


Van dit schilderij is onlangs door onderzoekers vastgesteld
dat het waarschijnlijk een werk van de jonge Velazquez betreft.




Edvard Munch, Madonna (Liebendes Weib), 1885.


Puur toevallig kwam ik een paar weken geleden deze afbeelding tegen.
Toevallig past hij in deze Kunstvaria en heb ik net een serie
blogs over Noorwegen en Munch onder handen.




Gary Edward Blum, Specks of dust, 2010.


Het lijkt wel een ‘picture in picture’.
Een schilderij in een schilderij.
Maar de stofdeeltjes van de titel liggen op de voorgrond.




Jiang Guo Fang, Reclining court lady, 1995.



Detail.


Dit is een close up van het beeld in de spiegel.
Een landschap met bergen en een typisch Chinese stempel
die je op schilderijen en bij calligrafie ziet.




Michael Barletta, Exit, 2008.


Meestal doe ik dit niet: twee afbeeldingen van 1 kunstenaar.
Maar vooruit, het is zomer.




Michael Barletta, Passage.





Paul Delvaux, The conversation, 1944.





Paul Klee, Bluten in der nacht, Blossoms in the night, 1930.





Robert Longo, Untitled (Boris), 2010.





Toetanchamon, Golden sandals.


De laatste afbeelding van deze Kunstvaria is een huiselijk beeld.
De sandalen van de koning.



Munch, Frieze of Life: Love blossoms and dies

Posted on by



Edvard Munch, The three stages of women, Sphinx, 1894.


Een heel optimistisch beeld van vrouwen heeft Munch niet.
En dat is zacht uitgedrukt.




Edvard Munch, Ashes, 1894.





Edvard Munch, Jealousy, 1907.





Edvuard Munch, Vampire, 1893 – 1894.





Edvard Munch, Melancholy, Jappe on the beach, 1892-1893.



Edvard Munch: The Frieze of Life

Posted on by

Munch is een schilder die de meeste mensen kennen van ‘de Schreeuw’.
Dat vreemde schilderij van een soort buitenaards wezen
dat het uitschreeuwt van…. ja van wat eigenlijk.
Het schilderij toont ons onmacht, vervreemding, angst
in de meest pure vorm.

Edvard Munch, the Scream, Skrik, 1893.

Het schilderij is echter slechts een kleine schakel
in het alomvattende werk dat Munch heeft geprobeerd te maken:
de Frieze of Life, De fries van het leven.
Eerst het woord ‘fries’.
Dat heeft niets met Friesland te maken.
In de kunst is het een begrip dat Wikipedia als volgt omschrijft:

Wikipedia

Een fries is in de kunstgeschiedenis en archeologie de term voor iedere uitgebreide, narratieve voorstelling van mensen, mythologische figuren en/of dieren binnen een duidelijk kader.

Munch probeert in een serie schilderijen
zijn volledige boodschap te tonen.
Het begint met de tentoonstelling in 1893 in Berlijn
als de ‘Study for a series: Love’.
Net als tijdgenoot Gustav Mahler die probeert de ultieme
symfonie te schrijven, zo probeert Munch vanaf 1893
zijn Gesamtkunstwerk bij elkaar te schilderen.
Ik ben op zoek gegaan naar de schilderijen die samen
de ‘Study for a series: Love’ vormen,
maar ik kom steeds op andere plaatsen tot een andere,
onvolledige samengestelde lijst van werken.
Het zal duidelijk worden, Edvard Munch is in die jaren
geen optimist. Het leven zat hem ook niet mee.
De Frieze of Life is een opsomming van zijn centrale thema’s:
leven, liefde, angst, dood, melancholie, bezorgdheid,
ontrouw en jalouzie.

Combineer dat met zijn opvatting over kunst:

We should no longer paint interiors with men reading and women knitting. We should paint living people who breathe, feel, suffer and love.

We moeten niet langer kamers schilderen waar mannen lezen en vrouwen breien. We moeten levende mensen schilderen die ademen, gevoelens hebben, lijden en van elkaar houden.

En het is niet vreemd dat Munch een voorloper is van het Expressionisme.
Het volgende overzicht is zeker niet van die eerste tentoonstelling in Berlijn
maar is een soort ideaalbeeld van de Frieze of life:
Munch beschreef het zelf als: “A poem about life, love and death.”
Een gedicht over het leven, de liefde en de dood.

Each of the four walls had its own title:

the left hand wall was called “Love’s awakening”

On the next wall hung pictures characterised as “Love blossoms and dies”

Then came “Fear of Life” and

on the final wall hangs “Death”.

Elk van de vier muren had zijn eigen titel: de linkermuur heette: Het ontwaken van de liefde, dan volgde: De liefde bloeit op en sterft, vervolgens: De angst voor het leven, en de laatste muur heette: De dood.

Marlene Dumas: The Wall

Posted on by

Terwijl ik op Schiphol was om naar Noorwegen te vliegen
kocht ik Metropolis M.
Een tijdschrift over ‘Hedendaagse kunst / Contemporary Art’.
Het nummer van juni / juli.
Daarin staat een artikel over het werk The Wall van Marlene Dumas.
Een kunstster op dit moment, huizenhoog populair in New York.
De teksten van deze blog zijn afkomstig uit het artikel
van Domeniek Ruyters in dit blad.

Metropolis M, de omslag van juni / juli 2010.

Soms, als je de hooggespannen verwachtingen eromheen hoort, zou je het bijna vergeten, maar geengageerde kunst is eerst kunst en pas daarna geengageerd. Erg veel heeft de wereld-in-nood niet aan haar betrokkenheid (de kunst in het algemeen, hier Marlene Dumas), onpraktisch en inefficient als ze is. Kunst is van nature eerder een onruststoker dan een troubleshooter. Het is bovendien niet het eerste waar je aan denkt als zich een probleem aandient. Zo van: Honger in Afrika? Kom jongens, we maken een schilderij! Zelfs als bespeler van de beeldvorming blijft kunst een lastpost, want een onbeschrijflijk complexe vorm van communicatie, die steeds voor meerdere uitleg vatbaar is. Iedereen denkt er altijd het zijne van.

xa0Marlene Dumas, The Wall, 2009 zoals het schilderij afgebeeld staat over twee pagina’s in Metropolis M.


Marlene Dumas, The Wall, 2009.

In een advertentie van haar (Dumas) galerie was er over de volle breedte van twee pagina’s een schilderij van de muur afgebeeld met enkele biddende joden ervoor, als een Klaagmuur nieuwe stijl. De muur had in het nummer……de functie van splijtzwam. Daar, midden tussen de advertenties, ontnam hij de lezer even alle zicht, alomvattend als hij was.Ik vond het een sterk gebaar. Juist in de context die ze ervoor gekozen had: New York, hoofdstad van de kunst en hart van de Joodse lobby die de Amerikaanse politiek al decennia gijzelt. Dumas mobiliseert het debat op een plaats die daar de afgelopen jaren niet erg open voor stond: de New Yorkse kunstwereld. En niet alleen via de advertentie, maar uiteraard ook via de tentoonstelling waarnaar die advertentie verwees. Ik ben benieuwd op welke cocktailparty aan de Upper East Side het schilderij met die klote muur straks het decor zal gaan vormen.

Marlene Dumas, Wall Wailing, 2009.

Activisme zonder angel, kun je denken, als je dit leest. Zoals Dumas met haar bovenmodale New Yorkse doelgroep evenzeer een perfect geval van radical chic is. En toch bevalt de actie van Dumas me. Juist door die politieke glibberigheid, die ruimte laat voor meerdere zienswijzen buiten de confrontatie van goed en fout om. Het agenderen van de kwestie in deze politieke gevoelige context is in dit geval voldoende. Let wel: we staan als toeschouwer aan de Joodse kant van de muur. Alleen dat geeft al te denken. Ik wil daar niet staan, bedenk ik me, terwijl ik door Dumas medeplichtig wordt gemaakt.

Brigitte Kowanz

Posted on by

Deze kunstenaar uit Duitsland ken ik niet.
Nooit eerder zag ik werk van haar.
Maar vandaag vond ik een tentoonstelling van haar op het internet.
Deze werken trekken me.




Brigitte Kowanz, Vice versa, 2010.





Brigitte Kowanz, Reflection, 2001.


Dit is het oudste werk in deze serie.
Het subtiele licht vind ik erg mooi.




Brigitte Kowanz, Morse alphabet, 1998 – 2005.





Brigitte Kowanz, Fast forward, 2005.





Brigitte Kowanz, Beyond words, 2010.


Kunst met tekst heeft altijd een streepje voor bij mij.




Brigitte Kowanz, You never know, 2010.




Noorwegen 13: Edvard Munch

Posted on by

27/06/2010

Om 09:00 uur komer er nog steeds fietsers voorbij.
Al worden de aantallen wel kleiner ten opzichte van gisteravond.
De bus gaat pas rond 09:30 uur.
Het weer ziet er veelbelovend uit al is de wind ook hier koud.




Buskaartje naar Oslo.




Vanochtend was het heel druk aan het ontbijt.
Het Leger des Heils heeft hier een uitje
of een vergadering georganiseerd dit weekend.

In Oslo, zeker bij het station,
zie ik erg veel bedelaars, dealers en hun klanten en ‘Roma’.
Geen fijn aangezicht.




Twee metrokaartjes, enkele reis.



10:20 uur
Een dubbele espresso en een Napoleon (tompouce of tompoes)
bij het Munch Museet.
(Op Wikipedia is een hele verhandeling te vinden
over de Nederlandse herkomst van het gebak, de naam
en de verspreiding van het gebakje over de hele wereld.)




Hier in Cafe Edvard Munch dronk ik de koffie.



Net als gisteren begon de dag stralend
maar komen nu de wolken.
Tegen de middag verdwenen de meeste van hen.
Althans dat was gisteren het geval.
Hopelijk vandaag weer al wordt het een museumdag.
Dus het weer doet er niet alles toe.




Munch Museet.



Het Munch Museet ligt niet op loopafstand
van bijvoorbeeld het station.
Maar met de metro ben je er zo.
Mooi kan ik het gebouw niet echt vinden.
Het museumgebouw en de omgeving: beetje Bijlmer-stijl.

Je ziet hier nog wel veel mussen.
Je weet wel, die grijs-bruine, brutale vogeltjes.




Niet vies van een Napoleon.



















In de volgende blog over Noorwegen volgen al die kunstwerken.

Kunstvaria

Posted on by

Deze keer niet 1 duidelijke hoofdlijn.
Maar veel Egyptisch werk als gevolg van een tentoonstelling
in Frankfurt van het Liebieghaus Skulpturensammlung.
Een voor mij onbekende verzameling maar als ik
de informatie op het web mag geloven een collectie
van een hoogstaande kwaliteit die ook mooie werken
van andere musea weet aan te trekken om een mooie
tentoonstelling te maken.
Daarnaast een aantal werken waarbij tekst een grote rol speelt.




Alberto Giacometti, Homme qui marche I, 1960.


Dit beeld is al eerder op mijn weblog te zien geweest.
Het maakt altijd opnieuw indruk op mij.
Ik kies het werk dan ook iedere keer opnieuw.




Alejandra Laviada, Formation of a thought.


Tekst, of beter letters als startpunt van gedachten.




Ali Omar Ermes, The fourth ode.


Moderen caligrafie.




Book of the dead, Papyrus of Ani, The devourer, circa 1275 BC, EA104703.


Een boek, dus ook gerelateerd aan tekst.
In dit geval een bijzonder boek:
het Egyptische dodenboek.
Dit maakt geen onderdeel uit van de Liebieghaus Skulpturensammlung.

Het toont de Devourer, de ‘verslinder’.
Een mytisch dier bestaande uit een deel krokodil, leeuw en nijlpaard.




Bridget Riley, Arcadia 1, 2007.





Edouard Manet, Self portrait, 1878 – 1879.





Edouard Manet, The railway, 1873.





English School, Portrait of Queen Elizabeth I when a princess, circa 1547 – 1558.





Francesca di Mattio, Black ship, 2006.





Grafbeeld van een priester met de naam Anch Userkaf, gevonden in Abusir, Oude Rijk, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Henri Cartier-Bresson, Juvisy, France, 1938.





Hoofd van Koning Djedefre, Abu Roash, Old Kingdom, vierde dynastie.


Van deze koning had ik nog nooit gehoord.Misschien was zijn naam niet blijven hangen.Bleek dat toen ik deze blog gisteren aan het voorbereiden waszijn naar regelmatig aan de orde was bij een documentaireop National Geographic Channel.Liebieghaus Skulpturensammlung.




Jakhalskop, Ziel van Hierakonpolis, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




John Lennon, A day in the life, Sgt. Pepper’s lonely hearts club band, 1967.


Een liedtekst.
Van John Lennon.




John Scarlett Davis, The interior of the British Institution Gallery, 1829.


Dit schilderij had door Umberto Eco ook opgenomen kunnen worden
in zijn recente boek ‘De betovering van lijsten’.
Want dit schilderij is een lijst: een lijst van schilderijen.
Echte schilderijen die in het kader
van de tentoonstelling van dit doek,
allemaal in kaart zijn gebracht.
Een prachtige lijst.




Kopf eines beamten aus verleihung des goldes, Abusir, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Mummie afdruk, Oude Rijk, 5-6e dynastie.


De vertaling is hier een beetje een probleem.
Maar een dergelijk voorwerp had ik niet eerder gezien.
Volgens mij gaat het om een afdruk van een mummie.
Een soort dodenmasker.
Liebieghaus Skulpturensammlung.




Pharao Sahure, Old Kingdom, vijfde dynastie.


In de genoemde verzameling (Liebieghaus Skulpturensammlung)
is nu een tentoonstelling ronds farao Sahure.
Hier is zijn afbeelding.


Pharao Sahure, Old Kingdom, vijfde dynastie.


Liebieghaus Skulpturensammlung.




Rivane Neuenschwander, Rain rains, 2002.





Samuel Bak, Study I, 1995.




Kunstvaria

Posted on by

Door alle drukte en activiteiten loop ik erg achter met Kunstvaria.
Mijn vast rubriek is al even niet meer verschenen.
WK voetbal, Wimbledon, de Tour, Noorwegen, Hoorn, het warme weer,….
Voor kunstvaria zit het niet mee.
Vandaag , zoals anders, een mooie serie.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Hierboven een oude foto van het beeld van Modigliani
dat onlangs voor veel geld op een veiling is verkocht.
Hieronder een heel artistieke en nieuwe foto van het beeld.
In close-uo. Mooie foto, maar je ziet natuurlijk maar
een klein deel van het beeld.
Vandaar dat ik deze oudere foto’s heb opgenomen
om het compleet te maken.
Modigliani heeft een aantal sculpturen gemaakt met als thema ‘het hoofd’.
Soms doen die beelden heel Afrikaans aan.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Amadeo Modigliani, Head, 1910 – 1912.

Cornelis Springer, The fishmarket and bridge in Oudewater, 1859.

De vismarkt en brug in Oudewater.

Daniel Haesli, No 98, 2009.

Beeldhouwwerk van nog redelijk jonge kunstenaar.
Afkomstig uit Zwitserland.

Daniel Haesli, No 99, 2009.

David A. Carter, Little Simon, 2004.

Weer eens een heel andere vorm.

El Greco, Pentecost, circa 1600.

Het woord Pentecost heeft een lange geschiedenis die
begint in het Grieks.
Het staat voor ‘Pinksteren’.
De vlammende tongen symboliseren dat op dit werk van El Greco.

Eugene Delacroix, Ecce Homo, circa 1850.

Ecce Homo, Zie de mens.
Een fragment uit het lijdensverhaal van Christus.
Hier in een uitvoering van de altijd broeierige Eugene Delacroix.

Francoise Gilot, Intermezzo.

Partner van Picasso, moeder van twee van zijn kinderen.
Tijdens hun huwelijk maakte ze deel uit van de kunstwerled rond Picasso.

Georg Baselitz, Der Lasterbaum, 1986.

Van hem zien we veel te weinig naar mijn gevoel.

Giovanni Agostino da Lodi, Adoration of the Shepherds, about 1505.

Vandaag veel Bijbelse of religieuze thema’s.
Zoals hier de Aanbidding door de herder.

Hendrick Maertensz. Sorgh, A man seated at a table smoking a pipe and drinking from a stein, 1609 – 1670.

Opgenomen omdat het een Nederlandse schilder (Rotterdam) is.

Henri Matisse, Nu aux jambes croisees, March 1936.

Herman van der Mijn, Grapes, peaches, plums, apricots and a rose in a glass vase on a draped table, 1730 – 1740.

Beetje lange titel:
Druiven, perzikken, pruimen, abrikozen en een roos
in een glas op een tafel met tafellaken.

Joaquin Sorolla y Bastida, Nina en la playa, 1910.

Kijk eens hoe prachtig het water geschilderd is.
zeker op een droge en warme dag als vandaag
heeft dat extra aandacht.

John James Audubon, Great blue heron, 1826 – 1838.

Max Beckmann, The journey, 1944.

Wat doen de muziekinstrumenten op deze reis?

Max Ernst, La Horde / Die Horde, 1927.

Olafur Eliasson, Your atmospheric colour atlas, 2009.

Pablo Picasso, The blue room (The tub), 1901.

Pablo Picasso, Woman ironing, 1904.

Stijkende vrouw.

Paul Gauguin, Arii Matamoe, The Royal End, 1892.

The Master of the Misericordia, The Madonna and Child with Saints John the Baptist, Dominic and other Saints, Mid 14th Century.

William Dyce, Welsh landscape with two women knitting, 1860.

Landschap in Wales met twee breiende vrouwen.

Zeng Fanzhi.

 

Noorwegen 08

Posted on by

Vigeland.

Wikipedia:

Gustav Vigeland werd geboren in Mandal in de provincie Vest-Agder en is een bekend Noors beeldhouwer. Hij kreeg in zijn jeugd een opleiding tot houtsnijder en volgde aansluitend een beeldhouwstudie bij Brynjulf Bergslien. Hij kreeg zijn eerste tentoonstelling in 1889 met het werk Hagar og Ismael (1889), sterk gexc3xafnspireerd door het neoclassicistische voorbeeld van Bertel Thorvaldsen. Vigeland volgde korte tijd avondklassen aan de Koninklijke Tekenacademie en werkte in 1890 in het atelier van de beeldhouwer Mathias Skeibrok.Rond 1913 herzag Vigeland zijn stijl weer, minder detaillering en grotere volumes, onder invloed van de in heel Europa aan de gang zijnde veranderingen in de beeldhouwkunst. Bekend is dat Vigeland foto’s had aangeschaft van Henri Matisse’s sculpturen en in het kubisme gexc3xafnteresseerd was. Dit alles leidde rond 1913-1915 tot zijn wens alleen nog in een hardere steen, zoals graniet, te hakken. Een bekend voorbeeld is het beeld Piken pxc3xa5 reinsdyret (Meisje op een rendier, 1920).In 1914 ontwierp hij een eerste plan voor een monumentaal werk in een park, een beeldenpark met meerdere beeldengroepen rond een fontein. Hij ging zijn werkwijze afstemmen op het ontwerpen voor de openbare ruimte. Zijn plan werd werkelijkheid met het Vigelandsanlegget.Vigelands minst bekende werken zijn de constructies in smeedijzer, zoals de hekwerken voor het Vigeland Park…

 

Bovengenoemd park: Vigeland park of Vigelandsanlegget, is een van de haltes op de route. De beelden imponeren niet zo. Het park in zijn totaal wel. Dat is heel mooi aangelegd.

Na eerst een soort groot gazon gepasseerd te zijn kom je bij een soort brug aan. Op de balustrade staan veel beelden. Die beelden hebben bijna allemaal de mens als thema. Man en vrouw, Kind, Man en kind, Vrouw en Kind en alle andere varianten die je maar kunt bedenken. Allemaal blote mensen overigens.

Ik heb niet de braafste beelden uitgezocht.

Op de brug.

Het park is prachtig. Het was er die dag erg druk maar ga even van de centrale as van het complex af en je ziet de inwoners van de stad Oslo er rustig zonnen of de hond uitlaten.

De centrale fontein.

Omringd door mensfiguren.

Hoogste punt is een enorme schaal gedragen door menselijke figuren.

Een meeuw ging er even rusten en drinken.

Licht en donker in het park.

Naast al de gegoten beelden ook granieten werken met in het midden deze pilaar.

Het fotografeert wel eenvoudig.

Dichtbij en ver.

Het Vigeland smeedwerk.

Achter de granieten pilaar bevindt zich nog een segment van het park waar dit beeld centraal staat.

Van dichtbij.

Nog meer smeedwerk.

De brug die niet echt een brug is al loopt er schijnbaar water onder door.

Volgens de toeristische gidsen is dit het ‘beroemdste werk’ van Gustav Vigeland. Ik vrees dat het vooral bekend in Oslo is.

Noorwegen 07

Posted on by

Achter het stadhuis in Oslo komen alle Hop-on / Hop-off bussen langs,
sterker nog het is de vertrekplaats van de routes.
Volgens mij hebben de bussen allemaal dezelfde route
en in het geval van Oslo is dit wel een eenvoudige manier
om ook het museum (schier) eiland Bygdoy (Bygdøy) te bezoeken.
Maar voor ik in de bus stap ga ik eerst het stadhuis bekijken.

Het stadhuis met de grote torens vanaf de stad gezien. In volgende blogs zal dit gebouw ook vanaf de haven te zien zijn. Dat is zoals je meestal de foto’s ziet.Loop je vanaf de stadkant naar het stadhuis dan zie je aan beide zijdes een galerij met pilaren.In die open ruimte hangen tegen de wand grote houtsnijwerken in verschillende kleuren die vele thema’s behandelen.

De Valkyries, walkuren of in mijn vertaling zwaanmeisjes.

De zwaanmeisjes. De drie “Valkyries” (zij die de strijders kiezen die zullen sterven in het gevecht), half spiritueel, half aards, komen als zwanen aanvliegen om dan te veranderen in drie prachtige maagden. Alrund, Svankit en Alvit. Wikipedia: De Walkuren (Oudnoords valkyrjar) zijn strijdgodinnen uit de Noordse mythologie. Oorspronkelijk waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gevelde (gevallen) helden (walkure komt van Oudgermaanse equivalenten voor gevallene + kiezen) die voor Odin dienst konden doen voor de eindstrijd tijdens Ragnarok. Uiteindelijk evolueerden zij in de populaire cultuur van lelijke heksen vooral tot schone maagden. Ze waren de diensters of dochters van Odin en droegen mooie harnassen met helmen en speren en zaten op paarden met vleugels. Drie broers vinden deze vrouwen op het strand, nemen hen mee en trouwen met hen. De smid Volund trouwt met Alvin. Na zeven jaar vertrekken de zwaanmeisjes weer. Volund blijft thuis op de terugkeer van zijn vrouw wachten terwijl zijn broers op zoek gaan naar hun vrouwen. Zowel de Valkyries, walkuren als Volund zijn belangrijke figuren in de Noorse en Germaanse mythologie.

De enorme hal in het Stadhuis met even zo grote muurschilderingen.

Aan de kant van de haven heb je een mooi uitzicht.

Deuren, hun versiering, beslag of beschildering, trekken altijd mijn aandacht. Hier de deuren in het Stadhuis.

Statie (?) portret van de Noorse koningin Sonja (?). In ieder geval niet stoffig en te traditioneel

Statie (?) portret van de Noorse koning Harald V (?).

Detail uit de grote hal.

Soort ‘tree of life’ motief uit een van de kleinere zalen.

Het nijvere volk?.

De eerste Edvard Munch die ik tijdens dit bezoek zag.

Noorwegen 05

Posted on by

26/06/2010
Op zaterdag heb ik tijd voor mezelf in Noorwegen.
Hoef ik niet te werken (althans niet de hele dag).
Ik ga met de bus van het hotel naar het busstation in Oslo.
Gaat snel. Binnen zo’n 30 minuten ben ik in de stad.
Vanaf het busstation loop ik de stad in.
Je kunt ook met de metro als je al precies weet waar je naar toe wil,
maar ik wil eerst gevoel krijgen voor de afstanden en de plattegrond van de stad.
Vanuit het busstation loop je via een loopbrug over de weg
naar het trottoir op zeeniveau.
Een van de eerste opvallende gebouwen is de torenspits
van de Domkerk van Oslo.
Die bezoek ik dan ook als eerste.

Buskaartje in de ochtend, 50 kronen zijn ongeveer 6,20 Euro.

De opvallende torenspits van de Domkerk.

Het typische interieur: sober.

Plafondschildering van de Heilige Drieeenheid.

Hier in close-up, Jezus staand in het doopwater, de Heilige Geest zweeft boven het tafereel en een van de handen van God de Vader is hier links te zien. Typische kleurgebruik dat ik nog vaak zal tegenkomen deze zaterdag en zondag.

Het laatste avondmaal als beeldengroep. Zie je niet zo vaak.

Met papieren voorbeden?

Glas-in-lood raam met Jezus en de geldwisselaars in de tempel.

Nogal druk hoofdaltaar, helaas is de foto een beetje bewogen.

Noorwegen 03

Posted on by

24/06/2010

Volgens mij is het gewoon niet donker geweest.
Vreemde gewaarwording.
Of je een jetlag hebt.
De zon is weg maar de lucht is toch verlicht.
Zelfs vannacht om 04:00 uur toen ik even
door de gordijnen naar buiten keek,
was het niet echt donker.
Zo noordelijk ben ik nou toch ook weer niet?

Ik zit buiten het hotel nog even te lezen.
Het is bewolkt maar de temperatuur is aangenaam fris.
Alleen wordt ik hier belaagd door muggen.
Het is hier trouwens erg groen.
Veel, heel veel bomen.
Mijn bevindingen zijn open deuren misschien maar
dat krijg je al gauw als je voor het eerst in een ander land bent.

Ik heb net gehoord dat er op Wimbledon records gebroken worden:
11 uur voor een partij en een onwerkelijk hoge uitslag
voor de laatste set:68 xe2x80x93 70, gewonnen door John Isner.
Federer is door, moeizaam maar toch.
Het Nederlands elftal is nu ongeveer begonnen.
Het is 19:45 uur en ik heb net mijn eten besteld.
Helaas heb ik hier alleen maar Scandinavische zenders.
Internet is de enige bron van informatie,
maar daar was vandaag geen tijd voor.

Ik heb op Schiphol het blad Metropolis gekocht.
Een blad over hedendaagse kunst.
Niet verkeerd.
Veel aankondigingen van tentoonstellingen.
Ook van Lokaal01 in Breda en Parkplatz (parkeerterrein de Vlaszak).
De artikelen ga ik nu lezen maar ik zag al wel
een artikel van Christophe Van Eecke.
Die is ook betrokken bij Lokaal01.
Als een soort huisfilosoof.
Ik ben benieuwd.

Er staat een leuk stuk in over kunst inde openbare ruimte.
Lieven de Boeck heeft geprobeerd om een klein stukje grond
op de Zuidas van Amsterdam in eigendom te krijgen.
0,44 m2 om precies te zijn.
Dit project schijnt uiteindelijk niet gerealiseerd te zijn
doordat het xe2x80x98slechts een bereik had tot een beperkt publiekxe2x80x99.
Terwijl kunst, volgens de projectontwikkelaars, in de publieke ruimte
een breed publiek dient te bereiken en laagdrempelig toegankelijk moet zijn.

Ik kijk naar het doelpunt van Japan tegen Denemarken (of omgekeerd).
In de verte hangt een televisiescherm
waar de ober recht voor zit.
Naast mij zit er nog een gast in de bar.
De bal komt van ver,
een dood spelmoment.
De bal gaat in een keer de goal in.
Grappig is dat in het zijnet een handdoek hangt.
Het lijkt wel of de Japanner de handdoek als doelwit heeft gebruikt.
De bal raakt de handdoek bijna.
En, oh ja, de handdoek was wit.