Drie perspectieven op de Tolbrug in Breda. Onderdeel van de Verlengde Mark.
Van veraf naar dichtbij.
Deze foto’s zijn van mijn wandeling door de klassieke Chinese tuin ‘Yu Garden’ in het centrum van Shanghai.
De klassieke Chinese theaters zien er steeds heel mooi en interessant uit. Feng Wu Luan Yin. De tekst op de vier pilaren vertegenwoordigen ieder op zich een seizoen.
Deze figuur staat op het dak.
Feng Wu Luan Yin wordt ook wel Da Chang Tai genoemd wat zoveel betekent als: Stage for performance of fighting and singing.
Het volgende paviljoen heet He Xu Hall wat betekent: warm sunshine (warme zonneschijn).
In het gebouw staan deze stoelen die gemaakt zijn van de wortels van de banyanboom.
Ik was er een paar dagen niet meer langs gelopen maar zag vanmorgen nieuwe bekisting. Daar moet (denk ik) een schuin stuk beton komen.
Een stukje verder op wordt de riolering vervangen, opnieuw bestraat en komen er op het Franciscanessenplein deze bloembakken/banken (?).
In het midden zijn het nog behoorlijk diepe kuilen.
Een klassieke Chinese tuin bevat vaak water, veel planten,
paviljoens. Veel zaken voor het oog.
Ook bootst men gaag de verschillende landschappen na in een tuin. Zoals hier met rotsen en een klein paviljoen boven op de heuvel.
In Yu Garden liggen de paviljoens dicht bij elkaar. De tuin ligt dan ook midden in de stad. Dus de ruimte is beperkt.
China, Shanghai, Yu Garden, Yi Fang (boat house). Niet een huis waar boten in liggen maar een huis in de vorm van een boot.
Yu Garden, Wan Hua Tower, bamboo.
De vier ramen in de toren vertegenwoordigen: plum (pruim) – orchid (orchidee) – bamboo – chrysanthemum (chysant): een heel jaar rond bloeiende planten.
Het boekblok in ‘Onder bezwaar’ uit. De rug is mooi recht en goed gelijmd. Maar blijkbaar was mijn boekenpers niet helemaal schoon. Gelukkig zit het vuil alleen op het gaas. Ik ga nog wel kijken of ik het schoon kan maken maar je ziet er in ieder geval straks helemaal niets van.
Gereed voor leeslinten, kapitaalband en de boekband.
Daarvoor moet ik nog even kijken of ik voldoende materiaal
in huis heb.
Wordt vervolgd.
Na 24 uur komen de katernen goed uit de boekenpers. De ´zakjes´ zijn misschien iets minder blij. Die werden in elkaar gedrukt maar dat is ingecalculeerd.
Dan stel ik de prikmal in op de katernen. De gaten die ik niet ga gebruiken plak ik af zodat ik die toch niet per ongeluk wel gebruik.
Ook de dragers gaan in de prikmal.
Dit ‘zakje’ was breder dan de anderen en komt daarom wat verfrommeld uit de de boekenpers.
Hier en daar zit er een verstekelingpagina in de katernen. Dit is een testpagina van mijn printer. Weggooien kan altijd.
Bij twee katernen was het misgegaan met het invoeren van het katern in de prikmal. Gelukkig op tijd gezien.
De naaibank, het garen en het eerste katern zijn er klaar voor.
Om de katernen op hun juiste plaats te leggen en houden gebruik ik een blok gehard staal. Nog van de cursus edelsmid.
Het boekblok is gereed.
Een stukje gaas gaat straks helpen het boekblok te verbinden met de platten.
Op maat gemaakt en afgetekend. Intussen zit het boekblok, aan de rug gelijmd, met gaas op de rug bevestigd, in de boekenpers. Als de lijm morgen droog is kan ik er misschien mee verder.
Je kunt je reisaantekeningen maken met Polarsteps maar
je kunt ook iedere dag een stukje schrijven in je zelfgemaakte
boek.
Dat laatste is wat ik doe.
Al een tijdje ben ik bezig met het nadenken over een volgend
boek.
Tijdens een reis bewaar ik graag folders, kaartjes enz.
Maar dan ziet mijn boek bij thuiskomst er uit zoals mijn Chinaboek:
Om dat tr voorkomen/ minder erg te maken, wil ik in
het boek pagina’s opnemen (de drager) die meer ruimte
dan een reguliere pagina in de rug inneemt. En dan niet één
zo’n pagina maar één na ieder katern.
Dit zijn de katernen. Kant-en-klaar gekocht in de winkel. Mooi, glad, gelinieerd papier warop schrijven met een vulpen een feest is. Maar de vraag is: hoe maak je zo’n drager en hoe maak je de zkjes die op die pagina’s gaan komen.
Ontwerp 1. Als je het ontwerp niet snapt, geen nood, ik snap het nu ook niet meer maar het resultaat kan ik je wel laten zien.
Het idee is een soort van borstzakje te maken waarvan de voorkant een beetje los komt van de drager. Die voorkant heeft een verloop in de hoogte (later laat ik dit idee varen). De voorkant lijm ik dan via een soort tunnel van boekbindlinnen op de drager.
De tunnels.
Fris kleurtje.
Tunneltje op de juiste plaats leggen zodat het lijmen kan beginnen. Stap 1:
Stap 2: aan één kant lijmen op de drager.
Stap 3: de andere kanten ook lijmen. Dat lijmen viel niet mee. Te ingewikkeld.
Hier zie je goed dat de drager een stuk etalagekarton is. Aan de kant waar ik ga inbinden is de drsger twee keer gevouwen. Zo maak ik gebruik van de dikte van het papier om meer ruimte voor de drager in de rug te krijgen.
De dragers krijgen meteen een effect in de rug maar die is te veel om het boekblok in te kunnen gaan binden. Daarvoor moet het eerst onder bezwaar.
Het kan dus zo maar ik vond het lijmen ingewikkeld. De voorkant van het zakje is maar van papier. Is dat straks wel sterk genoeg?
Hier is ontwerp 2. Idee is om dit helemaal met boekbindlinnen uit te voeren. Gaandeweg pas ik de maten wat aan. De lijmranden worden breder. Ze gaan naar 1 entimeter breedte.
Eerst nog even een model gemaakt uit papier. Om ervaring op te doen.
Dit is het eerste zakje. De drager ligt op zijn kop zodat ik jullie een inkijkje kan geven.
Nu het lijkt dat het prototype werkt ga ik alle zakjes maken.
De lijmranden worden omgevouwen en de drsgers afgetekend. Door de boven en onderkant even breed te houden op de drsger en markeringen aan te brengen waar te lijmen en het materiaal van het zakje van smal (onder) naar breder uit te laten lopen, zal het zakje uit zich zelf open gaan staan.
De onderkanten zijn gelijmd. Nu alleen de zijkanten nog, mooi langs de markering.
In totaal 9 dragers met een zakje in twee uitvoeringen. Ik ga wel merken welke het best werkt.
Morgen verder.
Vandaag heb ik voor het eerst sinds de zomer op vrijdag
weer soep gemaakt voor het weekend.
Een herfstgroentesoep. Alle groente die er in ging zie je hier behalve één rode paprika. Die wilde niet op de foto en de bosui is nog even blijven liggen. Er zit ook gehakt in, dat durf je bijna niet meer te zeggen onder de terreur van Geert. Maar er zitten balletjes en vermicelli in.
De lino van Godfried Bomans bleek vandaag een vooraankondiging te zijn.
Maar niet van één boek maar van drie:
Stichting Desiderata / Arjan Peters, Komaan: weer eens een voorwoordje geschreven of Proeve ener inleiding tot Godfried Bomans. Drukkerij Wilco. Avalon Pers en Desiderata Pers zijn verantwoordelijk voor de bijlagen.
Statenhofpers / Jan-Paul van Spaendonck / Rückert, Liederen van de gestorven kinderen.
Uitgeverij Fragment / Jan-Paul Hinrichs, Bremmerianen, Julie de Graag en haar kring: tien kunstenaressen in Den Haag en Laren. Drukwerk: Wilco.
Hoe vaak zou het voorkomen dat iemand een blogpost
schrijft waarin tweemaal de voornaam ‘Jan-Paul’ staat?
Vanochtend hetzelfde rondje, dezelfde foto’s?
Echt niet.
Dus daar was al dat zand voor. Er moeten nog meer gaten geboord worden voor nog meer fundering. Nu kan de boor er bij.
De Tolbrug met op de achtergrond de ingang van de Haagdijk.
Vandaag was ik toch maar 10 minuten eerder dan gisteren. Toch weer een heel ander beeld. Markendaalseweg.
Al weer een tijdje terug bestelde ik een nieuw boek
bij de Stiching Desiderata.
Ieder jaar verwennen die ons met een paar interessante
titels. Altijd heeft het betrekking op boeken.
Deze keer is Arjan Peters de schrijver van het boek
‘Komaan weer eens een voorwoordje geschreven’.
Een boek over het ‘Voorwoord’.
Arjan Peters toont onderhoudend aan hoezeer Godfried Bomans ook het nederige ‘Voorwoord’ – voor eigen werk of bij uitgaven waarvoor hij op verzoek een voorwoord schreef – uiterst serieus nam als mogelijkheid om zijn lezers een hand te reiken en tegelijk op het verkeerde been te zetten. Met als gevolg: leesplezier! Dat Bomans dat deed in zijn superieure stijl en toonzetting spreekt vanzelf. Naast de verhandeling van Arjan Peters zijn in de uitgave een vijftal specimina opgenomen van voorwoorden door Bomans geschreven.
De uitgave is tot stand gekomen in samenwerking met het Godfried Bomans Genootschap.
Het pakket dat gisteren bezorgd werd bevat nog niet dit boek
maar een afdruk van een lino gemaakt/gedrukt door Ivo van Leeuwen.
Dat was als een extra, extra bij het boek te bestellen.
Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Ik ga er een plaatsje voor vinden.
Maar de Grote Kerk van Breda is ook mooi nu het in de
ochtend wat langer donker blijft.
Het licht en donker contrast wordt daardoor scherper.
Regen maakt dat nog duidelijker.
Breda, Vismarktstraat, Grote Toren.
Even verderop, bij de Trapkes, was de Tolbrug fel verlicht. De ruimte tussen de twee oevers ver gevuld met zand.
Deze foto was ik gisteren nog even vergeten. De Verlengde Mark aan de Markendaalseweg. Een keer genomen in de tegengestelde looprichting.
Zo’n 20 minuten verder dan de eerste foto. Genomen vanaf de Grote Markt waar de kunst, antiek en boekhandelaren hun kramen al aan het opbouwen zijn. Grote Kerk.