Categorie archief: Kunst

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

Nu ik het voorwoord weer eens lees van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.

Zo vond ik de volgende tekst:

Het begrijpen van kunstwerken

Ik vond het op de website van Marco Kunst (?!)
die het schreef op 11 april 2010.

The nature of a work of art is to be not a part, nor yet a copy of the real world (as we commonly understand that phrase), but a world in itself, independent, complete, autonomous; and to possess it fully you must enter that world, conform to its laws, and ignore for the time the beliefs, aims and particular conditions which belong to you in the other world of reality.

Oftewel: “x9dDe aard van een kunstwerk is, dat het geen deel uitmaakt,
noch een kopie is van de werkelijke wereld
(zoals we die over het algemeen noemen),
maar dat het een wereld in zichzelf is, onafhankelijk, compleet, autonoom;
en om het kunstwerk volledig te bevatten, moet je die wereld binnentreden,
je aanpassen aan haar wetten, en voor enige tijd
je alledaagse overtuigingen, doelen en omstandigheden tussen haakjes zetten.”x9d

Bradley, Oxford Lectures on Poetry, 1901,
gevonden in: Jeanette Winterson, Art & Lies

Als ik tegenover een kunstwerk sta,
dan probeer ik er deels zo naar te kijken.
Ik ga ervan uit dat de maker mij oprecht iets wilde laten zien
en met wat hij maakte in ieder geval “iets” aan mij over wilde brengen
x93een ervaring, een gedachte, een gevoel, een uitspraak”
Om het kunstwerk tot zijn recht te laten komen
moet ik niet meteen gaan oordelen vanuit de manieren
waarop ik de wereld begrijp,
maar kijken of ik achter de wetten van die wereld daar voor me kan komen.
Wat zijn de interne relaties, wat gebeurt daar,
wat voor wereld zou het kunnen zijn?
In dit proces ga ik op zoek naar de betekenis
die de maker erin heeft gelegd.
Ik stel mezelf open en probeer me te laten verrassen
door de andere wereld die ik ontmoet.
Dit deel van de betekenis van het kunstwerk
komt intern tot stand:
door de aard van die wereld zelf;
door de interne relaties van de elementen.
Daarnaast en tegelijk en natuurlijk niet echt te scheiden daarvan
(wel te onderscheiden daarvan) is wat het kunstwerk met mij doet.
Hoe werkt het op mij in?
Raakt het me?
En zo ja, waar of hoe raakt het me?
Wat zijn de associaties die in mij opkomen?
Dit is het proces waarin ik op zoek ga naar de betekenis
zoals die tot stand komt in relatie tot “mijn” wereld.
In dit proces roei ik met de riemen die ik heb:
mijn kennis en vroegere ervaringen, mijn onbewuste voorkeuren, etc.
Mijn hersenen zijn onder andere daardoor gevormd,
tot een mal waarin de ervaring van dit nieuwe gegoten wordt.
Deels past het, deels misschien ook niet.
Waar het past vind ik direct een ingang,
waar het niet past kan ik proberen de nieuwe vormen
te integreren in mijn ervaring (de mal die ik ben aan te passen).
De betekenis van een kunstwerk bestaat niet,
maar door aan beide processen aandacht te geven
kan ik toegang krijgen tot andere werelden,
en kan ik werkelijk nieuwe ervaringen opdoen
die mijn grenzen / de grenzen van mijn wereld
openbreken en verruimen

Marco Kunst.

Ik illustreer deze serie met foto’s die ik in 2007 in Milaan heb gemaakt.
Binnenkort wordt wel duidelijk waarom.

Waarom neem ik deze tekst op.
Ik ben de laatste tijd veel bezig met de centrale vraag
van bovenstaand stuk en lees er graag verschillende zienswijzen over.
Ik zeg niet dat dit mijn zienswijze is maar ik vond hem interessant.
Natuurlijk ging er bij mij ook en bel rinkelen
bij de naam/pseudoniem Marco KUNST.

een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

Posted on by

Ik heb het boek ‘Denken over kunst’ gekocht.
Het boek is geschreven door A. A. Van den Braembussche.
De ondertitel van het boek is: ‘Een inleiding in de kunstfilosofie’.
Ik heb hier al eerder een log over geschreven.
Toen ik het boek geleend had van de bbliotheek heb ik de eerste
honderd pagina’s al eens gelezen.
Maar je kunt dit boek makkelijk meerdere keren lezen.

Nu ik het voorwoord weer eens las werd mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.

A. A. Van den Braembussche, Denken over kunst.

Het eerste idee wat bij me opkwam was: dit zal wel een citaat zijn.
Ik ben vervolgens op zoek gegaan op het internet.
Ik vond daar de volgende zaken:
= een kort verhaal met als titel: Het begrijpen van kunstwerken.
Geschreven door Marco Kunst (!?)
= een verslag van een voettocht naar Rome.
Geschreven door Terie Leijs.
= een gedicht van de Spaanse schrijver Federico Garcia Lorca over Granada.
= een verhaal ‘De maan in het water’.
Beschreven op de web site van Hans Sevenhoven.

Stof genoeg dus voor nog een paar logjes.

 

Kunstvaria

Posted on by

Vandaag 13 kunstwerken.
Daaronder opmerkelijk veel portretten dit keer.
Weer een boeiende verzameling.

Aert van der Neer, Figures in a snowstorm, circa 1655 – 1660.

Nou ja, met een beetje veel moeite zou je het een groepsportret kunnen noemen.
Maar dat is wel erg ver gezocht.
Een typisch Nederlands schilderij maar in een Amerikaanse collectie.
Vandaar de Engelse titel: Mensen in een (naderende) sneeuwstorm.
Het werk is op dit moment te zien in het Mauritshuis in Den Haag.

Agnolo di Cosimo, called Bronzino, Portrait of Eleonora of Toledo with her son Giovanni, circa 1545.

Portret nummer 1.
Een politiek portret.
Na lange tijd van opvolgingsproblemen laat de echtgenoot
van Cosimo I de’ Medici, hier zien dat er een gezonde troonopvolger
en krachtige bestuurder is als haar man van huis is.
Overigens is dit slechts 1 van de elf kinderen uit dit huwelijk
die de volwassen leeftijd zouden bereiken. Vijf daarvan waren jongens.
Giovanni is het vierde kind en hij zou later Bisschop van Pisa wprden
en kardinaal.
Florence is veilig!
Dat is hier de boodschap.

Agnolo di Cosimo, called Bronzino, The Holy Family with St Elizabeth and St John, circa 1527 – 1528.

Een soort groepsportret.
Leuk is hier dat er maar 1 persoon is die de toeschouwer
recht aankijkt: Johannes de Doper.
Hier nog een kind.
Hij wijst Christus aan, daar, die daar, dat is hem.
Dat lijkt Johannes hier te zeggen.
De andere personen kijken allemaal een andere kant uit.
Maar niemand lijkt elkaar aan te kijken.
Bijzonder.
De maker van het schilderij kennen we het best onder de naam Bronzino.

Berry van Boekel, Erika Wennerstrom singer of the band Heartless Bastards, 2009.

Portret nummer drie.
De Heartless Bastards, die band ken ik niet.
Garage rock uit Amerika.
Ik weet dus ook niet of het portret lijkt.
Maar mooi vind ik het in ieder geval.

Claude Monet, Le dejeuner, 1868.

De centrale figuur van dit schilderij, zeg maar de geportretteerde,
die staat niet op dit schilderij.
Dat is namelijk de schilder zelf.
Zijn gezin wacht op hem voor ontbijt.

Dame Elisabeth Frink, Head of Christ, 1951.

Een religieus portret.
De lijdende Christus.


Dominique Labauvie, Musical lines in my hands.

De titel van dit werk ken ik eigenlijk niet.
‘Musical lines in my hands’ is de titel van de tentoonstelling
waarop dit werk te zien is.

Jan Steen, De tekenles, circa 1660 – 1665.

Nog een soort groepsportret.
Ook dit werk is op dit moment te zien in het Mauritshuis in Den Haag.
Leuk is dat op deze afbeelding veel dingen te zien zijn
die met het kunstenaarschap zelf te maken hebben:
– houtskool;
– veren;
– een mes (om een punt te slijpen/snijden aan de veer)
– een inktpot;
– een boek met een voorbeeldtekening;
– een schilderspalet in de hand van de leraar;
– de kwasten in de hand van de leraar;
– het lijkt wel of de leraar een stuk stof in zijn hand heeft;
– achter tegen de muur gipsen (?) modellen, koppen, enz;
– een fles verdunner (?) voor het raam (zie hoe mooi het licht
door de fles schittert en als een lens het licht op het kozijn toont);
Wat zou het flesje tegen de muur zijn?

Kees van Dongen, A finger on her cheek, 1910.

Een portret van een vrouw.

Lord Vishnu flanked by attendants, 16th century.

Nog een religieus portret: Vishnu.

Mascara de pectoral de mosaico de jade, Mexico, 200 – 900 BC.

Bij een portret gaat het om de gelijkenis.
Hier een masker gemaakt van jade.
Bij een masker gaat het er vaak om
een heel ander gezicht te geven aan de drager.
Een soort antiportret.

Rachel Ruysch, Bloemstilleven, 1709.

Een portret van een bos bloemen.

Yu Youhan, The waving Mao, 1995.

 

Kunstvaria

Posted on by



Antonio Canal misschien beter bekend onder de naam Canaletto, The portico with a lantern, from the series ‘Vedute’, circa 1740 xe2x80x93 1744.





Dante Gabriel Rosetti, Monna Vanna, 1866.


Vrij naar de toelichtende tekst van Tate Online

This is one of a series of decorative pictures of beautiful and sensual women, which Rossetti produced in the mid 1860s. The model is Alexa Wilding, who sat for some of Rossetti’s best-known works. The spiral pearl clasp in her flowing auburn hair and the red coral necklace appear frequently in Rossetti’s pictures of women. Along with the sweeping movement of her arms, the green rosettes on her shoulder and the floral earrings, they serve to accentuate the picture’s circular composition. The heavily embroidered white and gold drapery is used in other pictures of this date. The enormous sleeve recalls Raphael’s portrait of Giovanna of Aragon in the Louvre.
Rossetti originally called the picture Venus Veneta, and intended it to represent ‘a Venetian lady in a rich dress of white and gold, – in short the Venetian ideal of female beauty’ (quoted in a letter dated 27 September 1866). After the picture was finished he changed the title to Monna Vanna, denoting a ‘vain woman’, a name taken from Dante’s Vita Nuova, which Rossetti had translated in October 1848. Rossetti considered the painting to be one of his best works and declared it ‘probably the most effective as a room decoration that I have ever painted’.
In 1873 Rossetti retouched the picture, lightening the hair and altering the rings, which had been criticised for their clashing colours. He also changed the title to Belcolore, believing that the subject looked too modern for its previous title. Despite this, the painting continued to be known as Monna Vanna.



Dit is een van een serie decoratieve schilderijen
van mooie en sensuele vrouwen die Rosetti
in het midden van 1860 gemaakt heeft.
Het model is Alexa Wilding, die ook het model was
voor een reeks andere werken.
De spiraalvormige parelbroche in haar overvloedige haar
en de rood koralen halsketting zijn op meerdere schilderijen
van vrouwen door Rossetti te zien.
Samen met de armbeweging, de groene rozetten op haar schouder
en de bloemvormige oorbellen benadrukken ze
de circelvormige compositie van het werk.
De uitbundig geborduurde stoffen van wit en goud
worden ook gebruikt op andere werken uit deze periode.
De grote mouw doet denken aan een portret dat Raphael gemaakt heeft
van Giovanna van Aragon dat zich nu in het Louvre bevindt.
De eerste naam die Rossetti aan het schilderij gaf
was Venus Veneta, het schilderij had de bedoeling
een Venetiaanse vrouw voor te stellen,
het Venetiaanse vrouwelijke schoonheidsideaal.
Na het voltooien van het schilderij veranderde hij de naam in Monna Vanna,
met als ondertitel: de ijdele vrouw.
Deze naam is afkomstig van een boek van Dante Vita Nuova
dat Rossetti in oktober 1848 had vertaald.
Rossetti beschouwde dit werk als een van zijn beste werken
en verklaarde dat het waarschijnlijk het meest effectieve werk was
dat hij geschilderd had met als doel een kamer te decoreren.
In 1873 retoucheerde hij het werk, waarbij het haar lichter werd
en de ringen aangepast werden omdat volgens de kritiek
de kleuren van die sierraden te veel afstaken bij de rest van het werk.
Hij veranderde opnieuw de naam van het schilderij in Belcolore
omdat hij van mening was dat het onderwerp te modern was voor de vorige titel.
Toch bleef de vorige titel in gebruik.




El Anatsui, Sacred moon, 2007.





Fernand Lxc3xa9ger, Woman holding a vase (Definitive state), 1927.





Giacome Favretto, Piazza San Marco, 1849 – 1887.





John Davis, Evolution of a fish: Traveller, 1990.





Katherine Criss, Emerging: a tribute to Magritte, 2005.





Louise Bourgeois, Cell (Glass spheres and hands), 1990 xe2x80x93 1993.





Marlene Dumas, The Teacher (Sub A), 1987.





Marlo Pascual, Untitled, 2010.





Moyo Ogundipe, Mami wata, 1999.


Mami wata: is een godin of geest vaak afgebeeld als meermin.
Vaak met een slang.
Bekend aan de westkust van Afrika en het Caribisch gebied.
Rond deze figuur zijn associates van geluk, welvaard, schoonheid enz.




Pablo Picasso, Cavalier and cheval, 1949-1971.


Ruiter en paard.




Pierre Soulages, One Oliver Plaza, 1968.





Shary Boyle, Burden, 2009.





Utagawa Kuniyoshi, Fishermen at Teppozu, early 1830.





Willard L. Metcalf, Kalmia, 1905.





Zhang Huan, The Kuomintang, 2007.


Wikipedia

De Kwomintang (KMT) of Guomindang (GMD) (nationale volkspartij) is een Chinese politieke partij. De volledige naam van de partij luidt Chinese Nationale Volkspartij. De partij werd in 1911 opgericht en kwam voort uit de Revolutionaire Liga van dr. Sun Yat-sen. De KMT is gebaseerd op de door hem geformuleerde Drie principes van het volk, namelijk democratie, volkswelvaart en n
ationalisme.
Met Sovjetsteun wisten de legers van de KMT de plaatselijke krijgsheren in Zuid-China te verdrijven en de republiek daar te vestigen. Vanaf het begin van de jaren twintig maakten ook de communisten deel uit van de KMT. De reden hiervoor was dat de Sovjet-Unie alleen steun zou verlenen aan de KMT, wanneer zij communisten in haar partij zou opnemen. Het idee van de Sovjet-Unie was dat de communistische partij zo voorzichtig kon groeien binnen de KMT, en uiteindelijk de KMT, die alleen gematigd socialistisch was, kon overnemen.
Sun Yat-sen overleed in 1925, waarna generalissimo Chiang Kai-shek de leider van de partij (en van het land) werd. Hij had het niet op communisten, en ontketende een ware heksenjacht, waarbij vele communisten de dood vonden. De communisten wisten uiteindelijk met zo’n 20.000 mensen te ontkomen, en vluchtten met Mao Zedong en andere leiders naar het noorden.
Tijdens de Tweede Chinees-Japanse oorlog vocht de KMT samen met de CCP tegen de Japanners, die China waren binnengevallen. Chiang vocht echter regelmatig tegen de communisten, in plaats van met de communisten tegen de Japanners, omdat hij hen een groter gevaar vond dan de Japanners.
Nadat de Japanners verdreven waren begon de burgeroorlog tussen KMT en CCP opnieuw. Uiteindelijk werd deze oorlog in 1949 door de CCP gewonnen. Mao Zedong riep de Volksrepubliek China uit, en de KMT vluchtte met zoveel mogelijk mensen, en kunstschatten, naar het eiland Taiwan.



Dit schilderij is gemaakt met as van wierrook
dat gebrand heeft in boeddhistische tempels.
Een voorwerp van gebed is gebruikt om een afbeelding te maken
over een onderwerp waar verschillende groepen mensen
zeer uiteenlopende en tegenovergestelde gevoelens en ervaringen mee hebben.



Foto's van kunst, kunst?

Posted on by

Of foto’s van kunst, zelf ook kunst zijn.
Dat is eerlijk gezegd niet het thema, van de tentoonstelling in MoMa,
waarover deze blog gaat.
Dat staat voor MoMa als een paal boven water.
Nee het gaat MoMa in de tentoonstelling
“The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today”
om hoe foto’s ons helpen kunst te bekijken.
Hoe foto’s van kunstwerken kunnen dienen als een soort
cursus van hoe je ook naar kunst kunt kijken.

De titel is trouwens goed gevonden:
de originele kopie, fotografie van beelden, van 1839 tot vandaag.

The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today

Since its birth in the first half of the nineteenth century, photography has offered an unprecedented way to analyze works of art for further study. Through crop, focus, angle of view, degree of close-up, and lighting, as well as through ex post facto techniques of darkroom manipulation, collage, montage, and assemblage, photographers not only interpret the works they record but create stunning reinventions. The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today presents a critical examination of the intersections between photography and sculpture, exploring how the one medium has become implicated in the understanding of the other.



Sinds de geboorte van Fotografie in de eerste helft van de 19e eeuw
heeft de Fotografie ons een manier van anlyseren van kunstwerken geboden
die daarvoor niet voor handen was.
Door het croppen (op een digitale manier randen van een foto wegsnijden,
waardoor alleen dat, wat de fotograaf de kijker wil laten zien, overblijft),
focussen (met de camera inzoomen op dat
waar de aandacht van de fotograaf naar uit gaat),
de getoonde hoek (een fotograaf bepaalt het standpunt
van waaruit de foto gemaakt wordt, en dat kan nieuwe inzichten verschaffen),
inzoomen, belichting, alsook door beinvloedingstechnieken achteraf:
manipulaties in de donkere kamer/software, het maken van een collage,
een montage of assemblage; interpreteren fotografen niet alleen
maar vinden ze de werken op een ongelooflijk creatieve manier opnieuw uit.
De tentoonstelling ‘The original copy’ onderzoekt kritisch
het snijvlak van Fotografie en Beelhouwkunst met als doel
te achterhalen hoe de ene kunstvorm ons kan helpen
een andere beter te begrijpen.




Alfred Stieglitz, Fountain, Photograph of assisted readymade by Marcel Duchamp, 1917.


Wat me bij dit urinoir van Marcel Duchamps,
een van de bekendste schandalen in de kunstgeschiedenis,
nog nooit was opgevallen is dat het werk ondertekent is door R. Mutt.
Waarschijnlijk heb ik naar deze Readymade nog nooit echt gekeken.
Maar daar zit het verhaal achter dat Duchamps dit werk inzond,
anoniem, naar een tentoonstelling waarbij hij zelf in de jury zat.
Het werk werd ervaren als een belediging van de jury
en de tentoonstelling en veroorzaakte een schandaal.




Bruce Nauman, Waxing Hot from the portfolio ‘Eleven color photographs’, 1966xe2x80x9367-1970-2007.


Beetje ingewikkelde jaartallen bij de foto.
Waarschijnlijk gaat het om de datums waarop de foto’s gemaakt zijn
en de publicatiedatum van het genoemde portfolio.
Hete was aanbrengen op een sculptuur dat het woord ‘Heet’
vertegenwoordigt en dat in rood is uitgevoerd.
De hele foto heeft helemaal een rode gloed.
Het aanbrengen van was is een beweging, iets dat tijd nodig heeft,
dat is haast in tegenspraak met fotografie waarin je de tijd ‘bevriest’.
Ik weet eigenlijk niet of het hier afgebeelde ‘beeld’ eigenlijk wel bestaat
in de zin dat het ergens in een gallerie of museum te zien is.
Waarschijnlijk niet.
Bovendien is de fotograaf in dit geval ook de kunstenaar.




Christo, 441 Barrels structure The wall, 1968.


Van Christo weten we wel zeker dat het werk niet meer bestaat.
Zijn werken kennen een lange aanlooptijd van voorbereiding
en vervolgens grijpen ze bepalend in op onze leefwereld.
Ze vormen een barriere zoals bijvoorbeeld hier door een straat af te sluiten.
Maar de foto voegt een nieuwe dimensie toe:
de zwart/wit foto is deels ingekleurd.
De gekleurde vaten maken de barriere nog duidelijker
en maken de foto attractiever om naar te kijken.
Bij Christo is het wek altijd tijdelijk.
Je kunst je de vraag stellen of zijn werk een vorm van landschapskunst is
of zijn zijn werken ge-ensceneerde foto’s?
Zijn de vaten, de opgestapelde vaten van 1968
of de gemanipuleerde foto, het kunstwerk?

De voorbereiding van de projecten van Christo hebben veel aspecten.
Zo moet hij vaak proberen vergunningen of toestemming los te peuteren
van overheden en eigenaren.
Daarnaast kosten de vaak monumentale werken heel veel geld.
Om dat geld in te zamelen maakt hij schetsen of misschien is
bovenstaande foto wel een fotomontage
die voor de geldinzameling is gemaakt.
Een zwart/wit foto waar de vaten in worden geplaatst
en vervolgens worden ingekleurd.

Wat is nu het kunstwerk?
De vaten op straat,
de activiteiten die nodig zijn toestemming voor een dergelijk werk te krijgen,
de voorstudies, de schetsen,
de foto’s die gemaakt zijn van het werk?




Fischli Weiss, The Three Sisters, 1984.


Fischli Weiss is een kunstenaarsduo.
Schoenen, dingen die ons helpen te bewegen.
Hier zijn ze door het wat wazige beeld en de belichting
versmolten tot een soort raderwerk.



Picasso; thema's en variaties

Posted on by

Ook vandaag is MoMa de aanleiding voor een blog.
De oorzaak is Pablo Picasso en een tentoonstelling
met de naam Thema’s en variaties.
De tentoonstelling loopt nog tot 30 augustus
maar waarschijnlijk is de prachtige website langer te bezoeken.








Picasso: Themes and Variations
Featuring approximately one hundred works, this exhibition explores Picassoxe2x80x99s creative process through the medium of printmaking, tracing his development from the early years of the twentieth century, with depictions of itinerant circus performers in the Blue and Rose periods, to his discovery of Cubism. It follows his evolving artistic vision through decades of experimentation in etching, lithography, and linoleum cut, demonstrating how each technique inspired new directions in his work. The exhibition focuses on specific themes, showing how Picassoxe2x80x99s imagery went through a constant process of metamorphosis. Printmaking, in particular, allows this fundamental aspect of his art to become vividly clear, since various stages in building a composition can be documented.


Themaxe2x80x99s en variaties
Deze tentoonstelling toont ongeveer 100 grafische werken van Picasso.
De tentoonstelling onderzoekt Picassoxe2x80x99s creatieve proces door zijn
ontwikkeling te volgen in het grafisch werk.
Van zijn vroege jaren met voorbeelden van de Blauwe en Roze periode
tot zijn ontdekking van het Kubisme.
Zijn ontwikkeling in tientallen jaren van experimenteren
met etsen, lithografie en linoleum snijden.
Van verschillende themaxe2x80x99s worden meerdere voorbeelden in de tijd getoond
om de veranderingen in zijn manier van afbeelden te tonen.
De gehanteerde druktechnieken maken heel helder hoe een
compositie zich ontwikkelden.




Pablo Picasso, Frugal repast, 1904.





Pablo Picasso, Portrait of Olga in a fur collar, 1923.





Pablo Picasso, Head of Marie Therese, 1933.





Pablo Picasso, Weeping woman, state III, 1937.





Pablo Picasso, Bull, state IV, 1945.





Pablo Picasso, Bull, state VII, 1945.





Pablo Picasso, Bull, state XIV, 1945.



Mythes

Posted on by

De meeste blogs over kunst op mijn weblog zijn willekeurig samengesteld.
Soms dringt zich een thema op.
Deze blog gaat over mythes uitgebeeld door moderne kunstenaars.
Het zijn afbeeldingen van werken die deel uitmaken
van een tentoonstelling in MoMa (Museum Of Modern Art) in New York.
De tentoonstelling loopt nog tot en met 30 augustus:
The Modern Myth: Drawing Mythologies in Modern Times

Volgens de web site gaat het om:

Throughout history, mythologies have provided explanations for humankindxe2x80x99s existential surroundings through collective beliefs and shared verbal and visual narratives. Representational visual artists have long looked to ancient mythologies as a thematic repertoire, a tradition both preserved and evolved by modern and contemporary artists who continue to address and reinterpret mythological references in their works. This exhibition addresses the artistic traces of these motifs in modern art, as well as the practice of modern myth-making, through a nonlinear, thematic representation of works, following a rough chronology from 1797 to 2008.


Door de hele geschiedenis heen hebben mythische verhalen geprobeerd
antwoord te geven op de existentiele vragen van de mensheid.
Gemeenschappelijke overtuigingen en gedeelde gesproken en/of
vastgelegde verhalen.
Verhalende beeldende kunstenaars hebben lang naar de oude mythes gekeken
als een thematisch repertoir,
een bewaard gebleven traditie die door moderen en eigentijdse kunstenaars
nog steeds worden gebruikt en geherinterpreteerd.
De tentoonstelling probeert invloeden van de mythes in de motieven
van de moderne kunst aan te duiden alsoook het ontwikkelen
van moderen mythes.
De tentoonstelling is een thematische reis door de tijd met
werken die dateren van 1797 tot 2008.




Francisco de Goya, The sleep of reason produces monsters, From the illustrated book ‘Los Caprichos’, 1797 – 1799.





Odilon Redon, The centaur, 1885 – 1900.





Paul Cezanne, Mercury after Pigalle, circa 1890.





Wilfredo Lam, Satan, 1942.





Yves Tanguy, The great mutation, 1942.



Kunstvaria

Posted on by

Door de vakanties in deze kunstvaria maar kort.




Alexander Bazhbeul-Melikian.


Behalve de naam weet ik verder niets van deze schilder.




Ansel Adams, Autumn moon, Heigh Sierra Drom, Glacier Point, Yosemite, 1948.



Ansel Adams, Moon and Half Dome, Yosemite National Park, California, 1960.





Benedetto da Maiano, Madonna and Child with the young St John the Baptist, 1442 – 1497.





Edvard Munch, Girls on the jetty, 1912 – 1913.



Edvard Munch, The vampire, 1895.





Funerary stele of Zezen-nakht, Middle Kingdom, Dynasty 11, 2040 – 1991 BCE.





Luca Cambiaso, Holy Family, 1527 – 1585.





Roger Toty Peterson, Tropical birds (illustration for the world of birds), 1908 – 1996.




Matisse tot Malevich

Posted on by

Vanwege het beginrijm een mooie titel voor een tentoonstelling
alleen dekt hij de lading niet.
Ja er zijn werken van Matisse en ook van Malevich (al komt
bij de naam niet gelijk een plaatje tevoorschijn in mijn gedachten).
Eigenlijk gaat de tentoonstelling over kleur en vorm.
Wie van de twee is de belangrijkste?
Beter gezegd: hoe ontwikkelt het denken over deze twee thema’s zich
rond 1900 in de kunstwereld.
Frankrijk was toen het centrum van de opwinding rond de kunst
en in Rusland waren er een paar rijke kopers die een groot
aantal werken kochten.
Door het communisme waren de werken voor lange tijd
letterlijk en figuurlijk uit beeld.
Nu vertegenwoordigen ze een van de belangrijke kernen
van de verzameling van het Hermitage in St. Petersburg.

Toeganskaartjes.

Pablo Picasso, De absintdrinkster, 1901.

Voor mij een van de hoogtepunten.
Een prachtig schilderij waarbij door van weinig verf gebruik te naken
het gezicht een heel bijzonder effect krijgt.

Maurice de Vlaminck, Small town on the Seine, 1909.

Van alle schilderijen kan gezegd worden dat de prachtige kleuren
verrassend waren. De kleuren spatten van het doek af.
De foto’s doen de werken in die zin absoluut geen recht.

Hier is het de spiegeling van het dorp in het water wat mijn aandacht trekt.

Kees van Dongen, Lady in the black hat, 1908.

Voor mij het hoogtepunt van de tentoonstelling.
Vooral het felle groen op de kin is de moeite van een bezoek waard.

Henri Matisse, De rode kamer, 1908.

Henri Matisse, De jeu de boulesspelers, 1908.

Het eerste schilderij van de tentoonstelling.
Met rood, groen en blauw als hoofdkleuren zet het gelijk de toon.

Henri Manguin, Composition VI, 1913.

De afbeelding dompelt bijna onder in de kleur.

Heel, heel verfijnd: Amadee Ozenfant, Still life with dishes, 1920.

Alexy Javlensky, Landscape with a red roof, 1911.

De titel wijst naar de kleur van het dak maar de compositie en daarmee
de vormen zijn ook hoogst opmerkelijk.
De avondlucht, samen met de boom, splitst haast het werk.

Hier niet vertegenwoordigd met een afbeelding, is het schitterende werk
van Wassily Kandinsky. De kleuren zijn overweldigend.
Onlangs was een van zijn ‘Composities’ hier te zien op mijn web log.
In Amsterdam is er ook een te zien.

Kijken naar kunst

Posted on by

De afgelopen maanden ben ik, in het verlengde van mijn serie Kunstvaria,
me aan het versiepen in de filosofie van de kunst.
Dat begint voor een niet-kunstenaar met het kijken naar kunstvoorwerpen.
Dat kijken op zich is al een interessante activiteit.
Ik ben al verschillende schema’s tegen gekomen
die dat in beeld proberen te brengen.
De volgende vind ik erg geslaagd.




Kijken naar kunst, overzicht uit een lesprogramma van uitgeverij A. de Boeck.




Als we kijken naar kunst, kijken we uiteindelijk
naar zaken die voorkomen in de natuur (een bloem)
of dingen die door mensen bedacht zijn of ervaren worden (een huis, mooi).
Dat wat door mensen bedacht is noemen we cultuur.

Maar als we naar een kunstvoorwerp kijken
is er al heel wat gebeurt door een kunstenaar.
Hij of zijn heeft een onderwerp gekozen,
heeft een uitdrukkingsvorm gekozen,
heeft zijn ‘handtekening’ daarop geplaatst.

Als we kijken naar kunst kunnen we deze elementen in beschouwing nemen
om een meer gefundeerde waardering te ontwikkelen.

Kunstvaria

Posted on by

Bericht 2901 op mijn web log is weer een kunstvaria.
Door de vakanties is het aantal kunstwerken vandaag wat minder
dan anders, maar niet minder interessant.




Andrea Mantegna, Stufy of four Saints, 1456 – 1459.


Het vakmanschap van oude meesters wordt niet alleen in hun schilderijen duidelijkmaar misschien wel met name in hun schetsen of voorstudies.




Attributed to Andrea Previtali, Head of a young woman, 1520 – 1525.





Bartolomxc3xa9 Esteban Murillo, Virgin and Child, Early 1650’s.





Fra Angelico, Sxc3xa9pulture des Saints Cxc3xb4me et Damien et de leurs trois frxc3xa8res, 1438 – 1440.


De sprekende dromedaris is hier wel het hoogtepunt.




Henri Matisse, Bathers by a river, 1909 – 1917.


Een speciaal werk in het oeuvre van Matisse.
In de Verenigde Staten wordt dit nu tentoongesteld
samen met een serie uitgebreide rxc3xb6ntgenfoto’s
die aantonen dat Matisse hier in een periode van zo’n 7 tot 8 jaar
regelmatig aan gewerkt heeft en dat in die tijd het schilderij
veranderde van een schilderij in zachte kleuren
en natuurlijke ronde vormen naar dit werk met veel minder kleur
een een cubistische inslag.




Henry Moore, Reclining figure #26, 1948.


Recent is ersteeds meer aandacht voor de schetsen van Moore.
De aandacht voor zijn beeldhouwwerk neemt niet af.




Linda Connor, Muhammad Ali Mosque, Cairo, Egypt, 1989.


In een tijd van botte reacties van de Mozart aan de Maas
is het goed te laten zien hoe mooi een moskee kan zijn.




Paula Rego, School for little witches, 2009.





Philippe de Champaigne, Cxc3xa9phale et Procris dans un paysage, Vers 1630.





Rene Magritte, Les valeurs personnelles (Personal values), 1952.


Wat zouden die persoonlijke waardes zijn?




Robert Ryman, Untitled, 1957.





Sumner W. Matteson, Antelope priests shaking rattles, 1901.





The Stonehenge, Salisbury Plain, England.




China reisverslag / travelogue 48

Posted on by

De Verboden Stad is werkelijk een van de juweeltjes
op het gebied van geschiedenis, kunst, pracht en praal.
En zoals we allemaal weten bestaan er prachtige juwelen
maar er zijn ook bloeddiamanten.
Ook in China heeft de geschiedenis vele gezichten.
Dit is een van de laatste blogs over deze Forbidden City
van keizers, eunuchen, politiek, strijd, oorlog, geweld,
totalitarisme, communisme, belangrijke filosofie,
godsdienst, muziek, culinaire hoogtepunten,
koloniale politiek, generaals en prinsen.
Op 4 oktober 2009 had ik de kans daar een dag rond te lopen
en te genieten van al het moois dat er te zien is.
In deze blog een selectie.


Een van de zogenaamde topstukken van het Palace Museum. Met plastic draadjes wordt deze schitterende gouden schenkkan veilig getoond.


Gold ewer, embossed with designs of clouds and dragons, Qianlong period, Qing dynasty, 1736 – 1795. Dit is een van de vele foto’s uit het boek The Palace Museum dat ik in Beijing kocht.

Embos slaat op een techniek waarbij een ontwerp in bijvoorbeeld
metaal wordt aangebracht door heel specifiek druk
op het metaal uit te oefenen.
Het ontwerp dat hier gebruikt is zien we vaak in China:
wolken en draken.


Stone drums, Stenen trommels. Een wel heel bijzondere afdeling in het museum is een verzameling stenen trommels. Van dit soort voorwerpen had ik niet eerder gehoord. Maar het zijn geen stenen muziekinstrumenten maar de oudste stenen met inscripties van het klassiek Chinese schrift. Er bestaan oudere teksten op bijvoorbeeld bronzen voorwerpen, aardewerk potten of orakelbeenderen. Foto’s maken was zeer zeer moeilijk omdat het schrift maar moeilijk te herkennen was op deze grote stenen.

Foreword.

Stone drums refer to a group of inscribed granite and are named for their drum-like shapes. Stone drums are the earliest stone inscriptions found so far in China and date back to the 11th year of Xiangong’s reign in the state Qin (374 B.C.).
Stone drum inscriptions recorded the hunting activities of the Qin-ruler in the form of four-character poems so as to eulogize Xiangong Qin and leave him a good name for ever in history.
Stone drum inscriptions stand a unique and important place in Chinese history as well as in the history of literature, philology and calligraphy.

Inleiding.

De term ‘Stenen trommels’ verwijst naar een groep granieten voorwerpen
met inscripties, die hun naam danken aan hun trommelvorm.
Het zijn de oudst bekende inscripties in steen in China
en stammen uit 374 voor Christus
(het elfde jaar van de regeerperiode van Xiangong).
De inscripties leggen de jachtactiviteiten van de Qin-heerser vast
in de vorm van gedichten van steeds vier karakters.
De gedichten herdenken Xiangong en laten een goede indruk
van hem achter in de geschiedenis.
De stenen trommels nemen een unieke en belangrijke plaats in,
in de Chinese geschiedenis, de geschiedenis van de literatuur,
de de bestudering van oude talen en in de kalligrafie.


Ning Shou Gong, Palace of peace and longevity.


Nog een draak.


In deze museumstad zijn niet alleen de voorwerpen die er uitgestald staan de moeite van het bekijken waard maar de gebouwen zelf vragen ook veel aandacht. Ook hier zou de schoonmaker en een likje verf wonderen doen. Maar de Verboden Stad is zo enorm groot. Men zal daar continue mee bezig zijn.


Nog een grote bewaker.


Een voorbeeld van de vele schilderingen op de balken van al deze paleizen, hallen, poorten, huizen enzovoort.


Music Maestro!


Details.


Dat is weer eens wat heel anders dan een plafond witten.


Keizerlijk zegel van sandelhout met het Huang Di Zhi Bao kenmerk (the treasure of the emperor-kenmerk).


En dat is een plafond aan de binnenkant.


Met boven de deur een fantastische versiering.


Een grote vleermuis.


In detail.


Dit meest afgezonderde deel van de Verboden Stad had een eigen operapodium. Voor het vermaak van de keizerlijke familie.


Helaas van achter glas.


Kom er maar eens om bij Ikea.


Kijk nog eens naar de details. Het kamerscherm met de bloemen en vogels, de kleuren van het scherm en de bank, de olifant die de standaard op zijn rug draagt. Haast te veel om te zien en op te noemen.


Onderdelen van de operakostuums.


Uit ongewoonlijk grote stukken bijzondere steen (zoals bijvoorbeeld jade) werden voorwerpen gemaakt als waarvan dit een heel klein detail is. Soms beelden ze een berg uit.


En soms zijn er ook dingen verboden in de Verboden Stad.

 

Kunstvaria

Posted on by

Kort geleden kreeg ik via e-mail een uitnodiging
voor een tentoonstelling over werk van jonge Nederlandse fotografen.
De tentoonstelling was een samenwerkingsverband tussen
het Nederlands Fotomuseum en het Dutch Culture Centre.
Helaas was de tentoonstelling in Beijing.
Da’s ver van Breda.
Ik heb deze week dus eens wat rondgeneusd op het web
om foto’s van die Nederlandse fotografen te verzamelen
en ze hier te tonen.
Tussen de andere Kunstvaria werken van deze week.

Adam Magyar, Urban flow # 1075.

Deze fotograaf speelt met het element tijd.
De foto’s worden over een langere (sluiters)tijd genomen
en achter de computer worden verschillende foto’s ook nog met elkaar gecombineerd.
Het heeft een heel vervreemdend effect.

Alexa Meade, Curated 1; Anne Goodyear curator of Prints and Drawings, Smithsonian National Portrait Gallery, 2010.

Ook dit werk is een foto.
De nog jonge kunstenares beschildert het object dat voor haar poseert
en doet dat ook met de achtergrond.
Vervolgens fotografeert of filmt ze de voorstelling.
Door de grovere schildertechniek lijkt een drie-dimensionaal beeld
te vervagen naar een tweedimensionaal beeld.
Door alles te beschilderen en te ensceneren heeft ze
controle over schaduwen enzovoorts.
Over vervreemdend gesproken.

Alexa Meade, Writer’s block, 2010.

Antonio Colmenero de Ledesma, Chocolate or an Indian Drinke, Nuremberg, 1644.

Een van de laatste veilingen voor de vakanties
bij een groot internationaal veilinghuis
had de titel ‘Books voor Cooks’.
Boeken voor koks.
Een enorm aantal prachtige boeken (inhoudelijk en qua uiterlijk)
verwisselden daar van eigenaar.
Het had zo uit het pak van sjaalman kunnen komen.
Chocomel.

August Sander, Bauerngeneration, 1912.

Cornelis Cornelisz. van Haarlem, The massacre of the innocents, 1591.

Het eerste echte schilderij van vandaag.
Tot nog toe waren het alleen foto’s en een boek
die in deze log te zien waren.

Edvard Munch, Ashes, 1894.

Toeval bestaat niet maar er is gewoon veel werk van Munch op tournee.
Later dit jaar zal ook de Kunsthal in Rotterdam
een tentoonstelling houden over het werk van Munch.
Dit is een van de belangrijkste werken in het oeuvre van Munch.

Frederick Cayley Robinson, The old nurse, 1926.

Jacques Vontet, L’ art de trancher la viande et touts sortes des fruicts, Francois Basset, 1646 – 1647.

De kunst van het snijden.
Hoe snijdt ik vlees en fruit anno 1650?

Kim Boske, Mapping 4, 2010.

Deze Nederlandse foto spreekt me erg aan.
Realistischer als een foto van een stukje natuur kan nauwelijks.
En toch is deze foto zo bijzonder omdat hij op de grens
van realisme en abstractie balanceert
zonder dat daar digitale technieken en dergelijke bij aan te pas komen.

Kim Bouvy, Serie Phantom City, 2007 – 2010.

Steeds combinaties van twee verschillende foto’s waarbij
elementen van foto een terugkomen in foto twee.

Leonardo da Vinci, Virgin of the rocks, 1491 – 1508.

Na een restauratie van 18 maanden is ze weer te zien.

Anoniem, De verstandige kock of sorghvuldige huyshoudster, Marcus Doornick, Amsterdam, 1669.

Martha Cooper, Art vs transit, South Bronx, 1982.

Michael Kenna, Corridor of leaves, 2006.

Soms zijn foto’s technisch zo mooi (zie de vorige foto)
maar nog knapper is het als je zonder slimmigheden
toch prachtige foto’s kunt maken.
Michael Kenna kan dat volgens mij.

Michael Kenna, Fishing nets, 2006.

Michael Kenna, Huangshan mountains study 1, Anhui, 2008.

Pablo Picasso, Bathers with a toy boat, 1937.

Ryan Hackett, Hyper extension I (5-12-2010 / 6-12-2010), Hyper extension II (5-12-2010 / 6-12-2010).

Saudi Arabia, Mural of a human head, 2nd – 1st century BC.

Saudi-Arabië!!!!

Shane McAdams, Synthetic landscape 13, 2010.

Met balpen.
Als kind was ik al jaloers op mensen die met een potlood of balpen
mooie tekeningen konden maken.
Die mensen zijn er nog steeds.

Tara Donovan, Untitled, 2008.

Het effect van dit werk wordt iets duidelijker, vermoed ik,
als je naar de details gaat kijken.

Tara Donovan, Untitled (detail), 2008.

De eerste foto geeft het idee van een aquarium.
Zou er beweging in het werk zitten?

Victoria Adams, Morning shimmer, 2003.

Deze hedendaagse Amerikaanse schilderes schildert alleen
vergezichten, landschappen met een opkomende
of ondergaande zon.
Past waarschijnlijk volkomen in de smaak van rijke Amerikanen
en tegelijkertijd is het toch niet makkelijk.

 

Geinspireerd in Keulen

Posted on by

Op dit moment is er in Keulen een tentoonstelling in het museum
opgericht door het echtpaar Ludwig.
Het museum heeft werken uit een groot aantal stromingen
van de 20e eeuw: het expressionisme, de Russische avantgarde,
Picasso, Realisme, Bauhaus en de Stijl, Dadaisme en
Surrealisme, Abstract expresionisme, Nieuw realisme, Fluxus,
Minimal art, Conceptuele kunst, Pop art en hedendaagse schilders.
Van de kunststroming Pop art is Roy Lichtenstein een belangrijke exponent.
De tentoonstelling laat nu eens niet zijn uitvergrootte
cartoonschilderijen zien maar schilderijen in zijn typische stijl
waarbij hij zich heeft laten inspireren door zijn voorgangers in de kunst.

Roy Lichtenstein, Laocoon, 1988.

Wikipedia

In de Griekse mythologie is Laocoon een Trojaanse priester van Apollon en Poseidon ten tijde van de val van Troje. Zijn verhaal is niet bij Homerus te vinden, maar wel bij latere Griekse en Romeinse auteurs.

Laocoon waarschuwt de Trojanen voor het gevaar van het paard; hij heeft de list van Odysseus doorzien. Als hij het paard voor het eerst ziet, zwaait hij zijn lans in de rug van het heilige gevaarte en raakt daarbij een van de Griekse soldaten in het oor. Net als hij de meerderheid van zijn stadsgenoten heeft overtuigd, wordt Sinon de stad binnen gesleept. Deze Griek is zogenaamd achtergelaten door de vertrokken Grieken, en brengt de Trojanen opnieuw aan het twijfelen, tot een gruwelijk voorteken hen van Laocoons ongelijk overtuigt: twee slangen komen uit zee aangekropen om Laocoon en zijn zoons Antiphantes en Thymbraeus te verzwelgen.

De Laocoongroep is een van de beroemdste beeldengroepen uit de Oud-Griekse beeldhouwkunst. De Laocoongroep, ook wel Laocoon en zijn zoons genoemd, is een monumentaal beeldhouwwerk, waarschijnlijk tussen 40 v.Chr. en 20 v.Chr. gemaakt op het eiland Rodos. Volgens de Romeinse schrijver Plinius is het gebeeldhouwd door Agesandros en zijn zoons Athenedoros en Polydoros. De Laocoongroep staat in de Vaticaanse musea in Vaticaanstad in Rome.

Roy Lichtenstein, Figures in a landscape, 1977.

Geinspireerd door het surrealisme van bijvoorbeeld Dali.

Roy Lichtenstein, Die kathedralen von Rouen, 1977.

Geinspireerd op de vele versies van de kathedraal van Rouengeschilderd door Claude Monet.

Roy Lichtenstein, Stilleben mit netz, muschel, tau und seilrolle, 1972.

China reisverslag / travelogue 46

Posted on by

Het probleem is dat ik al veel te lang aan het rondlopen was
in de Verboden Stad in Beijing.
Ik was nu erg moe. Te moe.
Het is er ook zo enorm groot.
Er is zo veel te zien, zo veel verschillende dingen.
In deze blog een reeks Schatten.
Want hier zie je voorwerpen uit de Treasure Gallery,
zeg maar de schatkamer van de Forbidden City.

Detail van een erg rijk versierd kistje.

Haarpin, Qing Dynastie, 1644 – 1911.

Aan een dergelijke tijdsaanduiding (1644 – 1911) heb je niet veel.
Jammer genoeg hebben heel veel voorwerpen deze aanduiding.
Maar de voorwerpen zijn er niet minder mooi om.

Detail van de haarpin.

Zilveren kwasten met parels, Qing Dynastie.

De vertaling kwasten is de directe vertaling uit het Engels.
Vind ik zelf niet zo van toepassing op dit voorwerp.
Maar wat het precies is weet ik niet.
Misschien is het een hoedpin.

Double Happiness met parels (‘double happines’ is een begrip in het Chinees. Het staat voor geluk. De rode ‘steentjes’ zijn de twee Chinese karakters die dit begrip vormen.

Phoenix-kroon van keizerin Xiaoduan, 1573 – 1620.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Phoenix helemaal bovenop de kroon. Je ziet de kop rechts met een snoer met stenen hangend uit de bek. Helaas is dit de achterzijde van de versiering.

Versiering van een keizerlijk hoofddeksel.

Deze afbeelding laat zien hoe het voorwerp op de vorige foto de hofhoed van de keizer versierde.

Hofhoed met marterbont en parels, Marten court hat.

Een ‘officiele’ foto van het voorwerp.

Details met parels.

Gouden broche.

Ik mag weer even naar buiten.

China reisverslag / travelogue 45

Posted on by

Na de Nine Dragon Screen Wall komt dan een nieuw
hoogtepunt van de dag in de Verboden Stad: de Treasure Gallery.
Letterlijk de schatkamers van de Verboden Stad.
Net zoals alle andere zaken in deze stad
is het van een enorme omvang.
Om daar een idee van te geven begin ik met de plattegrond
van dat deel van de stad, het noord-oostelijke deel
van de stad, waar al de gebouwen liggen die samen
de schatkamer vormen.

Onder aan de zuidkant is de Nine dragon screen wall. Vervolgens poorten en hoven voor je bij de schatkamers komt. Paleizen, hallen, een tuin en zelfs een operapodium.Op de kaart zie je drie kleine fotootjes. Die zul je in wat groter formaat ook in deze log zien. Als je de drie foto’s gepaseerd bent heb je ongeveer de helft van de oppervlakte van de Treasure Gallery achter je. Dan begint het grote werk.

In deze log koop ik al wel het kaartje,
ga ik ook al wel naar binnen,
maar kom ik nog niet aan de schatten toe.
Dat volgt in de volgende logs.

Het kaartje, het is dan al half drie in de middag.

Ning Shou Quan Gong(Complete palace of peace and longevity)

Originally, Ning Shou Quan Gong (Complete palace of peace and longevity) included Ren Shou Gong (Palace of Benevolence and longevity), Hui Luan Gong (Hall of Chirping Phoenixes) and Jie Feng Palace (Hall of Phoenixes), where empress dowagers and imperial concubines lived in the Ming Dynasty. In the Kangxi reign period of the Qing Dynasty, it was renamed Ning Shou Gong (Palace for Peace and Longevity), and also served as the residence for empress dowagers and imperial concubines. In 1776 (the 41st year of the Qianlong reign period), the palace was rebuilt into a residential area for Emperor Qianlong after he abdicated. The layout of the whole palace is an imitation of the Forbidden City with a central axis, and front and rear parts. The buildings in the front part include Nine Dragon Screen, Huang Ji Men (Gate of the norms of government), Ning Shou Men (Gate of Peace and Longevity), Huang Ji Dian (Hall of the norms of Government) and Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). The rear part consists of three routes. Along the central route, there is Yang Xing Dian (Hall of Moral Cultivation), Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity), Yi he Xuan (Hall of Harmony), and Jing Qi Ge (Pavilion of Prospective Happiness). Yue Shi Lou (Pavilion for Reading) and Chang Yin Ge (Pavilion of Cheerful Melodies) are on the eastern route. On the western route is Ning Shou Gong Hua Yuan (garden of the palace of peace and longevity), or Qianlong garden. The names of all the buildings in this area express wishes for longevity, peace and harmony, such as Le Shou Tang (Hall of Joyful Longevity) and Yi He Xuan (Hall of harmony). After Emperor Qianlong abdicated in favour of his son, Emperor Jiaqing, he remained in Yang Xin Dian (Hall of Moral Cultivation) until his death, and never resided in Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity). Banquets were held at this palace on the birthdays of the emperor and empress dowager. On his 80th birthday, Emperor Qianlong held a banquet to entertain 1000 old men here. In late Qing Dynasty, Empress Dowager Ci Xi once lived here.

Ning Shou Quan Gong
(Het complete complex van het paleis van vrede en een lange levensduur )

Dit paleizencomplex herbergt de schatkamer van de Verboden Stad en bestaat uit een grote groep gebouwen. In sommige van deze gebouwen woonden keizers, keizerin-weduwes en de keizerlijke concubines. In 1776 is het herbouwd om geschikt te maken als residentie van de afgetreden keizer Qianlong.
De plattegrond van het complex is een verwijzing naar de Verboden Stad: een centrale as, voorhoven en bijvoorbeeld een tuin. Alle gebouwen hebben een naam die naar vrede of een lang leven verwijzen. Een van de paleizen Ning Shou Gong werd bijvoorbeeld gebruikt voor het houden van grote banketten. Zo werd ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van de inmiddels afgetreden keizer Qianlong een banket gehouden waarop 1000 oude mannen waren uitgenodigd.

De toegangspoort: the Gate of Imperial Supremacy.

Plein met een volgend toegangsgebouw: the Gate of Tranquil Longevity.

Regenwater afvoer.

Tegeltableau van the Gate of Tranquil Longevity.

Detail.

Detail.

De bewaker.

The Hall of Imperial Supremacy.

 

China reisverslag / travelogue 44

Posted on by

Een wereldwonder zijn ze niet maar ze vormen een
van de parels van de Verboden Stad.
Dit hoogtepunt van de Forbidden City is een muur
met daarop een heel groot tegeltableau.
Het tegeltableua toont negen draken.
De draak is het symbool van de Chinese keizer.






Nine Dragon Screen Wall

This glazed screen wall facing Huang Ji Men (Gate of Norms of Government) was constructed when Emperor Qianlong of the Qing Dynasty renovated the Ning Shou Gong (Palace of Peace and Longevity) area.
There are nine dragons on the wall, hence the name. Nine Dragon Screen Wall has a double roof in wudian (thatched hall) style covered with yellow glazed titles (Argusvlinder: typo? tiles), and sits on a white marble stone Sumeru base, 3,5 meters high and 29,4 meters wide. This wall is composed of 270 glazed decorative bricks. With seawater as the background, nine dragons are encircled by waves and clouds, and separated by six groups of rocks. A yellow dragon is in the centre, and eight dragons in blue, white, purple and yellow dragons are on both sides. The dragon was the symbol of the emperor in ancient China. The roof has five ridges each having a dragon, and the main ridge also has fife dragons. Incidentally, Datong in Shanxi Province has a Nine dragon Screen Wall built in the Ming Dynasty and Beihai Park in Beijing has one constructed in the Qing Dynasty.



Negen draken tableau

Dit geglazuurde tableau tegenover Huang Je Men Poort (Poort van de Regeernormen) is gebouwd tijdens de renovatie van het Ning Shou Gong-paleis in opdracht van keizer Qianlong van de Qing dynastie.
Er staan negen draken op afgebeeld, vandaar de naam. De muur heeft een dubbel dak in Wudian stijl (hiervan kan ik op internet nauwelijks iets terugvinden) met geel, geglazuurde dakpannen. Het is gebouwd op een marmeren Sumeru basis (Argusvlinder: Sumeru basis wil zeggen dat er een basis is die de vorm heeft van de Sumeru-berg. Deze berg die voorkomt in de Boeddhistische leer heeft de vorm van een zandloper). De muur is 3,5 meter hoog en 29,4 meter breed. De muur bestaat uit 270 geglazuurde tegels. Zeewater vormt de achtergrond waarop negen draken omgeven worden door water en wolken. Gescheiden door 6 rotsgroepen. Een gele draak staat in het midden omgeven door acht draken in de kleuren blauw, wit, purper en geel. De draak is het symbool van de keizer in het oude China. Het dak heeft vijf richels met elk een draak. De belangrijkste richel heeft vijf draken.Er bestaat ook een Negen draken muur in Datong, in de provincie Shanxi. Deze is gebouwd in de Ming dynastie. In Beihai park in Beijing is nog zoxe2x80x99n muur gebouwd ten tijde van de Qing dynastie.




De hele muur.





Detail van het dak.





Een witte en purperen (?) draak. In het midden een rotspartij.





Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


Als je naar de kleuren van de draken kijkt dan zie je een patroon.
Ook de richting waarin de draken kijken kent een ritme.
Op basis van mijn aantekeningen bij de foto’s
heb ik het volgende overzicht gemaakt:




Kleurenschema en kijkrichting van de draken.


De gele draak in het midden kijkt je frontaal aan.
Dan heb je vier draken rechts en vier links.
Van die twee maal vier draken kijken steeds drie draken
naar de centrale gele draak.
Alleen de witte draak kijkt naar buiten.




De gele, meest rechtse draak voor de toeschouwers.Let op die mooie golven





Kop van de draak met hoorns, haren, voelsprieten en tanden.





Detail van de golven.





Detail van de wolken.





De centrale, gele draak die je frontaal aankijkt.





En ook van hem de pasfoto.




Kunstvaria

Posted on by

Het is zomer en dan is het aanbod op het gebied van kunst beperkt.
Maar daarom niet minder gevarieerd of de moeite waard.
Geniet!




Howard Hodgkin, Home; home on the range, 2001 – 2007.


Toeval bestaat niet.
Afgelopen zondagavond bij Zomergasten.
Ik had van de man nog nooit gehoord maar volgens
Marijnissen was het een topper.
Nu kwam ik vanochtend een afbeelding van hem tegen
naar aanleiding van een tentoonstelling.
En wat bleek, in oktober van dit jaar komt die tentoonstelling
naar, of all places, Tilburg:
Museum de Pont.
Daar moeten we na de vakanties dus naar toe.

Van de web site van het museum

De Pont is vernoemd naar de jurist en zakenman mr J.H. de Pont (1915-1987) uit wiens nalatenschap in 1988 een stichting ‘ter stimulering van de hedendaagse kunst’ kon worden opgericht. Het museum is gevestigd in een voormalige wolspinnerij die is verbouwd tot een ruimte waar hedendaagse kunst optimaal tot haar recht kan komen. De monumentale oude fabriek met de grote, lichte zaal en de intieme ‘wolhokken’ vormt een prachtige omgeving voor de vele kunstwerken. De Pont is sinds september 1992 voor het publiek geopend en kan dankzij het legaat van de stichter functioneren zonder gebruik te maken van overheidssubsidies of sponsoring.






Jackson Pollock, Untitled, 1946.





Marian Drew, Lorikeet with green cloth, 2006.





Mateo Lopes, Made to measure, 2010.





Paul Delvaux, The Iron Age, 1951.





Paul Gauguin, Auti te pape (Women at the river), Noa Noa suite, 1894.


Houtgravure van Gauguin.


Paul Gauguin, Eve (The nightmare), 1899 – 1900.





Tristano di Robilant, Water Point, 2010.


Ik ben niet zeker van wat me hierin nu precies treft.
Dit glassculptuur heet Water point.
Ik vertaal dat maar met smeltpunt.
Het moment waarop ijs in water verandert.



Noorwegen 14: Edvard Munch

Posted on by

Na de koffie ga ik dan het Munch Museet in.
Als gevolg van dit bezoek is dit een log met veel foto’s,
allemaal van schilderijen of van grafisch werk van Munch.
Fotograferen in musea valt niet mee.
Ook als je naar deze reeks foto’s kijkt zult je dat meteen zien.
Het licht is een probleem. Sommige schilderijen hebben glas
in de lijst en een aantal schilderijen hangen helemaal
achter een glazen wand.
Niet geheel ten onrechte.
Denk nog maar eens terug aan de diefstal in dit museum
een paar jaar geleden. Op klaar lichte dag
werden er toen schilderwerken van Munch gestolen.
Maar als je foto’s wilt maken is al dat glas vervelend.
De enorme verzameling van Munch maakte op mij wel heel veel indruk.
Misschien ook op u.

Edvard Munch, The sun.

Als je het museum inloopt kom je eerst langs een hele grote zaal.
Formaat gymzaal.
Daar is men ontwerp tekeningen/schilderingen aan het restaureren.
Deze werken bewaart ment normaal op een rol.
Het betreft enorme grote werken. Ontwerpen voor muurschilderingen.

Edvard Munch, The scientists.

‘De wetenschappers’op het doek met die naam zijn hier kinderen
die druk in de weer zijn hun nieuwsgierigheid de kans te geven.

Edvard Munch, The scientists, de ruimte.

Hier, op deze foto, krijg je een idee van de grootte van de ruimte.

Edvard Munch, Anxiety, 1894.

De eerste zaal heeft werken die allemaal achter glas zitten.
Ze zijn onderdeel van de Frieze of Life.

Edvard Munch, The girl and death, 1893.

Edvard Munch, The voice / Summer night, 1893.

Op de Voice zien we die karakteristieke manier waarop Munch
de maan en de weerspiegeling in het water, schildert.
Je ziet deze vorm op meerdere schilderijen en ook in zijn grafische werk.

What is art?

What is art?
Art grows from joy and sorrow.
But mostly from sorrow.
It grows from human lives.

Edvard Munch.

Wat is kunst?
Kunst groeit uit vreugde en verdriet.
Maar voor het merendeel uit verdriet.
Het groeit uit menselijke levens.

Edvard Munch, Death in the sickroom, 1893.

Edvard Munch, Madonna, 1893 – 1894.

Edvard Munch, Kissing couples in the park, 1904 (The Linde frieze.

Edvard Munch, Golgotha, 1900.

Edvard Munch, Summer night / The voice, 1894.

Edvard Munch, Self portrait against a green background, 1905.

Als je alleen al een studie zou willen maken van het kleurgebruik
bij Munch dan is daar een heel interessant werk over te maken.
Het prachtige groen, hier in de achtergrond, komt heel regelmatig terug.

Edvard Munch, Desire, 1907.

Edvard Munch, Jealousy, 1907.

Groen van jaloezie kun je hier heel letterlijk nemen.

Edvard Munch, The death of Marat II, 1907.

De dood van Marat is een klassiek schilderij.
Ook uit de catalogus wordt mij niet duidelijk waarom Munch
nu juist dit thema gekozen heeft.
Ja, het is een vrouw die de politicus doodt.
En vrouwen komen op het werk van Munch er meestal niet positief van af.
Op het originele schilderij is de vrouw niet te zien.
Het was een politiek schilderij en in een hyperrealistische stijl.

Jacques-Louis David, De dood van Marat, 1793.

Als geheugensteun heb ik het werk van David hierboven opgenomen.
Het is wel interessant wat Munch met het werk doet.
Hij verplaatst het van de badkamer naar de slaapkamer.
Schildert niet hyperrealistisch.
Munch maakt uiteindelijk twee versies.
Waarschijnlijk heeft hij het werk gezien in Parijs toen hij daar studeerde.
Maar daar ben ik niet zeker van.
Het verschil tussen de twee versies is heel interessant.

In Tijdschrift voor Skandinavistiek schrijft Suze van der Poll:
Dat Munch zelf een duidelijk verband zag tussen gebeurtenissen uit zijn eigen leven en de stukken van Ibsen, heeft ook invloed gehad op zijn interpretatie van Ibsens werk, dit blijkt volgens Templeton met name uit de schets van Hedda Gabler. Zij is op dezelfde wijze afgebeeld als Mathilde (Tulla) Larsen, de voormalige geliefde van Munch door wie hij verlaten was en die model stond voor De moordenares (1906) en Marats dood I (1907). Op dit laatste schilderij is Munch zelf te herkennen in de figuur van Marat. Door Hedda dezelfde positie in te laten nemen als Marats moordenares Charlotte Corday, beschouwt Munch haar als de moordenares van Ejlert Lxf8vborg, een interpretatie die door Ibsen niet geexpliciteerd wordt.

Maar het zijn wel erg belangrijke werken in zijn oeuvre.
Dat is ook de mening van Toine Moerbeek in Tirade (jaargang 43, pagina 181):

Het lukte Munch pas in 1907 om zijn houtsnedestijl toe te passen in zijn schilderijen. Amor en Psyche, De Baders, en vooral De Dood van Marat zijn versimpelde, klassieke composities waaroverheen een x93rasterx94 van dik geschilderde verticale lijnen zijn geschilderd, imitaties van houtnerven, die niet meegaan met het plastisch model maar deze integendeel kapot maken. In De Dood van Marat worden de vlakke silhouetten van de vermoorde man en diens moordenares doorbroken en het interieur waarin de moord plaats vond was in de eerste versie nog geen badkamer. Munch rekende dit schilderij nooit tot zijn topstukken maar wel tot zijn belangrijkste experimenten. x93Een moeilijke bevalling, die meer dan negen jaar duurdex94, schreef hij aan een vriendin. Vanaf dat moment wilde hij al zijn oude schilderijen overschilderen in de nieuwe stijl. (Later zou hij dat in zekere zin ook doen, zij het niet op de bestaande doeken.)

 

Munch maakte zelf foto’s en gebruikte die ook als documentatie om bijvoorbeeld zelfportretten te kunnen maken. Hij had een heel positieve visie op de fotografie.

The camara cannot compete with painting as long as
it cannot be used in heaven or hell.

De camera is geen competitie voor schilderen
zolang de camera niet in de hemel of de hel kan worden gebruikt.

Edvard Munch, New snow, 1900 – 1901.

Edvard Munch, New snow.

Edvard Munch, The bathers.

Edvard Munch, The haymaker, 1907.

Dat Munch zeker overeenkomsten in zijn werk heeft
met het werk van de impressionisten kun je onder andere zien door
zijn keuze van sommige onderwerpen:
de hooimaker (agrarische thema’s van bijvoorbeeld Van Gogh en Renoir)
tapijt met felle kleuren (bijvoorbeeld Matisse)
water (rivier of zee, wie niet van de impressionisten zou ik zeggen)
een sterrenhemel (bijvoorbeeld Van Gogh), enz.

Edvard Munch, Five puppies on the carpet, 1919 – 1921.

Edvard Munch, The girls on the bridge, 1927.

Edvard Munch, Starry night, 1922 – 1924.