Categorie archief: Film

Gezien: Youth

Posted on by

photo DSC_7856YouthLaGiovinezzaPaoloSorrentinoMichaelCaineHarveyKeitelRachelWeiszJaneFonda.jpg

Youth (La Giovinezza), regie Paolo Sorrentino met in de hoofdrollen Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz, Jane Fonda.

Gaat dat zien en laat je verrassen.
De film bestaat uit schitterende beelden, een vreemd verhaal dat de aandacht
vasthoudt en prachtige, zeer afwisselende muziek.

Hoogtepunt is voor mij het concert dat Michael Caine dirigeert,
op een Alpenwei met de natuur als orkest.
Koeien en vogels zijn de muzikanten (Wood Symphony).

Maar het acteerwerk van de oude garde moet genoemd worden,
prachtig, cynisch, grappig, bij vlagen bijtend.

Dit schijnt de muziek te zijn:

Disc 1:

1. You Got the Love – The Retrosettes Sister Band
2. Onward – Mark Kozelek
3. Third and Seneca – Sun Kil Moon
4. Préludes (Book 1) – Des pas sur la neige (No. 6): Triste et lent – Gianluca Cascioli
5. Mercadante: Virginia (Atto I) Cavatina “Figlia tu scuoti” – Susan Patterson
6. À ma manière – Maria Letizia Gorga, Stefano De Meo, Marco Colonna, Laura Pierazzuoli
7. Reality – The Retrosettes Sister Band

Disc 2:

1. Can’t Rely on You – Paloma Faith
2. The Breeze / My Baby Cries – Bill Callahan
3. Ceiling Gazing – Mark Kozelek
4. Dirty Hair – David Byrne
5. Stravinsky: Berceuse da “L’oiseau de feu – The Firebird” – Terry Davies
6. Just (After Song of Songs) – Trio Medieval, Garth Knox, Agnes Vesterman, Sylvain Lemetre
7. Simple Song #3 – Sumi Jo
8. Mick’s Dream (Bonus Track) – The Berlin Radio Chorus
9. Wood Symphony (Bonus Track) – David Lang

Gezien: Dheepan

Posted on by

Dheepan is een van de betere films die ik de afgelopen tijd heb gezien.
De timing van de release van deze film is ook wel erg gunstig
voor de film. Midden in de Europese vluchtelingencrises.

De film gaat over vluchtelingen. Drie mensen die naar Frankrijk gaan en
later naar Engeland.
Eigenlijk is alleen het einde van de film slecht.
Op een geloofwaardige manier, soms heel mooi in beeld gebracht,
wordt een hele kluwe aan problemen gepresenteerd.
Jacques Audiard slaagt er alleen niet in het goede moment voor het einde
te kiezen en gaat dan voor een soort happy end.
Jr voelt het aan als je zit te kijken: oh, dit is denk ik het einde van de film.
Om dan toch nog verder te gaan.

Verder zit alles in de film wat vluchtelingen meemaken:
= onduidelijkheid over hun officiele identiteit;
= een oorlog als reden om te vluchten;
= vertalers die een foute rol spelen;
= goedgelovige hulpverleners;
= slechte opvang;
= boten, treinen, mensensmokkelaars;
= taalproblemen;
= inburgering;
= de oorlog, die voor sommige, in Europa gewoon doorgaat;
= de problemen die mensen hebben om in die ‘ideale’ maatschappij
hun weg en rol te vinden.

Heel compleet, nergens sentimenteel (behalve het eind van de film).

De enige reden die ik kan bedenken om het einde goed te praten
is dat het einde een soort ideaal beeld schetst waar
‘iedere vluchteling van droomt’.
Maar de werkelijkheid is waarschijnlijk dat vluchtelingen vaak
geen beeld hebben van dat eindplaatje.
Als die oorlog/onderdrukking enz maar stopt.

photo DSC_7659Dheepan.jpg

Heel erg de moeite waard!

Gezien: Theeb

Posted on by

photo DSC_7626Theeb.jpg

Theeb.

De afgelopen tijd waren er heel wat films te zien die
zich afspeelden in de woestijn.
Het levert iedere keer weer prachtige beelden op.
Maar in het geval van Theeb is dat het enige positieve
dat ik over de film kan zeggen.
Het verhaal loopt niet, is niet spannend.
Deze film hoeft van mij niet.

Gezien: Irrational Man

Posted on by

photo DSC_7615IrrationalManWoodyAllen.jpg

Irrational Man. Geschreven en geregiseerd door Woody Allen met hoofdrollen voor Joaquin Phoenix en Emma Stone.

De films van Woody Allen gaan altijd ergens over.
Het zijn nooit niemendalletjes.
De ene keer ligt het er wat duidelijker op dan de andere keer.
Kon de vorige film ook gezien worden als een liefdesaffaire
deze film staat bol met Kierkegaard en andere filosofen.

De thema’s die aan de orde komen leigen er dan ook niet om maar
om daar dan een film over te maken.
Gelukkig heeft Allen dat wel gedaan en heb ik me vrijdagavond
goed vermaakt maar het is denk ik niet aan iedereen besteed.

De muziek is deels van het Ramsay Lewis Trio.
Het nummer The “In” Crowd is super!

Gezien: Belle

Posted on by

Afgelopen vrijdag zag ik de film Belle.
De film is mooi gemaakt, mooi gespeeld, mooie landschappen,
heeft mooie thema’s en verveeld niet.
Toch werkt de film niet.
Ik klrijg mijn vinger er maar niet achter.
Het verhaal is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen.

photo Belle.jpg

Waarschijnlijk (maar ik ben er echt nog niet aan uit)
is de film te mooi, te zacht, te afgerond om
als een werkelijk gebeurd verhaal over te komen.
Het klinkt misschien vreemd maar er wordt soms gehuild
maar je voelt/ervaart geen werkelijke pijn.

Tom Wilkinson was goed.

Gezien: Mr Holmes

Posted on by

photo MrHolmesIanmcKellen.jpg

Hoofdrolspeler Ian McKellen.

Afgelopen vrijdag zag ik Mr. Holmes.
Een film gemaakt onder andere door BBC films.
Dan weet je wat je kunt verwachten: een goed verzorgd kostuumdrama
zoals dat alleen door Engelsen kan worden gemaakt.

Het verhaal is is gevat. Het onderwerp is serieus maar
de manier waarop de film het verhaal vertelt is soms geestig
en steeds slim.
De landschappen zijn prachtig, de personages goed uitgewerkt.

Alleen het einde van de film is te zoetsappig.
Het verhaal is geen detective: een moord en een slimme Holmes
die het plot ontrafelt.
Holmes loste de zaak wel op, zijn analyse was scherp.
Maar toch was deze zaak aanleiding om zijn carriere te beeindigen.
Er was een dode en Holmes rekent het zichzelf aan.
Inmiddels gaan zijn geestelijke vermogens achteruit en heeft hij
het trauma niet verwerkt.
De verwerking krijgt in de film zijn beslag maar bij een dergelijk
proces hoort niet een soort Disney happy end zoals in deze film.
Daarvoor is het plot te serieus, de conclusie van Holmes te ingrijpend.
De naieve blijheid van een Jehova-getuigen hoort niet bij
het karakter Holmes dat McKellen wegzet.

Ik heb de film met veel plezier bekeken.

Gezien: Taxi Teheran

Posted on by

Beer wint van Oscar.
Dat is een soort ondertitel voor deze blog.
Dit jaar won deze film de Gouden Beer op het filmfestival in Berlijn.
Berlijn is een veel politieker festival dan de Oscars.
Berlijn kan zich dan ook veroorloven een niet 100% geslaagde film
de hoogste onderscheiding te geven.
Bij de Oscars gebeurt dat ook maar daar wordt steeds de film
gekozen met 100% commerciele mogelijkheden.

photo WP_20150711_001JafarPanahiTaxiTeheran.jpg

Jafar Panahi is de regiseur van deze film en is eigenlijk
bijna altijd in beeld.
Hij is de taxichauffeur die ons door Teheran voert
en die ons van een dagdeel deelgenoot maakt.
Door slim gebruik te maken van een camera op het dashboard
(in werkelijkheid zijn er meerdere cameraposities en
camera’s in het spel) maken we een lange rit mee.
De passagiers praten honderd uit en komische en zeer serieuze
onderwerpen wisselen elkaar af.

Panahi mag niet meer filmen in Iran omdat zijn films
niet gewenste ideeen tonen. Internationaal is hij succesvol.
Zijn filmverbod komt uitgebreid in de film aan bod, zoals
ook andere aspecten van de religieuze dictatuur dat doen.
Dat sommige dingen in Iran niet anders zijn dan in het Westen
laat het einde van de film zien.

Gezien: Testament of Youth

Posted on by

Filmkrant:

Het boek Testament of Youth van Vera Brittain is een van de weinige vrouwelijke stemmen die de Eerste Wereldoorlog uit eerste hand beschrijven. Een belangrijk verhaal, dat helaas geheel tegen de geest van z’n hoofdpersonage te braaf verfilmd werd.

 

Sacha Gertsik

Regie: James Kent
Scenario: Juliette Towhidi
Camera: Rob Hardy
Montage: Lucia Zucchetti
Muziek: Max Richter

Kleur, 129 minuten

De filmkrant zit er helemaal naast!
De ‘braafheid’ van de film valt erg mee, zeker gezien tegen de tijd en het
milieu waarin Vera Brittain opgroeide.

De scenarioschrijver heeft alleen een heel andere insteek gekozen
dan de recensist graag had gezien.
Niet een van de heldhaftige feministe maar een die
waarschijnlijk veel dichter bij het boek ligt:
de waanzin van de oorlog.
We zien Vera (feministe of niet) dezelfde fouten maken
die ook mannen in die tijd maakten:
de verheerlijking van het naar de oorlog gaan.
Daar wordt je man van!

De sfeer voor de Eerste Wereldoorlog is onbegrijpelijk voor vele.
ook intelectuelen waren enthousiast over de oorlog.
Zo beschrijft Ewoud Kieft in zijn dit jaar verschenen boek
Oorlogsenthousiasme. Europa 1900 – 1918,
bijvoorbeeld over het enthousiasme van Freud of W.G. Wells.

Vervolgens zie je in de film, met soms briljante beelden,
(briljant is een term die ik niet snel zal gebruiken),
de impact van de oorlog. Het enorme en afgrijselijke slagveld.
Niet als een oorlogsrapportage, maar door de ogen van Vera.
Al die jonge mannen, een hele generatie, gaat verloren.
Vera verliest alle mannen in haar omgeving behalve haar vader:
haar broer, haar aanstaande man, een jeugdvriend die verliefd was op haar
en zorgt als verpleegster onder andere voor jonge Duitse slachtoffers.
Dat maakt haar omzwaai naar het pacifisme geloofwaardig.

Vooral de opening van de film maakte enorm veel indruk op me.
De film is super mooi gemaakt. BBC-kwaliteit.
De overgang van het schilderij, naar het water, naar de jeugd;
werkt als zwart gat: je wordt de film ingetrokken.

De film zit vol close-ups die het jeugdige karakter van de
hoofdrolspelers en de vernietiging van die levens, benadrukken.
Je wordt als toeschouwer keihard op de feiten gedrukt.

Hoe Sacha Gertsik naar de film heeft gekeken weet ik niet
maar ik denk dat ze niet goed heeft opgelet.

Er is niets sprookjesachtig aan de film van Kent.
De mooie, poetische beelden maken het verhaal schrijnend, keihard,
maar passen tegelijkertijd bij een film waar de twee hoofdrolspelers
gedichten schrijven voor elkaar en waarin beide schrijver willen worden.

De film heeft meerdere lagen, en daar moet je wel oog voor
(willen) hebben. Die lagen doen recht aan onze complexe wereld.
Terrecht wordt de oorlogstijd niet voorgesteld als een snelle videogame
of als een filmpje van de Islamitische Staat.

photo WP_20150627_001TestamentOfYouth.jpg

Gezien: Alex van Warmerdam, Schneider vs Bax

Posted on by

Ik denk (ik heb het niet bijgehouden)
dat dit de eerste Nederlandse film is die ik sinds
Max Havelaar (1976) gezien heb.

De Nederlandse films die ik in tussen liggende tijd wel gezien heb
(via TV) of waarvan ik trailers gezien heb, komen bij mij
altijd over als amateuristisch gemaakt en slecht gespeeld.
Nooit soepel bewegende acteurs die een zijn met hun rol,
maar altijd matig toneelspelende mensen die gedwongen zijn
om iets te spelen voor de camera.

Op de website ‘Top10-lijstjes’ staat de volgende top 10:

01: Soldaat van Oranje
02: Zwartboek
03: Spoorloos
04: Simon
05: Turks Fruit
06: Flodder
07: Komt een vrouw bij de dokter
08: Het leven uit een dag
09: Gooische vrouwen
10: De lift

Kortom: de Tweede Wereldoorlog en veel plat vermaak.

Omdat ik niet eerder een film van Alex van Warmerdam had gezien
en ik het gevoel had dat de verhalen die hij verfilmd origineel zijn,
ben ik toch maar eens naar Schneider vs Bax gegaan.
Daar heb ik een goed gevoel aan overgehouden.
De film is leuk, bij vlagen geheimzinnig en met een bijzonder einde.

photo WP_20150529_006VanWarmerdamSchneiderVsBax.jpg

Niet dat we de film nu meteen naar de Oscars moeten insturen.
Doordat heel veel dingen open blijven, niet verklaard,
onstaat ook een apart soort oppervlakkigheid in de film.
De acteurs doen alsof wat ze meemaken normaal is maar
dat zijn hun avonturen echt niet.
Dat levert een bijzondere sfeer op die nog wordt ondersteund
door het bijzondere landschap en de manier waarop
de beelden gemaakt zijn. Soms doet het landschap
je meer denken aan een moeras in het zuiden van Amerika dan
aan het Nederlandse polderlandschap.
Waarschijnlijk is de film ook niet bedoeld om diepzinnig te zijn
en daardoor ontstaat die oppervlakkige, ongemakkelijke sfeer
die schuurt. Intussen gaat het verhaal door. Knap. Heel knap.

photo WP_20150529_007VanWarmerdamSchneiderVsBax.jpg

Gezien: Far from the madding crowd

Posted on by

De film schijnt gemaakt te zijn naar een bekend boek.
Ik ken het boek alleen niet. (Gebaseerd op het klassieke
liefdesverhaal van Thomas Hardy)
Maar de film is alles wat ik verwachtte.
Een van de bedrijven die meewerkte aan de film
is BBC Film, het boek speelt in het Engeland van de 19e eeuw.
Dus kostuums, prachtige landschappen, boerderijen enz.
Een goed gemaakte, romantische film.

Ik heb de film vrijdagavond tijdens het Jazz Festival Breda gezien.
Dat vond ik goed bij elkaar passen: de ‘madding crowd’ (gekmakende menigte)
van de film en de bezoekers van het festival in het centrum van Breda.

Veel plezier als je de film gaat zien!
Ik heb me 2 uur goed vermaakt.

photo DSC_6681FarFromTheMaddingCrowd.jpg

Wikipedia:

Far from the Madding Crowd is een roman uit 1874 van de Engelse schrijver Thomas Hardy. Het was zijn vierde roman en het werk wordt algemeen beschouwd als zijn beste tot op dat moment, hoewel Henry James de roman destijds fel bekritiseerde in een recensie voor ‘The Nation’

T. E. Lawrence / Lawrence of Arabia

Posted on by

Iets anders dat ik vandaag via Twitter vernam
is dat het vandaag precies 80 jaar geleden is
dat T.E. Lawrence overleed aan de gevolgen van een motorongeluk.
Reden voor mij om mijn Lawrence-bibliotheek (heel klein,
maar als je goed voor 1 boek zorgt heb je een bibliotheek)
in het zonnetje te zetten.

photo DSC_6623KleineBibliotheek.jpg

Mijn bibliotheek bestaat uit drie boeken: Seven pillars of wisdom, de versie uit 1935 die in Engeland verscheen, Revolt in the desert, de versie uit 1927 die in de Verenigde Staten verscheen en The making of David Lean’s Lawrence of Arabia.

photo DSC_6624SevenPillarsOfWisdom.jpg

Seven pillars of wisdom.

photo DSC_6625GebiedVanActie.jpg

De geografie van de heldendaden.

photo DSC_6626LawrenceOfArabia.jpg

Lawrence of Arabia.

photo DSC_6627HetBeginVanDeFilmPeterOTooleAlsLawrenceOpDeMotorKortVoorZijnFataalOngeluk.jpg

Het begin van de film van David Lean waarin Peter O’Toole op de motor zit, kort voor het motorongeluk.

photo DSC_6628RevoltInTheDesertKingFeisalOfIrak.jpg

Revolt in the desert, King Feisal of Irak.

Im Labyrinth de Schweigens

Posted on by

Ik ga niet snel naar een Duitse film. Die vervelende taal.
Maakt alles zo hard.
Een Duitse film over Auschwitz maakt alles nog moeilijker.

Maar ‘Im Labyrinth des Schweigens’ is een goede film.
Heel genuanceerd. Echt van deze tijd: grijs.
Het geeft een beeld van de Holocaust niet als een duidelijk
goed of fout maar als een labyrint waarin een van de hoofdrolspelers
tijdelijk verdwaald raakt.
Het is die hoofdrolspeler waarmee een argeloze filmbezoeker
van na de oorlog zich het meest kan vereenzelvigen.

photo DSC_6475ImLabyrinthDesSchweigens.jpg

De vier hoofdrolspelers van de film maken dat duidelijk:
= een Duitse journalist die in tegenstelling tot zijn landgenoten
goed geinformeerd is over Auschwitz;
= een Duitse jood die verscheurd wordt door verdriet. Niet het verdriet
van het verlies maar ook van schuld;
= een Duitse advocaat die begint als groentje en langzaam aan
op zoek gaat naar het antwoord op de vraag ‘waarom na zoveel tijd nog vervolgen’.

De vierde hoofdpersoon zijn de mensen die niet meer terug gekomen zijn
van Auschwitz. Zij zijn van het eerste tot het laatse beeld
van de film onzichtbaar aanwezig.

Gezien: American sniper / Timbuktu

Posted on by

Clint Eastwood kan verhalen verfilmen.

Maar wat hebben Amerikanen met de jacht op herten?
Een eerdere grote oorlogsfilm had het zelfs als titel: The Deer hunter.
Letterlijk vertaald: hertenjager.

Ook in de film van Clint Eastwood staat de jacht op het jonge hert,
het jonge dier, centraal.
De jacht staat hier voor een overgang:

– de overgang naar volwassenheid;

– de jacht en het doden van de eerste vijand, een kind:
de overgang van groentje naar de dodelijkste schutter in Amerikaanse dienst;

– de jacht op een aanslagpleger en het net niet doden van een kind,
de overgang van overtuigd voorstander van de oorlog naar de realisatie
dat de Amerikaanse aanpak van de oorlog fout is;

– de zoon mee op jacht nemen,
de overgang van het niet functioneren in de Westerse maatschappij
na 4 keer in Irak te zijn geweest, naar acceptatie van wat is gebeurd.

Tussen die momenten van overgang schets Clint Eastwood een
ongelofelijk spannend en aantrekkelijk verhaal.
Je wordt in het verhaal gezogen om je te realiseren
dat wat er zich in Irak afspeelt geen kans van slagen heeft.
Het geweld door locale krijgsheren en het Amerikaans leger,
verplettert de mensen die geen rol willen of kunnen spelen in het conflict.

Of Eastwood nu voor of tegen de oorlog is?
Hij is in ieder geval voor Amerika.

Vervolgens zag ik afgelopen vrijdag de film Timbuktu.
Gemaakt door Abderrahmane Sissako.

Dezelfde tegenstander: jihadisten.
Mooie beelden die soms heel pijnlijk tonen waar de film over gaat.
De muziekmakende mensen die zich moeten verbergen om van hun
muziek te kunnen genieten.
De voetballende jongens die een wedstrijd spelen zonder voetbal,
blijven je het langst bij.

Het gevoel bekruipt me dat de film te veel voor ons Westerse ogen is gemaakt.

Gezien: Still Alice en Loin des hommes

Posted on by

photo WP_20150321_001StillAliceLoinDesHommes.jpg

De twee films die ik de afgelopen twee vrijdagen zag: Still Alice en Loin des hommes.

Still Alice gaat over een vrouw die op jonge leeftijd
de ziekte van Alzheimer krijgt, en haar gezin.
Een tragisch gegeven in een matige film.
De rol van oscarwinnares Julianne Moore is geloofwaardig,
maar de film is zwak.

Het probleem met een dergelijke film is altijd dat het allemaal
erg zielig is (veel gesnotter bij de dames in het publiek) maar
hoe maak je van een ziekte een interessante film?
Geen geacteerde documontaire?

Daarin slaagt de film niet.

Loin des hommes daarintegen is een prachtige film met mooie
ingehouden muziek van onder andere Nick Cave.
Schitterende opnames in het woestijngebied.
Het verhaal loopt goed, de karakterontwikkeling is geloofwaardig.
Op de meeste van deze punten slaat Still Alice de plank mis.
Gebaseerd op een boek van Albert Camus (De Gast).

Gezien: Will Smith in Focus

Posted on by

Will Smith, we kennen hem allemaal van zijn televisiecarriere
met als succesvolle rol die van de jonge Amerikaan die opgroeide in een
achterbuurt en tijdens zijn studie gaat wonen
bij het gezin van een oom en tante in Bel Air,
(The Fresh Prince of Bel-Air, televisiekomedie tussen 1990 en 1996).
Hier zien we hem in de rol van een gentleman thief.
De combinatie van 007 en Arsine Lupin, maar dan in retail (geen
grote geruchtmakende diefstallen, maar met een bende veel voorwerpen
van relatie kleine waarde stelen en verkopen).
Ook oplichting wordt niet uit de weg gegaan.
Elegant, vol humor, snelle auto’s, mooie vrouwen,
liefde, mooie horloges en sieraden, veel geld, enz.
Vooral een film voor mannen, denk ik.

photo DSC_6229FocusWillSmith.jpg

Focus met Will Smith.

Persoonlijk kijk ik graag naar Will Smith.
Maar schijnbaar is dat niet voor iedereen zo en zijn er ook
mensen die zich aan hem ergeren.
De film is geen hoogstandje in de zin van diepzinnige,
brede thema’s, geen belangrijke onderwerpen als het milieu, religie,
politiek of vrijheid van meningsuiting.
Het is een film voor je ontspanning.

Denk niet te veel na (de film klopt volgens mij niet overal),
geniet van de humor en de schalkse avonturen.

(Dat is dat woord ‘schalks) nog eens een keer kan gebruiken
in een blog!)

Gezien: Birdman

Posted on by

Nou, dat is wel even iets anders: Birdman.
Er is best veel te doen rond deze film en dat is ook terecht.
Een film van deze kwaliteit zie je niet veel.

photo DSC_5966BirdmanAlejandroGonzalezInarrituMichaelKeaton.jpg

Birdman van regisseur Alejandro Gonzalez Inarritu met in de hoofdrol Michael Keaton.

Eerder was ik al onder de indruk van de film Babel.
De muziek is een fantastische vondst.
Door de hele film door hoor je een drum solo.
Die muziek is geschreven door Antonio Sanchez, de drummer
van de Pat Metheny Group.
De muziek komt niet in aanmerking voor de Oscars omdat
– als ik het goed heb begrepen – de muziek is vermengd
met reeds bestaande muziek.

De film kan ik zo niet navertellen, wil ik zo niet navertellen.
Droom, fantasie, realiteit, theater, film; het loopt allemaal door elkaar.
Heel knap gemaakt, Een plezier om naar te kijken.

Gezien: Love is strange

Posted on by

photo WP_20150116_001LoveIsStrangeIraSachsJohnLithgowAlfredMolinaMarisaTomeiCharlieTahan.jpg

Love is strange, regisseur Ira Sachs, met in de hoofdrollen John Lithgow, Alfred Molina, Marisa Tomei, Charlie Tahan.

Bij vlaggen komisch liefdesdrama.
Mooi gemaakt. Mooi acteerspel.
Charlie Tahan is wat mij betreft de ontdekking van de film.
Beetje aan de korte kant.

Gezien: The Imitation Game

Posted on by

Goede, degelijke film over de wiskundige Alan Turing.
Deze homoseksuele geleerde was cruciaal bij het oplossen/
ontcijferen van de Duitse berichten tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Wikipedia:

De Schlüsselmaschine E, ook wel bekend als de Cypher Machine E, is vooral bekend als de Enigma. De Enigma is zowel een naam als een soortnaam van elektromechanische codeermachines van het type rotormachines. Hiermee kunnen berichten gecodeerd worden in andere lettercombinaties dan het origineel, die vervolgens weer terugvertaald kunnen worden door een identieke machine. Enigma is Grieks voor raadsel.

Het Enigma-toestel werd in de jaren twintig op de markt gebracht door Chiffriermaschinen AG en in gebruik genomen door verscheidene Europese bedrijven, diplomatieke diensten en legers, maar werd vooral bekend als codeermachine van de Wehrmacht vóór en tijdens de Tweede Wereldoorlog in nazi-Duitsland. Het principe is bedacht door de Nederlander Hugo Alexander Koch.

Nadat eerst de Poolse en nadien, tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Britse inlichtingendienst erin slaagde de Enigmacodes te breken, bleek het toestel een goudmijn van informatie over de Duitse oorlogsmachine. De informatie, verkregen door ontcijfering van de geheime Duitse berichten, kreeg de codenaam “Ultra” en speelde een uiterst belangrijke rol in het verloop van de Tweede Wereldoorlog, vooral in de U-bootoorlog in de Atlantische Oceaan, de veldslagen in Afrika en de landing in Normandië.

Over de rol van Alan Turing zegt het artikel over Enigma
op Wikipedia het volgende:

De geniale Britse wiskundige Alan Turing, die een sleutelfiguur zou worden in de theoretische informatica en tijdens de oorlog werkzaam was bij het project ULTRA, (het kraken van de Enigma) bewees dat het grote aantal instellingen meer schijn dan werkelijkheid was.

photo TheImitationGame.jpg

The Imitation Game met in de hoofdrol Benedict Cumberbatch.

De film is goed gemaakt maar ik vind hem er niet echt uitspringen.
Het was best druk bij de voorstelling, maar normaal
zit je daar met ongeveer een derde van het aantal bezoekers van gisteren.
Waarom dat nou was, is mij niet duidelijk.
Zo bijzonder is de film nu ook weer niet.
Gewoon een aardige film.

photo WP_20150110_002TheImitationGame.jpg

Gezien: Coming Home

Posted on by

photo WP_20150103_001ComingHomeZhangYimouPoster.jpg

Coming Home, gemaakt door Zhang Yimou, met in de belangrijkste rollen Gong Li en Chen Daoming.

De film is een soort Chinese uitvoering van Dr. Zhivago.
Net als Dr. Zhivago is het een romantische film.
Was Dr. Zhivago nog vol met positieve romantiek, hier
is dat een stuk realistischer en harder.
Geen gelukkig verliefde mensen die hun leven
door een politiek systeem naar gort gedraaid zien worden.
Hier uiteindelijk veel drama juist door een totalitair
politiek systeem waar kinderen hun ouders aangeven.

Hartverscheurend en mooi gemaakt.
Een aanrader.

photo WP_20150103_002ComingHomeZhangYimouTicket.jpg

Mr. Turner

Posted on by

De film heeft een Nederlands tintje.
Als de film begint ontrolt zich een schijnbaar Nederlands landschap
met een prachtige lucht.
Heel stereotype met een molen en twee Nederlandse vrouwen.
Geen Engelse actrices, daarvoor is hun Nederlands te goed.
Kompleet met een juk, kanten mutsen en klederdracht.
Dit deel is echter opgenomen in Herringfleet Mill, Suffolk, Engeland.

photo WP_20141220_001MrTurnen.jpg

Timothy Spall is misschien geen Dickens-acteur (als zoiets al bestaat)
maar hij had er een kunnen zijn.
Hij speelt in 1982 in een verfilming voor televisie van Oliver Twist.
In 1998 speelt hij in Our mutual friend (mini-serie voor tv).
In 2002 in Nicholas Nickleby.
In 2007 speelt hij Fagin in Oliver Twist in een mini-serie voor tv.

photo SimonMeinTimothySpallInMrTurner2014.jpg

Foto gemaakt door Simon Mein van Timothy Spall als Turner in Mr. Turner (2014).

Maar een vergelijkbaar palmares had ik kunnen schrijven
over zijn rollen in Harry Potter.
Op de eerste plaats dus een Engels acteur die het geen probleem vindt
om zich te verkleden.

Op heb web kom ik geen website van de film tegen.
Op de reclame-uitingen zie ik ook nergens de schrijfwijze
van Mr. Turner, zoals die in de aftiteling van de film te zien is.
Daar zie je namelijk de punt van ‘Mr.’ onder de letter ‘r’ staan.
Goed gevonden.
Typisch de zorg en aandacht die je van een Britse filmmaker
verwacht bij een film over een historisch onderwerp.

De film is goed. Gemaakt door Mike Leigh.
Een prachtig kostuumdrama maar niet mierenzoet zoals vaak toch het geval.
De film staat veel dichter tegen werkelijke gebeurtenissen in een leven.
Mag ook wel, want het is een biografie.

Op waarde schatten is moeilijk want er zullen maar weinig Nederlanders zijn
die de biografie van de schilder J.M.W. Turner paraat hebben.
Joseph Mallord William Turner (Covent Garden (Londen),
om en nabij 23 april 1775 – Chelsea (Londen),
19 december 1851) was een Engelse schilder.

Wikipedia:

‘Na het lezen van het in 1840 in het Engels vertaalde boek over kleurenleer van Goethe bracht Turner de levensprocessen in verbinding met kleuren. Deze theorie over de versmelting van kleur leidde tot bijna abstracte werken van grote afmetingen’

photo JMWTurnerTheFightingTemeraireTuggedToHerLastBerthToBeBrokenUp1839OilOnCanvas.jpg

J.M.W. Turner, The fighting “Temeraire” tugged to her last berth to be broken up, 1839, oil on canvas.

‘Een van de beroemdste schilderijen is de The Fighting “Temeraire” tugged to her Last Berth to be Broken Up, geschilderd in 1839. ….. Het laat de laatste reis zien van dit oorlogsschip met 98 kanonnen dat onder Nelson in de Zeeslag bij Trafalgar in 1805 een grote rol had gespeeld. Het schip wordt op het schilderij gesleept door een stoomschip, waarmee Turner de teloorgang lijkt uit te drukken van de Britse zeemacht aan de moderne techniek. Niettemin schilderde Turner vaak en graag moderne schepen en treinen. De symboliek van het schip dat wegvaart van de zonsondergang versterkt de uitdrukking van verlies. De kleuren van de zon zijn met grove streken geschilderd, maar het tuig van het schip is juist uitermate nauwkeurig in beeld gebracht.’