Het Kasteelplein, gereed voor nog een Roodharige Dag.
Roodharigen Dag Breda
Een aantal van de activiteiten van de Roodharigendag
snap ik niet. Ze hebben niets met ‘haar’ van doen.
Laat staan met rood haar.
Maar er komen veel mensen op af.
Roodharig in het Valkenberg.
Op verschillende plaatsen in de stad hangen grote foto’s met het thema ‘Rood’. Zoals ook hier in het Valkenberg.
Artisjok in bloei in een van de kruidentuinen in het Begijnhof.
De fotograaf in het Begijnhof.
In de Grote Kerk is een expositie van een aantal kunstenaars.
Wat het met rood haar te maken heeft?
Ik weet het niet.
Maar leuk is het wel.
Het werk is niet onbekend want het meeste is ook te zien via Kunstroof.
Deze lampen bijvoorbeeld van Tim van Cromvoirt bewegen alsof het longen zijn (Lungplant).
Kunstroof.
Remick, White Lady.
Red Herring op Roodharigen Dag
Door de braderie voor de deur was er vandaag een viskraam.
Gelijk haring gehaald.
Mooi rood van binnen.
Red Herring op Roodharigen dag in Breda.
Heerlijk met ui en bruin brood. Misschien wat veel ui maar die eet je dan gewoon niet op.
Roodharigen dag
Dit weekend is het weer Roodharigendag in Breda.
Deze dag duurt het hele weekend en al vroeg
lopen er veel gasten rond in de stad.
Met een braderie op het Kasteelplein. Ik heb al haringen gekocht.
De eerste gasten zijn er al.
Niet iedereen maakt zich druk.
De kramen langs de Kadettenflat.
De kramen voor het kasteel.
Vanochtend een mooie lucht boven Breda
Vanochtend maakte ik de volgende foto.
Wat zou het een mooie foto zijn geweest als ik mijn camera bij me had gehad.
En Ja, ik stond stil voor een stoplicht.
Fawlty Towers
Afgelopen zondag kreeg ik een folder in mijn hand gedrukt
op de cultuurmarkt in Antwerpen.
Ik bezoek het theater niet vaak maar door de fantastische foto alleen al,
zou ik zo de voorstelling willen zien:
Fawlty Towers
Welkom in het beste slechtste hotel ter wereld.
Als je de foto ziet krijg je weer zin in die fantastische serie
met John Cleese en Conny Booth.
Met vele hoogtepunten zoals:
“Don’t mention the war”
Andrew Sachs als Manuel: “I know nothing, everything I know I forgot”.
Blijkbaar is een stuk over Fawlty Towers al tweemaal eerder
in Belgie op het toneel gebracht.
Maar de foto, ik vind hem geweldig.
Knokke-Heist – Brugge – Antwerpen
We hadden een afwisselend weekend.
Vrijdag prachtig weer in Domburg.
Zaterdag heel veel regen in Knokke-Heist en Brugge.
Vandaag veel dreigend weer in Antwerpen.
Maar we hebben ons niet uit het veld laten slaan.
Gewapend met een paraplu, kom je een heel eind.
Dit was het beeld vanuit ons hotel: Knokke-Heist.
Op de cultuurmarkt in Antwerpen zag ik het volledig programma
van de Europalia India, later dit jaar in Belgie.
En wat voor een programma.
Tentoonstellingen, muziek, film, theater.
Alles India.
Ik kan niet wachten.
Drieluik
Inmiddels ben ik bezig met het tweede luik van het drieluik.
Het thema is ‘Grasveld’.
Deel een is gereed.
Het toont een hele hoge horizon, een blauw-witte lucht en groen grasveld.
Op de voorgrond echte grassoorten en bloemen.
Aan de planten is niets gewijzigd.
Ze zijn gedroogd en zullen dus met de tijd hun kleur verliezen.
Deel twee heeft de horizon ongeveer midden op het papier.
Hier ga ik qua kleur zover mogelijk weg van de natuurlijke kleuren.
Indachtig de kleurtheorie die Vincent van Gogh ook volgde,
heb ik voor het gras en de lucht kleuren gekozen die elkaar versterken.
Een rood grasveld en een overwegend groene lucht.
Hier is het nog lege grasveld. Zowel de lucht als het veld zijn niet egaal 1 kleur. De lucht is wit van de witte gesso op de ondergrond, een beetje geel, lichtgroen, donkergroen en bijna zwart door de concentratie van de donkergroene ecoline. Alle kleuren zijn ecoline. Het grasveld is van acrylverf.
Omdat ik zelf niet kan tekenen en niet de rust heb, uitgebreid te gaan oefenen,
kies ik er voor de vormen direct aan de natuur te ontlenen
door planten uit het wild te gebruiken, maar dan voorzien van een opvallende verflaag.
De kleuren ver van natuurlijk.
Binnenkort ga ik de planten aanbrengen maar hier alvast een tussenstand.
Kunstvaria
Elisabeth Frink, Horse and rider, 1950.
Liam Gillick, Complete bin development, 2013, powder coated aluminium and plexiglas, 6 elements.
Magnus Plessen, Head, 2013, oil and charcoal on canvas.
Nathaniel L. Stebbins, SooLoo, photograph taken March 24th 1885.
Paolo Veronese, Venus disarming cupid, about 1560, oil on canvas.
Paul Klee, Comedy, 1921, watercolour and oil on paper support
Pedro Berruguete, Virgin and Child enthroned, circa 1500, oil on panel.
In het kader van onze recente vakantie in India is dit een bijzonder werk. Sultan Ali Adil Shah hunting a tiger, Bijapur, Deccan, circa 1660, gouache with gold on paper.
Hieronder een detail van de sultan:
Thomas Huber, Bildaushub I, 2013, oil on canvas and easel.
No Harley Day in Breda?
Het Kasteelplein staat al halfvol.
Maar dat duurt niet lang.
Het is vast om 14:00 uur verzamelen op het Kasteelplein.
Helemaal in de rol.
Een rode duivel.
Op de Grote Markt is het ook feest.
No Harley dag Breda.
Jan de Bruijn, Deborah Jacobs en Walter Lavent bij de Bruine Pij.
Gebutst.
No Harley dag Breda sucks.
Skull Harley.
Reigerstraat.
Stock Harley.
Kasteelplein.
Geel luipaard?
Kuifje
‘Kuifje’ gemaakt door Gilde Handwerk.
Stefan Verwey / Marshall McLuhan: books would become art objects.
Stefan Verwey in de Volkskrant van 15 juni 2013 over boeken. Helemaal in de trent van Marshall McLuhan: books would become art objects.
Woody Allen interview in Esquire
Er is een nieuwe film op komst van Woody Allen.
Je kunt er je kalender op gelijk zetten,
want elk jaar komt er wel een film van hem uit.
In het kader van het uitkomen van de nieuwe film – Blue Jasmine,
is Woody Allen gevraagd voor een interview in Esquire.
Hij zegt daarin het volgende:
Marshall McLuhan predicted books would become art objects at some point. He was right.
In het Nederlands:
Marshall McLuhan voorspelde dat boeken ooit
kunstobjecten zouden worden.
Hij had gelijk.
Ik wist niet wie Marshall McLuhan was/is.
Wiki brengt dan uitkomst:
Herbert Marshall McLuhan (21 juli 1911, Edmonton, Canada – 31 december 1980) was een Canadees filosoof en wetenschapper. Tot zijn belangrijkste werkgebieden behoren mediastudies en mediatheorie. Hij was de grondlegger van het concept global village. Dit concept werd door McLuhan voor het eerst geformuleerd in 1959, ver voordat de vorming van een ‘globaal dorp’ (met de opkomst van het internet en het wereldwijd web) voor iedereen zichtbaar werd.
Uit:
Woody Allen Interview 2013 –
Blue Jasmine Director Woody Allen on Movies, Success & Life –
Esquire
Gezien: Inglourious Basterds / Red
Afgelopen weekend een paar films bekeken.
Een in de bioscoop.
Mijn ervaringen met ‘Behind the Candelabra’ waren al eerder te lezen.
Maar ik zag ook: Inglourious Basterds.
Een film van Quentin Tarantino.
Een bijzondere filmmaker maar ‘Inglourious Basterds’ is geen ‘Pulp Fiction’.
Dat blijft toch zijn meesterwerk.
Vreemde rol trouwens van Brad Pitt.
Van hem verwacht ik rollen met meer diepgang.
Bij Tarantino kan dat alleen als Tarantino je die ruimte wil geven.
Anders blijf je een stripfiguur.
Het verhaal ontrolt zich erg langzaam.
Het plot zit kunstig in elkaar maar is toch niet super.
Zo is het bijvoorbeeld een film over een bioscoop
en een Duitse film en zijn hoofdrolspeler.
Deze ‘Duitse Nazi film’ Stolz der Nation,
is geen echte originele Nazi-film al heeft er wel heel veel kenmerken van.
Wel leuk om naar te kijken.
De film ‘Red’ heeft nog minder om het lijf.
Een leuke film om naar te kijken. Maar ik ga voor zo’n film
niet naar de bioscoop.
Goede acteurs: Morgan Freeman, John Malkovich, Helen Mirren en anderen.
De sequel draait al in de bioscoop.
Vanthilt on Tour
Gisteravond waren we te gast bij het programma Vanthilt on Tour.
Een praatprogramma van de Vlaamse televisie.
Dit waren de gasten:
Erik van Looy (De slimste mens ter wereld), Charly Luske (De slimste mens), Corry Konings (Geen toelichting nodig), Thomas Briels & Charlotte De Vos (Belgisch hockey), Bertus & Leen Barbier Strupar (Rotterdamse barbiers) en Mister & Mississippi Whitley (Jonge Nederlandse band).
Het idee is leuk.
Je neemt een circustent en daar ga je een show in maken.
(Waar heb ik dat meer gehoord en gezien?)
De gasten, daar moet je geluk mee hebben.
Vanthilt draagt echt de show. Hij is het die alle onderwerpen
aan elkaar praat en enthousiast de gasten motiveert om leuke uitspraken te doen.
Maar de show had niet zo veel om het lijf.
Erik van Looy is misschien leuk voor Vlamingen maar de man was slecht te verstaan
en er kwam al niet zo veel uit.
Charly Luske ook deze onbekende Nederlander zei me niets.
Corry Konings is niet op haar mondje gevallen en
dat kwam dan ook goed van pas. Zingen kan ze nog steeds.
Thomas Briels, Charlotte De Vos. Hockeyers zijn in Nederland al niet erg bekend.
Laat staan Belgische hockeyers.
Bertus & Leen Barbier Strupar namen zowat de show over.
Vanthilt moest alle zeilen bijzetten om het gesprek in goede banen te leiden.
Mister & Mississippi Whitley: goed oefenen!
De sfeer was goed, de tent leuk opgezet.
Er was een leuke afwisseling met een man in een kapperstoel,
activiteiten buiten en een interview met een tweeling in de kassawagen.
Maar heel veel heb je daar niet aan als toeschouwer in de tent.
Je bent decor.
Kunstvaria
Het formaat is klein, maar het is de grootste versie die ik op het web kan vinden van deze prachtige foto van Alvin Langdon Coburn. Deze foto met de titel ‘Spiderwebs’ (spinnenwebben) is gemaakt in 1908.
Andrea Dasha Reich, Sarasota, 2012, layered epoxy resin and pure pigments on sintra.
Henri Matisse, Le Cirque, from the portfolio called Jazz, 1947.
Johan Barthold Jongkind, Molens bij Rotterdam, 1857.
Keith Haring, Untitled, 1983, acrylic on leather.
Lieven van Lathem, A naval battle, Antwerp, after 1464, Roman de Gillion de Trazegnies, fol. 21.
Afbeelding van een blad uit een oud manuscript met een zeeslag.
Orpheus taming wild animals, Eastern Roman Empire, near Edessa, AD 194, marble mosaic.
Peter Paul Rubens, Matthaeus Yrsselius, abbot of Sint-Michiels abbey in Antwerp, circa 1624, oil on oak.
Sam Francis, Untitled, 1970, acrylic on canvas.
Vincent van Gogh, Self-Portrait, 1889, oil on canvas.
Walter Inglis Anderson, Two blue crabs, circa 1960, watercolor on paper.
William Kentridge, Unremember, 2012.
Bijzondere titel.
Het woord ‘Unremember’ bestaat eigenlijk niet in de Engelse taal.
Het is een samenvoeging van ‘Remember'(herinneren) enm ‘Un’.
Dat laatste zouden wij in het Nederlands met ‘Ont’ vertalen.
Nu zijn wij mensen denk ik niet in staat om
eerst iets te herinneren en dan actief te besluiten
het niet meer te herinneren.
Toch zou dat ont-herinneren zijn.
Dat is voor mij iets anders dan vergeten.
Dat is een proces waarover je geen controle hebt.
het overkomt je.
Vanthilt: ontwaakt / bewaakt
Vanochtend werd de circustent goed bewaakt!
Vanthilt: de voorbereidingen
De voorbereidingen zijn in volle gang.
Dat gaat natuurlijk met veel geluid
en de eerste gasten zijn er al.
En dit is het programma: Kris Peeters, Frans Timmermans, Jules Deelder, Bas van Lier, Laurens ten Dam en The opposites.
Werfzone: verboden toegang.
Jules Deelder.
Jules deelder, tweede van links.
Vanthilt on Tour
De circustent van Vanthilt on Tour staat er inmiddels.
Deze week ga ik zeker een paar keer kijken naar deze live
televisie uitzendingen. Misschien in de tent maar anders
toch zeker op het Kasteelplein op een van de schermen.
Gezien: Behind the candelabra
Liberace: Too much of a good thing is Wonderfull.
Twee (eigenlijk 3) topacteurs, vooral bekend vanwege
hun macho, hetero, filmrollen spelen de hoofdrollen
in de film over Liberace.
Een eigenlijk zielig verhaal over een eenzame figuur
die uiterlijke schijn gebruikt om jong te blijven.
Een homo-relatie in een tijd waarin dat helemaal niet
geaccepteerd werd en verborgen gehouden werd.
Liberace, een soort Freddie Mercury van zijn tijd.
Michael Douglas, Matt Damon en Rob Lowe zijn overtuigend
als Liberace, zijn partner en een society, plastisch chirurg.
Michael Douglas is overtuigens en hoogtepunten zijn vooral
de scene in de badkamer waar hij voor het eerst te zien is
zonder die eeuwig gefohnde kuif: hij is kaal.
Daarnaast de theatrale show, gemixed tussen de opnames
van zijn begrafenis.
Matt Damon is super naief, zorgzaam en lief.
Ook hij moet onder het mes en dat levert afschikwekkende beelden op.
Vooral Rob Lowe’s uiterlijk en optreden vond ik erg goed.
Komisch en tragisch tegelijk.
Een chirurg die te veel van zijn eigen product snoept,
zijn oogleden niet meer kan sluiten vanwege de botox,
en die continue drinkt en slikt.
Altijd in een roes.
Zo leven blijkbaar de Elvissen, de Michael Jacksons,
omringd door louche managers met alleen oog voor de bakrekening,
met ‘doktoren’ met dezelfde focus,
met ‘medicijnen’ en behandelingen die gericht zijn
op de beurs van de arts.
Maar ook de beroemdheid zelf komt er bekaaid af.
Ook die jaagt schimmen na ten koste van anderen.
Kortom een waar drama.
Prima werk Soderbergh.
