Gelezen: De Churchill factor

De afgelopen tijd heb ik het boek De Churchill Factor gelezen,
geschreven door Boris Johnson.

 photo WP_20151008_001BorisJohmsonDeChurchillFactor.jpg

Boris Johnson, De Churchill Factor.


Boris Johnson heeft een prachtig boek geschreven.
Niet omdat het zo vol anecdotes zit zoals DWDD zegt.
Die zitten er wel is maar het boe is zo goed omdat hier een schrijver
aan het werk is met een missie, met humor en een drive.

Het werk leest in een sneltreinvaart.
Dat past helemaal bij de snelheid van vandaag maar gaat over een
enorme gigant uit het verleden.
Als je dat nog eens terug leest in dit toch niet zo dikke boek
dat valt je mond open:
= geboren in 1874;
= vader minister van financieen;
= 1895, journalist in Spaans-Amerikaanse oorlog;
= 1897 journalist en deelnemer aan beleg van Malakand (India);
= 1898 publiceert eerste boek;
= 1898 journalist en deelnemer aan de Slag bij Omdurman (in de Soedan);
= 1899 voor het eerst kandidaat bij verkiezingen;
= 1900 wint eerste verkiezing;
= 1905 onderminister van de kolonieen;
= 1910 minister van binnenlandse zaken;
= 1911 first lord of the admirality (richt Royal Navy Flying Corps op)
= 1914 vort verdediging van Antwerpen aan;
= 1915 Dardanellen mislukking;
= 1917 minister van munitie;
= 1919 minister van oorlog en luchtmacht;
= 1921 minister van kolonieen (conferentie van Cairo waar
de grenzen van Jordanie en Irak worden bepaald)
= 1924 minister van financieen;
= 1939 first lord of the admirality
= 1940 eerste minister
= 1945 moet aftreden na verkiezingen als eerste minister;
= 1946 spreekt over Ijzeren Gordijn in een toespraak;
= 1946 spreekt over De Verenigde Staten van Europa;
= 1951 terug als eerste minister;
= 1953 Nobelprijs voor literatuur;
= 1955 treedt af als eerste minister;
= 1964 neemt afscheid als parlementslid;
= 1965 overlijdt.

De vlotte stijl van Johnson is vol humor en overtuiging.
Johnson is bezig Churchill terug op zijn voetstuk te zetten.
Schuwt moeilijke thema’s niet maar heeft een duidelijke mening.
En dat leest geweldig!
Je realiseert je dat ieder hoofdstuk (het zijn er 23)
op zich zelf gemakkelijk een eigen boek had kunnen zijn.
Laat maar komen…….

Gezien: American sniper / Timbuktu

Clint Eastwood kan verhalen verfilmen.

Maar wat hebben Amerikanen met de jacht op herten?
Een eerdere grote oorlogsfilm had het zelfs als titel: The Deer hunter.
Letterlijk vertaald: hertenjager.

Ook in de film van Clint Eastwood staat de jacht op het jonge hert,
het jonge dier, centraal.
De jacht staat hier voor een overgang:

– de overgang naar volwassenheid;

– de jacht en het doden van de eerste vijand, een kind:
de overgang van groentje naar de dodelijkste schutter in Amerikaanse dienst;

– de jacht op een aanslagpleger en het net niet doden van een kind,
de overgang van overtuigd voorstander van de oorlog naar de realisatie
dat de Amerikaanse aanpak van de oorlog fout is;

– de zoon mee op jacht nemen,
de overgang van het niet functioneren in de Westerse maatschappij
na 4 keer in Irak te zijn geweest, naar acceptatie van wat is gebeurd.

Tussen die momenten van overgang schets Clint Eastwood een
ongelofelijk spannend en aantrekkelijk verhaal.
Je wordt in het verhaal gezogen om je te realiseren
dat wat er zich in Irak afspeelt geen kans van slagen heeft.
Het geweld door locale krijgsheren en het Amerikaans leger,
verplettert de mensen die geen rol willen of kunnen spelen in het conflict.

Of Eastwood nu voor of tegen de oorlog is?
Hij is in ieder geval voor Amerika.

Vervolgens zag ik afgelopen vrijdag de film Timbuktu.
Gemaakt door Abderrahmane Sissako.

Dezelfde tegenstander: jihadisten.
Mooie beelden die soms heel pijnlijk tonen waar de film over gaat.
De muziekmakende mensen die zich moeten verbergen om van hun
muziek te kunnen genieten.
De voetballende jongens die een wedstrijd spelen zonder voetbal,
blijven je het langst bij.

Het gevoel bekruipt me dat de film te veel voor ons Westerse ogen is gemaakt.